W poszukiwaniu zakoĂączenia 10/29 - Fan Fiction - Harry-Potter.net.pl

O nie! Ta strona potrzebuje włączonej obsługi języka JavaScript!

Twoja przeglądarka nie obsługuje tego języka lub ma wyłączoną jego obsługę. Włącz wykonywanie kodu JavaScript w swojej przeglądarce internetowej, aby skorzystać ze wszystkich funkcji strony
lub skorzystaj z programu obsługującego język JavaScript, np. Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera, Google Chrome lub Windows Internet Explorer w wersji wyższej niż 6.

[Z] W poszukiwaniu zakoĂączenia

Lord Voldemort sieje zamĂŞt wÂśrĂłd czarodziejĂłw, kiedy mÂłody mĂŞÂżczyzna otrzymuje zadanie, ktĂłrego sam nie rozumie. Zagubiony wÂśrĂłd lasĂłw Leonoscars prĂłbuje odpowiedzieĂŚ na pytania, ktĂłrych nikt nie zadaÂł, by skoĂączyĂŚ coÂś, co siĂŞ nawet nie zaczĂŞÂło.

Autor:

Alette

Gatunek: Przygodowe

Ograniczenie wiekowe: +16

Przeczytano 76500 razy.

Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29].

W poszukiwaniu zakoĂączenia 10/29

***

To nie byÂło mieszkanie ani piĂŞkne, ani przestronne, ani przytulne. SkÂładaÂło siĂŞ z zaledwie czterech ciasnych pomieszczeĂą – zagraconych i od dawna niesprzÂątanych. Na Âścianie w Âłazience rozwijaÂł siĂŞ nowy mieszkaniec przez wiĂŞkszoÂśĂŚ nazywany wstrĂŞtnym grzybem. W kÂącie leÂżaÂł stos brudnych ubraĂą i rĂŞcznikĂłw, ktĂłrych nikt nie miaÂł czasu praĂŚ. Niewiele lepiej przedstawiaÂła siĂŞ kuchnia, w ktĂłrej juÂż od bardzo dawna brakowaÂło czystych naczyĂą. Na jasnobrÂązowych pÂłytkach widoczne byÂły plamy po rozlanym sosie, na stole leÂżaÂła otwarta kilka dni wczeÂśniej konserwa - w tamtym momencie wydzielaÂł siĂŞ z niej niezbyt przyjemny zapach.

Nic dziwnego, Âże Syriusz Black zamknÂąÂł siĂŞ w sypialni. ByĂŚ moÂże nie byÂło tam Âładnie i schludnie, ale chociaÂż powietrze byÂło nieskaÂżone. W kaÂżdym razie gospodarz nie wyczuwaÂł zapachĂłw, ktĂłre w ten czy inny sposĂłb mogÂły mu przeszkadzaĂŚ.

W tamtym momencie zawinÂąÂł siĂŞ szczelnie w bordowÂą poÂściel, przykrywajÂąc twarz poduszkÂą. Otwartymi dÂłoĂąmi prĂłbowaÂł zakryĂŚ uszy, by chociaÂż w minimalnym stopniu odsunÂąĂŚ siĂŞ od koszmarnych dÂźwiĂŞkĂłw, ktĂłre zsyÂłali na niego sÂąsiedzi. ByÂł juÂż przyzwyczajony do kÂłĂłtni, krzykĂłw, wiercenia, wstrzÂąsĂłw, ale pÂłaczu dzieciakĂłw po prostu nie znosiÂł. Za kaÂżdym razem ten rozdarty gÂłos wyprowadzaÂł go z rĂłwnowagi, znaczÂąco podnoszÂąc ciÂśnienie. CzuÂł przyspieszone bicie serca, ale staraÂł siĂŞ skupiĂŚ na wÂłasnych myÂślach.

Nie potrafiÂł. WstaÂł.

SpojrzaÂł w rozbite lustro, wiszÂące na Âścianie. SpoglÂądaÂł na niego zmĂŞczony mÂłody mĂŞÂżczyzna, ktĂłrego oczy wyraÂżaÂły ÂżÂądzĂŞ mordu. Za jego plecami dostrzegÂł okrutny rozgardiasz i przypomniaÂły mu siĂŞ sÂłowa Liny: "Chlew, nie mieszkanie". Tak mĂłwiÂła o jego samotni. MiaÂła racjĂŞ. To byÂł chlew i dlatego nikogo nie zapraszaÂł.

