Rozdziały: [1], [2], [3].

***

- Auroro! - wykrzykuje Rora i Âświat zasÂłania mi burza jej blond lokĂłw.
- No ju¿, bo j¹ udusisz i trzeba bêdzie zacz¹Ì wszystko od pocz¹tku - s³yszê g³os Davida. Rora odsuwa siê ode mnie, a ja z ulg¹ siê do nich uœmiecham.
- Myœleliœmy, ¿e ju¿ po tobie - mówi moja przyjació³ka. Wzdycham ciê¿ko.
- Có¿, gdyby Baltazar siê bardziej zapar³, to kto wie... - odpowiadam, przypominaj¹c sobie te kilka okropnych minut. Nadal nie mogê uwierzyÌ w to, czego dowiedzia³am siê o swoim domniemanym przyjacielu. Baltazar nas zdradzi³. Ta jego œlizgoùska obsesja na punkcie czystoœci krwi zmieni³a go w potwora. A mo¿e on zawsze nim by³, tylko tego nie widzia³am? Czy mog³am byÌ a¿ tak œlepa, ¿eby tego nie zauwa¿yÌ?

- Aurora?
- Tak? - wyrywam siĂŞ z zamyÂślenia i patrzĂŞ na Davida.
- Pytam: co siĂŞ staÂło? MiĂŞdzy tobÂą a Baltazarem - tÂłumaczy. Odwracam gÂłowĂŞ i spoglÂądam na drzewa Zakazanego Lasu. Jak mam im to wytÂłumaczyĂŚ? W koĂącu oni teÂż majÂą go za przyjaciela. Wzdycham po raz kolejny. Nagle czujĂŞ siĂŞ, jakbym miaÂła nie siedemnaÂście, a siedemset lat.
- Baltazar nas zdradzi³ - mówiê cicho. Ca³a moja niedawna pewnoœÌ siebie ulecia³a gdzieœ wraz z powiewaj¹cym wiatrem.
- Zaraz... jak to "zdradzi³"? - pyta wyraŸnie sko³owana Rora. Nie mam odwagi na ni¹ spojrzeÌ, wiêc po prostu wbijam wzrok w zeschniête liœcie, le¿¹ce na ziemi przy mojej nodze.
- Aurora?
UnoszĂŞ gÂłowĂŞ, ale zaraz jÂą opuszczam. Nie chcĂŞ patrzeĂŚ na ich twarze. Dobrze wiem, co wyraÂżajÂą. I bardzo mnie to boli. Ale muszĂŞ im to powiedzieĂŚ, Âżeby zrozumieli.

