Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19].

Uwaga: Ze wzglêdu na obszerne rozdzia³y, wiêkszoœÌ z nich bêdzie dzielona najprawdopodobniej na dwie czêœci. W takich wypadkach proszê siê nie dziwiÌ,
¿e poszczególne czêœci rozdzia³ów bêd¹ siê nietypowo koùczyÌ i zaczynaÌ, poniewa¿ ze wzglêdu na HPnet, muszê te rozdzia³y przymusowo dzieliÌ.

Nad zamkiem zaczĂŞÂły pojawiaĂŚ siĂŞ pierwsze promienie wschodzÂącego sÂłoĂąca, wyglÂądajÂące zza grzbietĂłw otaczajÂących budowlĂŞ gĂłr. Blask ÂświatÂła odbijaÂł siĂŞ w pobliskim jeziorze,
z którego przez u³amek sekundy wy³oni³a siê wielka ka³amarnica. Nad Hogwartem ci¹gle mo¿na by³o dostrzec k³êby dymu unosz¹ce siê nad wie¿ami i murami, a gdzieniegdzie tli³ siê jeszcze ogieù. Zamek wygl¹da³ jak po bombardowaniu. Ma³o kto uwierzy³by w to,
Âże jeszcze wczoraj o tej porze nie byÂło Âśladu Âżadnych zniszczeĂą. Jednak poprzedniej nocy SzkoÂła Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie stanĂŞÂła przed olbrzymim zagroÂżeniem ze strony Czarnego Pana i jego zwolennikĂłw.

DokÂładnie wczorajszej nocy Lord Voldemort stan¹³ na czele swych ÂśmiercioÂżercĂłw, a takÂże wielu potworĂłw, aby pokonaĂŚ obrony zamku i zabiĂŚ Harry'ego Pottera, niszczÂąc w ten sposĂłb ostatniÂą nadziejĂŞ tych, ktĂłrzy ciÂągle stawiali mu opĂłr. ChÂłopca, ktĂłry juÂż nie raz wychodziÂł Âżywo ze starĂŚ z nim samym, potomkiem samego Salazara Slytherina, najwiĂŞkszego czarnoksiĂŞÂżnika, jakiego widziaÂł Âświat czarodziejĂłw. Tak siĂŞ jednak nie staÂło. Ostatecznie Harry Potter pokonaÂł Tego–KtĂłrego–Imienia–Nie–Wolno–WymawiaĂŚ, koĂączÂąc
w ten sposĂłb tyraniĂŞ, strach i cierpienie, ktĂłre w ostatnich latach szerzyÂły siĂŞ w Âświecie czarodziejĂłw. Wielu zwolennikĂłw Voldemorta, rĂłwnieÂż przypÂłaciÂło tĂŞ walkĂŞ Âżyciem. Niestety ofiar nie brakowaÂło teÂż wÂśrĂłd starszych uczniĂłw, a takÂże czÂłonkĂłw Zakonu Feniksa
oraz innych osĂłb, ktĂłre stanĂŞÂły w obronie zamku.

Po krĂłtkiej radoÂści z powodu odniesionego zwyciĂŞstwa oraz po zebraniu ciaÂł zmarÂłych
i rannych osób, wiêkszoœÌ z osób broni¹cych Hogwartu, pozosta³a w zamku, gdzie odpoczywa³a przez resztê nocy w dormitoriach. Pierwsze promienie s³oùca wpada³y
ju¿ jednak przez okno wie¿y Gryffindoru, gdzie kilka dziewcz¹t spa³o w swoich ³ó¿kach
z baldachimami. Po kaÂżdej z nich widaĂŚ byÂło Âślady bitwy sprzed kilku godzin.

