Z ka¿dej strony otacza³a go mg³a. Nie widzia³ nic poza czubkami w³asnych butów. Szed³ przed siebie po betonowym chodniku, chocia¿ równie dobrze móg³ chwilê póŸniej znaleŸÌ siê w najbli¿szym rowie. Ca³y czas czu³ czyj¹œ obecnoœÌ, ale nie potrafi³ w ¿aden sposób zlokalizowaÌ intruza. Œciska³ w d³oni ró¿d¿kê, stara³ siê wyostrzyÌ zmys³y, chocia¿ doskonale wiedzia³, ¿e jeœli zosta³ wci¹gniêty w pu³apkê, to i tak nie mia³ ¿adnych szans. Zosta³ sam. S³ysza³ liœcie szeleszcz¹ce pod stopami, ale w ¿aden sposób nie móg³ ich dojrzeÌ. Œwiat ton¹³ w czerni.

Gdyby ktoÂś mu powiedziaÂł kilka tygodni temu, Âże juÂż niedÂługo znajdzie siĂŞ w miejscu, ktĂłrego w zasadzie nie znosiÂł, by zrobiĂŚ coÂś, czego nie zdradzi nawet najlepszemu przyjacielowi... nigdy by nie uwierzyÂł. Jednak Âżycie jest peÂłne niespodzianek, przekonywaÂł siĂŞ o tym na kaÂżdym kroku. Pytanie tylko, ile jeszcze tego Âżycia mu zostaÂło.

– Hej! – krzykn¹³ ktoÂś za jego plecami.

Odwróci³ siê machinalnie i zaatakowa³. Nie móg³ ryzykowaÌ. Powali³ napastnika na ziemiê, zanim ten zd¹¿y³ wykonaÌ jakikolwiek ruch. Gdy tylko us³ysza³ dŸwiêk uderzaj¹cej o kamienn¹ drogê g³owy, rzuci³ siê w kierunku obcego i chwyci³ go za w³osy.

– Nie ruszaj siĂŞ – warkn¹³ i przycisn¹³ jego twarz do ziemi.

Gdzieœ w pobli¿u musieli czaiÌ siê pozostali, wiedzia³ o tym. Stara³ siê wy³apaÌ jakikolwiek dŸwiêk, który zwróci³by jego uwagê, ale oprócz cichego pohukiwania sów nie s³ychaÌ by³o absolutnie nic. Odgarn¹³ z czo³a mokre w³osy i zaœmia³ siê cicho.

– Nie przesadzasz trochĂŞ? – wysapaÂł napastnik znajomym gÂłosem.
– To ty? – Automatycznie odskoczyÂł na bok. Wci¹¿ ÂściskaÂł w rĂŞku ró¿dÂżkĂŞ, doszukujÂąc siĂŞ podstĂŞpu. Z jakiegoÂś powodu czuÂł, Âże to zasadzka. PrzyjrzaÂł siĂŞ le¿¹cemu pod nim mĂŞÂżczyÂźnie. Jasne wÂłosy posklejaÂły siĂŞ od bÂłota i deszczu. Twarz byÂła w opÂłakanym stanie. Po zderzeniu z twardym podÂłoÂżem wyglÂądaÂła bardziej jak maska z brudu i krwi. Gdyby nie wÂściekÂłoœÌ, byĂŚ moÂże poczuÂłby wyrzuty sumienia. - Co ty tutaj robisz, Kochasiu? To nie twoje zadanie.
– MiaÂłem ci pomĂłc – rzuciÂł ze zÂłoÂściÂą towarzysz, starajÂąc siĂŞ wstaĂŚ i zetrzeĂŚ z twarzy bÂłoto. - JesteÂś jak dzikie zwierzĂŞ, powinni ciĂŞ trzymaĂŚ w klatce.
– Jeszcze tego by brakowaÂło... – RozglÂądaÂł siĂŞ na boki, przeklinajÂąc w duchu swoje zachowanie. ByÂł o wiele za gÂłoÂśno, nie powinien popeÂłniaĂŚ takich ÂżaÂłosnych b³êdĂłw. JeÂśli nawet ktoÂś nie do koĂąca zdawaÂł sobie sprawĂŞ z jego aktualnego poÂłoÂżenia, to teraz miaÂł go podanego na talerzu. Z przystawkÂą. – MoÂżesz wracaĂŚ do domu, nie potrzebujĂŞ niczyjej pomocy.
– Nie ty o tym decydujesz – mĂŞÂżczyzna nazwany Kochasiem wyglÂądaÂł na obraÂżonego. Krew leciaÂła mu z nosa, co najprawdopodobniej doszczĂŞtnie zniszczyÂło jego dobry humor. PrĂłbowaÂł jakoÂś doprowadziĂŚ siĂŞ do porzÂądku, robiÂąc przy tym zdecydowanie zbyt wiele haÂłasu.

