W przeci¹gu wieków powsta³o mnóstwo opowiadaù, podawanych z ust do ust, zapadaj¹cych w pamiêci, pozostaj¹cych w sercach przez ca³e pokolenia. Prawdziwych lub zacieraj¹cych fakty. Radosnych czy smutnych. Przepe³nionych zawiœci¹ i tych, w których mi³oœÌ zyskuje rzeczywist¹ moc. Moj¹ opowieœÌ przez lata skrywa³am przed œwiatem. W strachu i wstydzie nie mog³am wypowiedzieÌ s³ów, które jak kamieù ci¹¿y³y mi na sercu bardziej z ka¿dym dniem. Teraz chyba dojrza³am do tego, ¿eby móc wyrzuciÌ z siebie moj¹ historiê. To moja spowiedŸ, wyznanie wszelkich grzechów, których dopuœci³am siê przez lata ¿ycia.
Oto historia mojej Âśmierci.

Jako cĂłrka jednej z zaÂłoÂżycielek SzkoÂły Magii i Czarodziejstwa, nie miaÂłam zÂłego dzieciĂąstwa. Otaczali mnie ludzie, ktĂłrych braÂłam za swoje wzory i ktĂłrzy traktowali mnie jak czÂłonka swojej rodziny. KaÂżdy z zaÂłoÂżycieli miaÂł swojÂą unikatowÂą cechĂŞ, za ktĂłrÂą go podziwiaÂłam. Wujek Godryk byÂł najodwaÂżniejszÂą osobÂą, jakÂą dane mi byÂło spotkaĂŚ. UwielbiaÂłam sÂłuchaĂŚ o jego bohaterskich wyczynach jeszcze sprzed czasĂłw powstania szkoÂły. ByÂł niesamowicie dumny ze swoich zwyciĂŞstw, ktĂłre odnosiÂł w walkach z innymi czarodziejami czy magicznymi bestiami.
Wujek Salazar by³ jego zupe³nym przeciwieùstwem. Skryty, ma³o charyzmatyczny, niewiele mówi³ w towarzystwie. Czasem jednak zabiera³ mnie ze sob¹ do lochów i pokazywa³ ka¿dy ich zakamarek. Potrafi³ w mroku i ciemnoœci znaleŸÌ coœ niedostrzegalnego dla ludzkiego oka. Coœ, co objawia siê tylko tym, którzy szukaj¹. Wtedy rozmawia³ ze mn¹ jak inny cz³owiek. Jak cz³owiek zachwycony œwiatem. Jak cz³owiek zupe³nie niepodobny do osób, które uczy³y siê pod jego herbem.
Ciocia Helga natomiast by³a mi³¹ i troskliw¹ kobiet¹, której uœmiech nigdy nie schodzi³ z twarzy. Zawsze pyta³a, jak siê czujê, czy niczego mi nie brakuje. To ona ³agodzi³a sprzeczki miêdzy wujkami, które zdarza³y siê bardzo czêsto. By³a dobrym duchem, czuwaj¹cym nie tylko nad uczniami swojego domu, ale nad ca³ym zamkiem. Jej wra¿liwoœÌ potrafi³a nie raz skruszyÌ lód w sercach innych ludzi. By³a naprawdê niesamowita.
Na koniec pozosta³a jeszcze moja matka, Rowena. Wiem, ¿e bardzo mnie kocha³a, ¿e chcia³a dla mnie jak najlepiej. By³a uosobieniem m¹droœci, inteligencji i rozumu. Znajdowa³a wyjœcie z ka¿dej sytuacji i ceni³a tych, którzy w ksi¹¿kach i w nauce potrafi¹ znaleŸÌ swoj¹ si³ê. Ka¿dy uczeù jej domu stawa³ siê jej dum¹, dzieckiem, które kocha³a jak w³asne.

