Rozdziały: [1], [2], [3].

Ron pos³usznie wyszed³ z pomieszczenia. Zaraz po rozwodzie, mia³ zamiar skontaktowaÌ siê z Charlotte i powtórzyÌ, to fenomenalnie. Po godzinie zacz¹³ siê niepokoiÌ. Ile mo¿e trwaÌ g³upia narada. Wsta³ z ³awki, na której siedzia³ i zbli¿y³ siê do drzwi. Niestety na salê rzucono zaklêcie Muffliato i mê¿czyzna nie móg³ us³yszeÌ narady. Po dwóch godzinach w koùcu ich zawo³ali. Kingsley pos³a³ Ronowi spojrzenie, które wygl¹da³o jak s³owo przepraszam.

- Proszê o ciszê! - krzykn¹³ Shacklebott. - Narada zakoùczy³a siê. Razem z szanown¹ komisj¹, podjêliœmy decyzjê w waszej sprawie. Jako Minister Magii og³aszam, i¿ Ronald Wesley i Hermiona Wesley dostaj¹ rozwód i od teraz przestaj¹ byÌ ma³¿eùstwem. Jeœli chodzi o ich maj¹tek, to zadecydowaliœmy, ¿e ca³oœÌ zostaje w posiadaniu panny Granger. Dzieci, równie¿ zostaj¹ z matk¹. - Ronowi robi³o siê coraz gorêcej. - W ramach alimentów pan Wesley bêdzie musia³ oddawaÌ 60% swojej wyp³aty do panny Granger. Rozprawê uwa¿am za zakoùczon¹ - powiedzia³ i wyszed³ z Sali.

Wesley siê za³ama³. Zobaczy³, jak jego by³a ¿ona i by³y przyjaciel odchodz¹ z uœmiechem na twarzy. Wiedzia³, co to dla niego znaczy. Bêdzie musia³ do koùca ¿ycia mieszkaÌ w tym okropnym miejscu. Na lepsze jedzenie mo¿e nawet go bêdzie staÌ, ale nie bêd¹ to du¿e rarytasy. 
Nagle siê rozpromieni³. Przecie¿ jest jeszcze jedna szansa. Szybko pobieg³ do najbli¿szego czarodziejskiego pubu. 
- Dzieù dobry! - krzykn¹³ z daleka. 
- To pan skrzywdziÂł panienkĂŞ Granger, prawda? - zapytaÂł barman oschle. - Sio mi z mojego baru, bo pogadamy sobie inaczej!
- NaprawdĂŞ chce pan ze mnÂą walczyĂŚ? Ja nie mam ochoty. Do widzenia! - powiedziaÂł i wyszedÂł z pubu.

Zacz¹³ intensywnie myœleÌ. Gdzie móg³by skorzystaÌ z kominka? Luna! Od razu teleportowa³ siê do kole¿anki, która mo¿e jeszcze nie us³ysza³a o incydencie ze zdrad¹. Mia³ wielkie szczêœcie.
- Chcesz skorzystaÌ z kominka? Oczywiœcie, tylko szybko, bo zaraz wróci mój m¹¿, a on, sam wiesz, nie do koùca za tob¹ przepada - powiedzia³a z uœmiechem.
- Dobrze. Postaram siê za³atwiÌ to jak najszybciej - odpowiedzia³. 
Wszed³ do kominka i za pomoc¹ proszku Fiuu dosta³ siê prosto do mieszkania Charlotte. Sama mu kiedyœ poda³a odpowiedni kod, który trzeba wykrzyczeÌ, aby pojawiÌ siê w jej kominku. Nie chcia³a siê z nim komunikowaÌ, wiêc musia³ na w³asn¹ rêkê zobaczyÌ, co siê sta³o. Wszed³ do jej ró¿owego saloniku i zacz¹³ j¹ wo³aÌ.
- Nie krzycz tak! Tu jestem - us³ysza³. 
- Kochanie! Tak bardzo tĂŞskniÂłem - powiedziaÂł.
- Zamknij siĂŞ i sÂłuchaj uwaÂżnie. Kiedy siĂŞ poznaliÂśmy, byÂłeÂś dla mnie kimÂś cudownym. Ale teraz widzĂŞ, jakim jesteÂś potworem. Jak mogÂłeÂś tak traktowaĂŚ tÂą dziewczynĂŞ, ktĂłra ciĂŞ kochaÂła?
- Przecie¿ wiedzia³aœ, ¿e mam ¿onê! - krzykn¹³ zdenerwowany. 
- Wasz minister pokaza³ mi jak j¹ traktowa³eœ. Mog³eœ okazaÌ jej choÌ trochê uczucia. Chocia¿ poudawaÌ. Sk¹d mam wiedzieÌ, ¿e ja te¿ ci siê nie znudzê? - £zy zaczê³y ciekn¹Ì po jej smakowitej panierce.