– Avada Kedavra!

Obudzi³ siê. Le¿a³ na obcym ³ó¿ku, w obcym pokoju, owiniêty w obc¹ poœciel. Od razu poczu³ siê gorzej. Otar³ pot z czo³a i rozejrza³ siê po pomieszczeniu. Niewiele widzia³ w tej ciemnoœci, ale z pewnoœci¹ by³a to sypialnia nale¿¹ca do kobiety. Mê¿czyŸni, przynajmniej ci których zna³, nie przywi¹zywali takiej wagi do ozdób, a w pomieszczeniu znajdowa³o siê mnóstwo nieu¿ytecznych przedmiotów jak puchaty dywanik na panelach, kolorowe ramki ze zdjêciami, wisz¹ce obrazki przedstawiaj¹ce malownicze krajobrazy czy rêcznie malowany wazon ze œwie¿ymi kwiatami. Ten wazon... ju¿ wiedzia³, gdzie jest.

Sen kompletnie wytrÂąciÂł go z rĂłwnowagi. SprawiÂł, Âże w Âżaden sposĂłb nie potrafiÂł rozdzieliĂŚ jawy i rzeczywistoÂści. WprowadziÂł u niego stan absolutnej wÂściekÂłoÂści i bezsilnoÂści... albo wÂściekÂłoÂści wynikajÂącej z bezsilnoÂści czy bezsilnoÂści w tej wÂściekÂłoÂści, niewaÂżne. ZdrĂŞtwiaÂły mu wszystkie koĂączyny, zaschÂło w gardle, ÂłamaÂło w koÂściach, bolaÂły zĂŞby i miĂŞÂśnie twarzy. Takie sny zawsze niszczyÂły jego spokĂłj. Sny, ktĂłre tak naprawdĂŞ nie byÂły snami, tylko rzeczywistoÂściÂą.

