Rozdziały: [1], [2].

W jednym z londyùskich parków gdzie œwiat³a lamp ulicznych nie dociera³y, zwykle panowa³ mrok. Jednak tamtego wieczoru ksiê¿yc œwieci³ wyj¹tkowo jasno, co by³o spowodowane tym, ¿e znajdowa³ siê on bardzo blisko Ziemi - po raz pierwszy w dziejach œwiata. Astrologowie zastanawiali siê czym by³o to spowodowane, natomiast wró¿bici i centaury próbowali odgadn¹Ì czy nie ma to jakiegoœ g³êbszego sensu.

Para nastolatków przebywaj¹ca w parku, w ogóle nie zaprz¹ta³a sobie tym g³owy. Siedzieli we dwoje nad brzegiem niewielkiego, ale obficie zaroœniêtego stawu. Jego brzeg pokryty by³ du¿¹ iloœci¹ kamyków, których u¿ywali do puszczania kaczek. W pewnym momencie ch³opak wsta³ i podszed³ do upatrzonego wczeœniej kamienia maj¹c nadziejê, ¿e dziêki niemu pokona swoj¹ rywalkê. Gdy pochyli³ siê ¿eby go podnieœÌ, z jego tylnej kieszeni spodni wysunê³o siê coœ o pod³u¿nym kszta³cie. Dziewczyna, która przygl¹da³a mu siê z uwag¹, szybko wsta³a, podbieg³a do niego i zabra³a mu wystaj¹cy przedmiot. Ch³opak podskoczy³ jak oparzony i szybko siê do niej odwróci³.

- ProszĂŞ ciĂŞ, oddaj mi jÂą. To nie jest zabawka - powiedziaÂł, a w jego gÂłosie moÂżna byÂło usÂłyszeĂŚ nutkĂŞ gniewu. Jego towarzyszka nie zareagowaÂła na te sÂłowa i w dalszym ciÂągu bawiÂła siĂŞ kawaÂłkiem patyka. Po chwili siĂŞ odezwaÂła:
- Nie rozumiem po co jÂą nosisz skoro nie moÂżesz jej uÂżywaĂŚ.
- Tyle razy ci t³umaczy³em - ¿achn¹³ siê m³odzieniec - Gdyby grozi³o nam niebezpieczeùstwo móg³bym jej u¿yÌ. - rozejrza³ siê dooko³a z niepokojem. Znowu zapad³o miêdzy nimi milczenie, a napiêcie wzros³o. Nagle dziewczyna skierowa³a ró¿d¿kê w stronê najwiêkszego kamienia, machnê³a ni¹ i wypowiedzia³a jakieœ s³owo.
- Accio!
Nic siĂŞ nie wydarzyÂło, jednak nie zraÂżona tym, krzyknĂŞÂła ponownie.
- DrĂŞtwota!
I ta próba nie odnios³a sukcesu. Zasmucona odda³a przedmiot swojemu koledze. On szybko schowa³ ró¿d¿kê z powrotem do kieszeni, a nastêpnie przytuli³ dziewczynê. Napiêcie miêdzy nimi opad³o.
- Dobrze wiesz, ¿e nic z tego nie bêdzie. Próbowaliœmy tyle razy, ale ¿adne zaklêcie, którego chcia³em ciê nauczyÌ nie zadzia³a³o. Eliksiru te¿ nie uda³o ci siê uwarzyÌ, nawet przepowiadanie przysz³oœci nie wysz³o, ale temu akurat siê nie dziwiê, to ma³o œcis³a dziedzina magii... - zacz¹³ jej szeptaÌ do ucha, ale ona go odepchnê³a. Z powrotem przysiad³a na brzegu stawu, po kilku minutach on tak¿e do niej do³¹czy³. Zapatrzyli siê w delikatne fale bij¹ce o brzeg.

