Krwawe i sine chmury sunĂŞÂły po pomaraĂączowym niebie. DzieĂą chyliÂł siĂŞ ku zachodowi. Ptaki powoli ustĂŞpowaÂły miejsca Âżabom i Âświerszczom, a przez okna domkĂłw na wybrzeÂżu zaczynaÂło sÂączyĂŚ siĂŞ ciepÂłe ÂświatÂło lamp naftowych. PlaÂża raz po raz nakrapiana byÂła plamami mĂŞtnych kaÂłuÂż, w ktĂłrych przeglÂądaÂło siĂŞ SÂłoĂące, na zmianĂŞ z KsiĂŞÂżycem i Gwiazdami.
Fioletowe obÂłoki odbijaÂły siĂŞ w nieruchomej tafli wody, gdy grupa dzieci z krzykiem wybiegÂła ku rozkoÂłysanemu morzu. Fale z wesoÂłym pluskiem rozbijaÂły siĂŞ o brzeg tworzÂąc pianĂŞ, a w powietrzu unosiÂł siĂŞ rzeÂśki zapach bryzy i gotowanych ryb. Grupa dzieci liczyÂła trzech chÂłopcĂłw i dwie dziewczynki. ByÂła jeszcze jedna, o bujnych blond lokach, ale ona trzymaÂła siĂŞ na uboczu. WÂłosy przepasane miaÂła chustÂą, a na jednym paÂśmie zaplÂątane byÂły koraliki. Na nadgarstkach pobrzĂŞkiwaÂły jej bransoletki i muszelki na rzemykach, a na nosie miaÂła ogromne, okrÂągÂłe okulary. ByÂła wyrzutkiem, co nie podlegaÂło wÂątpliwoÂściom. WyraÂźnie trzymaÂła siĂŞ na dystans od reszty bawiÂących siĂŞ dzieci.
- Mugole - mrucza³a pod nosem maluj¹c patykiem na piasku ró¿ne zawijasy i szlaczki. Nagle podszed³ do niej przywódca grupy. Gdy by³ tu¿ obok niej specjalnie wdepn¹³ w poblisk¹ ka³u¿ê tylko po to, by ochlapaÌ j¹ wod¹ zmieszan¹ z piaskiem i b³otem. Dziewczynka wzdrygnê³a siê, ale ani przez myœl jej nie przesz³o, by siê odsun¹Ì. Dalej sta³a i malowa³a patykiem w piasku.
- Ej, straszyd³o - zachrypniêty g³os ch³opaka uruchomi³ w g³owie dziewczynki mechanizm obronny. Unios³a szybko patyk, jak gdyby to by³a ró¿d¿ka i z zaciêtoœci¹ zacisnê³a zêby.
- Zostaw mnie - wysyczaÂła z szeroko otwartymi oczami. ChÂłopak siĂŞ tylko zaÂśmiaÂł.
- To ty zostaw nas, dziwaczko. - Jego ton spowa¿nia³, a krzaczaste brwi siê nastroszy³y. - Albo po¿a³ujesz. - Dziewczynka wydê³a lekko wargi, wyraŸnie przestraszona t¹ groŸb¹. "Przypomnij sobie, co mówi³a mama" szepta³a sobie ci¹gle w duchu, jakby to by³a jakaœ mantra. - Co? Jêzyka zapomnia³aœ w gêbie? Z mi³¹ chêci¹ pomogê ci go odnaleŸÌ. - Przywódca popchn¹³ z ca³ej si³y czarodziejkê wprost do ka³u¿y. Reszta dzieciaków momentalnie otoczy³a ich w krêgu i zaczê³a dopingowaÌ swojego lidera, równoczeœnie wygra¿aj¹c skulonej postaci. Drugi ch³opak, najwyraŸniej prawa rêka przywódcy, uklêkn¹³ obok jej g³owy i brutalnie z³apa³ j¹ za szczêki, po czym si³¹ otworzy³ jej buziê. Dziewczynka próbowa³a siê wyrwaÌ, krzycza³a, piszcza³a ile si³ mia³a w p³ucach, ale na nic siê to zda³o. Nawet próba ugryzienia paluchów drugiego ch³opaka i skopania tego pierwszego. Przywódca wyci¹gn¹³ zza pazuchy dwa, obœlizg³e œlimaki. W krêgu podnios³y siê œmiechy, a przera¿ona dziewczynka zaczê³a jeszcze g³oœniej piszczeÌ. Jednak¿e byli zbyt daleko od domków, by móg³ j¹ ktokolwiek us³yszeÌ.
- A teraz przyjmij swoj¹ karê, dziwaczko, za ignorowanie Wielkiego Amadeusa, Króla Tych Ziem. - Samozwaùczy król zaœmia³ siê jeszcze raz, po czym po³o¿y³ dwa œlimaki na jej brodzie g³ow¹ do ust. Drugi ch³opak mocniej przytrzyma³ jej g³owê œmiej¹c siê z³owieszczo. Dwa œlimaki leniwie zaczê³y sun¹Ì ku otwartej buzi dziewczynki zostawiaj¹c za sob¹ œliski œlad. Pozosta³e dzieci zaczê³y obstawiaÌ, który miêczak pierwszy znajdzie siê w jej ustach.
Trwa³o to mo¿e kilka minut, ale dla niej by³y to tysi¹ce godzin. Po jej polikach zaczê³y sp³ywaÌ ³zy tak drobne i tak szkliste, ¿e gdy kapa³y na ziemiê s³ysza³a odg³os jaki wydaje t³uczona szklanka. Mniejszy œlimak pierwszy dotar³ do warg dziewczynki, a sekundê póŸniej zjawi³ siê drugi. Zaczê³y powoli sun¹Ì po jêzyku, a drobna blondynka podnios³a krzyk tak g³oœny, ¿e sp³oszy³a stadko mew cz³api¹cych w pobli¿u. Prawa rêka króla szybko zacisnê³a jej usta, gdy œlimaki by³y w œrodku. Dziewczynka krztusi³a siê, wi³a, p³aka³a.
- Poznaj gniew KrĂłla Amadeusa! - zarechotaÂł przywĂłdca. - A teraz poÂłknij je! Nie sÂłyszysz co do ciebie mĂłwiĂŞ, strzaszydle?! POÂŁKNIJ JE! - Dziewczynka siĂŞ krztusiÂła. Trzymali jÂą moÂże z piĂŞĂŚ minut, podczas ktĂłrych staraÂła siĂŞ oddychaĂŚ przez nos i nie dopuÂściĂŚ ÂślimakĂłw do gardÂła, co byÂło trudne zwaÂżajÂąc na to, Âże leÂżaÂła na plecach. W koĂącu zmuszona, upokarzana, z obrzydzeniem i Âłzami poÂłknĂŞÂła Âślimaki. Wszyscy usÂłyszeli, jak gÂłoÂśno je przeÂłknĂŞÂła. Wybuchli Âśmiechem i zaczĂŞli siĂŞ z niej szydziĂŚ.
- Jake, puœÌ j¹, bo ciê jeszcze zarazi œlimakoz¹ - zapia³a jedna z dziewczynek, a ch³opak który trzyma³ jej g³owê odskoczy³ od niej jak oparzony. Dziewczynka szybko siê zerwa³a i w akompaniamencie szyderstw oraz swojego szlochu pobieg³a do domu.