Nazaria zaprzyja¼ni³a siê z Sue i Hubertem. Trafia do skrzyd³a szpitalnego przez Gryfona i jego eliksir. W nocy natrafia na nowy koszmar...
Rozdzia³ 2.
Le¿a³a w skrzydle szpitalnym. Kto¶ wyla³ na ni± dziwny eliksir i jej noga by³a ca³a w b±blach. Ka¿dy b±bel mia³ kolor sinofioletowy i pachnia³ jak brudna skarpeta noszona przez sportowca przez conajmniej tydzieñ. Jêknê³a. Nawet nie chcia³o jej siê usi±¶æ. Do Nazarii podesz³a Poppy Pomfrey i wsadzi³a jej lekarstwo do ust, a nastêpnie posmarowa³a wypryski jak±¶ ma¶ci±. Wyjê³a ró¿d¿kê, mrucz±c zaklêcie, po czym odezwa³a siê do ¦lizgonki:
- Hm, my¶lê, ¿e ju¿ jutro bêdziesz mog³a chodziæ, ale na razie jeszcze nie próbuj! - Spojrza³a na dziewczynê wzrokiem nie znosz±cym sprzeciwu. - S³ysza³a¶?
- Tak, proszê pani. Nigdzie mi siê nie ¶pieszy, te ³ó¿ko jest naprawdê wygodne! - Podrapa³a siê po nosie. Znów jêknê³a. Pani Poppy uspokoi³a siê, po czym spojrza³a znacz±co na drzwi, bo w³a¶nie tam pojawili siê przyjaciele Nazarii. Sue wygl±da³a dziwnie, jakby chcia³a co¶ powiedzieæ, ale nie mog³a. Hubert natomiast by³ niepocieszony i markotny. Gdy jego piêkne, niczym kocie oczy zerknê³y na Nazariê, od razu siê rozpogodzi³. W¶ród ¦lizgonów wiadomo by³o, ¿e ch³opak wielbi³ niezdarne cia³o dziewczyny, wiêc jak je zobaczy³, doszed³ do wniosku, ¿e nie umar³a i ju¿ nied³ugo wyzdrowieje. By³ z³y na Neville'a. Gdyby nie wyla³ swojego eliksiru na nogi Nazarii, wszystko by³oby dobrze.
- No hej. I jak, dobrze siê czujesz? - Ch³opak zada³ pytanie niby to od niechcenia. Nim minê³o kilka sekund, by³ ju¿ przy chorej. Jego twarz by³a jeszcze piêkniejsza w blasku ksiê¿yca ni¿ za dnia. Jedyne, co nie by³o u niego doskona³e, to blizna zostawiona przez kota Sue na lewym policzku. Gdy by³ obok niej, zawsze czu³a siê odrobinê lepiej. Razem z przyjació³k± starali siê przekonaæ Nazariê na zmianê trybu ¿ycia, ale tylko ch³opakowi siê to uda³o. - Taak. We¼ nie id¼, mam w nosie to, ¿e bêd± siê z nas ¶miali... Proszê, zostañ ze mn±! - Wreszcie siê odwa¿y³a to powiedzieæ! Mo¿e nie by³o to jeszcze wyznanie mi³o¶ci, ale... TAK! - B³agam. Ty Sue te¿, proszê was.
- Nie ma sprawy, zostajemy. Czy spaæ te¿ mamy w skrzydle szpitalnym? - Dziewczyny za¶mia³y siê. Ch³opak równie¿. ¦mia³ siê tak... cudnie. Mo¿e i nawet apetycznie? Nie, to nierealne. Pomyli³a siê, skojarzy³a to z tak± piosenk±...
„ Zjem ciê jak ciasteczko, jak wariatka”
Czy co¶ takiego. Obrzydliwe disco polo, ale zapada w pamiêæ. ¦mialiby siê nawet do pó³nocy, ale pani Pomfrey przegoni³a odwiedzaj±cych. Obola³a Nazaria szybko po ich wyj¶ciu zasnê³a. Nie by³ to ten sam koszmar, co zwykle, co¶ siê zmieni³o. I to znacznie.