– Wstawaj, musimy juÂż iœÌ. – Do pokoju weszÂła kobieta. DÂługie, brÂązowe wÂłosy miaÂła zwiÂązane w ciasny kok, z ktĂłrego nie zdoÂłaÂł uciec ani jeden kosmyk. Przez dosyĂŚ grubÂą warstwĂŞ makijaÂżu przebijaÂło siĂŞ kilka zÂłoÂśliwych piegĂłw i drobna rana wzdÂłuÂż policzka. Ubrana byÂła w zdecydowanie nazbyt jaskrawy kostium i kompletnie niepasujÂące do tego ciĂŞÂżkie buty. WpatrywaÂła siĂŞ w mĂŞÂżczyznĂŞ z charakterystycznÂą dla kobiet sukcesu powagÂą i wyÂższoÂściÂą.
– ÂŁadnie wyglÂądasz, Lina – zaÂśmiaÂł siĂŞ. PrzeciÂągn¹³ siĂŞ na ³ó¿ku i prĂłbowaÂł przegoniĂŚ z myÂśli wspomnienie snu. Odgarn¹³ z czoÂła domagajÂące siĂŞ sporego przyciĂŞcia wÂłosy i wyskoczyÂł z ³ó¿ka. Wci¹¿ nie czuÂł siĂŞ najlepiej. KoĂączyny niechĂŞtnie wykonywaÂły polecenia jego gÂłowy, co chyba nie uszÂło uwadze kobiety.
– Nie czaruj mi tutaj. PowinieneÂś juÂż dawno byĂŚ gotowy. Przez ciebie bĂŞdziemy musieli improwizowaĂŚ. – Nie wyglÂądaÂła na zadowolonÂą. MarszczyÂła brwi, przez co wydawaÂła siĂŞ o wiele starsza, niÂż byÂła naprawdĂŞ. RĂŞce skrzyÂżowaÂła na piersi i wpatrywaÂła siĂŞ w niego z wyraÂźnym oburzeniem.
– To chyba dobrze? – zaÂśmiaÂł siĂŞ, chociaÂż nie moÂżna byÂło doszukaĂŚ siĂŞ tam nazbyt wielkiej dawki humoru. Przez chwilĂŞ wydawaÂło mu siĂŞ, Âże Lina wybuchnie. Nie znosiÂła, gdy siĂŞ zgrywaÂł. UderzyÂła piĂŞÂściÂą w jednÂą z pó³ek i spojrzaÂła na niego z irytacjÂą. SpodziewaÂł siĂŞ krzyku, ale zamiast tego Lina powiedziaÂła wyjÂątkowo spokojnie:
– Czekam na dole.
Po tym komunikacie wyszÂła, trzaskajÂąc drzwiami.

StaÂł na Âśrodku sypialni, drapiÂąc siĂŞ po gÂłowie. Obraz powoli nabieraÂł ostroÂści, a myÂśli zbliÂżaÂły siĂŞ do rzeczywistoÂści. Po przebudzeniu zawsze miaÂł problem z powrotem do realnego Âświata, a z czasem byÂło coraz gorzej. Po wczorajszej potyczce z Dementorami czuÂł siĂŞ jeszcze bardziej paskudnie niÂż zazwyczaj, a warto zaznaczyĂŚ, Âże humor mu nie dopisywaÂł od jakiegoÂś czasu.

Dumbledore ju¿ dawno ich ostrzega³, ¿e nie nale¿y ufaÌ pogl¹dom Ministerstwa Magii, jeœli chodzi o te demoniczne stwory. Wedle dyrektora Hogwartu ka¿dy Dementor bêdzie szuka³ sposobu, by nakarmiÌ siê i tak lichym w obecnych czasach szczêœciem ludzi. Wybierze w takim uk³adzie to, co dla niego najwygodniejsze, a urzêdnicy nie mieli im nazbyt wiele do zaoferowania. Dlatego byÌ mo¿e widok istot w kapturach nie powinien go szokowaÌ, ale i tak wyda³ mu siê co najmniej podejrzany. W ka¿dym razie z pewnoœci¹ siê tego nie spodziewa³... przygotowa³by siê... jakoœ. A¿ siê wzdrygn¹³ na wspomnienie ch³odu, który mu towarzyszy³, odk¹d te demony zjawi³y siê w malutkiej mieœcinie niedaleko Glasgow. Có¿... nie powinien zaprz¹taÌ sobie tym g³owy, mia³ przecie¿ zadanie do wykonania. Jeœli nie wyrobi siê na czas, spóŸni siê na œlub... na to cholerne, przeklête, g³upie i w ogóle niepotrzebne wesele.

W jeszcze gorszym humorze zacz¹³ wk³adaÌ przesi¹kniête zapachem deszczu ubrania. Siêgn¹³ po le¿¹c¹ na stoliku nocnym cedrow¹ ró¿d¿kê i w³o¿y³ j¹ do tylnej kieszeni spodni. Kiedy zszed³ na dó³. Lina ju¿ siedzia³a w kuchni razem ze starcem w grubym, z³otym szlafroku i œmiesznym czerwonym berecie.

