Rozdziały: [1].

Remus sykn¹³, zaciskaj¹c d³onie w piêœci.
- Syriusz... boli... - jêkn¹³, odwracaj¹c wzrok.
- Jeszcze tylko trochê Luniaczku, wytrzymasz - mrukn¹³, nie odrywaj¹c oczu od powstaj¹cego dzie³a.
Black zanurzyÂł koĂącĂłwkĂŞ igÂły w czarnym pÂłynie, starannie wypeÂłniajÂąc kontury tuszem.
Minê³o sporo czasu odk¹d James zacz¹³ spotykaÌ siê z Lily Evans. Peter zazwyczaj zamyka³ siê w sobie lub po prostu b³¹ka³ siê po szkole. Relacje pomiêdzy Syriuszem a Remusem siê bardzo zacieœni³y. WiêkszoœÌ czasu spêdzali razem, siedz¹c w dormitorium, spaceruj¹c po b³oniach. Mimo to Syriusz nieustannie próbowa³ zorganizowaÌ grupê by wyjœÌ gdzieœ w czwórkê, jak za dawnych lat. Jednak coraz trudniej by³o to zorganizowaÌ, szczególnie ze wzglêdu na ukochan¹ Pottera.
- Gotowe. - MÂłody Black wytarÂł koĂącĂłwkĂŞ igÂły o szmatkĂŞ, uÂśmiechajÂąc siĂŞ szeroko.
Remus wyprostowaÂł rĂŞkĂŞ, przyglÂądajÂąc siĂŞ widniejÂącemu na przedramieniu drobnemu kwiatuszkowi. PrzeniĂłsÂł wzrok na Gryfona i uniĂłsÂł pytajÂąco brwi.
- FioÂłek - wytÂłumaczyÂł szybko.
- Czemu fio³ek? - Uœmiechn¹³ siê. - Spodziewa³em siê po tobie czegoœ bardziej... odjechanego. A tu proszê.
Syriusz zaÂśmiaÂł siĂŞ pod nosem i poprawiÂł opadajÂący mu na czoÂło kosmyk kruczoczarnych wÂłosĂłw.
- FioÂłek symbolizuje... A sam nie wiem. - OdwrĂłciÂł wzrok, przyglÂądajÂąc siĂŞ trzaskajÂącemu w kominku ogniu. Iskierki wesoÂło skakaÂły nad palÂącym siĂŞ ogniskiem a Âżar delikatnie muskaÂł ciaÂło.
- ZaskoczyÂłeÂś mnie - przyznaÂł Lupin, przyglÂądajÂąc siĂŞ tatuaÂżowi.
- Te¿ czêsto zaskakuje sam siebie.- mrukn¹³. - Ej, Luniak! Przyniosê nam po czekoladowej ¿abie, ostatnio kupi³em parê sztuk w Hogsmeade. - Poruszy³ znacz¹co brwiami i podniós³ siê z wiklinowego krzes³a.
- Pójdê z Tob¹, mam ochotê na drzemkê - wymamrota³ blondyn, pod¹¿aj¹c za przyjacielem.