Hermiona Granger przebudzi³a siê i spojrza³a ze zmêczeniem w stronê okna. Nie mog³a powiedzieÌ, ¿e specjalnie odpoczê³a przez tê resztê nocy. Emocje po tym, co siê wydarzy³o, nie mog³y jej opuœciÌ, ci¹gle wraca³a myœlami do chwil, które jeszcze przed chwil¹ mia³y miejsce, do osób, które nie ujrz¹ ju¿ dziœ œwiat³a dziennego. Rozejrza³a siê po dormitorium, stwierdzaj¹c, ¿e reszta dziewcz¹t jeszcze œpi. Wsta³a po cichu, a poniewa¿ w nocy nawet nie œci¹ga³a ubrania, zesz³a na dó³ do pokoju wspólnego. Schodz¹c po schodach, zauwa¿y³a, ¿e ktoœ wpatruje siê w okno, ogl¹daj¹c wschód s³oùca.

– CzeœÌ, Harry – przywitaÂła siĂŞ ze swoim przyjacielem, po ktĂłrym od razu poznaÂła,
¿e równie¿ niezbyt wypocz¹³ tej nocy.

– Witaj, Hermiono – odpowiedziaÂł, zerkajÂąc na niÂą tylko przez chwilĂŞ.

– Wci¹¿ nie mogĂŞ uwierzyĂŚ, Âże to wszystko siĂŞ skoĂączyÂło… – zaczĂŞÂła, pochodzÂąc do niego. Nie musiaÂła pytaĂŚ, znaÂła go od wielu lat, wiedziaÂła, Âże podobnie jak ona, odczuwa w tym momencie wiele rzeczy. – BĂŞdzie potrzeba bardzo duÂżo czasu, nim zamek bĂŞdzie wyglÂądaÂł jak dawniej.

Patrz¹c przez okno, mo¿na by³o dostrzec ogrom zniszczeù. Na dziedziùcu Hermiona dostrzeg³a woŸnego Argusa Filcha, który wraz ze swoj¹ kotk¹ Pani¹ Norris, ju¿ ocenia³ iloœÌ prac, jakie trzeba bêdzie poœwiêciÌ na przywrócenie zamku do jego dawnej œwietnoœci.

– Ron jeszcze Âśpi? – spytaÂła. Harry odwrĂłciÂł siĂŞ do niej i popatrzyÂł jej w oczy.

– Chyba chciaÂł, Âżeby tak to wyglÂądaÂło, ale moim zdaniem nie zmruÂżyÂł nawet oka tej nocy
i wcale mu siĂŞ nie dziwiĂŞ – odpowiedziaÂł zgodnie z prawdÂą. Za duÂżo siĂŞ dziaÂło tej nocy
z jednej strony euforia po zwyciĂŞstwie, a z drugiej Ron straciÂł swojego brata, jak i wiele bliskich im osĂłb. On sam niewiele rozmawiaÂł z Ginny. W tych krĂłtkich chwilach, kiedy byli razem, prĂłbowaÂł okazaĂŚ jej wsparcie, ale wyczuwaÂł, Âże dziewczyna chciaÂła byĂŚ obecnie sama, a on chciaÂł to uszanowaĂŚ. – MyÂślĂŞ, Âże oboje, Ron i Ginny, jak i wszyscy Weasleyowie potrzebujÂą trochĂŞ czasu – dodaÂł Harry. – SÂądzĂŞ z resztÂą, Âże my wszyscy na razie
nie umiemy sobie poradziĂŚ ze stratÂą tak wielu osĂłb.

– Pewnie masz racjĂŞ. Zbyt wiele siĂŞ wydarzyÂło – zgodziÂła siĂŞ Hermiona. Z dormitoriĂłw zaczĂŞÂły dochodziĂŚ pierwsze odgÂłosy, budzÂących siĂŞ osĂłb. Nie minĂŞÂło nawet kilka minut, kiedy pokĂłj wspĂłlny zacz¹³ siĂŞ zapeÂłniaĂŚ ludÂźmi. Po pewnym czasie pojawiÂł siĂŞ rĂłwnieÂż Ron i po chwili dostrzegÂł ich siedzÂących na sofie przed kominkiem. PodszedÂł do nich, a Hermiona wstaÂła i przytuliÂła siĂŞ do niego.

