Rozdziały: [1], [2].

Alexis nie mog³a doczekaÌ siê pojechania na Pok¹tn¹. Po urodzinach, nastêpnego dnia musia³a siedzieÌ w domu razem z nieznoœn¹ siostr¹, bo jej rodzice mieli wa¿ne sprawy w Ministerstwie Magii. Perly, jak to jej kochana siostra, ca³y czas stara³a siê jej przeszkadzaÌ w czytaniu ksi¹¿ek. W³¹czy³a muzykê na ca³y regulator i œpiewa³a razem z piosenkarzem. Alexis podtrzymywa³a tylko ta myœl, ¿e jutro, czyli w niedzielê, bêdzie na ulicy Pok¹tnej sama z rodzicami, bez siostry, która obra¿a j¹ na ka¿dym kroku.
Al wstaÂła rano z wielkim uÂśmiechem. Gdy poszÂła do kuchni aby przyszykowaĂŚ Âśniadanie, jej rodzice siedzieli juÂż przy stole. Perly, jak to ona, jeszcze spaÂła.
- Hej! - powitaÂła ich z uÂśmiechem Alexis. Mama odwzajemniÂła uÂśmiech.
- Dzieù dobry, gotowa na wiele godzin chodzenia po sklepach? - Al wyci¹gnê³a miskê i wla³a do niej mleko, a nastêpnie postawi³a na stó³.
- No jasne, juÂż od wczoraj – wsypaÂła pÂłatki do miski i wziĂŞÂła jednÂą ÂłyÂżkĂŞ do ust. - Jestem strasznie szczĂŞÂśliwa, Âże jedziemy tam dzisiaj – tata spojrzaÂł na Al z pod gazety.
- Nie podgrzejesz? - spytaÂł.
- Tato, ja lubiĂŞ takie zimne i chrupiÂące – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ i wziĂŞÂła kolejnÂą ÂłyÂżkĂŞ.
- Kochanie, ale moÂżesz siĂŞ przeziĂŞbiĂŚ, a za tydzieĂą wyjeÂżdÂżasz do Hogwartu – martwiÂła siĂŞ mama.
- No wÂłaÂśnie, za tydzieĂą – mama patrzyÂła na niÂą karcÂącym wzrokiem. - Oj nic mi nie bĂŞdzie! Po za tym to mleko wcale nie jest takie zimne i nie sÂłyszaÂłam jeszcze, by ktoÂś od niego zachorowaÂł – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ szeroko.
- No dobrze. WiĂŞc wyruszamy o dziewiÂątej? - daÂła za wygranÂą mama, popijajÂąc powoli kawĂŞ. Tata spojrzaÂł z nad gazety na godzinĂŞ. Zegar pokazywaÂł ĂłsmÂą trzydzieÂści.
- Tak, moÂże byĂŚ. MuszĂŞ jeszcze tylko zaÂłatwiĂŚ jednÂą sprawĂŞ i bĂŞdziemy mogli jechaĂŚ – wstaÂł od stoÂłu i zaniĂłsÂł do kuchni brudne talerze, a nastĂŞpnie poszedÂł do swojego gabinetu.
- Kochanie, idÂź siĂŞ szykuj, a ja zmyjĂŞ po Âśniadaniu – powiedziaÂła mama i wyszÂła z jadalni przez drzwi kuchenne. Alexis wiĂŞc poszÂła do pokoju i zaczĂŞÂła przebieraĂŚ swoje ciuchy.
Gdy Al by³a ju¿ gotowa zesz³a na dó³ i usiad³a na krzeœle w salonie. Po chwili us³ysza³a g³os mamy.
- Alexis, jesteÂś gotowa?! - krzyknĂŞÂła pani First z kuchni. Al poszÂła do niej i zobaczyÂła mamĂŞ malujÂącÂą paznokcie, a raczej latajÂący pĂŞdzelek, ktĂłry je malowaÂł. Dziewczyna oparÂła siĂŞ o framugĂŞ drzwi.
- Tak, ju¿ jestem. Mam pójœÌ po tatê? - wskaza³a rêk¹ górê. Matka pokrêci³a g³ow¹.
- Nie trzeba. JuÂż go woÂłam. Jordan! ChodÂź, juÂż jesteÂśmy gotowe! - wyciÂągnĂŞÂła rĂŞce i zaczĂŞÂła nimi lekko machaĂŚ, a za chwilĂŞ przestaÂła.
- Dobrze, juÂż wyschÂły – zdziwiÂło to Al, ktĂłra zawsze swoje paznokcie suszyÂła o wiele dÂłuÂżej, no ale có¿, to przecieÂż magia. - DziÂś jest Âładna pogoda, wiĂŞc nie trzeba nam pÂłaszczĂłw. Za³ó¿ buty i idÂź do samochodu, zaraz przyjdĂŞ do ciebie z tatÂą.