Posiadanie takich osób za wzór to niesamowite szczêœcie. Jednak z biegiem lat, kiedy by³am starsza i zaczyna³am rozumieÌ wiêcej rzeczy, zauwa¿y³am, ¿e na tle tak wspania³ych osób, ja nie wyró¿niam siê niczym szczególnym. By³am inteligentna, ale nie na tyle, by móc rywalizowaÌ z moj¹ matk¹. Nie dorasta³am jej do piêt. Kiedy zda³am sobie z tego sprawê, ka¿dego kolejnego dnia czu³am siê bardziej wypchniêta na margines. Oddala³am siê od matki i innych za³o¿ycieli, nie chcia³am z nimi rozmawiaÌ, nie chcia³am ich widzieÌ. Jakby byli dla mnie ju¿ tylko obcymi ludŸmi. Czêsto wychodzi³am na samotne spacery, stara³am siê wyrzuciÌ z siebie ten ¿al, który mnie przyt³acza³. Zaczê³am k³óciÌ siê z matk¹ o najbardziej b³ahe rzeczy, by³am wœciek³a i stale zdenerwowana.

I pod wp³ywem wzbieraj¹cej we mnie nienawiœci zdecydowa³am siê uciec. Nie mówi³am nikomu o swoich planach, nawet znajomym. Nawet Baronowi, który by³by w stanie zrobiÌ dla mnie wszystko. To by³a moja decyzja, której ciê¿ar musia³am nieœÌ sama.

To by³a noc. Ksiê¿yc œwieci³ wysoko i wpada³ przez okno do pokoju, oœwietlaj¹c fragment ³ó¿ka, na którym spa³a. Cicho przemknê³am przez zimn¹ posadzkê w kierunku jej toaletki. Po prawej stronie, na specjalnie wyznaczonym miejscu, u³o¿ony by³ jej diadem. B³êkitne kryszta³ki po³yskiwa³y delikatnie w bladym œwietle, kiedy œciskaj¹c go w rêce wychodzi³am z jej komnaty. Matka mówi³a, ¿e jej diadem obdarza m¹droœci¹ ka¿dego, kto go za³o¿y. To jeszcze bardziej podsyca³o we mnie z³oœÌ. Ju¿ jest wystarczaj¹co m¹dra. Czy musi jeszcze szczyciÌ siê posiadaniem przedmiotu, który czyni z niej najprawdopodobniej najm¹drzejsz¹ osobê na œwiecie? Szczyt egoizmu. A przynajmniej tak wtedy myœla³am. By³ czymœ, co bardzo ceni³a. Chcia³am, by cierpia³a po jego utracie. Poch³oniêta nienawiœci¹ zbiega³am po schodach wie¿y, gubi¹c po drodze kolejne ³zy, których nie mia³am si³y zbieraÌ. Wypadaj¹c przez bramê zamku, ostatni raz obejrza³am siê na okno jej sypialni, pogr¹¿one w mroku.

