Bohaterowie: wÂłasna postaĂŚ.

CiepÂłe promienie zachodzÂącego sÂłoĂąca wpadajÂące do zamku przez wielkie okna pozbawione szyb, rzucaÂły jasnÂą poÂświatĂŞ na kamiennÂą posadzkĂŞ jednego z korytarzy SzkoÂły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie. PanowaÂła cisza, nienaturalna i nieco przytÂłaczajÂąca, a jedynymi odgÂłosami sÂłyszalnymi na tym piĂŞtrze, byÂły cichutkie kroki dyrektor Johnson zmierzajÂącej w stronĂŞ pracowni ZaklĂŞĂŚ.

Angelina dotar³a do pó³przymkniêtych drzwi klasy, zapuka³a i nie czekaj¹c na odpowiedŸ, wkroczy³a do œrodka. W k¹cie, przy jednej z uczniowskich ³awek, siedzia³a profesor Sam Quest, wpatruj¹c siê intensywnie w jakiœ punkt na przeciwleg³ej œcianie sali. Nie zauwa¿y³a wejœcia zgrabnej pani dyrektor, która przez moment przygl¹da³a jej siê z niepokojem.

CzyÂżby coÂś jej siĂŞ staÂło?, przemknĂŞÂło przez myÂśl profesor Johnson. Szybko jednak odrzuciÂła niepokojÂące myÂśli i podeszÂła do swojej podwÂładnej. Dopiero teraz zauwaÂżyÂła, Âże nauczycielka ZaklĂŞĂŚ spaÂła, lekko pochrapujÂąc, a na jej kolanach spoczywaÂł przedwczorajszy egzemplarz „Proroka Codziennego”.

– Ekhm... – mruknĂŞÂła Angelina. Sam nie zareagowaÂła, wiĂŞc profesor Johnson potrzÂąsnĂŞÂła niÂą lekko, ale stanowczo.

– Co? Co?! Czy to juÂż? RozpoczĂŞcie roku...? – profesor Quest natychmiast otworzyÂła oczy, zerwaÂła siĂŞ na rĂłwne nogi i rozejrzaÂła siĂŞ za ró¿dÂżkÂą, ktĂłra przez sen wypadÂła jej z dÂłoni i teraz spoczywaÂła pod jej krzesÂłem.

– PrzyszÂły wytyczne z Ministerstwa... – oznajmiÂła dyrektor Johnson, starajÂąc siĂŞ ukryĂŚ uÂśmiech i pociÂągnĂŞÂła za sobÂą profesor ZaklĂŞĂŚ, trzymajÂąc jÂą za ÂłokieĂŚ.

***

Pó³ godziny póŸniej Angelina przemierzaÂła szkolne bÂłonia, aby – zgodnie ze wskazĂłwkami udzielonymi jej przez szkolnego woÂźnego, Argusa Filcha – dostaĂŚ siĂŞ do chatki Hagrida, gdzie wedle wszelkich znakĂłw na niebie i ziemi powinna znajdowaĂŚ siĂŞ aktualnie jedna z jej nauczycielek. RobiÂło siĂŞ coraz ciemniej, sÂłoĂące juÂż prawie caÂłkowicie skryÂło siĂŞ za drzewami Zakazanego Lasu, wiĂŞc zgrabna czarownica owinĂŞÂła siĂŞ ciaÂśniej swoim czerwonym pÂłaszczem, aby ochroniĂŚ siĂŞ przed porywami chÂłodnego wiatru.

Po kilku minutach dotarÂła juÂż dostatecznie blisko chatki gajowego, aby mĂłc usÂłyszeĂŚ z niej dziwaczne chichoty i przeciÂągÂły Âśpiew na dwa gÂłosy – jeden niski, tubalny, niewÂątpliwie nale¿¹cy do straÂżnika kluczy Hogwartu, drugi wyÂższy, nieco skrzekliwy. UtwierdziÂło jÂą to tylko w przekonaniu, Âże Filch byÂł jednak dobrze poinformowany.