– CzekaliÂśmy na ciebie, wszystko w porzÂądku? – zapytaÂła, patrzÂąc na niego z troskÂą.

– Tak, myÂślĂŞ, Âże tak, muszĂŞ to sobie wszystko poukÂładaĂŚ, to, Âże Freda… – jego oczy delikatnie siĂŞ zaszkliÂły, ale po chwili wzi¹³ siĂŞ w garœÌ. – JuÂż z nami nie ma…

Nim Harry czy Hermiona zd¹¿yli cokolwiek odpowiedzieÌ, portret Grubej Damy uchyli³ siê,
a do pokoju wspĂłlnego weszÂła profesor McGonagall. Ona rĂłwnieÂż wyglÂądaÂła, jakby niewiele spaÂła tej nocy. RozejrzaÂła siĂŞ po pokoju, spoglÂądajÂąc na grupki uczniĂłw, byÂłych absolwentĂłw, a takÂże dorosÂłych osĂłb, ktĂłre nocowaÂły dzisiaj wyjÂątkowo w wieÂży Gryffindoru, po wydarzeniach poprzedniej nocy.

– Przepraszam, Âże tak wczeÂśnie, zdajĂŞ sobie sprawĂŞ, Âże jeszcze nie wszyscy na pewno zeszli z dormitoriĂłw, ale chciaÂłam was zaprosiĂŚ do Wielkiej Sali na Âśniadanie. Skrzaty domowe obiecaÂły, Âże postarajÂą siĂŞ coÂś przygotowaĂŚ, a my wczeÂśnie rano razem z resztÂą nauczycieli uporzÂądkowaliÂśmy WielkÂą SalĂŞ na tyle, Âże jakoÂś powinniÂśmy siĂŞ tam w miarĂŞ pomieÂściĂŚ. ProszĂŞ, abyÂście przekazali tÂą wiadomoœÌ innym osobom, ktĂłrych tu jeszcze
nie ma – poprosiÂła profesor McGonagall, po czym wyszÂła z wieÂży Gryffindoru.

– Nawet dzisiaj skrzaty nie majÂą odpoczynku i juÂż siĂŞ zabraÂły do pracy – uÂśmiechn¹³ siĂŞ Ron, zerkajÂąc na HermionĂŞ, ciekaw jej reakcji i chcÂąc zmieniĂŚ temat. Na razie nie chciaÂł rozmawiaĂŚ o Fredzie, Lupinie, Tonks i innych polegÂłych wczoraj osobach. Jeszcze przyjdzie na to czas. ZresztÂą Ginny na pewno bĂŞdzie potrzebowaĂŚ wsparcia, byÂła najmÂłodsza
z ich rodzeĂąstwa. TakÂże rodzice, George rĂłwnie szczegĂłlnie, gdyÂż miaÂł ze swoim bratem bliÂźniakiem najlepszy kontakt. Musi byĂŚ dla nich silny.

– Na pewno one same, jak i nauczyciele chcÂą, by wszystko jak najszybciej wrĂłciÂło
do normy, by wszyscy mogli siĂŞ jeszcze raz spotkaĂŚ… – zaczĂŞÂła Hermiona, ale dokoĂączyÂł
za niÂą Harry.

– I podziĂŞkowaĂŚ przynajmniej w ten sposĂłb za pomoc tym wszystkim osobom w obronie zamku.

