Bohaterowie: wÂłasna postaĂŚ.

Czasem sÂłyszĂŞ, Âże co Nas nie zabije to nas wzmocni. GĂłwno prawda. To jeden z tych truizmĂłw, ktĂłrymi karmiÂą Nas od urodzenia, byÂśmy czuli siĂŞ lepiej, byÂśmy budowali nowe i lepsze Âżycie, na wraku starego. Znam tuziny ludzi takich jak ja. Nikogo nie wzmocniÂło cierpienie, otarcie siĂŞ o ÂśmierĂŚ i niewyobraÂżalne dla postronnych rozdarcie duszy. To nie wzmacnia, to tylko dobija coraz bardziej i bardziej.
Jest taki klub, klub osĂłb, ktĂłre przeÂżyÂły. Bycie w takim klubie nie jest niczym fajnym, a najgorsze jest to, Âże nikt postronny Nas nie zrozumie. CaÂły czas Nas karmiÂą gÂłupstwami, Âże czas leczy rany, Âże bĂŞdzie lepiej. GĂłwno prawda. Nie bĂŞdzie lepiej, kaÂżdej nocy budzĂŞ siĂŞ zlana potem, bo znowu ich widzĂŞ, ludzi ktĂłrych kochaÂłam i tych ktĂłrych zabiÂłam, widzĂŞ ich rodziny pÂłaczÂące na pogrzebach. ByÂłam na pochĂłwku kaÂżdej mojej ofiary. Tak, jestem masochistkÂą, porypanÂą i lubiÂącÂą siĂŞ doÂłowaĂŚ ÂświruskÂą.
Jeœli to czytacie, powiod³o mi siê. Ja, Amelia Wilson umar³am, a wy mo¿ecie iœÌ na ostatni pogrzeb z moim udzia³em. By³am córk¹, wnuczk¹, siostr¹, przyjació³k¹ i dziewczyn¹, teraz gdy wszyscy mnie opuœcili, jestem nikim. Nie bêdê siê na nowo definiowa³a, lepiej odejœÌ. Przyszed³ mój czas, na ka¿dego przyjdzie. Nie mam ostatnich ¿yczeù poza jednym.
Pozwólcie mi odejœÌ.