- Baltazar mnie zaatakowa³. Powiedzia³, ¿e ma ju¿ doœÌ naszej gadki o równoœci czarodziejów i mugoli. ¯e nadszed³ czas, aby wprowadziÌ na œwiecie porz¹dek. Chce ich zwróciÌ przeciwko sobie, ¿eby sami wyniszczyli swoje, jak on to uj¹³, "s³absze ogniwa".
SÂłyszĂŞ, jak Rora zachÂłystuje siĂŞ oddechem i spoglÂądam na niÂą ze zrozumieniem. Sama nie mogÂłam w to uwierzyĂŚ. Nadal nie mogĂŞ.
- A wiĂŞc... przyjaciel staÂł siĂŞ wrogiem, tak? - pyta cicho David. Kiwam ponuro gÂłowÂą. Jako jedyny potrafi postawiĂŚ sprawĂŞ jasno.
- Jest bardziej podobny do Salazara niÂż przypuszczaliÂśmy - mĂłwiĂŞ gorzko. Te sÂłowa ledwo przechodzÂą mi przez gardÂło. Moi przyjaciele kiwajÂą ze zrozumieniem gÂłowami. WidzĂŞ smutek na ich twarzach i zastanawiam siĂŞ, czy ja teÂż tak wyglÂądam. Przez chwilĂŞ panuje zupeÂłna cisza, przerywana tylko cichy szum szumem liÂści. UnoszĂŞ gÂłowĂŞ. ÂŚwiatÂło dnia ledwo przebija siĂŞ przez korony drzew. Wzdycham. Nie moÂżemy tak tu siedzieĂŚ i siĂŞ smuciĂŚ. Musimy zastanowiĂŚ siĂŞ, co dalej.
- ProponujĂŞ, byÂśmy poszli do zamku, ogarnĂŞli siĂŞ trochĂŞ, przemyÂśleli to wszystko. Spotkajmy siĂŞ za godzinĂŞ w WieÂży Astronomicznej - mĂłwiĂŞ w koĂącu. Pozostali kiwajÂą gÂłowami i bez sÂłowa pomagajÂą mi wstaĂŚ. Dopiero teraz czujĂŞ na powrĂłt bĂłl w caÂłym ciele. KrzywiĂŞ siĂŞ lekko.
- Pani Proof siĂŞ tym zajmie - mĂłwiĂŞ do Davida i Rory, napotykajÂąc ich zatroskane spojrzenia. Ruszamy powoli w stronĂŞ szkoÂły. CiÂągle mam w gÂłowie mĂŞtlik w zwiÂązku z wydarzeniami ostatniej godziny. MuszĂŞ pogodziĂŚ siĂŞ z faktem, Âże straciÂłam bliskiego przyjaciela. Baltazar ma swoje wady, racja, przecieÂż kaÂżdy je ma. W przeszÂłoÂści przeszedÂł teÂż niemaÂło. Co chwilĂŞ siĂŞ w coÂś pakowaÂł, a kiedy pytaÂłam go, dlaczego, mĂłwiÂł, Âże kiedyÂś siĂŞ dowiem. Czy ten czas wÂłaÂśnie nadszedÂł?

***

Rora, David i ja rozstajemy siĂŞ w Sali WejÂściowej. Ruszam w stronĂŞ SkrzydÂła Szpitalnego, starajÂąc siĂŞ nie myÂśleĂŚ o tym, jak mogĂŞ wyglÂądaĂŚ. W koĂącu po takim pojedynku nie przypominam raczej kwitnÂącego kwiatu lotosu, prawda?

- Na mi³oœÌ bosk¹, Ravenclaw! Co siê z tob¹ sta³o?! - krzyczy wyraŸnie zszokowana pani Proof. Uœmiecham siê gorzko. A¿ tak Ÿle?
- Baltazar - rzucam krótko i pielêgniarka ju¿ wie, o co chodzi. Czasami dochodzi miêdzy nami do takich sporów, a wtedy pani Proof ma nas na g³owie przez jakiœ czas. W zale¿noœci od tego, jak daleko siê posuwamy. Zwykle nie przekraczamy pewnych granic. Teraz to siê zmieni³o. Dla niego nie istniej¹ ¿adne granice. Siadam na najbli¿szym ³ó¿ku i poddajê siê niezawodnym zabiegom m³odej kobiety.
- O co poszÂło tym razem? - zagaduje. ChcĂŞ wyglÂądaĂŚ na beztroskÂą, wiĂŞc wzruszam ramionami, czego od razu zaczynam ÂżaÂłowaĂŚ.
- Baltazar znĂłw chciaÂł postawiĂŚ na swoim - odpowiadam. Pani Proof, jako jedna z nielicznych, jest wtajemniczona w nasze dziaÂłania. UwaÂżamy jÂą za swego rodzaju powierniczkĂŞ. SpoglÂąda na mnie zaniepokojona.
- ZnĂłw krytykowaÂł mugoli?
KrĂŞcĂŞ gÂłowÂą.
- Gorzej. UwaÂża ich za sÂłabe ogniwo w Âżyciowej hierarchii i chce wzbudziĂŚ w ludziach najgorsze cechy, aby sami te "sÂłabe ogniwa" wyeliminowali.
Pani Proof przerywa wykonywan¹ czynnoœÌ i zakrywa usta d³oni¹.
- Co? A...ale jak to?
- Nie wiem, pani Proof. Najwidoczniej ma w sobie wiĂŞcej Salazara niÂż sÂądziliÂśmy. - pPonownie nierozwaÂżnie wzruszam ramionami i niemal od razu mam ochotĂŞ siĂŞ za to zamordowaĂŚ.
- Auroro, mówi³am ci ju¿, ¿e masz mi mówiÌ po imieniu. Lily - rzuca i wraca do pracy. Kiwam g³ow¹, ale nie zwracam uwagi na ten drobny szczegó³.
- Co gorsza nie mam pojêcia, gdzie on teraz jest - mówiê. Wiem, ¿e muszê go powstrzymaÌ, póki jeszcze mogê. PóŸniej mo¿e byÌ ju¿ za póŸno.
- PamiĂŞtaj, Âże gdybyÂś potrzebowaÂła pomocy, zawsze tu jestem - mĂłwi Lily i podaje mi jakiÂś eliksir. Ponownie kiwam gÂłowÂą i wypijam go szybko, pomimo okropnego smaku. KrzywiĂŞ siĂŞ lekko, ale czujĂŞ, Âże bĂłl powoli ustaje. Dobry znak.
- Dziêki, Lily. Bêdê pamiêtaÌ - odpowiadam, ku widocznemu zadowoleniu kobiety u¿ywaj¹c tylko jej imienia. Uœmiecham siê blado, a po chwili wstajê i ruszam w stronê wyjœcia, mrucz¹c kilka s³ów po¿egnania.