Zastanawia³am siê, czy nie zawróciÌ. Wiedzia³am, ¿e robiê Ÿle. ¯e jest moj¹ matk¹ i kocha mnie nad w³asne ¿ycie. Nie mia³am si³y ruszyÌ siê z miejsca, nie mog³am zrobiÌ nawet jednego kroku. W tamtym miejscu, na ziemi z ksiê¿ycem jako œwiadkiem, pogrzeba³am w¹tpliwoœci i ¿ale. Odciê³am siê od œwiata, do którego nie pasowa³am i który jedynie potrafi³ wyniszczaÌ moje wnêtrze. Chcia³am krzyczeÌ, rzuciÌ w jej twarz garœÌ s³ów, których sama nawet nie potrafi³am stworzyÌ.
Zacisnê³am dr¿¹ce palce na diademie i deportowa³am siê. Wyl¹dowa³am w lesie, by³o zimno i ciemno. Nie potrafi³am rozró¿niÌ kszta³tów przez sp³ywaj¹ce po policzkach ³zy. Upad³am na kolana, na przesi¹kniêty wod¹ mech i z rozpacz¹ w duszy i przeciêtym sercem usnê³am pod dachem liœci. Chcia³am nic nie czuÌ. Chcia³am, ¿eby moja dusza rozp³ynê³a siê w powietrzu, a cia³o razem z ni¹. Nie wiedzia³am, co robiÌ. Gdzie iœÌ i po co. Uciek³am z chêci¹ odebrania matce czêœci jej samej, choÌ nie wiedzia³am dlaczego. Dlaczego chcia³am, ¿eby cierpia³a? Kocha³a mnie, jak wszyscy tam. Do tej pory ¿yliœmy razem, w zgodzie, jak szczêœliwa rodzina. Co siê zmieni³o? Zaczê³a toczyÌ mnie choroba. Choroba, na któr¹ nie ma fizycznego lekarstwa. T¹ chorob¹ by³a zazdroœÌ. Zazdroœci³am im wszystkim. Mieli cechy, którymi mogli siê poszczyciÌ przed œwiatem. Moje istnienie ginê³o w blasku, który sob¹ roztaczali. Ale najbardziej by³am zazdrosna o matkê.
Jestem jej córk¹. A ona równie mocno kocha³a dzieciaki, które uczy³y siê magii pod herbem jej domu. Jakby byli mi równi. Tego najbardziej nie mog³am znieœÌ. Diadem w³aœciwie by³ tylko przykrywk¹, pretekstem do ucieczki. Chcia³am, ¿eby matka za mn¹ têskni³a. ¯eby mnie szuka³a i poœwiêci³a na to ca³e swoje ¿ycie.

Od tamtej pory ukrywa³am siê w lesie. W Albanii, bardzo daleko od domu, musia³am stworzyÌ sobie ¿ycie, pozbawiona dotychczasowych wygód. Nie by³o to ciê¿kie. Z diademem na g³owie rozwi¹zania niewygodnych sytuacji znajdowa³am w mig. Jedn¹ z trudniejszych chwil tamtego ¿ycia by³o zdobywanie jedzenia. Oczywiœcie z u¿yciem magii sprawa braku pieniêdzy nie sprawia³a problemów, jednak kiedy pojawia³am siê w pobliskim miasteczku, nie raz musia³am wejœÌ w interakcjê z obcymi ludŸmi. Pytali, sk¹d jestem, gdzie mieszkam i czy diadem, który noszê, jest na sprzeda¿. Stara³am siê odpowiadaÌ przy u¿yciu jak najmniejszej iloœci s³ów, czasem dopuszczaj¹c siê ucieczki. Jakiekolwiek zdradzenie siê czy nawi¹zanie kontaktu z kimkolwiek mog³o pomóc w odnalezieniu mnie.

O ile w ogĂłle prĂłbowaliby mnie szukaĂŚ…

Noce w lesie stawa³y siê coraz zimniejsze, a samotnoœÌ powoli wzbudza³a we mnie poczucie winy. Stara³am siê je t³umiÌ, ale nie by³o to wcale takie proste. Budowa³am jakieœ sza³asy z drzew, ukrywa³am siê przed ludŸmi, którzy przychodzili tam, ¿eby zebraÌ drewno na opa³. Zaczê³am siê zastanawiaÌ, czy tak bêdzie wygl¹da³o moje ¿ycie. W otoczeniu drzew, zwierz¹t i pustki, która wype³nia³a moje wnêtrze.
Nie musiaÂłam siĂŞ dÂługo zastanawiaĂŚ.

