Bohaterowie: Inne.

Słoneczny, ciepły poniedziałek rozpoczynał kolejny tydzień pełen nauki w Hogwarcie. Wieczorem miał się odbyć pierwszy w tym roku trening drużyny Gryfonów. Miał zostać wybrany nowy obrońca. Oliver Wood, drugoklasista, bardzo stresował się przed jednym z najważniejszych wydarzeń w jego życiu. Miał dopiero dwanaście lat, ale bardzo chciał dostać się do zespołu. Mama, tata i siostra wiele razy powtarzali mu, że jest wspaniały i wróżyli mu świetlaną przyszłość w jednym z czołowych klubów quidditcha.

Siostra... Gdy zamykał oczy, widział jej uśmiechniętą twarz. Wysoka blondynka o niebieskich oczach, patrzących na młodszego brata z miłością. Skończyła Hogwart w czerwcu tego roku. Miała perspektywy, by zostać uzdrowicielem, gdyż eliksiry i zielarstwo były jej mocną stroną. Nie doczekała jednak wymarzonych zajęć praktycznych w klinice Lecznictwa i Położnictwa imienia Świętej Eulalii w Manchesterze. Zabił ją jakiś psychicznie chory czarownik, który napadł na jeden z najbardziej znanych klubów dla czarodziei - Alfę.

Wciąż miał w głowie jej słowa, które wypowiadała bardzo często, gdy grali w quidditcha. Oli, naprawdę masz talent do tego co robisz. Będziesz wspaniałym obrońcą, tylko nie bój się pokazać, co potrafisz. I zawsze ufaj pałkarzom, od tego są, żebyś nie dostał tłuczkiem. Gdy Tiara Przydziału umieściła go w Gryffindorze, był przerażony nową rzeczywistością. Siostra zaopiekowała się nim. Często go pocieszała gdy tęsknił za rodzicami. Pomagała mu w pracach domowych i często zabierała na spacery po błoniach. Kochała go. Po prostu.

Uwielbiał momenty, kiedy razem siadali przy kominku w Pokoju Wspólnym, rozmawiając o domu, wakacjach, planując , co będą robić podczas wolnego. Czasem pomagała mu w pracy domowej z eliksirów, tłumacząc cierpliwie każde zagadnienie. Gdy na zewnątrz było ciepło, wychodzili razem, a Susan mówiła mu, gdzie może się udać, a gdzie nie powinien. Pamiętał, że uprosił siostrę, by wzięła go ze sobą na trening quidditcha. Była kapitanem drużyny, obrońcą, i to ona była jego pierwszym autorytetem w tej kwestii. To ona była wzorem do naśladowania dla Olivera, który również chciał strzec słupków, by nikt nie wrzucił kafla w jedną z trzech pętli.

Dzień, w którym dowiedział się, że jej już nie ma, był równie słoneczny jak dziś. To był wczesny ranek. Siedział w swoim pokoju odpisując na list Percy'emu Weasley'owi, swojemu koledze z dormitorium, gdy do jego pokoju bez pukania wpadła mama. Była zapłakana i roztrzęsiona. Usiadła na jego łóżku i drżącym głosem powiedziała.
- Oliverku, musimy poważnie porozmawiać.
- O czym? Co się stało? Mamo? - Zerwał się tak gwałtownie, że atrament z kałamarza rozlał się na pergamin, ale nie dbał o to.
- O Susan, Oli. Ona... Ona... - Kobieta rozpłakała się.
- Twoja siostra nie żyje, Oliverze - do rozmowy włączył się ojciec, który od jakiegoś czasu stał w drzwiach. - Jakiś szaleniec wysadził w powietrze klub, w którym się znajdowała.

I wtedy się rozpłakał, jak małe dziecko, choć miał dwanaście lat i nigdy nie płakał. Od zawsze był dzielnym chłopcem. Ale ból po stracie i świadomość, że już nie zobaczy swojej ukochanej siostry przytłoczyły go, poczuł się tak, jakby stutonowy głaz spadł na jego serce. Nie mógł uwierzyć, że już nigdy jej nie zobaczy, nie usłyszy jej śmiechu, nie wypowie do niej ani jednego słowa.

Oliver postanowił, że zrobi wszystko, żeby spełnić marzenie i zostać obrońcą. Chciał wszystkie wygrane dedykować właśnie siostrze. Tej, która uczyła go od najmłodszych lat dosiadać miotły. Tej, która grała z nim. Tej, która również była w drużynie quidditcha. Tej, której tak wiele zawdzięczał.

Tego dnia Oliver został obrońcą. Nie puścił ani jednego gola, był z siebie bardzo dumny. Kiedy kładł się spać, owionął go ciepły wiaterek, chociaż okno było zamknięte. I zdawało mu się, że usłyszał jej śmiech. Wiele lat później, gdy wznosił Puchar Mistrzostw Świata w Quidditchu jako kapitan reprezentacji Anglii, również wydało mu się, że usłyszał jej głos.
- Jestem z ciebie dumna, braciszku. Naprawdę masz talent, nie zmarnuj go.

Ze łzami w oczach rozejrzał się wokół siebie, jakby miał nadzieję, że ją zobaczy. Ktoś zabrał mu puchar, ktoś go przytulił, ale on nie zwracał na to uwagi. Spojrzał w niebo i wyszeptał, wiedząc, że ona usłyszy, gdziekolwiek jest.
- Ten puchar jest dla ciebie, siostrzyczko. Bez ciebie niczego bym nie osiągnął. Kocham cię, gdziekolwiek jesteś.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.