Kobieta kompletnie zignorowa³a jego przybycie, czyta³a zawziêcie Proroka Codziennego. Z kolei starszy mê¿czyzna uœmiechn¹³ siê weso³o.
– WstaÂłeÂś juÂż, Syriuszu? – powiedziaÂł z czystÂą ÂżyczliwoÂściÂą w gÂłosie. MÂłodzieniec nazwany Syriuszem ziewn¹³ w odpowiedzi i rozejrzaÂł siĂŞ po pomieszczeniu.
– Hans Water zagin¹³ – powiedziaÂła Lina, spoglÂądajÂąc na towarzysza znad gazety. – To juÂż kolejny auror w tym miesiÂącu. Jak tak dalej pĂłjdzie, zostaniemy sami jak palec.

Dzia³aniom Ministerstwa Magii brakowa³o zdecydowania i wiedzia³ to ka¿dy, kto mia³ z nimi do czynienia. Szef Departamentu Przestrzegania Prawa wysy³a³ aurorów na mordercze misje, w których musieli atakowaÌ wyj¹tkowo liczn¹ grupê Œmiercio¿erców, przy czym nie mogli w ¿aden sposób zwolenników Czarnego Pana zraniÌ. Podejrzenia o dzia³alnoœÌ na szkodê œwiata czarodziejów czêsto trafia³y na osoby, które z czarn¹ magi¹ nie mia³y nic wspólnego. Syriusz Black, ze wzglêdu na swoj¹ dosyÌ podejrzan¹ dzia³alnoœÌ, ju¿ nie jeden raz by³ wzywany do ministerstwa. Oficjalnie mia³o to byÌ zeznanie œwiadka, chocia¿ zachowanie aurorów zdecydowanie temu przeczy³o. M³ody ch³opak móg³ nawet i tysi¹c razy mówiÌ, ¿e nie ma zielonego pojêcia, co siê dzieje z jego kuzynk¹ Bellatrix i czy ma ona coœ wspólnego ze Œmiercio¿ercami, a i tak traktowali go jak przestêpcê. Tylko czeka³, a¿ w koùcu go zeœl¹ do Azkabanu za "utrudnianie œledztwa". Nic innego na niego nie mieli.

– Wiesz, gdzie on teraz jest? – zapytaÂł Syriusz, otwierajÂąc okno. WyjrzaÂł na podwĂłrze, ale szczĂŞÂśliwie nie dostrzegÂł nic niepokojÂącego.
– Hans? – zapytaÂła Lina, odkÂładajÂąc Proroka Codziennego na stó³.
– Nie, Gibbon.

JakaÂś banda mugolskich dzieciakĂłw rzucaÂła w siebie dopiero skoszonÂą trawÂą. RudowÂłosy chÂłopiec zÂłapaÂł za wÂłosy wyjÂątkowo chudÂą dziewczynkĂŞ, po czym uciekÂł, ÂśmiejÂąc siĂŞ zÂłoÂśliwie.

– Powinien byĂŚ w wiosce za dwie godziny. JeÂśli bĂŞdziemy mieli szczĂŞÂście, zÂłapiemy go od razu – odparÂła z powagÂą w gÂłosie.

Dziewczynka rzuciÂła siĂŞ wÂściekÂła z stronĂŞ rudzielca, wykrzykujÂąc dzieciĂŞce obelgi. Pozostali wpatrywali siĂŞ w nich z gÂłupawymi uÂśmieszkami na twarzy.

– SzczĂŞÂście nie jest po naszej stronie – rzuciÂł jakby od niechcenia.

Ch³opiec upad³ na ziemiê, wyraŸnie zaskoczony si³¹ dziewczynki. Na jego twarzy pojawi³ siê rumieniec upokorzenia. Szybko wsta³ i zacz¹³ mówiÌ coœ g³oœno do kolegów. Dziewczynka zamachnê³a siê i uderzy³a go piêœci¹ w szczêkê.

– Niepoprawny z ciebie optymista – zaÂśmiaÂł siĂŞ strzec. – Kawy?