~*~

- Znowu Helga Hufflepuff.- b¹kn¹³ niezadowolony Syriusz, opadaj¹c na wyœcielone kocami ³ó¿ko Lupina.
- Nie marudÂź - upomniaÂł go Lupin, wgryzajÂąc siĂŞ w czekoladĂŞ.
- Dobrze mamoooo. - Przeci¹gn¹³ teatralnie Black, rzucaj¹c siê Remusowi na barki.
Ch³opak wzdrygn¹³ siê.
- Syriusz!
Czarnow³osy wplót³ smuk³e palce w gêste, sko³tunione w³osy przyjaciela. Poczu³ pod opuszkami œwie¿¹ ranê, mniej wiêcej na œrodku g³owy.
Wszyscy zd¹¿yli siê przyzwyczaiÌ, ¿e Remus czêsto powraca³ z Wrzeszcz¹cej Chaty wraz z nowymi pami¹tkami w postaci ran czy zadrapaù. Ostatnio jednak Syriusz zaczyna³ powa¿nie martwiÌ siê o ch³opaka. Wiedzia³, ¿e Gryfon jest z pewnoœci¹ bardziej odpowiedzialny i rozs¹dny ni¿ on sam, ale nie móg³ dopuœciÌ do siebie myœli, ¿e po ukoùczeniu nauki w Hogwarcie Lupin bêdzie zdany sam na siebie. Oczywiœcie, nie mia³ zamiaru ¿egnaÌ siê z nikim z Huncwotów po ukoùczeniu nauki. Ale Remus nie bêdzie mia³ ju¿ ani Bij¹cej Wierzby ani jakiejkolwiek innej kryjówki, gdzie móg³by w osamotnieniu przejœÌ przez przemianê. Ta myœl ostatnio bardzo drêczy³a Syriusza. James znalaz³ alternatywê w postaci wys³ania proœby do Dumbledora, czy Lupin nie mia³by mo¿liwoœci ukrywania siê w chacie po zakoùczeniu szko³y. Dyrektor odmówi³, informuj¹c Pottera, ¿e m³ody wilko³ak powinien pogodziÌ siê ze swoj¹ nadprzyrodzon¹ przypad³oœci¹ i nauczyÌ siê stawiaÌ jej czo³a.
- Remus...? - zacz¹³ ostro¿nie, wiedz¹c jak temat wilko³actwa wp³ywa na jego samopoczucie.
- Hm? - chÂłopak wpakowaÂł nogĂŞ Âżaby do buzi.
Black przegryzÂł wargĂŞ.
- Wiesz... Jak skoùczy siê Hogwart... Jak ty sobie z tym wiesz czym poradzisz? - zawin¹³ kosmyk w³osów Lupina na palec.
Remus opuœci³ rêce i westchn¹³.
- Dam radĂŞ - odparÂł bezbarwnym gÂłosem.
- Luniek - mrukn¹³ Syriusz. - To wilko³actwo, nie gor¹czka.
Lupin uwolniÂł siĂŞ z objĂŞcia Blacka i rzuciÂł mi gniewne spojrzenie.
- Nadal musisz na si³ê widzieÌ we mnie potwora? - fukn¹³.
- To nie tak... - zacz¹³ Gryfon. - Ja... - Wyci¹gn¹³ d³où ku Remusowi.
Ten odtr¹ci³ j¹, wstaj¹c z ³ó¿ka.
- To nie tak? - zmarszczyÂł brwi. - A jak niby? Wszyscy widzÂą we mnie tylko bestiĂŞ. Jestem teÂż czÂłowiekiem. Dam sobie radĂŞ. Sam.
Remus odwrĂłciÂł siĂŞ na piĂŞcie i wymaszerowaÂł z dormitorium.
Syriusz poderwaÂł siĂŞ gwaÂłtownie, doganiajÂąc chÂłopaka.
- Remus! - ZÂłapaÂł go za ramiĂŞ i obrĂłciÂł w swojÂą stronĂŞ.
W oczach Remusa zab³ys³y ³zy. Widok ten by³ dla Syriusza nie do zniesienia. Bez zastanowienia obj¹³ przyjaciela.
- Martwiê siê - b¹kn¹³, zaciskaj¹c d³onie na szacie Gryfona. Wyczu³ jego zapach: orzechów, miodu i pergaminu.
Czu³ siê taki bezradny. On. Syriusz Black. Pierwszy raz czu³ tak¹ cholern¹ bezradnoœÌ, pustkê. Czu³ siê odpowiedzialny za Remusa, musia³ o niego zadbaÌ. To koniec beztroskich zabaw. Nie bêdzie móg³ budziÌ siê codziennie rano i patrzeÌ, jak dopiero co przebudzony ze snu Lupin pociera zmêczon¹ twarz.
Kto opatrzy jego rany, gdy siĂŞ skaleczy? A kto go ochroni przed wrednymi zaczepkami czarodziei?
Remus zdrĂŞtwiaÂł, pozostajÂąc w bezruchu.
- W¹chacz? - Ostro¿nie obj¹³ Syriusza. - Dam radê. Dziêkuje.
Black puÂściÂł Lupina z kleszczÂącego uciÂśniĂŞcia.
Nagle do pokoju wpadÂł niczym burza James z szerokim uÂśmiechem na twarzy.
- Kocham Âżycie! - rzuciÂł szalik na kanapĂŞ i rozsiadÂł na fotelu. - Co tak stoicie?

~*~
Remus jak co dzieĂą udaÂł siĂŞ do szkolnej biblioteki w celu odrobienia pracy domowej zadanej przez nauczycielkĂŞ Zielarstwa.
Kwiaty i zioÂła - magiczne interpretacje i zastosowanie.
Zacz¹³ kartkowaÌ strony w poszukiwaniu ¿onkila. Przypadkiem natrafi³ na fio³ka.
"MamiÂący pozĂłr, kaprys krwi gorÂącej;
Jako fioÂłek mÂłodocianej wiosny,
Wczesny, lecz wÂątÂły, luby, lecz nietrwaÂły,
WoĂą, kilka tylko chwil upajajÂącÂą, nic wiĂŞcej."
ZmarszczyÂł brwi.
FioÂłek - symbol nieszczĂŞÂśliwej, nieodwzajemnionej miÂłoÂści.
D³onie ch³opaka zadr¿a³y. Ostro¿nie odsun¹³ rêkaw koszuli i spojrza³ na drobnego kwiatka widniej¹cego na przedramieniu.
Czy Syriusz...?


W tekÂście znajduje siĂŞ fragment zaczerpniĂŞty z Williama Szekspira "Hamlet".

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?