Kiedy byli gotowi zeszli w trĂłjkĂŞ do Wielkiej Sali, na korytarzach niewiele siĂŞ zmieniÂło
od poprzedniej nocy. Gdy weszli jednak do Wielkiej Sali, zd¹¿yli zauwa¿yÌ, ¿e cztery sto³y sta³y tak jak dawniej, a cia³a rannych i zmar³ych zosta³y przeniesione. O zniszczeniach przypomina³y tylko rozbite okna, resztki cegie³ znajduj¹ce siê pod œcianami, a tak¿e le¿¹ce gdzieniegdzie rubiny i szmaragdy z klepsydr przedstawiaj¹cych aktualn¹ zdobycz punktow¹ poszczególnych domów. Harry, Ron i Hermiona nie byli pierwszymi osobami, które pojawi³y siê w sali, schodzi³o siê coraz wiêcej osób, przy stole nauczycielskim siedzieli ju¿ wszyscy profesorowie. Nie minê³o wiêcej ni¿ piêtnaœcie minut, kiedy profesor McGonagall wsta³a
i zajĂŞÂła miejsce na Âśrodku, gdzie tak wiele razy przemawiaÂł do nich z tego miejsca profesor Dumbledore.

– MyÂślĂŞ, Âże to juÂż wszyscy – zaczĂŞÂła profesor McGonagall, rozglÂądajÂąc siĂŞ po sali.
– DziĂŞkujĂŞ, Âże przybyliÂście. Wiem, Âże pewnie wiĂŞkszoœÌ z was myÂśli juÂż o powrocie
do domĂłw, ale chcielibyÂśmy chociaÂż w ten sposĂłb podziĂŞkowaĂŚ wam wszystkim za pomoc, dziĂŞki waszej odwaÂżnej postawie, niezachwianej wierze w zwyciĂŞstwo udaÂło nam siĂŞ pokonaĂŚ Tego–KtĂłrego–Imienia–Nie–Wolno–WymawiaĂŚ i przywrĂłciĂŚ pokĂłj w naszym magicznym Âświecie. Czeka nas duÂżo pracy – kontynuowaÂła profesor Mcgonagall
– ale postaramy siĂŞ, aby szkoÂła jak najszybciej wrĂłciÂła do swojej ÂświetnoÂści. Mimo podobnie duÂżych problemĂłw w Ministerstwie Magii postaraliÂśmy siĂŞ, aby kaÂżdy, kto bĂŞdzie zainteresowany mĂłgÂł wrĂłciĂŚ specjalnie przygotowanym dzisiaj pociÂągiem, ktĂłry odjedzie
za cztery godziny z Hogsmeade. Do tego czasu Hogwart stoi dla kaÂżdego z was otworem.
A tymczasem zapraszam na Âśniadanie, ktĂłre skrzaty w pocie czoÂła przygotowaÂły dla nas wszystkich. ProszĂŞ tylko o jeszcze chwilĂŞ uwagi. – McGonagall rozejrzaÂła siĂŞ po sali,
a potem zerknĂŞÂła na stó³ nauczycielski, podniosÂła puchar, wzniosÂła go i jednoczeÂśnie reszta nauczycieli wstaÂła od stoÂłu. – ProszĂŞ o powstanie, uczcijmy tych, ktĂłrzy nie doczekali tego dnia, a dziĂŞki ktĂłrych postawie moÂżemy byĂŚ Âświadkami nowych, lepszych czasĂłw.

Wszyscy w Wielkiej Sali wstali, unieœli swoje puchary i wypili za zdrowie poleg³ych tej nocy ludzi, którzy unieœli swe ró¿d¿ki w obronie zamku. Nastêpnie nauczyciele wrócili do swoich miejsc, a na sto³ach pojawi³y siê przeró¿ne potrawy. Skrzaty jak zwykle stanê³y
na wysokoœci zadania. Gdy tak siê zajadali przeró¿nymi potrawami, do trójki przyjació³ podszed³ pan Weasley.

– Witajcie – uÂśmiechn¹³ siĂŞ do nich. – Jak siĂŞ wszyscy trzymacie?

– DziĂŞkujemy panie Weasley – odpowiedziaÂła Hermiona, po czym spojrzaÂła szczegĂłlnie
na Rona i dodaÂła – Musimy siĂŞ jakoÂś oswoiĂŚ z tÂą nowÂą rzeczywistoÂściÂą…

– Panie Weasley – wtrÂąciÂł siĂŞ Harry, przerywajÂąc Hermionie. – A pan, pani Weasley, George, Bill, Charlie, Ginny?