Amelia Wilson

***

Deszcz padaÂł nieprzerwanie od kilku dni, to nie byÂło nic nowego dla Thomasa Alfiego. UrodziÂł siĂŞ i wychowaÂł w Brighton, i to tutaj obecnie mieszkaÂł oraz pracowaÂł. Jedyna rzecza, ktĂłrej brakowaÂło mu w jego rodzinnym mieÂście, to odrobinĂŞ wiĂŞcej magii.
OdwrĂłciÂł siĂŞ od okna i spojrzaÂł na swojÂą pacjentkĂŞ.
- Gdy byÂłaÂś w szkole, miaÂłaÂś sporo znajomych, prawda? – zacz¹³ przyglÂądajÂąc siĂŞ wnikliwie mÂłodej kobiecie, ktĂłra obserwowaÂła swoje paznokcie.
ByÂła dla niego zagadkÂą, dopiero na trzeciej sesji terapeutycznej zaczĂŞÂła z nim rozmawiaĂŚ, teraz bĂŞdÂąc na szĂłstej znowu zamilkÂła.
Minuty ci¹gnê³y siê w nieskoùczonoœÌ, a Tom nie wiedzia³ co ma ze sob¹ zrobiÌ. Ostatecznie usiad³ naprzeciwko niej w wygodnym fotelu i opar³ d³onie o oparcie.
- Tak – usÂłyszaÂł jej szept i pochyliÂł siĂŞ w stronĂŞ dziewczyny, ktĂłra przygryzaÂła wargĂŞ. Po chwili zaczĂŞÂła mĂłwiĂŚ dalej. – MiaÂłam bardzo duÂżo znajomych, ale przyjació³kĂŞ tylko jednÂą. WychowywaÂłyÂśmy siĂŞ razem, byÂłyÂśmy w jednym domu i w tym samym pokoju, z AnÂą… z niÂą wszystko byÂło Âłatwiejsze. A potem odeszÂła. – ZapowietrzyÂła siĂŞ na chwilĂŞ a w jej oczach pojawiÂły siĂŞ Âłzy, przetarÂła oczy dÂłoniÂą i spojrzaÂła na Toma. – ByÂłyÂśmy cholernie szczĂŞÂśliwymi nastolatkami, a ona sobie umarÂła... - przerwaÂła i schowaÂła twarz w dÂłoniach.
- ByÂłaÂś przy tym? – zapytaÂł, przesuwajÂąc w jej stronĂŞ szklankĂŞ z wodÂą.
- Zawsze byÂła tak cholernie bohaterska, kiedyÂś stanĂŞÂła w obronie jakiegoÂś ÂŚlizgona z pierwszego roku, bo dwĂłch starszych GryfonĂłw siĂŞ z niego naÂśmiewaÂło. Nie umiaÂła patrzeĂŚ na krzywdĂŞ innych. – WziĂŞÂła do rĂŞki szklankĂŞ i upiÂła Âłyk, zapatrzyÂła siĂŞ w tafle wody i po chwili wrĂłciÂła do urwanego wÂątku. – Nie chciaÂłam zostawaĂŚ w szkole, gdy McGonagall daÂła nam wybĂłr, ale ona siĂŞ uparÂła. PowiedziaÂła, Âże mogĂŞ sobie iœÌ... - OdstawiÂła szklankĂŞ ze stukotem i wstaÂła. – Nie bĂŞdĂŞ o tym gadaÂła.
- Amelio, przed nami jeszcze sporo pracy, ale czasu teÂż mamy sporo.
- Nie moÂżesz mi podpisaĂŚ tego Âświstka i daĂŚ spokĂłj? – OddychaÂła ciĂŞÂżko, a jej pierÂś falowaÂła.
- Wiesz, Âże nie jesteÂś gotowa.
- Dobrze. – Zrezygnowana usiadÂła na kanapĂŞ i ponownie wziĂŞÂła do rĂŞki szklankĂŞ, obracajÂąc jÂą powoli. - ZostaÂłyÂśmy, nie wiem kiedy zaczĂŞÂła siĂŞ walka. W jednej chwili staÂła obok mnie i walczyÂła. WidziaÂłam tego ÂŚmiercioÂżercĂŞ, posÂłaÂł AvadĂŞ w stronĂŞ Matta. - WziĂŞÂła g³êboki oddech i wypiÂła resztĂŞ napoju. Tom zaklĂŞciem napeÂłniÂł jej szklankĂŞ wodÂą z karafki. – MuszĂŞ o tym mĂłwiĂŚ?
Kiwn¹³ g³ow¹, Amelia otar³a ³zy i wróci³a do swojej historii. Mia³a wra¿enie, ¿e znowu tam jest. W murach szko³y, która mia³a j¹ chroniÌ. Wygl¹da³a tak bardzo bezbronnie, ¿e musia³ pokonaÌ siln¹ chêÌ przytulenia jej.
- Ana nie byÂłaby sobÂą, gdyby nic nie zrobiÂła. ZasÂłoniÂła go swoim ciaÂłem. Wiesz co jest najgorsze? Cholernie niesprawiedliwe? – SpojrzaÂła na niego wyczekujÂąco.
- Nie wiem.
- On umarÂł chwilĂŞ po niej. – MĂłwiÂła o tym tak wiele razy, Âże pomimo Âłez jej gÂłos nie wyraÂżaÂł za wiele emocji. UderzyÂło go w jej postawie zmĂŞczenie bijÂące z caÂłej jej postawy. – PoÂświĂŞciÂła siĂŞ dla jakiegoÂś Puchona. ZostawiÂła mnie samÂą, bez skrupu³ów mnie zostawiÂła, a wiedziaÂła jak siĂŞ bĂŞdĂŞ czuÂła. Najpierw Adam, potem ona…
- Adam? Czy to byÂł twĂłj chÂłopak? – Tom bardzo dobrze znaÂł odpowiedÂź, ale chciaÂł wydobyĂŚ jÂą z Amelii.
- Nie bĂŞdziemy o nim rozmawiali, on umarÂł rok wczeÂśniej, daÂł siĂŞ zabiĂŚ w wakacje... Zawsze powtarzaÂł, Âże jest nieÂśmiertelny... – ZauwaÂżyÂł dziwnÂą zmianĂŞ w jej zachowaniu, juÂż nie byÂła zmĂŞczona, a raczej zdeterminowana i zaniepokoiÂła go ta zmiana nastroju.
- Wiesz ile osĂłb po tym zabiÂłam? – zapytaÂła, a w jej oczach pojawiÂł siĂŞ dziwny bÂłysk.
- Ile? – Ponownie znaÂł odpowiedÂź, ale wiedziaÂł, Âże chce to powiedzieĂŚ.
- Cztery. W tym TEGO ÂŚmiercioÂżercĂŞ, zafundowaÂłam mu szczĂŞÂśliwe zakoĂączenie.
Tom spojrzaÂł zdezorientowany na swojÂą pacjentkĂŞ i po raz pierwszy pomyÂślaÂł, Âże ta dwudziestoletnia dziewczyna jest w jakiÂś sposĂłb ponad jego siÂły.