Al szybko za³o¿y³a buty i wysz³a na zewn¹trz. Mocne s³oùce œwieci³o w oczy, a lekki wietrzyk dawa³ poczucie œwie¿oœci. Idealna pogoda na chodzenie po sklepach. Alexis wesz³a do samochodu i w³¹czy³a sobie radio. Po kilku minutach z domu wyszli jej rodzice, a po chwili ju¿ byli w drodze na Pok¹tn¹.

W czasie drogi rodzice rozmawiali ze sob¹ o ich sprawach w pracy, a Alexis s³ucha³a muzyki z radia. Po dwudziestu minutach dotarli pod nieznany Al bar i weszli do niego. Ojciec powiedzia³ do paru mê¿czyzn "hej", a miêdzy innymi do barmana i doszli do czerwonego muru. Tata wyj¹³ swoj¹ ró¿d¿kê i stukn¹³ w parê cegie³. Alexis nie wiedzia³a w jaki sposób to ma pomóc im siê dostaÌ na Pok¹tn¹. By³a tam osiem lat temu, gdy Perly skoùczy³a swoje jedenaœcie lat, lecz nie pamiêta³a jak tam wesz³a czy wysz³a. Pamiêta³a ten czerwony mur, lecz nie mia³a pojêcia co siê mia³o z nim staÌ. Ku jej zaskoczeniu, ceg³y porozsuwa³y siê na boki i jej oczom ukaza³a siê szeroka ulica. Krz¹ta³o siê po niej wielu ludzi w czarodziejskich kapeluszach i kolorowych pelerynach, g³ównie czarnych. Po obu bokach ulicy sta³y przeró¿ne sklepy czy bary. Jakieœ dzieci patrzy³y siê przez szybê na najnowsze miot³y, a jakiœ rozwœcieczony mê¿czyzna gada³ z ko³atk¹ drzwi.
Alexis pamiĂŞtaÂła to wszystko bardzo dobrze i nawet pamiĂŞtaÂła gdzie jest jaki sklep. PatrzyÂła siĂŞ na ulicĂŞ z duÂżymi oczami. Po chwili przemĂłwiÂła jej mama:
- No to zaczynamy zakupy – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do cĂłrki, a nastĂŞpnie powiedziaÂła do mĂŞÂża:
- Jordan, idÂź moÂże do baru, podobno miaÂł byĂŚ tam Phil Snake. Porozmawiaj z nim trochĂŞ, a my sobie poradzimy – podaÂła mu parĂŞ galeonĂłw i ucaÂłowaÂła w policzek, a po chwili ojciec znikn¹³ za drzwiami baru. Mama spojrzaÂła na Alexis.
- No wiĂŞc, do jakiego sklepu idziemy najpierw?
Al zastanowi³a siê przez chwilê. Pomyœla³a, ¿e chyba chcia³aby kupiÌ potrzebne ksi¹¿ki do nauki i rzeczy takie jak pióro czy atrament. Powiedzia³a to mamie i uda³y siê do ksiêgarni. W sklepie mama od razu poprosi³a pani za lad¹ , aby da³a jej ksi¹¿ki podane na liœcie. W tym czasie Al przegl¹da³a ró¿ne ciekawe ksi¹¿ki i kupi³a jedn¹ przy okazji. Za kilka minut wysz³y z ksiêgarni, a mama Al wsadzi³a ksi¹¿ki do swojej ma³ej torebki, zaczarowanej zaklêciem, aby nawet to co du¿e mog³o siê zmieœciÌ.
- WiedziaÂłam, Âże siĂŞ przyda – powiedziaÂła, zasuwajÂąc torbĂŞ. - No to co, gdzie teraz?
Alexis z mam¹ obesz³y po kolei sklep ze zwierzêtami, gdzie kupi³a sobie œliczn¹ br¹zow¹ sowê, sklep u pani Malkin, w którym ona zmierzy³a Al i dobra³a szatê uczniowsk¹ i bar, w którym zrobi³y sobie odpoczynek i wypi³y piwo kremowe. Nastêpne by³o kupowanie ró¿d¿ki. Al zostawi³a to na koniec, poniewa¿ najbardziej by³a w³aœnie podekscytowana swoj¹ ró¿d¿k¹, któr¹ kupi. Podobno ró¿d¿ka wybiera czarodzieja i bardzo by³a ciekawa, jaka to bêdzie. Czym prêdzej po wypiciu piwa kremowego posz³a z mam¹ do sklepu Ollivandera. Ich przyjœcie oznajmi³y dzwoneczki nad drzwiami. Ko³o nich przesz³a jakaœ kobieta z synem i wyszli ze sklepu. Za lad¹ sta³ trzydziestoletni mê¿czyzna z kozi¹ bródk¹.