– JakoÂś dajemy radĂŞ – odpowiedziaÂł spokojnym tonem pan Weasley. – Molly na pewno bĂŞdzie potrzebowaĂŚ trochĂŞ czasu, Âżeby siĂŞ z tym pogodziĂŚ. WiedzieliÂśmy jednak, na co siĂŞ piszemy przybywajÂąc tutaj – dodaÂł po chwili. – Ron… – zacz¹³ niepewnie. – CieszĂŞ siĂŞ synu, Âże dobrze siĂŞ trzymasz – powiedziaÂł pan Weasley i podszedÂł do Rona, ÂściskajÂąc go mocno. Oboje byli poruszeni, ale starali siĂŞ ukrywaĂŚ emocje w sobie. Kiedy siĂŞ od siebie odsunĂŞli, Ron wyglÂądaÂł na lekko zakÂłopotanego, po czym wstaÂł i przeprosiÂł ich, mĂłwiÂąc, Âże musi
na chwilê wyjœÌ do toalety. Harry i Hermiona spojrzeli po sobie, nie bardzo wiedz¹c jak siê zachowaÌ.

– Harry, Hermiono, chciaÂłbym was o coÂś prosiĂŚ – zwrĂłciÂł siĂŞ do nich pan Weasley. – BÂądÂźcie przy nich, przy Ronie, Ginny, moÂże prĂłbujÂą sprawiaĂŚ wraÂżenie takich, co to wolÂą sobie sami z tÂą stratÂą poradziĂŚ, ale na pewno przyda im siĂŞ zwÂłaszcza wasze wsparcie, dobrze?

– OczywiÂście, panie Weasley – odpowiedziaÂł mu bez chwili wahania Harry. – MoÂże pan
na nas polegaĂŚ.

– DziĂŞkujĂŞ wam obojgu – poklepaÂł HermionĂŞ po ramieniu, po czym odszedÂł i siadÂł koÂło swojej Âżony i cĂłrki.

– Chyba za bardzo zostawiliÂśmy ich samych sobie, co? – zapytaÂła niepewnie Hermiona.
– No wiesz, ja Rona, a ty Ginny?

– MyÂślĂŞ, Âże masz racjĂŞ, chcieliÂśmy im pomĂłc, myÂśleliÂśmy, Âże tak bĂŞdzie Âłatwiej, ale chyba to nie byÂł najlepszy pomysÂł.

Po kilku minutach Ron wrĂłciÂł do nich, ale staraÂł siĂŞ nie komentowaĂŚ tego, co siĂŞ wydarzyÂło. Hermiona zÂłapaÂła go pod stoÂłem za rĂŞkĂŞ, a on odwzajemniÂł uÂścisk. ÂŚniadanie dobiegaÂło koĂąca, kiedy zauwaÂżyli, Âże profesor McGonagall wstaÂła i zmierzaÂła w ich kierunku. Popatrzyli po sobie niepewnie, nie wiedzÂąc, czego siĂŞ mogÂą spodziewaĂŚ.

– Mam proÂśbĂŞ do waszej trĂłjki – powiedziaÂła do nich, doœÌ cicho, by nie zwracaĂŚ niepotrzebnie uwagi innych osĂłb. – Za pó³ godziny w gabinecie dyrektora mamy mieĂŚ zebranie nauczycieli wraz z kilkoma czÂłonkami Zakonu Feniksa, poniewaÂż wasza trĂłjka braÂła g³ówny udziaÂł w ostatnich wydarzeniach, bardzo bym byÂła wdziĂŞczna, gdybyÂście rĂłwnieÂż pojawili siĂŞ na tym spotkaniu, to bardzo waÂżne, myÂślĂŞ, Âże wiele osĂłb dalej
ma wiele pytaĂą, na ktĂłre tylko wy znacie odpowiedzi. BĂŞdziemy teÂż podejmowaĂŚ decyzje odnoÂśnie dalszego funkcjonowania szkoÂły, bardzo ceniÂłabym sobie wasze zdanie na ten temat. MogĂŞ na was liczyĂŚ?