- Czasami gdy przez dÂługi czas ciĂŞ nie widzĂŞ. Kiedy sowa nie przynosi nowego listu od ciebie, zaczynam w to wszystko wÂątpiĂŚ. W istnienie magii... Czasami nawet ty wydajesz siĂŞ nierealny... - jej szept byÂł ledwie sÂłyszalny - Potem jednak wyjmuje wszystkie listy, przypominam sobie to co mi pokazaÂłeÂś oraz to co siĂŞ dziaÂło zanim poszedÂłeÂś do Hogwartu i wtedy wiem, Âże chodÂź wielu rzeczy nie widzĂŞ to one sÂą, a magia i czarodzieje istniejÂą. ZazdroszczĂŞ ci tego wszystkiego.
SmĂŞtnie spuÂściÂła gÂłowĂŞ, ale chÂłopak chwyciÂł jÂą i zmusiÂł, Âżeby na niego spojrzaÂła. On rĂłwnieÂż nie miaÂł radosnej miny.
- Myœlisz, ¿e to takie fajne, ¿e to tak u³atwia ¿ycie - pos³a³a mu znacz¹ce spojrzenie - No dobrze trochê u³atwia, ale nie wiesz jak siê czuje nie mog¹c siê tym z tob¹ podzieliÌ. Mia³em nadziejê, ¿e to tak naprawdê kwestia wyÌwiczenia, a nie krwi czy czegoœ tam. Dobrze wiesz tak¿e, ¿e magia to wielka odpowiedzialnoœÌ, tak ³atwo kogoœ skrzywdziÌ, a tak trudno uratowaÌ. Przypomnij sobie co ci mówi³em o Œmiercio¿ercach i Voldemorcie!
Chwyci³ ca³¹ garœÌ kamieni i rzuci³ je najdalej jak móg³. W ka¿dym miejscu gdzie woda zosta³a zruszona pojawi³y siê nie wielkie krêgi, które siê na siebie na³o¿y³y. Towarzyszy³o temu cichutkie plum.
- Za tydzieù znów bêdê w Hogwarcie. Chcia³bym ciê tam zabraÌ - m³ody czarodziej znów zacz¹³ mówiÌ. - Oficjalnie to nie mo¿liwe, bo zaraz by wykryli, ¿e jesteœ mugolk¹, ale gdybym przemyci³ ciê do poci¹gu, a potem jakoœ do zamku to mog³abyœ zamieszkaÌ w naszej sypialni. Jakoœ byœmy z ch³opakami temu zaradzili, znaleŸli zaklêcie albo eliksir, który ukry³by ciê. Przynosi³bym ci jedzenie z Wielkiej Sali lub kuchni, a noc¹ zwiedza³abyœ zamek.
- ZrĂłbmy to, zabierz mnie tam ! - krzyk dziewczyny sprowadziÂł jej towarzysza z powrotem na ziemiĂŞ.
- Ile razy mam ci powtarzaÌ: TO NIE TAKIE PROSTE. Owszem na peron 9 i 3/4 mog³abyœ wejœÌ, wiele razy widzia³em jak mugolscy rodzice odprowadzali swoje dzieci, nawet siostra Evans mog³a tam wejœÌ, wiêc ty te¿ ale co dalej. Jakby ktoœ z doros³ych czarodziejów zobaczy³, ¿e wsiadasz do poci¹gu mielibyœmy powa¿ne k³opoty. Wymazaliby ci pamiêÌ i nie zobaczylibyœmy siê ju¿ nigdy wiêcej. Nie warto a¿ tak ryzykowaÌ.
- To mo¿e napisz do Jamesa, on nam coœ podpowie - w momencie gdy dziewczyna skoùczy³a wypowiadaÌ s³owa, ch³opak skoczy³ na równe nogi i krzykn¹³ z radoœci. Spojrza³a na niego z ogromnym zdziwieniem. A on chwyci³ j¹ za rêce i zmusi³ by skaka³a razem z nim.