Zaraz za progiem natykam siĂŞ na Grace - dziewczynĂŞ Davida. Niska, szczupÂła blondynka o niebieskawozielonych oczach zatrzymuje siĂŞ tuÂż przede mnÂą i mierzy mnie uwaÂżnym spojrzeniem.
- CzeœÌ. David mówi³ mi, co siê sta³o. Podobno ty i Baltazar znowu siê pok³óciliœcie? - wyparowuje na wstêpie. No tak, ona i ta jej niesamowita wyrywkowoœÌ, równaj¹ca siê z ca³kowitym brakiem taktu. Doprawdy nie mam pojêcia, co mój przyjaciel w niej widzi.
- Owszem, moÂżna tak powiedzieĂŚ - przyznajĂŞ. Nie mam najmniejszej ochoty na rozmowĂŞ. Nie teraz. - Dlaczego nie siedzisz z Davidem? - pytam, szukajÂąc w gÂłowie pretekstu do szybkiego ulotnienia siĂŞ. Grace wzrusza tylko ramionami.
- PowiedziaÂł, Âże chce zostaĂŚ sam. Podobno ma kilka spraw do przemyÂślenia.
Nie tylko on, odpowiadam w myÂślach z niejakÂą zÂłoÂściÂą. ChcĂŞ zostaĂŚ sama, ale natrĂŞtna dziewczyna mi na to nie pozwala. Wzdycham.
- Wiesz Grace, to by³... strasznie zakrêcony dzieù. Muszê trochê odpocz¹Ì. Nie gniewaj siê - mówiê cicho, uznaj¹c to za najlepszy sposób wymigania siê od rozmowy, w której zapewne pad³oby niejedno krêpuj¹ce pytanie ze strony blondynki. Bardzo czêsto stawia mnie w niezrêcznych sytuacjach, których naprawdê nie znoszê. le mi siê kojarz¹. Z przesz³oœci¹, której szczerze nienawidzê. Gryfonka robi lekko ura¿on¹ minê, która jednak zaraz znika.
- No có¿, rozumiem. Odpocznij, póŸniej pogadamy - mówi, mruga do mnie porozumiewawczo, po czym odwraca siê na piêcie i odchodzi. Po chwili znika z mojego pola widzenia. Oddycham z ulg¹.
MateriaÂł do zapamiĂŞtania - unikaĂŚ jej przez kilka najbliÂższych tygodni.
Zrezygnowana ruszam w stronĂŞ dormitorium Raveclawu. Wiem, Âże i tak nie uniknĂŞ tej rozmowy. Kto jak kto, ale Grace zawsze potrafi mnie jakimÂś cudem wytropiĂŚ.