– OczywiÂście, pani profesor – odpowiedziaÂła Hermiona, patrzÂąc na Rona i Harry'ego.
– Na pewno bĂŞdziemy.

– DziĂŞkujĂŞ wam bardzo. Gargulec nie zostaÂł jeszcze naprawiony, wiĂŞc na razie
nie obowiÂązuje Âżadne hasÂło – dodaÂła, po czym wrĂłciÂła do stoÂłu nauczycielskiego. Odprowadzili jÂą wzrokiem, a nastĂŞpnie popatrzyli po sobie.

– I co wy na to? – zapytaÂł Ron.

– No wiesz, szkoÂła jest w takim stanie, Âże nic dziwnego, Âże muszÂą teraz podj¹Ì ró¿ne dziaÂłania i naradziĂŚ siĂŞ co dalej – stwierdziÂła Hermiona, dla ktĂłrej najwyraÂźniej
ta wiadomoœÌ nie zrobi³a a¿ tak wielkiego wra¿enia, choÌ wygl¹da³a na bardzo zamyœlon¹.

– Ale dlaczego akurat my? – Nie dawaÂł za wygranÂą Ron.

– Hmm… pomyÂślmy? – zaczĂŞÂła z przekÂąsem Hermiona. – NaprawdĂŞ dziwi ciĂŞ to, Âże chcÂą siĂŞ naradziĂŚ wspĂłlnie z Harrym? Po tym wszystkim? – SpojrzaÂła na niego z ubolewaniem.

– No tak, ale z Harrym, a my?

– No pewnie, bo w koĂącu was tam w ogĂłle nie byÂło i rzeczywiÂście wasza obecnoœÌ wydaje siĂŞ caÂłkowitÂą sensacjÂą – odpowiedziaÂł Harry, ktĂłry nie mĂłgÂł siĂŞ powstrzymaĂŚ.
– Lepiej zjedzmy to Âśniadanie szybko i chodÂźmy zobaczyĂŚ, co majÂą nam do powiedzenia. ChoĂŚ niestety po czĂŞÂści siĂŞ domyÂślam… – Hermiona spojrzaÂła na niego ze zrozumieniem,
a Ron ze zdziwieniem. PopatrzyÂł na nich oboje, dziwiÂąc siĂŞ, co teÂż mu umknĂŞÂło.

– Co macie na myÂśli?

– Wiesz, Ron, na razie tylko my troje wiemy dokÂładnie, co siĂŞ wydarzyÂło, ze wszystkimi szczegó³ami. Nie uwaÂżasz, Âże bĂŞdÂą chcieli siĂŞ wszystkiego dowiedzieĂŚ, a temat rozmĂłw
o przyszÂłoÂści szkoÂły wydajĂŞ siĂŞ odpowiednim pretekstem do tego, by sprowadziĂŚ potem rozmowĂŞ na inne tory.

– Macie racjĂŞ – zgodziÂł siĂŞ z nim po chwili zastanowienia Ron. – Ale i tak powinniÂśmy chyba tam pĂłjœÌ?

– OczywiÂście, najchĂŞtniej zapomniaÂłbym o tym wszystkim, ale wiecznie tych rozmĂłw
nie uda mi siĂŞ unikaĂŚ – stwierdziÂł Harry, wzdychajÂąc ciĂŞÂżko. – Poza tym, moÂże rzeczywiÂście nie tylko o to chodzi i naprawdĂŞ chcÂą nas siĂŞ teÂż poradziĂŚ w kwestii Hogwartu. ChodÂźcie, zobaczymy – dodaÂł Harry, widzÂąc, Âże nauczyciele zaczĂŞli siĂŞ podnosiĂŚ ze swoich miejsc.

– A Âśniadanie? – zapytaÂł Ron.