Wyrzuci³a Rona ze swojego domu. Co mia³ teraz zrobiÌ? Bez domu, bez pieniêdzy, bez niczego. A co najwa¿niejsze - bez jego ukochanej Charlotte. Poszed³ do swojego mini mieszkanka i zacz¹³ przeklinaÌ samego siebie. Musia³ wymyœliÌ jakieœ wyjœcie w tej sytuacji. 
Jego rozmyœlania przerwa³o pukanie do drzwi. Otworzy³ je, a w drzwiach zobaczy³ swoj¹ star¹ matkê. 
- Ron! Jak mogÂłeÂś! - Kobieta pÂłakaÂła. - Nie tak ciĂŞ wychowaÂłam! Pakuj siĂŞ, jedziesz do nas. Pomimo ÂświĂąstwa, ktĂłre zrobiÂłeÂś Mionie, nie mogĂŞ pozwoliĂŚ, abyÂś nadal mieszkaÂł w takich warunkach - oznajmiÂła i szlochaÂła dalej.
- Najpierw ja muszê mieÌ, co pakowaÌ. Jedziemy - powiedzia³. 
- JAK MOÂŻESZ?! WÂłaÂśnie miaÂłeÂś rozwĂłd z miÂłoÂściÂą twojego, Âżycia, kochanka ciĂŞ zostawiÂła, a ty stoisz przede mnÂą jakby nic siĂŞ nie staÂło? Czekaj - zobaczysz ojca, to juÂż nigdy w Âżyciu nie tkniesz Âżadnego kurczaka! Jak rozmawiaÂłam z Kingsley’em, to myÂślaÂłam, Âże siĂŞ spalĂŞ ze wstydu! - wydzieraÂła siĂŞ Molly. Có¿, kobieta zmiennÂą jest.


Nora - dom z dzieciĂąstwa. Ron bardzo dÂługo tam nie byÂł. Ostatnio zaniedbaÂł rodzinĂŞ.
Jego stary pokĂłj byÂł pusty, wiĂŞc nie byÂło przeszkĂłd, Âżeby siĂŞ tam wprowadziĂŚ. PowstaÂła jednak maÂła przeszkoda.
- Jak mog³aœ go tu przyprowadziÌ?! To ju¿ nie mój syn. Wola³bym, ¿eby by³ Lordem Voldemortem, ni¿ zrobi³, to co zrobi³ - krzycza³ stary Arthur Weasley. - Z matk¹ stawaliœmy na g³owie, ¿eby ciê wychowaÌ, a ty zachowujesz siê, jakby wychowali ciê Malfoyowie! Po ich dzieciaku bym siê tego spodziewa³, ale nie po moim?! - ci¹gn¹³, gdy¿ zdrada ³ama³a wszystkie jego prawa.

Ron nie mia³ zamiaru tego s³uchaÌ. Poszed³ na górê i zostawi³ ojca z matk¹ samych w kuchni. W pokoju dalej wisia³y plakaty jego ulubionych dru¿yn. Oczywiœcie, teraz ich sk³ad by³ ca³kiem inny, gdy¿ zdjêcia pochodzi³y z okresu jego dzieciùstwa. 
Ojciec w koùcu przyzwyczai siê do obecnoœci Rona, lecz ten póki co wola³ siê do niego nie odzywaÌ. Artur uwa¿a³, ¿e jego syn pope³ni³ zbrodniê, gorsz¹ ni¿ milion zabójstw. Ronald cieszy³ siê, ¿e móg³ tam mieszkaÌ. By³o mu wygodnie, a obiady matki by³y przepyszne. 

Mimo i¿ mieszka³ w domu z rodzicami, czu³ siê strasznie samotny. By³ przyzwyczajony, ¿e gdy wstawa³ móg³ pok³óciÌ siê z ¿on¹, a potem porozmawiaÌ z dzieÌmi, gdy by³ z nimi na lodach. Strasznie za tym têskni³. Wiedzia³, ¿e Charlotte nie pokocha go ju¿, a potrzebowa³ kogoœ, kogo móg³by przytuliÌ i poca³owaÌ.

Pewnego dnia rozmyœla³ akurat o Bitwie o Hogwart. Przypomnia³ sobie, jak kocha³ wtedy Hermionê i uœwiadomi³ sobie, ¿e dalej j¹ tak kocha. Ona zawsze wspiera³a go w trudnych chwilach, a on j¹ bezczelnie zostawi³ dla Kurczaka. Polecia³ myœlami trochê dalej i zobaczy³ ich œlub, a potem narodziny dzieci. Tak bardzo je kocha³. Teraz wiedzia³ ju¿, co ma robiÌ. Powiedzia³ rodzicom, ¿e wychodzi z domu. 