Pewnego dnia po powrocie ze wsi z narêczem jedzenia, wyczu³am w moim lesie czyj¹œ obecnoœÌ. Nie zwyk³ych ludzi, wyczu³am magiê. Zdrêtwia³e rêce wypuœci³y owoce, które potoczy³y siê po ziemi na wszystkie strony. Zacisnê³am d³onie na podartej od ga³êzi sukni, nie mog¹c ruszyÌ siê nawet na krok. Nie mog¹c wydusiÌ nawet zdania.
- Nie³atwo by³o ciê znaleŸÌ.
G³os Barona œwidrowa³ mi w czaszce. Wyszed³ zza drzewa, w swoim szlacheckim stroju, z jak zwykle bujnym w¹sem i szarmanckim uœmiechem. W d³oniach wolno obraca³ ró¿d¿kê.
- Wiesz, ¿e nie³adnie jest tak uciekaÌ i kraœÌ cudze rzeczy?
- Po co tu przyszedÂłeÂś? - przerwaÂłam mu, modlÂąc siĂŞ w duchu, Âżeby mĂłj gÂłos nie drÂżaÂł. UÂśmiech mĂŞÂżczyzny tylko siĂŞ poszerzyÂł.
- Twoja matka mnie przysÂłaÂła. ChciaÂła ciĂŞ jeszcze raz zobaczyĂŚ.
- Jak to?
- Rowena umiera.
PoczuÂłam siĂŞ, jakby uderzyÂł mnie tymi sÂłowami w brzuch. Jakby wtoczyÂł truciznĂŞ do mojej krwi. Jakby specjalnie pastwiÂł siĂŞ nade mnÂą.
- KÂłamiesz - wydukaÂłam ledwie, nie mogÂąc utrzymaĂŚ siĂŞ na nogach. PodparÂłam siĂŞ rĂŞkÂą o drzewo i spuÂściÂłam wzrok. Jego cichy Âśmiech tylko pogorszyÂł mĂłj stan.
- Kilka dni po twojej ucieczce zachorowa³a. ¯aden medyk nie mo¿e jej pomóc. Wys³a³a mnie, ¿ebym ciê odnalaz³ i sprowadzi³ do domu. Ukochana, wróÌmy razem.
To nie tak miaÂło byĂŚ. Nie chciaÂłam, Âżeby tak siĂŞ to skoĂączyÂło. ChciaÂłam tylko, Âżeby…
I w tamtym momencie ogarn¹³ mnie gniew. Ten sam gniew, który towarzyszy³ mi przy ucieczce z zamku.
- Skoro tak bardzo chce mnie z powrotem, dlaczego sama nie przyszÂła? Czemu sama mnie nie szukaÂła?
Uœmiech Barona zblad³. Mê¿czyzna zmarszczy³ brwi, a ró¿d¿ka zamar³a w jego palcach.
- Heleno. Wracamy do domu.
- Nigdzie nie idĂŞ. Teraz tu jest mĂłj dom.

I wtedy zrobi³ coœ, czego zupe³nie siê nie spodziewa³am. Z twarz¹ wykrzywion¹ we wœciek³oœci rzuci³ siê w moj¹ stronê. Gotowa do obrony przed zaklêciem nie przewidzia³am, ¿e chowa³ pod szat¹ nó¿.
- Wracasz ze mnÂą, czy tego chcesz, czy nie! – jego krzyk rozniĂłsÂł siĂŞ po lesie, mieszajÂąc siĂŞ razem z moim.
ZrobiÂłam kilka krokĂłw w tyÂł, plecami wpadajÂąc na drzewo. Do kory docisnĂŞÂła mnie siÂła pchniĂŞcia noÂżem, ktĂłry z ÂłatwoÂściÂą przeszyÂł mĂłj brzuch, niemal na wylot.

Nie czuÂłam bĂłlu. Nie czuÂłam strachu. CzuÂłam smutek i przede wszystkim Âżal.
ÂŻal do matki, Âże nie przyszÂła.
ÂŻal do Barona, ktĂłry patrzyÂł na mnie teraz przestraszonym spojrzeniem.
ÂŻal do siebie, Âże w ogĂłle kiedykolwiek uciekÂłam.
Moja myÂśl szybko jeszcze poleciaÂła ku zakopanemu w ziemi diademowi. Nie chciaÂłam, Âżeby ktokolwiek go znalazÂł. StaÂł siĂŞ symbolem mojego tchĂłrzostwa, mojej poraÂżki, mojej sÂłaboÂści. StaÂł siĂŞ piĂŞtnem w sercu, ktĂłrego nie sposĂłb wymazaĂŚ.