– Och, Ron, proszĂŞ ciĂŞ – fuknĂŞÂła Hermiona, patrzÂąc na niego z politowaniem. – To chyba moÂże zaczekaĂŚ, prawda?

– No dobrze, juÂż idĂŞ – Ron spojrzaÂł ostatni raz tĂŞsknym okiem, na dyniowe paszteciki znajdujÂące siĂŞ przed nim na stole, po czym wstaÂł i udaÂł siĂŞ za Harrym i HermionÂą
w kierunku drzwi Wielkiej Sali.

Kiedy stanĂŞli przed kamiennym gargulcem, stwierdzili, Âże w tym wypadku nic siĂŞ
od wczorajszej nocy nie zmieniÂło, kiedy go mijali w tym miejscu. Gargulec dalej leÂżaÂł
na ziemi, œwiadcz¹c o niedawnych wydarzeniach. Minêli go i skierowali siê na schody, zapukali do drzwi i weszli do œrodka, nie by³o jeszcze nikogo. Rozejrzeli siê po gabinecie, poprzedniej nocy byli ju¿ tutaj, kiedy Harry rozmawia³ z portretem Dumbledore'a, teraz dyrektor spa³ na fotelu w swoich ramach. Wokó³ pe³no by³o magicznych przedmiotów, które przez tyle lat gromadzili kolejni dyrektorzy Hogwartu. Harry wspomina³ to, co nie tak dawno zobaczy³ w stoj¹cej obok myœlodsiewni. Wiedzia³, ¿e za chwilê, bêdzie musia³ do niektórych z tych wspomnieù wróciÌ, ¿e same s³owa wypowiedziane do Voldemorta, na chwilê przed jego œmierci¹, ¿e Snape nigdy nie by³ po jego stronie, innym osobom nie wystarcz¹.
Jego myÂśli przerwaÂł odgÂłos otwieranych drzwi, do pokoju weszli: profesor McGonagall, profesor Flitwick, profesor Sprout, profesor Slughorn oraz Hagrid. Hagrid podszedÂł do nich
i poklepaÂł Harry'ego po ramieniu. Profesor McGonagall zajĂŞÂła miejsce za biurkiem, w koĂącu w czasach Dumbledore'a byÂła jego zastĂŞpcÂą, wiĂŞc do czasu wybrania nowego dyrektora
po Snapie, mogÂła go zastĂŞpowaĂŚ.

– DziĂŞkujĂŞ wam wszystkim za przybycie – zaczĂŞÂła profesor McGonagall, ona rĂłwnieÂż wyglÂądaÂła na doœÌ zmĂŞczonÂą ostatnimi wydarzeniami. – Za chwilĂŞ do³¹czÂą do nas na pewno Molly i Artur, Kingsley niestety musiaÂł udaĂŚ siĂŞ do Ministerstwa, gdyÂż tam rĂłwnieÂż jest teraz wiele spraw do zaÂłatwienia. Ma wszystko nadzorowaĂŚ do czasu wyboru nowego Ministra Magii.

– SkÂąd mamy pewnoœÌ, Âże ministerstwo nie jest juÂż infiltrowane przez zwolennikĂłw
Sami–Wiecie–Kogo? – zapytaÂł profesor Flitwick.

– Jest to wÂątpliwe – kontynuowaÂła McGonagall. – WiĂŞkszoœÌ zwolennikĂłw
Tego–KtĂłrego–Imienia–Nie–Wolno–WymawiaĂŚ udaÂło nam siĂŞ schwytaĂŚ, niektĂłrych zabiĂŚ,
na pewno wielu dziaÂłaÂło pod wpÂływem zaklĂŞcia Imperius, wÂątpliwe by w tej chwili ktoÂś bezpoÂśrednio miaÂł wpÂływ jeszcze na ministerstwo.