Teleportowa³ siê prosto pod swój stary-nowy dom. Zobaczy³ swoj¹ siostrê, wychodz¹c¹ akurat z budynku. Ginny podesz³a do niego z ró¿d¿k¹, któr¹ przy³o¿y³a mu do szyi. 
- Chyba nie zamierzasz tam teraz iœÌ? - syknê³a.
- Nie twój interes - wykrztusi³. 
- Nie pozwolĂŞ ci na to! Tylko znowu jÂą zranisz. Nie widzisz tego? Ron! Nie stanĂŞ ci na drodze, ale zrozum. WyrzÂądziÂłeÂś jej duÂżo zÂłego, a teraz gdy dopiero jej stan siĂŞ unormowaÂł, chcesz z powrotem jÂą zepsuĂŚ. Ja juÂż idĂŞ, a ty siĂŞ porzÂądnie zastanĂłw - ostrzegÂła go i znikÂła.

Ronald przemyÂślaÂł to, co mu powiedziaÂła. WiedziaÂł, Âże gdy spotka siĂŞ z HermionÂą, prawdopodobnie pogorszy jej samopoczucie. ByÂł mĂŞÂżczyznÂą bardzo inteligentnym, dlatego od razu coÂś wymyÂśliÂł. ZapukaÂł do drzwi i otworzyÂła mu Hermiona. ChwilĂŞ na siebie patrzyli.
- Czego tu chcesz? - powiedziaÂła ostro.
- Chcê zobaczyÌ siê z dzieÌmi - oznajmi³. 
- WejdÂź. Masz godzinĂŞ - odrzekÂła i nie zaszczycajÂąc go juÂż spojrzeniem, poszÂła w stronĂŞ sypialni.

Weasley wszed³ do domu. Swojego domu. Poszed³ do pokoju, gdzie akurat by³y dzieci i postanowi³ zabraÌ je na lody (zapyta³ wczeœniej Hermionê o zgodê). Tego mu brakowa³o. W koùcu móg³ z kimœ porz¹dnie porozmawiaÌ i siê poœmiaÌ. Kiedy wrócili do domu, jeszcze d³ugo razem siê bawili. Hermiona, widz¹c uœmiechy na twarzach dzieci, zlekcewa¿y³a limit czasu. 

Kiedy nadesz³a noc, Ron wróci³ do Nory. Matka wiedzia³a, gdzie by³. Nie wiedzia³, jak to robi³a, ale zawsze wiedzia³a, co i gdzie siê dzieje. Có¿, w koùcu to bardzo utalentowana czarownica. Ron 
by³ padniêty, wiêc od razu poszed³ spaÌ. 

Nastêpnego dnia, od razu po pracy Weasley znowu odwiedzi³ dzieci. Robi³ tak teraz codziennie, a jego relacje z by³¹ ¿on¹ stawa³y siê coraz lepsze. Zaczyna³a od tego, ¿e zaczê³a siê z nim normalnie witaÌ. By³ to dla niego wielki sukces. Jego rodzice byli z niego dumni, ¿e w koùcu wymyœli³ coœ porz¹dnego. Nawet ojciec zacz¹³ siê do niego odzywaÌ. 


Pó³ roku po tym, jak Ron pierwszy raz odwiedzi³ dzieci, Hugo poprosi³ matkê, ¿eby do³¹czy³a do zabawy. Ona na pocz¹tku próbowa³a siê sprzeciwiÌ, lecz w koùcu podda³a siê. To bardzo polepszy³o ich relacje. W koùcu zaczêli siê zachowywaÌ, jak dobrzy przyjaciele. Rozmawiali ze sob¹ du¿o, spotykali siê, lecz nic nie wskazywa³o na to, ¿e kiedyœ siê kochali. 
Ronald odnowi³ swoj¹ przyjaŸù równie¿ z Harrym. Przyszed³ i przeprosi³ go. Przyzna³ siê, ¿e to kryzys wieku œredniego go zaatakowa³. Potter wybaczy³ mu dopiero wtedy, kiedy zobaczy³, ¿e Weasley porz¹dnie traktuje swoj¹ ¿onê i dzieci. Mo¿e nie mia³ do niego takiego zaufania, jak przed zdrad¹, ale rozmawia³ z nim, jak zawsze. Ron uwa¿a³, ¿e najlepszym lekarstwem bêdzie czas. 