***

- Wypiszesz mi nareszcie ten cholerny papierek?
- Nie bĂŞdziesz za mnÂą tĂŞskniÂła? – Tom nigdy tak nie ÂżartowaÂł z pacjentami, ale Amelia byÂła tak dÂługofalowym projektem, Âże po ponad roku terapii pozwalaÂł sobie na podroczenie siĂŞ z niÂą.
- Nie, nie tĂŞskniĂŞ za ludÂźmi, ktĂłrzy ÂżyjÂą. – Po jej twarzy przemkn¹³ cieĂą, lecz szybko siĂŞ uÂśmiechnĂŞÂła by to zamaskowaĂŚ.
- Dobrze, oficjalnie jesteÂś wolna – powiedziaÂł tÂłumiÂąc w sobie niepokĂłj i podpisujÂąc formularz zaÂświadczajÂący, Âże Amelia Wilson po pó³tora roku terapii jest zdrowa i zrĂłwnowaÂżona psychicznie na tyle, by nie musieĂŚ stawiaĂŚ siĂŞ w kaÂżdy piÂątek w Mungu na kontroli.
- OdwiedzĂŞ ciĂŞ czasem.
- Mam nadziejĂŞ, czekam na twoje szczĂŞÂśliwe zakoĂączenie.
- Tom – powiedziaÂła, powoli patrzÂąc na niego zdezorientowana. – MiaÂło byĂŚ po terapii.
- I jest, dlatego bĂŞdĂŞ czekaÂł aÂż przyjdziesz i opowiesz mi o...
- Nie ma czegoÂś takiego jak szczĂŞÂśliwe zakoĂączenie – przerwaÂła mu, siadajÂąc na oparciu kanapy. – Zawsze jest coÂś po, moÂże ci siĂŞ wydawaĂŚ, Âże ksi¹¿ka siĂŞ skoĂączyÂła, ale tam jest drugie dno.
- A Harry Potter? PokonaÂł Voldemorta, uratowaÂł nas przed ÂŚmiercioÂżercami, daÂł nam wolnoœÌ. – Tom czekaÂł na reakcje ze strony Amelii, lecz ona milczaÂła przez dÂługi czas.
- One nie istniejÂą, doktorze Alfie. A Harry Potter? Sami te wolnoœÌ wywalczyliÂśmy, Potter jest ikonÂą, ale gdy na niego patrzĂŞ, widzĂŞ tylko tĂŞsknotĂŞ za tymi, ktĂłrzy siĂŞ za te nasze szczĂŞÂśliwe zakoĂączenie poÂświĂŞcili. – Amelia kiwnĂŞÂła gÂłowÂą na poÂżegnanie i wyszÂła z gabinetu.
Tom spojrza³ w miejsce, w którym jeszcze przed chwil¹ sta³a dziewczyna i opar³ siê wygodnie na fotelu. Czu³, ¿e tê bitwê przegra³, ¿e ca³a ta terapia, dwieœcie osiemnaœcie godzin, które spêdzi³a w jego gabinecie, nie wiele zmieni³y. Mia³ nadziejê, ¿e wystarczaj¹co, by umia³a znaleŸÌ cel w ¿yciu, by uwierzyÌ, ¿e i j¹ czeka szczêœliwe zakoùczenie.
PrzetarÂł zmĂŞczone oczy i wstaÂł, podszedÂł do drzwi i otworzyÂł je szeroko.
- ProszĂŞ wejœÌ – powiedziaÂł, a juÂż po chwili do jego gabinetu wszedÂł kolejny pacjent.
- Witaj Dean, usiÂądÂź.


***

- PoznaÂłam kogoÂś.
- ZakochaÂłaÂś siĂŞ?
- Jeszcze nie, ale sÂą na to widoki.
- BĂŞdzie szczĂŞÂśliwe zakoĂączenie?
- One nie istniejÂą, Tom.