SiĂŞgnÂąÂł po leÂżÂącÂą na poÂłamanym krzeÂśle koszulkĂŞ. Naprawa mebla zajĂŞÂłaby mu raptem kilka sekund, ale Syriusz nie miaÂł ochoty siĂŞ za to zabieraĂŚ. PrzyÂłoÂżyÂł materiaÂł do twarzy i zmarszczyÂł nos. WyrzuciÂł koszulkĂŞ w kÂąt i siĂŞgnÂąÂł do szafy po ÂświeÂżÂą. ZostaÂła mu ostatnia. MusiaÂł siĂŞ wybraĂŚ do sklepu po nowÂą... albo zrobiĂŚ pranie. Jedna i druga propozycja nie byÂła kuszÂąca. Z dwojga zÂłego wolaÂł zakupy.

WpadÂł do kuchni, drapiÂąc siĂŞ po brzuchu. KrzywiÂł siĂŞ pod wpÂływem nieprzyjemnych zapachĂłw. WyciÂągnÂąÂł z szafki pÂłatki kukurydziane i nie troszczÂąc siĂŞ o mleko, zaczÂąÂł spoÂżywaĂŚ je prosto z paczki.

Wtedy dostrzegÂł sowĂŞ, wpatrujÂącÂą siĂŞ w niego zza szyby. Do jej nĂłÂżki przyczepiony byÂł niezbyt wielki list z pieczÂątkÂą Ministerstwa Magii. WestchnÂąÂł ciĂŞÂżko i otworzyÂł okno, pozwalajÂąc listonoszce wlecieĂŚ do pomieszczenia. Sowa zatrzymaÂła siĂŞ na jego stole i zaczĂŞÂła wyjadaĂŚ nieÂświeÂżÂą konserwĂŞ.
– Czuj siĂŞ jak u siebie – powiedziaÂł Syriusz i zabraÂł jej przesyÂłkĂŞ.

W zwiÂązku z wydarzeniami, ktĂłre miaÂły miejsce w maju 1979 roku wzywa siĂŞ Pana na przesÂłuchanie do Ministerstwa Magii w celu zÂłoÂżenia koniecznych wyjaÂśnieĂą. ProszĂŞ siĂŞ stawiĂŚ w Biurze AurorĂłw 20 stycznia roku 1980 o godzinie 11.

Z wyrazami szacunku
Idylla Chorun
Departament Przestrzegania Prawa

Kolejne przesÂłuchanie. W dodatku kolejne przesÂłuchanie dotyczÂące tej samej sprawy. JuÂż miaÂł tego doÂśĂŚ. ZostawiÂł na stole list i ruszyÂł w kierunku sypialni. ZatrzymaÂł siĂŞ w poÂłowie drogi i rzuciÂł na kanapĂŞ. ZakryÂł twarz obrusem, ktĂłry pospiesznie zdjÂąÂł ze stoÂłu i prĂłbowaÂł zasnÂąĂŚ. W salonie byÂło odrobinĂŞ ciszej niÂż w sypialni, jako Âże pomieszczenie nie graniczyÂło z patologicznÂą i rozdartÂą rodzinÂą, a jedynie z jakÂąÂś staruszkÂą, ktĂłra tylko w nocy miaÂła maniĂŞ na punkcie sÂłuchania gÂłoÂśnej muzyki typu gospel.

UsÂłyszaÂł skrzypienie otwieranych drzwi, ale nawet nie chciaÂło mu siĂŞ spojrzeĂŚ, ktĂłÂż go uraczyÂł swojÂą wizytÂą. MĂłgÂł to byĂŚ ÂŚmiercioÂżerca, a wtedy Syriusz zginÂąÂłby tak gÂłupio, jak to tylko moÂżliwe. Pewnie po drugiej stronie przez nastĂŞpne kilka tysiĂŞcy lat nazywaliby go ofermÂą, ktĂłra zdajÂąc sobie sprawĂŞ z zagroÂżenia, wciÂąÂż trzymaÂła kawaÂł szmaty na twarzy.
– Jaki masz tu poziom skaÂżenia? – usÂłyszaÂł znajomy gÂłos. – TysiÂąc jednostek Gurna?
– GdybyÂś sÂłuchaÂł uwaÂżnie naszej zacnej nauczycielki od eliksirĂłw, to wiedziaÂłbyÂś, Âże wystarczy dziesiĂŞĂŚ jednostek Gurna i juÂż jesteÂś pĂłÂł-czÂłowiekiem – odpowiedziaÂł, otwierajÂąc oczy.
– GdybyÂś sÂłuchaÂł uwaÂżnie naszej cudownej nauczycielki od eliksirĂłw, ÂŁapo, wiedziaÂłbyÂś, Âże jeÂśli stĂŞÂżenie poniÂżej piĂŞciu tysiĂŞcy jednostek moÂże objawiĂŚ siĂŞ po kilku miesiÂącach, latach, a nawet dopiero w przyszÂłym pokoleniu.
– Czyli?
– Czyli bierzesz odpowiedzialnoÂśĂŚ za moje zmutowane dzieci, idioto...