ChÂłopiec leÂżaÂł na ziemi, trzymajÂąc rĂŞkĂŞ przyciÂśniĂŞtÂą do prawego policzka. Koledzy chÂłopca prĂłbowali pomĂłc mu wstaĂŚ, ale ten tylko odwracaÂł siĂŞ od nich i pewnie ryczaÂł jak dziki. Przestraszona sytuacjÂą dziewczynka zaczĂŞÂła uciekaĂŚ w stronĂŞ jednej z kamienic.

– Czemu nie – powiedziaÂł, zamykajÂąc okno.

Droga do Leonoscars prowadzi³a przez las. Pró¿no by³o szukaÌ jakiejkolwiek przyzwoitej trasy, która pozwoli³aby dostaÌ siê tam za pomoc¹ mugolskich œrodków transportu jak chocia¿by samochodu. Nawet czarodzieje nie lubili zag³êbiaÌ siê w tamte rejony, bowiem wioskê otacza³a magiczna aura, która skutecznie blokowa³a teleportacjê czy lot na miotle. Jedyn¹ alternatyw¹ by³ do pewnego czasu proszek fiu, jednak i tutaj mieszkaùcy Leonoscars popisali siê kreatywnoœci¹, burz¹c wszystkie kominki. Zez³oszczeni przedstawiciele z Departamentu Przestrzegania Prawa ju¿ nieraz za pomoc¹ œwistoklika przenosili siê do tej dziwacznej wioski i starali siê przywo³aÌ jej obywateli do porz¹dku. Jednak magiczni przedstawiciele owej ma³ej miejscowoœci za ka¿dym razem dawali miastowym wyraŸnie do zrozumienia, ¿e w pogardzie maj¹ rozkazy samozwaùczego ministerstwa. Dugald McPhail nie mia³ najmniejszej ochoty prowadziÌ kolejnej wojny, zw³aszcza ¿e jego poparcie z roku na rok niepokoj¹co mala³o w spo³ecznoœci magicznych ludzi. Dlatego przyj¹³, ¿e dopóki mieszkaùcy Leonoscars nie wyrz¹dzaj¹ szkód, mog¹ robiÌ, co im siê ¿ywnie podoba.

Z tego te¿ powodu informacje na temat tej tajemniczej mieœciny by³y szcz¹tkowe. Ma³o który czarodziej zapuszcza³ siê w tamte rejony, ale bynajmniej nie ze strachu. Po prostu ludzie mieli na g³owie o wiele wiêksze problemy ni¿ zagubiona w lesie wioska. Kilku podró¿ników powiada³o, ¿e jest to miejsce pozbawione domów, a wszyscy ¿yj¹ tam w korach drzew. Jeszcze inni przysiêgali, ¿e tamtejsi obywatele œpi¹ pod ziemi¹, w chronionych magi¹ tunelach. Pewne by³o tylko to, ¿e codziennie wyprawiali wielkie ogniska, na których ustalali swoj¹ politykê wobec ich wroga, którym o dziwo nie by³ wcale Ten-Którego-Imienia-Nie-Wolno-WymawiaÌ.