- Dzieù dobry. Proszê, podejdŸcie! - uœmiechn¹³ siê do nich mi³o. Gdy siê przybli¿y³y, zapyta³:
- KtĂłra rĂŞka ma moc?
- Yyy prawa... - odpar³a Alexis, a mê¿czyzna zmierzy³ d³ugoœÌ rêki. Nastêpnie spyta³ siê o datê urodzenia i podskoczy³, jakby mia³ olœnienie. Podszed³ do pó³ki po prawej stronie i wyj¹³ w¹skie pude³ko. Podszed³ wolno do lady i otworzy³ je, wyjmuj¹c z niego ró¿d¿kê.
- SprĂłbuj tĂŞ na poczÂątek – powiedziaÂł i podaÂł jÂą Al. Alexis nie wiedziaÂła, co z niÂą zrobiĂŚ. Nigdy nie miaÂła Âżadnej w rĂŞkach i nie umiaÂła siĂŞ niÂą posÂługiwaĂŚ. Dopiero po kilku sekundach mĂŞÂżczyzna powiedziaÂł jej, Âżeby po prostu machnĂŞÂła ró¿dÂżkÂą. TRZASK! MachnĂŞÂła, a stojÂące naprzeciwko donice z kwiatami roztrzaskaÂły siĂŞ na kawaÂłki. Alexis przeraÂżona odÂłoÂżyÂła ró¿dÂżkĂŞ na biurko.
- To raczej nie ta – skomentowaÂł "kozia brĂłdka" i schowaÂł ró¿dÂżkĂŞ do pudeÂłka. Na chwilĂŞ zrobiÂł duÂże oczy i szybko pobiegÂł za szafĂŞ z ró¿dÂżkami. WybiegÂł zza niej z czarnym pudeÂłkiem i wyj¹³ z niego ró¿dÂżkĂŞ. PodaÂł jÂą Al, ktĂłra machnĂŞÂła. Nad mĂŞÂżczyznÂą pojawiÂła siĂŞ tĂŞcza, a Alexis zrobiÂło siĂŞ przyjemnie ciepÂło. JuÂż wiedziaÂła. WiedziaÂła, Âże ró¿dÂżka jÂą wybraÂła.
- Doskonale! Ju¿ zapakowaÌ? - uœmiechn¹³ siê "kozia bródka" i zabra³ Al ró¿d¿kê z rêki, a nastêpnie po³o¿y³ do pude³ka.
- Tak, tak. Bardzo poproszĂŞ – odpowiedziaÂła mama i wÂłoÂżyÂła pudeÂłko do torebki – I jeszcze jedno pytanie. Czy pracuje tutaj nadal pan Ollivander? - mĂŞÂżczyzna siĂŞ zasmuciÂł.
- Nie, na razie nie. Jest w domu, poniewaÂż choruje. Ja przej¹³em interes, na razie. MoÂże za parĂŞ miesiĂŞcy mĂłj ojciec bĂŞdzie zdrowy, lecz jeszcze nic nie wiadomo – odpowiedziaÂł mĂŞÂżczyzna i uÂśmiechn¹³ siĂŞ smutno.
- A... To przekaÂż tacie pozdrowienia i Âżyczenia, aby wyzdrowiaÂł – powiedziaÂła moja mama smutno. - No dobrze, to do widzenia proszĂŞ pana.
- Do widzenia – powiedziaÂł "kozia brĂłdka" i usiadÂł za ladÂą.
Alexis z mamÂą wyszÂły ze sklepu i udaÂły siĂŞ do baru, gdzie miaÂł byĂŚ ojciec. OkazaÂło siĂŞ, Âże Phil niedawno wyszedÂł. Zjedli tam troje danie dnia i mama opowiedziaÂła o tym, co kupiÂły, a sowa w klatce na stoliku, jakby chciaÂła coÂś jeszcze do tego powiedzieĂŚ, pohukiwaÂła co raz. Gdy mama opowiedziaÂła o panu Ollivanderze wyszli z baru i udali siĂŞ przez ceglany mur do samochodu. Al wracaÂła do domu z gÂłowÂą peÂłnÂą myÂśli i wspomnieĂą tego dnia. WiedziaÂła, Âże nigdy go nie zapomni i Âże koniecznie musi opowiedzieĂŚ o tym wszystkim siostrze.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.