Pewnego dnia, gdy wróci³ do Nory jego matka chcia³a z nim porozmawiaÌ. 
- Ron. Nie zrozum mnie Âźle. ChcĂŞ dla ciebie dobrze. UwaÂżam, Âże powinieneÂś poprosiĂŚ HermionĂŞ o drugÂą szansĂŞ. WytÂłumacz jej, Âże nie musicie zaczynaĂŚ od nowa z prĂŞdkoÂściÂą ÂświatÂła. Powiedz, Âże wszystko w swoim czasie, kiedy oboje bĂŞdziecie na to gotowi. Zasugeruj jej, Âże na poczÂątek zamieszkaÂłbyÂś tam. Nie spaÂłbyÂś z niÂą, tylko na kanapie. Nic by siĂŞ nie zmieniÂło. Nawet by nie odczuÂła zmian. W koĂącu tutaj przyjeÂżdÂżasz tylko na noc - powiedziaÂła.
- MamuÂś! To wspaniaÂły pomysÂł. ObiecujĂŞ, Âże porozmawiam z MionkÂą, ale nie wiem, czy to siĂŞ uda. JeÂżeli chcesz, wystarczy, Âże powiesz, a ja wyprowadzĂŞ siĂŞ stÂąd. Harry na pewno mnie teraz przygarnie - odrzekÂł.
- MĂłwiÂłam, Âże nie oto mi chodzi. MieszkaÂłeÂś tu tyle lat i myÂślisz, Âże akurat teraz byÂś mi przeszkadzaÂł. WrĂŞcz przeciwnie. ChcĂŞ twojego szczĂŞÂścia. Porozmawiaj z niÂą jutro, dobrze?
- Dobrze - Ziewn¹³. - Chyba pójdê ju¿ spaÌ - oznajmi³ i uda³ siê do swojego pokoju.

Rano nie poszed³ do pracy. W nocy uda³ siê do Harry'ego i wszystko razem omówili. Potter zajmowa³ siê dzieÌmi, gdy Miona by³a w pracy, wiêc mia³ klucz do domu. Zabra³ dzieciaki do siebie, a Ron przygotowa³ piêkn¹, romantyczn¹ kolacjê. Nie po¿a³owa³ pieniêdzy. Wyda³ strasznie du¿o. Zamówi³ najlepszych muzyków, którzy grali romantyczn¹ muzykê, a dania, które sta³y na stole, zosta³y wykonane przez najlepszych kucharzy (w granicach rozs¹dku, rzecz jasna). 
Us³ysza³, ¿e drzwi siê otwieraj¹. Hermiona wesz³a do domu. 
- Wow - wykrztusi³a. 
- Proszê ciê, usi¹dŸ - powiedzia³ Ron. 
Zjedli kolacjê, rozmawiaj¹c o dzieciach, sprawach Ministerstwa Magii i o innych bzdetach, lecz gdy nadszed³ deser, Weasley wzi¹³ siê w garœÌ i zacz¹³ mówiÌ konkretnie. 
- Hermiona... Ja... My... Mo¿e... - Nie móg³ wykrztusiÌ z siebie ani s³owa wiêcej. 
- Ron... Nie jestem gotowa - powiedziaÂła smutno.
- Wiem. Ja te¿ nie. Ale mo¿e... Spróbowalibyœmy od czegoœ zacz¹Ì. Móg³bym siê tu wprowadziÌ. Spa³bym na kanapie i nawet nie odczu³abyœ ¿adnych zmian - cytowa³ s³owa swojej matki. 
- Dobrze. MoÂżemy sprĂłbowaĂŚ, ale masz ostatniÂą szansĂŞ. Od naszego rozwodu minĂŞÂły juÂż trzy lata. A wydaje siĂŞ, Âże to byÂło wczoraj. Czas leczy rany, prawda. A teraz zjedzmy ten pyszny deser - zasugerowaÂła szczĂŞÂśliwa Hermiona. WidaĂŚ, Âże jej teÂż zaleÂżaÂło na powrocie do dawnego mĂŞÂża.


Ronald wprowadzi³ siê do Miony. Trudno by³o im wróciÌ do siebie. Po roku spania na kanapie, Granger postanowi³a wpuœciÌ Rona do swojego ³ó¿ka i wtedy wszystko wróci³o do normy. Zachowywali siê jak 16-latkowie zakochani w sobie. To wszystko równie¿ bardzo dobrze wp³ynê³o na dzieci. Mimo i¿ zachowywali siê jak para, to Hermiona nie chcia³a utrwalaÌ tego zwi¹zku na papierze. ¯yli d³ugo i szczêœliwie jako Hermiona Granger i Ronald Wesley.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.