***

Tom od dwóch lat by³ w szczêœliwym ma³¿eùstwie ze swoj¹ szkoln¹ mi³oœci¹. Wiedzia³, ¿e daj¹c Penny sto procent siebie, dostanie jeszcze wiêcej w zamian. Teraz jedyne czego potrzebowa³, to przytuliÌ siê do ¿ony i przez kilka minut móc nie myœleÌ. OderwaÌ siê od rzeczywistoœci.
Powita³a go jak zawsze, ciep³ym uœmiechem i pytaniem jak mu min¹³ dzieù. Usiad³ naprzeciwko niej w ich przestronnej kuchni, która zawsze by³a królestwem Pen i opar³ g³owê na d³oniach.
- WidziaÂłem siĂŞ z AmeliÂą – powiedziaÂł zrezygnowanym tonem. Nic nie wykaĂączaÂło go tak bardzo jak te spotkania, ale wiedziaÂł, Âże gdyby nie powiedziaÂł o tym Âżonie, byÂłaby na niego zÂła. Bynajmniej nie chodziÂło o zazdroœÌ, a o dziwnÂą czuÂłoœÌ, ktĂłrÂą przejawiaÂła wobec jego byÂłej pacjentki.
- Co u niej? UkÂłada siĂŞ im ze Stewartem? – zapytaÂła jak zawsze zainteresowana losem tej pary.
- OÂświadczyÂł siĂŞ jej, mamy zaproszenie na Âślub, ale Penny, coÂś mi nie pasuje w tym wszystkim. – Tom postanowiÂł podzieliĂŚ siĂŞ z ÂżonÂą swoimi obawami. – Ona nie jest szczĂŞÂśliwa, jest jakby obok tego wszystkiego.
- Tom, powiedz mi, ile lat temu skoĂączyÂła u ciebie terapie? – Bardzo dobrze znaÂł ten ton. SÂłyszaÂł go zawsze, gdy chciaÂła mu daĂŚ do zrozumienia, Âże Âżyje pracÂą.
- Wiem, co chcesz powiedzieĂŚ, trzy lata temu, ale to nie zmienia faktu, Âże siĂŞ o niÂą martwiĂŞ. CzujĂŞ siĂŞ odpowiedzialny. – WiedziaÂł, Âże Penny nie zrozumie jego uczuĂŚ. Nie znaÂła Amelii tak dobrze jak on, nie widziaÂła w niej tej bezbronnej istoty, ktĂłra czeka na kolejny cios.
- To jej Âżycie, daj jej nim ÂżyĂŚ, a zobaczysz, wszystko siĂŞ uÂłoÂży.
Tom podszed³ do ¿ony i obj¹³ j¹ w pasie ca³uj¹c w czo³o.
- ObyÂś miaÂła racjĂŞ kochanie.

***

- Jestem poprana. – Amelia wypiÂła kolejny kieliszek tequili i spojrzaÂła zrezygnowana na Toma. – Na moim wieczorze panieĂąski jestem ja i mĂłj psychoterapeuta.
- Ostro siebie oceniasz – prĂłbowaÂł jÂą pocieszyĂŚ, ale sam przyznawaÂł jej trochĂŞ racji
- Ostro to powinno byĂŚ – mruknĂŞÂła, pijÂąc kolejnÂą kolejkĂŞ. – Moja matka zmarÂła przed wojnÂą, ojca nie znaÂłam, jestem jedynaczkÂą, ktĂłra straciÂła przyjació³kĂŞ i niektĂłrych znajomych. Reszta siĂŞ odsunĂŞÂła ode mnie gdy mi odbiÂło. – Tym razem siĂŞgnĂŞÂła po szklankĂŞ z sokiem i upiÂła trochĂŞ. – ZostaÂłeÂś mi tylko ty i twoja ciĂŞÂżarna Âżona. No i Stu, ale go nie zaproszĂŞ na wieczĂłr panieĂąski. Jestem ÂżaÂłosna – mĂłwiÂła powoli, Tom doskonale znaÂł tĂŞ reakcje na pierwsze symptomy upojenia alkoholowego. Jeszcze wzglĂŞdnie panowaÂła nad tym co mĂłwi, zwolniÂła, by wszystko rozumiaÂł.
- Amelio, nie jesteœ ¿a³osna. Pozna³aœ kogoœ wyj¹tkowego i za tydzieù wychodzisz za m¹¿. Doczeka³aœ siê swojego szczêœliwego zakoùczenia.
- Pieprze je Tom. SzczĂŞÂśliwe zakoĂączenia, sÂą zawsze okupione cholernym cierpieniem. Jakby gÂłupi Âślub miaÂł mnie zmieniĂŚ. Jakby przeszÂłoœÌ zniknĂŞÂła. Bo ktoÂś napisaÂł KONIEC i nie ma ciÂągu dalszego. – NakrĂŞcaÂła siĂŞ coraz bardziej, a on baÂł siĂŞ jej przerwaĂŚ. – Jest Tom, jest i nic siĂŞ nie zmienia. Od Âśmierci Adama, Any, mojej matki, tamtego Puchona Matta, mojej sÂąsiadki Emmy i tych wszystkich innych cholernych bohaterĂłw. Ja nie zapomniaÂłam, nikt nie zapomniaÂł, a wszyscy zachowujÂą siĂŞ, jakby byÂło dobrze. ByÂłam na zbyt wielu pogrzebach bliskich mi osĂłb.
- Amelia, kaÂżdy kogoÂś straciÂł, ale my musimy ÂżyĂŚ dalej. Wojna siĂŞ skoĂączyÂła, jesteÂśmy wolni. Zrozum, Âże to jest coÂś, z czego warto siĂŞ cieszyĂŚ.
- Nie Tom, cena jest za wysoka.