PóŸniej wiele rzeczy sta³o siê w tej samej chwili. Kiedy myœla³am, ¿e teraz czeka mnie ju¿ tylko b³oga nieœwiadomoœÌ, widzia³am jak Baron pochyla siê nad moim cia³em, jak p³acze.
Jak wbija sobie okrwawiony nó¿ w serce.
WisiaÂłam kilka centymetrĂłw nad ziemiÂą, a gdy uniosÂłam rĂŞce, przeÂświtywaÂły przez nie promienie sÂłoneczne.
Potem przez d³ugi czas nie widzia³am nic. Czu³am pustkê, ch³ód i rozpacz, chcia³am wyÌ i po prostu rozp³yn¹Ì siê w powietrzu.

Po chwili, która by³a dla mnie wiecznoœci¹, znalaz³am siê w zamku. W wie¿y Roweny Ravenclaw. W wie¿y mojej matki. Wisia³am przy jej pustym ³ó¿ku, nie mog¹c niczego dotkn¹Ì, niczego poczuÌ.

Tak skoĂączyÂła siĂŞ historia mojego Âżycia. A jednak, mimo to, ja sama nadal istniejĂŞ. WszechÂświat nie pozwoliÂł mi umrzeĂŚ, muszĂŞ pokutowaĂŚ za popeÂłnione za Âżycia grzechy.

(Nie)¿ycie ducha potrafi przysporzyÌ wiêcej zmartwieù ni¿ radoœci. Codziennie zastanawiam siê, dlaczego jeszcze b³¹kam siê po œwiecie, w którym niczego ju¿ dla mnie nie ma. Zastanawiam siê, jak naiwna musia³am byÌ, jak wiele musia³am straciÌ, ¿eby zrozumieÌ, ¿e mia³am wszystko. Jak stchórzy³am, kiedy mog³am wykazaÌ siê odwag¹.

OdwagÂą, ktĂłrÂą teraz widzĂŞ w oczach stojÂącego przede mnÂą chÂłopca. Nowe pokolenie Godryka Gryffindora. On jeszcze ma nadziejĂŞ, Âże w jego Âżyciu coÂś moÂże siĂŞ zmieniĂŚ. ÂŻe ma nad nim jakÂąkolwiek kontrolĂŞ. W szkÂłach jego okularĂłw odbijajÂą siĂŞ wybuchy otaczajÂącej zamek bariery.
- JeÂśli musisz o coÂś prosiĂŚ, nigdy siĂŞ nie dowiesz. JeÂśli wiesz, po prostu poproÂś…
Twarz ch³opaka rozjaœnia uœmiech, radoœÌ w jego oczach na chwilê od¿ywa.
- DziĂŞkujĂŞ.
I znika, zostawiaj¹c mnie sam¹ w zimnych murach wie¿y. Ca³¹ szko³ê przepe³nia strach. Strach przed œmierci¹. Nie rozumiem go. Umar³am jeszcze za ¿ycia. Cia³o istnia³o, ale duszy ju¿ nie by³o. Mo¿na powiedzieÌ, ¿e teraz jestem ¿ywa bardziej ni¿ by³am kiedyœ.

Wiem, ¿e on go zniszczy. Uwolni mnie od brzemienia, które stuleciami ci¹¿y³o mi na sercu. Diadem ju¿ dawno powinien zostaÌ odrzucony w zapomnienie.

WyspowiadaÂłam siĂŞ. MoÂże teraz w koĂącu bĂŞdĂŞ mogÂła sobie wybaczyĂŚ.