- Przecie¿ James ma pelerynê niewidkê. Gdyby j¹ nam po¿yczy³, ukry³abyœ siê pod ni¹ i niezauwa¿ona przez nikogo wsiad³a do wagonu, a gdy poci¹g ruszy to mog³abyœ j¹ zdj¹Ì i udawaÌ now¹ uczennicê, potem w ten sam sposób przemyci³bym ciê do zamku. To jest genialna myœl - lecz nagle przera¿ony tym co w³aœnie powiedzia³ znieruchomia³ niczym pos¹g. W tym samym czasie w oczach jego przyjació³ki pojawi³a siê ¿¹dza przygód. Uœmiechaj¹c siê radoœnie przytuli³a go do siebie.
- Chyba siĂŞ nie wycofujesz. PomyÂśl, to przebiÂłoby wszystko co do tej pory robiliÂście z Jamesem.
Odsun¹³ j¹ od siebie na tyle, ¿eby móc widzieÌ jej twarz na której w dalszym ci¹gu widoczna by³a ogromna radoœÌ. Od dawna nie widzia³ jej takiej radosnej i chêtnej do dzia³ania.
- MĂłgÂłbym napisaĂŚ do Rogacza i poprosiĂŚ o poÂżyczenie peleryny. ALE TO NIE TAKIE PROSTE. Zamek jest chroniony zaklĂŞciami antymugolskimi, ktĂłre uniemoÂżliwiÂą ci wejÂście - widzÂąc, Âże szczĂŞÂście opuszcza dziewczynĂŞ, szybko dodaÂł. - Ale mĂłgÂłbym o tym pogadaĂŚ z Remusem, on na pewno zna na to radĂŞ.
- Ja napiszĂŞ do Potterra, wyjaÂśniĂŞ caÂły plan. Na bank siĂŞ zgodzi, on uwielbia takie akcje. Jak poÂżyczysz mi swojÂą sowĂŞ, to bĂŞdzie znacznie szybciej, bo nie wiem czy dochodzi do niego normalna poczta.
- Lepiej ni¿ ty znam mojego przyjaciela, ale co z twoimi rodzicami? Jak im wyjaœnisz, ¿e chcesz znikn¹Ì na parê miesiêcy lub nawet rok?
- Oni siê wcale mn± nie przejmuj±, przecie¿ normalni rodzice ju¿ dawno kazaliby mi wróciæ. Zrobiê tak jak moja siostra, zostawiê im li¶cik, w którym napiszê, ¿e uciekam z gwiazdorem rocka i ¿e bêdziemy je¼dziæ po ca³ym kraju oraz ¿e czasem siê do niech odezwê. Ewentualnie mo¿esz rzuciæ na nich jaki¶ urok, ale widz±c twoj± minê ta opcja chyba nie wchodzi w grê. Proszê ciê, zróbmy to. ZRÓBMY!

M³odzieniec jeszcze przez chwilê siê waha³, ale ostatecznie kiwn¹³ g³ow¹ na znak zgody. Zachwycona nastolatka chwyci³a go w objêcia i obdarzy³a d³ugim, namiêtnym poca³unkiem. Po kilku sekundach, w ich odczuciach po up³ywie wiecznoœci, ich usta siê rozdzieli³y. Nim on zd¹¿y³ jakkolwiek zareagowaÌ, ona szepnê³a mu, ¿e widz¹ siê jutro w tym miejscu o tej samej porze i oddali³a siê w stronê wyjœcia z parku. Pierwszy raz w swoim prawie piêtnastoletnim ¿yciu Syriusz Black nie wiedzia³ co zrobiÌ. Dopiero gdy dziewczyna zniknê³a mu z oczu zerwa³ siê do biegu i krzykn¹³:
- Kama! Czekaj Kama! ChcĂŞ ciĂŞ odprowadziĂŚ!

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.