***
- Musisz tu przyjechaĂŚ.
- Teraz? Jest druga w nocy.
- PrzyjedÂź.

***

Tom sta³ w sypialni Amelii i wpatrywa³ siê w zapisany pergamin od dobrych piêtnastu minut. Czu³, ¿e przegra³, przegra³ wszystkie bitwy i ca³¹ wojnê. Najwa¿niejsz¹ wojnê jej ¿ycia.
Nie chcia³ siê odwracaÌ i patrzeÌ na ³ó¿ko, które nadal by³o takie, jakim je zasta³, z jednym wyj¹tkiem. Jej ju¿ tu nie by³o.
Po raz kolejny przebiega³ wzrokiem po pergaminie zastanawiaj¹c siê, gdzie pope³ni³ b³¹d, by³ przecie¿ takim przyjacielem, jakim potrafi³.
SpojrzaÂł na post scriptum i odÂłoÂżyÂł list na pobliski fotel. WyszedÂł z pokoju i skierowaÂł siĂŞ do salonu, z ktĂłrego dobiegaÂły gÂłosy.
- WrĂłciÂłem trochĂŞ wczeÂśniej niÂż planowaÂłem. – UsÂłyszaÂł gÂłos Stewarta i zatrzymaÂł siĂŞ by po raz kolejny go wysÂłuchaĂŚ. – ByÂło tak cicho w caÂłym domu. MyÂślaÂłem, Âże Âśpi, wyglÂądaÂła jakby spaÂła, pooglÂądaÂłem telewizjĂŞ...
- TelewizjĂŞ? – przerwaÂł mu Auror, ktĂłry go przesÂłuchiwaÂł.
- Takie mugolskie ustrojstwo – powiedziaÂł Tom wtrÂącajÂąc siĂŞ do rozmowy.
- Nie jestem przecieÂż czarodziejem. – Stu odszukaÂł spojrzeniem Toma, dziĂŞkujÂąc mu za pomoc. – WiĂŞc obejrzaÂłem powtĂłrkĂŞ meczu i poszedÂłem siĂŞ poÂłoÂżyĂŚ. Wtedy znalazÂłem ten list. – GÂłos mu siĂŞ zaÂłamaÂł. – ByÂła taka zimna...
Tom nie chciaÂł tego dÂłuÂżej sÂłuchaĂŚ. WyszedÂł na ÂświeÂże powietrze i usiadÂł na ÂławkĂŞ stojÂącÂą na ganku. Amelia mieszkaÂła na bardzo zadbanym osiedlu domkĂłw jednorodzinnych. To miejsce tak bardzo do niej nie pasowaÂło, Âże Tom niejednokrotnie zastanawiaÂł siĂŞ jak ona tam wytrzymywaÂła. SpojrzaÂł w niebo, byÂło gwieÂździste jak rzadko kiedy.
- WygraÂłaÂś Amelio, udowodniÂłaÂś mi, Âże miaÂłaÂś racje. Zawsze czuÂłem, Âże jesteÂś przegranym przypadkiem. – WstaÂł i odszedÂł powoli w stronĂŞ centrum. MarzyÂł tylko o ³ó¿ku i ciepÂłych objĂŞciach Penny.



P.S. OdnalazÂłam moje szczĂŞÂśliwe zakoĂączenie.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?