***
Znowu sz³a lasem. I znowu byli przy niej rodzice. Postanowi³a im siê tym razem dok³adnie przyjrzeæ. Krzyknê³aby, ale nie mog³a, to by³ sen. Spoci³a siê jak szczur. TO NIE BYLI JEJ RODZICE! Jej niby-mama mia³a blond w³osy do ziemi, sukienkê z czerwonego, chiñskiego materia³u i drogie buty z dawnych czasów. Niby-ojciec te¿ nie przypomina³ jej tatê. Do¶æ krótkie, czarne w³osy niczym siê specyficznym nie wyró¿nia³y, a strój by³ na pewno bardzo kosztowny, zw³aszcza obuwie. Przy najbli¿szej okazji spojrza³a na strumyk p³yn±cy przy dró¿ce, któr± sz³a. Kolejny raz prawie krzyknê³a. To nie by³a ona! Tylko kim w takim razie...? Staromodni niby-rodzice, ona, ale tak naprawdê nie...co to znaczy?
Otworzy³a oczy. Siêgnê³a po butelkê soku dyniowego i napi³a siê. Na pewno mia³a g³owê wiêksz± ni¿ zazwyczaj. Przyda³aby siê jej my¶lodsiewnia Dumbledora... W³a¶nie, Dumbledore! Musi go odwiedziæ! Od razu poczu³a siê lepiej. Spojrza³a na zegar. Czwarta piêæ. Dobra, przeniesie siê do dormitorium.
Nagle, jak za dotkniêciem czarodziejskiej ró¿d¿ki, drzwi siê otworzy³y. Wszed³ sam dyrektor!
- Witam. Jak siê czujesz? Chcia³bym z tob± pomówiæ w gabinecie, je¶li mo¿na – powiedzia³ i usiad³ na jej ³ó¿ku. Minê mia³ zatroskan±. Dziewczynie minê³y czasy kompleksów, od kiedy Harry Potter nie powiedzia³ jej, ¿e przypomina mu Jêcz±c± Martê. Kiwnê³a g³ow± i rzek³a:
- Oczywi¶cie, panie profesorze. Czujê siê ¶wietnie i w³a¶nie chcia³am pana odwiedziæ. Czy mogê tylko napisaæ li¶cik do pani Pomfrey? - Profesor poda³ jej pergamin i atrament z piórem. Napisa³a na pergaminie:
„Dziêkujê pani za znakomit± opiekê, dziêki której szybko wyzdrowia³am i poczu³am siê lepiej. Profesor Dumbledore zabra³ mnie do swojego gabinetu. Proszê siê nie martwiæ i jeszcze raz dziêkujê. Nazaria.”
Li¶cik po³o¿y³a na stoliku nocnym i ubra³a siê tak szybko jak siê da³o. Wsta³a i ruszy³a z dyrektorem.
Prorok Niecodzienny
Nicram_93
[P]Louise Lainey
Nedelle
Teodora
No i znowu ta cze¶æ strasznie krótka jest 
My¶lê, ¿e jakby¶ pisa³a co¶ odrobinê d³u¿szego ³atwiej by³oby siê wczuæ i lepiej by siê czyta³a 
ania potter
Wiem, kiepsko mi jak na razie to wychodzi, ale baardzo siê staram. No i dosta³am wczoraj 6 (ze s³oneczkiem!) za napisan± pracê stylistyczn±. (Piêkny pocz±tek nauki.) Sama te¿ mogê siê oceniæ, wiêc dajê sobie..Z. 
![[off]](../../infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
Nadal czujê siê na 17 lat, a ju¿ 26 na karku 
A.
Jest trochê kontrowersyjny, choæ nic mu w sumie nie brakuje, pewne s³owa siê powtarzaj±, inne zawieraj± drobne b³êdy. Chyba mo¿na te¿ ³±czyæ w trochê d³u¿sze zdania twoje opisy, to bêdzie ciekawsze w wyrazie ca³o¶ci.