Podkrad³a siê bli¿ej, zagl¹daj¹c przez okno chatki. Szyba by³a nieco zaparowana i pokryta zab³ocon¹ pajêczyn¹, ale i tak uda³o jej siê dojrzeÌ wystarczaj¹co, aby westchn¹Ì i podrapaÌ siê po nosie. No tak, mog³am siê tego spodziewaÌ, pomyœla³a i zaœmia³a siê do siebie, staraj¹c siê wymazaÌ z pamiêci obraz nauczycielki siedz¹cej na kolanach szkolnego gajowego.

Angelina podeszÂła do drzwi i zapukaÂła lekko. Nie otrzymaÂła Âżadnej odpowiedzi, za to nadal mogÂła sÂłyszeĂŚ jednÂą z ulubionych pijackich piosenek Hagrida. ZapukaÂła gÂłoÂśniej, a gdy to nie odniosÂło skutku, zakrĂŞciÂła siĂŞ, podskoczyÂła i w locie wymierzyÂła porzÂądne kopniĂŞcie w drzwi chatki, ktĂłre aÂż zatrzĂŞsÂły siĂŞ na skrzypiÂących zawiasach. Po chwili doszÂły do niej odgÂłosy nerwowego mamrotania, szuranie, dÂźwiĂŞki przesuwanych i upadajÂących mebli, a w koĂącu gÂłoÂśne kroki, gdy drzwi otworzyÂły siĂŞ gwaÂłtownie, ukazujÂąc ogromnÂą postaĂŚ szkolnego gajowego.

Hagrid schyliÂł siĂŞ w progu, jego kudÂłata gÂłowa wyÂłoniÂła siĂŞ z drzwi i zerknĂŞÂła przekrwionymi oczami na dyrektor Johnson.

– Pani psor... myÂśmy tu tylko... tego, no... – czkn¹³ i podrapaÂł siĂŞ po brodzie.

– Angie?! To ty? – odezwaÂł siĂŞ piskliwy gÂłos z chaty. – ChodÂź do nas! UwarzyÂłam nowy eliksir i wÂłaÂśnie testowaliÂśmy jego dziaÂłanie z Hagrisiem. Nie, HagriÂś?

Angelina przymknê³a oczy, wziê³a g³êboki oddech i doliczy³a do dziesiêciu, po czym przecisnê³a siê pomiêdzy Hagridem a drzwiami, wesz³a do œrodka i skierowa³a siê w stronê profesor Elizabeth siedz¹cej na stole i rozgl¹daj¹cej siê weso³o po zadymionym pomieszczeniu. Widz¹c profesor Johnson, wyci¹gnê³a w jej kierunku fioletow¹ fiolkê o fantazyjnym kszta³cie.

– ÂŁyczka? – zapytaÂła, uÂśmiechajÂąc siĂŞ do niej zawadiacko.

Dyrektor Johnson nawet nie dyskutowaÂła. PodeszÂła do swojej nauczycielki, delikatnie odebraÂła jej flakonik, postawiÂła go na stole i zÂłapaÂła Elizabeth, przewieszajÂąc jÂą sobie przez ramiĂŞ. Kobieta ÂśmiaÂła siĂŞ, machajÂąc nogami i mamroczÂąc coÂś do siebie.

***

Z³o¿ywszy œpi¹c¹ Elizabeth na jednej z ³aw w pokoju nauczycielskim i pozostawiaj¹c j¹ pod opiek¹ profesor Quest, próbuj¹cej nie usn¹Ì i spo¿ywaj¹cej w³aœnie siódm¹ ju¿ fili¿ankê mocnej kawy, Angelina wybra³a siê na poszukiwanie kolejnej ofiary. Na zewn¹trz by³o ju¿ ciemno, jednak korytarze szko³y zalewa³y promienie ciep³ego, pomaraùczowego œwiat³a pal¹cych siê pochodni.

Nagle usÂłyszaÂła za sobÂą czyjeÂś przyspieszone kroki, a po chwili dotarÂł do niej czyjÂś krzyk:

– Pani dyrektor! Pani dyrektor, pomocy! – woÂłaÂł znajomy zrzĂŞdliwy gÂłos. OdwrĂłciÂła siĂŞ i ujrzaÂła przed sobÂą zasapanego Argusa Filcha.

– Co siĂŞ staÂło? CzyÂżby Irytek znowu prĂłbowaÂł pana zirytowaĂŚ? – zapytaÂła, starajÂąc siĂŞ ukryĂŚ uÂśmiech. PrawdĂŞ powiedziawszy, nigdy nie przepadaÂła za woÂźnym.