***

- Jak myœlisz Aur, co powinniœmy teraz zrobiÌ? - pyta cicho David. Spogl¹dam na zachodz¹ce s³oùce barwi¹ce niebo na pomaraùczowo. Tak naprawdê, to nie mam pojêcia. Nie jestem wszechwiedz¹ca jak Rowena. Dzieli nas przesz³o dwieœcie lat ró¿nicy. Wiele siê zmieni³o w tym czasie, nieprawda¿? Wzdycham po raz kolejny tego dnia. To mo¿e siê staÌ moim nowym nawykiem. Nie chcê im pokazaÌ s³aboœci. Nie muszê dostarczaÌ im kolejnej porcji w¹tpliwoœci.
- Chyba na razie powinniœmy po prostu mieÌ oczy i uszy szeroko otwarte. Baltazar mo¿e zaatakowaÌ w ka¿dej chwili i pod ka¿d¹ postaci¹ - mówiê pewnym g³osem. Dziwiê siê, sk¹d on siê u mnie wzi¹³. W œrodku a¿ ca³a dr¿ê.
- TrochĂŞ to dziwne, co nie? PlanowaĂŚ obronĂŞ i plan zniszczenia wÂłasnego przyjaciela - odzywa siĂŞ Rora. PatrzĂŞ na niÂą ze zrozumieniem.
- Tak, ale on nie zostawiÂł nam wyboru - odpowiadam stanowczo i szybko odwracam gÂłowĂŞ.
- I... to koniec Wielkiej CzwĂłrki, tak?
Wielka CzwĂłrka. Tak o nas mĂłwiÂą w szkole. Zawsze trzymamy siĂŞ razem i nosimy nazwiska zaÂłoÂżycieli Hogwartu. Oczywiste, Âże wzbudzamy w ludziach zainteresowanie.
- Tak - odpowiadam. Na chwilê zapada niezrêczna cisza, podczas której ponownie staram siê to wszystko ogarn¹Ì.
- Wiecie co? MoÂże i Baltazar nas zdradziÂł. Ale nie zapominajmy o tym, dlaczego nazwano nas WielkÂą CzwĂłrkÂą. PrzecieÂż jesteÂśmy kimÂś wiĂŞcej, niÂż zwykÂłymi czarodziejami. Jestem Roranda Hufflepuff, potomkini Helgi Hufflepuff, jednej z zaÂłoÂżycieli Hogwartu. I niewaÂżne, Âże Balt byÂł naszym przyjacielem. ZdradziÂł, wiĂŞc musimy go powstrzymaĂŚ. Za wszelkÂą cenĂŞ - mĂłwi Rora. Zaskoczona patrzĂŞ na niÂą. Jak to moÂżliwe, Âże tak szybko siĂŞ otrzÂąsnĂŞÂła? PrzecieÂż jest najwraÂżliwsza z nas wszystkich!
- Masz racjĂŞ.
Zdziwiona przenoszĂŞ wzrok Davida. UnoszĂŞ brwi w niemym pytaniu "Ty teÂż?". MĂłj przyjaciel wzrusza tylko ramionami.
- Jestem David Gryffindor. Potomek wielkiego Godryka Gryffindora. I bêdê broni³ tego, co s³uszne. Nawet gdybym mia³ walczyÌ z ca³¹ armi¹ swoich przyjació³. Nie wolno nam siê teraz za³amaÌ.

Oboje patrzÂą na mnie wyczekujÂąco, ale ja krĂŞcĂŞ gÂłowÂą.
- Nie bêdê wypowiadaÌ s³ów, w które nie wierzê.

MuszĂŞ zostaĂŚ z tym sama. Szybko schodzĂŞ po schodach, zostawiajÂąc Damiana i RorĂŞ wyraÂźnie zawiedzionych mojÂą odpowiedziÂą.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.