Nazaria zaprzyjaźniła się z Sue i Hubertem. Trafia do skrzydła szpitalnego przez Gryfona i jego eliksir. W nocy natrafia na nowy koszmar...
Rozdział 2.
Leżała w skrzydle szpitalnym. Ktoś wylał na nią dziwny eliksir i jej noga była cała w bąblach. Każdy bąbel miał kolor sinofioletowy i pachniał jak brudna skarpeta noszona przez sportowca przez conajmniej tydzień. Jęknęła. Nawet nie chciało jej się usiąść. Do Nazarii podeszła Poppy Pomfrey i wsadziła jej lekarstwo do ust, a następnie posmarowała wypryski jakąś maścią. Wyjęła różdżkę, mrucząc zaklęcie, po czym odezwała się do Ślizgonki:
- Hm, myślę, że już jutro będziesz mogła chodzić, ale na razie jeszcze nie próbuj! - Spojrzała na dziewczynę wzrokiem nie znoszącym sprzeciwu. - Słyszałaś?
- Tak, proszę pani. Nigdzie mi się nie śpieszy, te łóżko jest naprawdę wygodne! - Podrapała się po nosie. Znów jęknęła. Pani Poppy uspokoiła się, po czym spojrzała znacząco na drzwi, bo właśnie tam pojawili się przyjaciele Nazarii. Sue wyglądała dziwnie, jakby chciała coś powiedzieć, ale nie mogła. Hubert natomiast był niepocieszony i markotny. Gdy jego piękne, niczym kocie oczy zerknęły na Nazarię, od razu się rozpogodził. Wśród Ślizgonów wiadomo było, że chłopak wielbił niezdarne ciało dziewczyny, więc jak je zobaczył, doszedł do wniosku, że nie umarła i już niedługo wyzdrowieje. Był zły na Neville'a. Gdyby nie wylał swojego eliksiru na nogi Nazarii, wszystko byłoby dobrze.
- No hej. I jak, dobrze się czujesz? - Chłopak zadał pytanie niby to od niechcenia. Nim minęło kilka sekund, był już przy chorej. Jego twarz była jeszcze piękniejsza w blasku księżyca niż za dnia. Jedyne, co nie było u niego doskonałe, to blizna zostawiona przez kota Sue na lewym policzku. Gdy był obok niej, zawsze czuła się odrobinę lepiej. Razem z przyjaciółką starali się przekonać Nazarię na zmianę trybu życia, ale tylko chłopakowi się to udało. - Taak. Weź nie idź, mam w nosie to, że będą się z nas śmiali... Proszę, zostań ze mną! - Wreszcie się odważyła to powiedzieć! Może nie było to jeszcze wyznanie miłości, ale... TAK! - Błagam. Ty Sue też, proszę was.
- Nie ma sprawy, zostajemy. Czy spać też mamy w skrzydle szpitalnym? - Dziewczyny zaśmiały się. Chłopak również. Śmiał się tak... cudnie. Może i nawet apetycznie? Nie, to nierealne. Pomyliła się, skojarzyła to z taką piosenką...
„ Zjem cię jak ciasteczko, jak wariatka”
Czy coś takiego. Obrzydliwe disco polo, ale zapada w pamięć. Śmialiby się nawet do północy, ale pani Pomfrey przegoniła odwiedzających. Obolała Nazaria szybko po ich wyjściu zasnęła. Nie był to ten sam koszmar, co zwykle, coś się zmieniło. I to znacznie.
***
Znowu szła lasem. I znowu byli przy niej rodzice. Postanowiła im się tym razem dokładnie przyjrzeć. Krzyknęłaby, ale nie mogła, to był sen. Spociła się jak szczur. TO NIE BYLI JEJ RODZICE! Jej niby-mama miała blond włosy do ziemi, sukienkę z czerwonego, chińskiego materiału i drogie buty z dawnych czasów. Niby-ojciec też nie przypominał jej tatę. Dość krótkie, czarne włosy niczym się specyficznym nie wyróżniały, a strój był na pewno bardzo kosztowny, zwłaszcza obuwie. Przy najbliższej okazji spojrzała na strumyk płynący przy dróżce, którą szła. Kolejny raz prawie krzyknęła. To nie była ona! Tylko kim w takim razie...? Staromodni niby-rodzice, ona, ale tak naprawdę nie...co to znaczy?
Otworzyła oczy. Sięgnęła po butelkę soku dyniowego i napiła się. Na pewno miała głowę większą niż zazwyczaj. Przydałaby się jej myślodsiewnia Dumbledora... Właśnie, Dumbledore! Musi go odwiedzić! Od razu poczuła się lepiej. Spojrzała na zegar. Czwarta pięć. Dobra, przeniesie się do dormitorium.
Nagle, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, drzwi się otworzyły. Wszedł sam dyrektor!
- Witam. Jak się czujesz? Chciałbym z tobą pomówić w gabinecie, jeśli można – powiedział i usiadł na jej łóżku. Minę miał zatroskaną. Dziewczynie minęły czasy kompleksów, od kiedy Harry Potter nie powiedział jej, że przypomina mu Jęczącą Martę. Kiwnęła głową i rzekła:
- Oczywiście, panie profesorze. Czuję się świetnie i właśnie chciałam pana odwiedzić. Czy mogę tylko napisać liścik do pani Pomfrey? - Profesor podał jej pergamin i atrament z piórem. Napisała na pergaminie:
„Dziękuję pani za znakomitą opiekę, dzięki której szybko wyzdrowiałam i poczułam się lepiej. Profesor Dumbledore zabrał mnie do swojego gabinetu. Proszę się nie martwić i jeszcze raz dziękuję. Nazaria.”
Liścik położyła na stoliku nocnym i ubrała się tak szybko jak się dało. Wstała i ruszyła z dyrektorem.
Prorok Niecodzienny
Nicram_93
[P]Louise Lainey
Nedelle
Teodora
No i znowu ta cześć strasznie krótka jest 
Myślę, że jakbyś pisała coś odrobinę dłuższego łatwiej byłoby się wczuć i lepiej by się czytała 
ania potter
Wiem, kiepsko mi jak na razie to wychodzi, ale baardzo się staram. No i dostałam wczoraj 6 (ze słoneczkiem!) za napisaną pracę stylistyczną. (Piękny początek nauki.) Sama też mogę się ocenić, więc daję sobie..Z. 
![[off]](../../infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
A.
Jest trochę kontrowersyjny, choć nic mu w sumie nie brakuje, pewne słowa się powtarzają, inne zawierają drobne błędy. Chyba można też łączyć w trochę dłuższe zdania twoje opisy, to będzie ciekawsze w wyrazie całości.