– Nie, nie! Tym razem to lis! DobraÂł siĂŞ do zapasĂłw w moim skÂładziku i nie chce wyjœÌ... – wyjaÂśniÂł zrozpaczony.

– Lis, powiadasz?

Angelina parsknĂŞÂła Âśmiechem, zÂłapaÂła zdziwionego woÂźnego pod ramiĂŞ i pociÂągnĂŞÂła go w stronĂŞ jego skÂładziku. ByÂła niemal pewna, Âże wÂłaÂśnie udaÂło jej siĂŞ wytropiĂŚ trzeciÂą ofiarĂŞ.

Nie pomyli³a siê. Wchodz¹c do sk³adziku, ujrza³a postaÌ sporych rozmiarów lisicy o idealnie wyczesanym futerku, która le¿a³a na pos³aniu Filcha, oblizuj¹c pyszczek. Stara³a siê dotrzeÌ jêzyczkiem do resztek obiadu na swoim niewielkim nosku, jednoczeœnie przeci¹gaj¹c siê na ³ó¿ku woŸnego.

Dyrektor Johnson od razu wkroczyÂła do akcji. SchwyciÂła lisicĂŞ za ogon, wyciÂągajÂąc jÂą ze skÂładziku Argusa Filcha i ignorujÂąc jej groÂźne pomruki oraz obnaÂżone zĂŞbiska. Lisica przez chwilĂŞ zapieraÂła siĂŞ pazurami, szybko jednak poddaÂła siĂŞ i po chwili przyjĂŞÂła swojÂą ludzkÂą postaĂŚ.

– To juÂż nie moÂżna siĂŞ czasami zabawiĂŚ? – zapytaÂła uraÂżonym gÂłosem profesor transmutacji, Katherine Pierce.

***

Ju¿ dawno minê³a pó³noc, gdy dyrektor Johnson aportowa³a siê na niewielkim wzgórzu, z którego rozci¹ga³ siê wspania³y widok na okoliczne lasy i oœwietlony œwiat³em ksiê¿yca œrednich rozmiarów dworek na lewo od skromnej polnej dró¿ki. Angelina przeci¹gnê³a siê, ziewnê³a dwa razy i skierowa³a siê w jego stronê, ostro¿nie schodz¹c z poroœniêtego wrzosami wzgórza.

PosiadÂłoœÌ byÂła otoczona wysokim murem, zÂłoÂżonym z poskrĂŞcanych ga³êzi jakiejÂś dziwnej roÂśliny, a na teren posesji prowadziÂła jedynie niewielka brama, ktĂłra – jak zauwaÂżyÂła profesor Johnson – rĂłwnieÂż zostaÂła wykonana z fragmentĂłw drzew, tym razem duÂżo grubszych. Kobieta zatrzymaÂła siĂŞ przed wejÂściem, niepewna, co powinna dalej zrobiĂŚ. Po chwili namysÂłu podeszÂła do bramy i dotknĂŞÂła jej powierzchni. Ga³êzie zdecydowanie nie zamierzaÂły odstÂąpiĂŚ.
Link
– Unity in diversity – wyszeptaÂła do bramy, przypominajÂąc sobie hasÂło podane jej niegdyÂś przez wÂłaÂściciela dworku. Ga³êzie natychmiast rozstÂąpiÂły siĂŞ, ukazujÂąc niewielkie przejÂście na teren posesji. Szybko przekroczyÂła prĂłg drzewnych wrĂłt i wzdrygnĂŞÂła siĂŞ, gdy usÂłyszaÂła za sobÂą odgÂłos ponownie zarastajÂącego przejÂścia.