Dlatego w³aœnie uzale¿niony od ruchu Syriusz Black na sam¹ myœl o wyprawie do tak dziwnego miejsca czu³ wszechogarniaj¹c¹ ekscytacjê. Co chwilê pogania³ swoj¹ towarzyszkê, a¿ w koùcu ta za pomoc¹ swojej niezawodnej ró¿d¿ki z piórem feniksa rzuci³a nim o drzewo. Bynajmniej nie zra¿ony, nawet kiedy jego rêka wyl¹dowa³a w nieznanego pochodzenia odchodach, porusza³ siê z wyj¹tkow¹ szybkoœci¹.
– PrzekroczyliÂśmy granicĂŞ – powiedziaÂła w pewnym momencie Lina, zatrzymujÂąc siĂŞ przy Âśredniej wielkoÂści gÂłazie. WodziÂła po nim palcami, mruczÂąc nieznane nikomu formuÂły, po czym wycelowaÂła w niego ró¿dÂżkĂŞ. Przez chwilĂŞ marszczyÂła brwi, wyraÂźnie skupiona. W koĂącu krzyknĂŞÂła gÂłoÂśno - Diffindo!
– Dlaczego to robi... – zacz¹³ Syriusz, ale wtedy zdaÂł sobie sprawĂŞ, Âże z ró¿dÂżki kobiety nie wystrzeliÂł Âżaden promieĂą. WpatrywaÂł siĂŞ w niÂą zaskoczony.
– No to super – wymamrotaÂła pod nosem, po czym uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ triumfalnie, jakby wÂłaÂśnie rozwiÂązaÂła wyjÂątkowo trudnÂą Âłamig³ówkĂŞ.
– Chcesz mi powiedzieĂŚ, Âże...
– Tak – odpowiedziaÂła na jego pytanie, nim zd¹¿yÂł je sformuÂłowaĂŚ. Gdyby ktoÂś go nie znaÂł, byÂłby pewny, Âże zaraz wybuchnie pÂłaczem. Na jego twarzy pojawiÂł siĂŞ dzieciĂŞcy grymas rozpaczy, ktĂłry najczĂŞÂściej zamienia siĂŞ w gÂłoÂśny ryk. Jednak Lina doskonale zdawaÂła sobie sprawĂŞ, Âże Syriusz nigdy sobie na to nie pozwoli.
– NaprawdĂŞ...? – wyjÂąkaÂł.
– Czy ja wyglÂądam na kogoÂś, kto Âżartuje? – rzuciÂła zniecierpliwiona i ruszyÂła przed siebie. Syriusz wci¹¿ wpatrywaÂł siĂŞ skrzywiony w przestrzeĂą, walczÂąc z rozczarowaniem. Po chwili westchn¹³, schowaÂł ró¿dÂżkĂŞ i pobiegÂł za oddalajÂącÂą siĂŞ koleÂżankÂą.

Z ka¿dej strony otacza³a ich cisza. Spokoju nie zak³óci³ ¿aden podmuch wiatru, szelest liœci czy nawet kroki umykaj¹cego zwierzêcia. Oprócz drzew nie mo¿na by³o dostrzec absolutnie nic. Szli dobre czterdzieœci minut, kiedy w koùcu przed ich oczami pojawi³a siê ogromna, drewniana brama. Zabawne, bo za owymi wrotami nie by³o widaÌ absolutnie nic, poza wielk¹ polan¹ z idealnie skoszonym trawnikiem.

Syriusz i Lina podeszli do bramy, zastanawiaj¹c siê, jak siê przedostaÌ na drug¹ stronê. Byli pewni, ¿e za ogromnymi drzwiami coœ jest, tylko nie bardzo mieli pomys³, jak tam dotrzeÌ. Ich moc magiczna nie dzia³a³a w tamtym miejscu, byli wiêc w znacznym stopniu ograniczeni. Black próbowa³ zapukaÌ, co skoùczy³o siê na waleniu piêœciami, kopaniem butami, rzucaniem ga³êziami i kamieniami. Brama wci¹¿ sta³a niewzruszana, a zirytowany mê¿czyzna tupa³ wœciekle nog¹. Lina obchodzi³a dooko³a ca³¹ polanê, staraj¹c siê znaleŸÌ jak¹kolwiek wskazówkê. Co jakiœ czas zerka³a na rozdra¿nionego Syriusza, uœmiechaj¹c siê pod nosem.

– Dlaczego mnie wybrali do tego zadania... – wymamrotaÂł zmĂŞczony wÂłasnÂą zÂłoÂściÂą i opadÂł na ziemiĂŞ.
– TeÂż siĂŞ nad tym zastanawiam – powiedziaÂła Lina, podchodzÂąc do Blacka i wyciÂągajÂąc ku niemu malutki, mosiĂŞÂżny dzwoneczek. – Brakuje ci doÂświadczenia, cierpliwoÂści, a przede wszystkim pokory. Po prostu amator.
– Bardzo Âśmieszne...