– To znaczy, Âże nie udaÂło nam siĂŞ zÂłapaĂŚ wszystkich? – zapytaÂł z peÂłnym oÂżywieniem Harry. UsÂłyszeli pukanie do drzwi i za chwilĂŞ do Âśrodka weszli rodzice Rona.

– Przepraszamy wszystkich za spóŸnienie – powiedziaÂł pan Weasley.

– Dopiero przybyliÂśmy, Arturze – odpowiedziaÂła profesor McGonagall. – WracajÂąc
do twojego pytania, Potter. Niestety, co prawda nie wiemy jeszcze konkretnie, ile osób zd¹¿y³o uciec i siê gdzieœ ukryÌ, grupa raczej nie jest zbyt du¿a, ale wiemy ju¿ na pewno, ¿e pewne osoby zniknê³y z miejsca walki, nim ich schwytaliœmy.

– ByĂŚ moÂże nie ma siĂŞ czym przejmowaĂŚ – stwierdziÂł Horacy Slughorn. – Teraz kiedy
nie ma juÂż Sami–Wiecie–Kogo, mogÂą byĂŚ niegroÂźni, nie ma juÂż nikogo, kto by mĂłgÂł nimi pokierowaĂŚ.

– Jest to bardzo prawdopodobne, Horacy – w³¹czyÂł siĂŞ do rozmowy pan Weasley.
– Niemniej powinniÂśmy ich odnaleŸÌ, sÂą to osoby potencjalnie niebezpieczne i nie moÂżemy w stu procentach mieĂŚ pewnoÂści, Âże nikomu juÂż nie zagro¿¹, choĂŚ zgodzĂŞ siĂŞ z tobÂą,
¿e szanse s¹ na to ma³e. Mimo to nawet wykluczaj¹c tê mo¿liwoœÌ i tak powinni odpowiedzieÌ za swoje czyny.

– Kogo nam brakuje? – spytaÂł bez skrupu³ów Harry. WidaĂŚ byÂło, Âże nie byÂł zadowolony
z tego powodu, Âże niektĂłrzy ze zwolennikĂłw Czarnego Pana uniknĂŞli odpowiedzialnoÂści.

– WÂśrĂłd ciaÂł i wÂśrĂłd pojmanych nie znaleÂźliÂśmy miĂŞdzy innymi braci Lestrange
oraz Antoniego DoÂłohowa, Artur nie dopatrzyÂł siĂŞ rĂłwnieÂż Traversa, lecz naleÂży zaÂłoÂżyĂŚ,
Âże tych osĂłb jest na pewno wiĂŞcej. Wielu ze zwolennikĂłw byÂło jakby to rzec… doœÌ ÂświeÂżych, niedawno przy³¹czonych do ÂśmiercioÂżercĂłw, niestety wielu z nich z nazwiska
nie znamy, mo¿emy tylko z pewnoœci¹ stwierdziÌ nieobecnoœÌ tych, o których wiemy ju¿
od dawna – odpowiedziaÂła McGonagall.

– Musimy ich jak najszybciej odnaleŸÌ – prĂłbowaÂł namĂłwiĂŚ ich do dziaÂłania Harry.

– Ale, Harry, jak chcesz ich odnaleŸÌ? – w³¹czyÂła siĂŞ do rozmowy Hermiona.

– Wiem, Harry, Âże chciaÂłbyÂś dziaÂłaĂŚ natychmiast – w³¹czyÂł siĂŞ do tej wymiany zdaĂą pan Weasley. – ale w tym momencie niewiele moÂżemy zrobiĂŚ. Wiele pracy przed nami, ministerstwo nie funkcjonuje, to teraz priorytet, by przywrĂłciĂŚ tam w miarĂŞ normalny tryb pracy, by wszystko zaczĂŞÂło wracaĂŚ do normy i to jak najszybciej. Dopiero wtedy bĂŞdziemy mogli wzi¹Ì siĂŞ za to lepiej. WyÂślemy do pracy aurorĂłw i miejmy nadziejĂŞ, Âże z czasem uda nam siĂŞ ich odnaleŸÌ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?