– No tak, czego innego mogÂłam siĂŞ spodziewaĂŚ po tym starym szaleĂącu... - mruknĂŞÂła do siebie, jednoczeÂśnie rozglÂądajÂąc siĂŞ po wypielĂŞgnowanym ogrodzie wÂłaÂściciela. ZdaÂło jej siĂŞ, Âże po lewej stronie przy ogrodzeniu dostrzegÂła zarysy kilku figur, ale nie zd¹¿yÂła siĂŞ im przyjrzeĂŚ, bowiem przed niÂą zmaterializowaÂła siĂŞ jakaÂś postaĂŚ. Angelina wyciÂągnĂŞÂła ró¿dÂżkĂŞ, chcÂąc rzuciĂŚ klÂątwĂŞ, ale szybko powstrzymaÂła siĂŞ, gdyÂż zrozumiaÂła, Âże dziwny cieĂą naleÂżaÂł do jednoroÂżca. PiĂŞkne stworzenie prychnĂŞÂło, przestÂąpiÂło z nogi na nogĂŞ i z gracjÂą odwrĂłciÂło siĂŞ, aby poprowadziĂŚ jÂą do drzwi dworku.

Stworzenie odprowadzi³o j¹ do samego progu, trzy razy skinê³o w jej stronê swoim wielkim ³bem, jednoczeœnie ukazuj¹c wystaj¹cy z niego róg, parsknê³o, a potem skry³o siê poœród cieni zalegaj¹cych teren posiad³oœci. Angelina zastanowi³a siê przez kilka sekund, a póŸniej otworzy³a drzwi, rezygnuj¹c z pukania.

Wiedziona instynktem, skierowaÂła siĂŞ w stronĂŞ schodĂłw, przy okazji odkrywajÂąc, iÂż skÂładajÂą siĂŞ one ze splecionych ze sobÂą korzeni, a spomiĂŞdzy kolejnych schodkĂłw wyrastajÂą dziwne nakrapiane licie i ÂświecÂące w ciemnoÂści grzybki. Ten fakt bynajmniej jej nie zdziwiÂł, aczkolwiek wiele wyjaÂśniaÂł. WkrĂłtce odnalazÂła to, czego szukaÂła – sypialniĂŞ wÂłaÂściciela.

Tym razem rĂłwnieÂż postanowiÂła nie pukaĂŚ. OtworzyÂła drzwi i wÂślizgnĂŞÂła siĂŞ do Âśrodka. Tak jak siĂŞ spodziewaÂła, w Âśrodku zastaÂła czarodzieja, ktĂłrego poszukiwaÂła, le¿¹cego na ³ó¿ku... Nie, poprawiÂła siĂŞ w myÂślach, nie na ³ó¿ku – na czymÂś, co przypominaÂło raczej hamak spleciony z liÂści jakiejÂś tajemniczej roÂśliny. Przykryty byÂł wielkÂą, gĂŞsto tkanÂą pajĂŞczynÂą.

– Sef! Wstawaj, paskudo! – krzyknĂŞÂła nagle, ÂłapiÂąc dziwacznÂą koÂłdrĂŞ i zrywajÂąc jÂą z niego czĂŞÂściowo, tak Âże udaÂło jej siĂŞ dostrzec jego piÂżamĂŞ w jednoroÂżce i czyj¹œ nagÂą nogĂŞ wystajÂącÂą spod nakrycia, po czym dodaÂła: – Zbyt dÂługo siĂŞ leniÂłeÂś!

Seferyn zerwaÂł siĂŞ nagle do pozycji siedzÂącej, przetarÂł oczy i ze zdumieniem przyjrzaÂł siĂŞ swojej dawnej pracodawczyni. Przez chwilĂŞ wydawaÂło mu siĂŞ, Âże to bogin znowu uwolniÂł siĂŞ z jego szafy, szybko jednak odrzuciÂł tĂŞ myÂśl.

– Cicho, bo obudzisz... no, niewaÂżne! – wymamrotaÂł, przykrywajÂąc pajĂŞczynÂą nogĂŞ pewnego profesora, ktĂłrego toÂżsamoÂści, jak miaÂł nadziejĂŞ, nie rozpoznaÂła. Szybko wyciÂągn¹³ jÂą na korytarz.

– SUMy, powiadasz? – zagadn¹³ piĂŞĂŚ minut póŸniej, gdy razem wychodzili z jego dworku. Po chwili rozlegÂło siĂŞ ciche pykniĂŞcie, gdy zÂłapaÂł czarownicĂŞ pod ramiĂŞ i razem deportowali siĂŞ w k³êbach kolorowego dymu. Ze wzglĂŞdu na podekscytowanie zapomniaÂł, Âże wci¹¿ miaÂł na sobie swojÂą piÂżamĂŞ w jednoroÂżce...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.