Bohaterowie: Inne.

S³oneczny, ciep³y poniedzia³ek rozpoczyna³ kolejny tydzieù pe³en nauki w Hogwarcie. Wieczorem mia³ siê odbyÌ pierwszy w tym roku trening dru¿yny Gryfonów. Mia³ zostaÌ wybrany nowy obroùca. Oliver Wood, drugoklasista, bardzo stresowa³ siê przed jednym z najwa¿niejszych wydarzeù w jego ¿yciu. Mia³ dopiero dwanaœcie lat, ale bardzo chcia³ dostaÌ siê do zespo³u. Mama, tata i siostra wiele razy powtarzali mu, ¿e jest wspania³y i wró¿yli mu œwietlan¹ przysz³oœÌ w jednym z czo³owych klubów quidditcha.

Siostra... Gdy zamykaÂł oczy, widziaÂł jej uÂśmiechniĂŞtÂą twarz. Wysoka blondynka o niebieskich oczach, patrzÂących na mÂłodszego brata z miÂłoÂściÂą. SkoĂączyÂła Hogwart w czerwcu tego roku. MiaÂła perspektywy, by zostaĂŚ uzdrowicielem, gdyÂż eliksiry i zielarstwo byÂły jej mocnÂą stronÂą. Nie doczekaÂła jednak wymarzonych zajĂŞĂŚ praktycznych w klinice Lecznictwa i PoÂłoÂżnictwa imienia ÂŚwiĂŞtej Eulalii w Manchesterze. ZabiÂł jÂą jakiÂś psychicznie chory czarownik, ktĂłry napadÂł na jeden z najbardziej znanych klubĂłw dla czarodziei - AlfĂŞ.

Wci¹¿ mia³ w g³owie jej s³owa, które wypowiada³a bardzo czêsto, gdy grali w quidditcha. Oli, naprawdê masz talent do tego co robisz. Bêdziesz wspania³ym obroùc¹, tylko nie bój siê pokazaÌ, co potrafisz. I zawsze ufaj pa³karzom, od tego s¹, ¿ebyœ nie dosta³ t³uczkiem. Gdy Tiara Przydzia³u umieœci³a go w Gryffindorze, by³ przera¿ony now¹ rzeczywistoœci¹. Siostra zaopiekowa³a siê nim. Czêsto go pociesza³a gdy têskni³ za rodzicami. Pomaga³a mu w pracach domowych i czêsto zabiera³a na spacery po b³oniach. Kocha³a go. Po prostu.

UwielbiaÂł momenty, kiedy razem siadali przy kominku w Pokoju WspĂłlnym, rozmawiajÂąc o domu, wakacjach, planujÂąc , co bĂŞdÂą robiĂŚ podczas wolnego. Czasem pomagaÂła mu w pracy domowej z eliksirĂłw, tÂłumaczÂąc cierpliwie kaÂżde zagadnienie. Gdy na zewnÂątrz byÂło ciepÂło, wychodzili razem, a Susan mĂłwiÂła mu, gdzie moÂże siĂŞ udaĂŚ, a gdzie nie powinien. PamiĂŞtaÂł, Âże uprosiÂł siostrĂŞ, by wziĂŞÂła go ze sobÂą na trening quidditcha. ByÂła kapitanem druÂżyny, obroĂącÂą, i to ona byÂła jego pierwszym autorytetem w tej kwestii. To ona byÂła wzorem do naÂśladowania dla Olivera, ktĂłry rĂłwnieÂż chciaÂł strzec sÂłupkĂłw, by nikt nie wrzuciÂł kafla w jednÂą z trzech pĂŞtli.

Dzieù, w którym dowiedzia³ siê, ¿e jej ju¿ nie ma, by³ równie s³oneczny jak dziœ. To by³ wczesny ranek. Siedzia³ w swoim pokoju odpisuj¹c na list Percy'emu Weasley'owi, swojemu koledze z dormitorium, gdy do jego pokoju bez pukania wpad³a mama. By³a zap³akana i roztrzêsiona. Usiad³a na jego ³ó¿ku i dr¿¹cym g³osem powiedzia³a.
- Oliverku, musimy powaÂżnie porozmawiaĂŚ.
- O czym? Co siĂŞ staÂło? Mamo? - ZerwaÂł siĂŞ tak gwaÂłtownie, Âże atrament z kaÂłamarza rozlaÂł siĂŞ na pergamin, ale nie dbaÂł o to.
- O Susan, Oli. Ona... Ona... - Kobieta rozpÂłakaÂła siĂŞ.
- Twoja siostra nie ¿yje, Oliverze - do rozmowy w³¹czy³ siê ojciec, który od jakiegoœ czasu sta³ w drzwiach. - Jakiœ szaleniec wysadzi³ w powietrze klub, w którym siê znajdowa³a.

I wtedy siê rozp³aka³, jak ma³e dziecko, choÌ mia³ dwanaœcie lat i nigdy nie p³aka³. Od zawsze by³ dzielnym ch³opcem. Ale ból po stracie i œwiadomoœÌ, ¿e ju¿ nie zobaczy swojej ukochanej siostry przyt³oczy³y go, poczu³ siê tak, jakby stutonowy g³az spad³ na jego serce. Nie móg³ uwierzyÌ, ¿e ju¿ nigdy jej nie zobaczy, nie us³yszy jej œmiechu, nie wypowie do niej ani jednego s³owa.

Oliver postanowiÂł, Âże zrobi wszystko, Âżeby speÂłniĂŚ marzenie i zostaĂŚ obroĂącÂą. ChciaÂł wszystkie wygrane dedykowaĂŚ wÂłaÂśnie siostrze. Tej, ktĂłra uczyÂła go od najmÂłodszych lat dosiadaĂŚ miotÂły. Tej, ktĂłra graÂła z nim. Tej, ktĂłra rĂłwnieÂż byÂła w druÂżynie quidditcha. Tej, ktĂłrej tak wiele zawdziĂŞczaÂł.

Tego dnia Oliver zosta³ obroùc¹. Nie puœci³ ani jednego gola, by³ z siebie bardzo dumny. Kiedy k³ad³ siê spaÌ, owion¹³ go ciep³y wiaterek, chocia¿ okno by³o zamkniête. I zdawa³o mu siê, ¿e us³ysza³ jej œmiech. Wiele lat póŸniej, gdy wznosi³ Puchar Mistrzostw Œwiata w Quidditchu jako kapitan reprezentacji Anglii, równie¿ wyda³o mu siê, ¿e us³ysza³ jej g³os.
- Jestem z ciebie dumna, braciszku. NaprawdĂŞ masz talent, nie zmarnuj go.

Ze ³zami w oczach rozejrza³ siê wokó³ siebie, jakby mia³ nadziejê, ¿e j¹ zobaczy. Ktoœ zabra³ mu puchar, ktoœ go przytuli³, ale on nie zwraca³ na to uwagi. Spojrza³ w niebo i wyszepta³, wiedz¹c, ¿e ona us³yszy, gdziekolwiek jest.
- Ten puchar jest dla ciebie, siostrzyczko. Bez ciebie niczego bym nie osi¹gn¹³. Kocham ciê, gdziekolwiek jesteœ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.