PodniĂłsÂł siĂŞ i spojrzaÂł w twarz przyjacielowi. James nie byÂł okazem schludnego wyglÂądu, ale odkÂąd zaczÂąÂł spotykaĂŚ siĂŞ ze swojÂą obecnÂą ÂżonÂą i tak wydawaÂł siĂŞ o wiele bardziej zadbany niÂż kilka lat wczeÂśniej. Przynajmniej ubrania nosiÂł w miarĂŞ czyste i dopasowane, bo jeÂśli chodzi o jego wÂłosy, to juÂż nie byÂło ratunku.

– Wstawaj, dziadku – zaÂśmiaÂł siĂŞ i siĂŞgnÂąÂł po leÂżÂącÂą na kominku kopertĂŞ. ObejrzaÂł jÂą z kaÂżdej strony i wyciÂągnÂąÂł ukryty w niej pergamin. – Aileen?
– Taaa – westchnÂąÂł Syriusz. PrzeczesaÂł sobie rĂŞkÂą wÂłosy i zabraÂł leÂżÂącÂą na stoiku rĂłÂżdÂżkĂŞ.
– Lily powiedziaÂła mi ostatnio, Âże jesteÂśmy doroÂśli i powinienem przestaĂŚ grzebaĂŚ ci w korespondencji – powiedziaÂł, siadajÂąc na kanapie, ktĂłrÂą przed chwilÂą opuÂściÂł przyjaciel.
– Nie ma sprawy. Gdyby to byÂło coÂś waÂżnego, ukryÂłbym to przed tobÂą.
– GĂłwno byÂś ukryÂł.
– Masz racjĂŞ. Ale czytaj, nie przeszkadzaj sobie.

WyszedÂł do kuchni i wywaliÂł kilka ÂśmierdzÂących produktĂłw do kosza na Âśmieci. Ten tylko przeÂżuÂł odpadki i beknÂąÂł gÂłoÂśno. "Na zdrowie" pomyÂślaÂł Black i wycelowaÂł rĂłÂżdÂżkÂą w chodzÂącego po Âścianie pajÂąka. Jednak po chwili postanowiÂł nie likwidowaĂŚ swojego domowego zwierzÂątka i zadowolony z samego siebie wrĂłciÂł do salonu.
– JuÂż posprzÂątaÂłeÂś? – zapytaÂł James, nie podnoszÂąc wzroku znad listu. W tamtym momencie leÂżaÂł na kanapie w dosyĂŚ dziwnej pozycji, ktĂłrej Syriusz ani nie rozumiaÂł, ani nie miaÂł ochoty komentowaĂŚ.
– WystarczajÂąco - odparÂł, skopujÂąc w kÂąt leÂżÂący na ziemi stary, szkolny podrĂŞcznik.
– Brudas z ciebie. Nasraj jeszcze na Âśrodku, a pobijesz rekord syfu.
– WolĂŞ to niÂż twoje falbaniaste firanki – prychnÂąÂł pod nosem, zakÂładajÂąc czarny pÂłaszcz.
– WolĂŞ Lily i falbanki niÂż brak Lily i falbanek, ale ty tego nie zrozumiesz, bo masz wypaczonÂą osobowoÂśĂŚ. – WestchnÂąÂł ciĂŞÂżko.

Nie myliÂł siĂŞ. Syriusz na myÂśl o Âżonie miaÂł odruchy wymiotne. Samo sÂłowo "rodzina" byÂło dla niego jakÂąÂś niesamowicie oddalonÂą abstrakcjÂą. Przez lata wychowywaÂł siĂŞ w domu, gdzie wiĂŞzi traktowane byÂły niesamowicie powaÂżnie, a jednak jego napawaÂły odrazÂą. Kiedy tylko przywoÂływaÂł we wspomnieniach matkĂŞ ÂściskajÂącÂą z dumÂą jego brata albo ojca, ktĂłry wraz ze swym bratem piÂł przed kominkiem brandy, rozmawiajÂąc o wyÂższoÂści czarodziejĂłw czystej krwi nad szlamami, byÂł pewien, Âże prĂŞdzej Peter oÂżeni siĂŞ z miss Âświata, niÂż on zdecyduje siĂŞ na takie Âżycie. Obserwowanie rodziny Jamesa sprawiaÂło mu ogromnÂą radoÂśĂŚ, Âświetnie siĂŞ z jego najbliÂższymi dogadywaÂł, jednak to wciÂąÂż byÂł obrazek, na ktĂłry Syriusz mĂłgÂł tylko patrzeĂŚ. PodziwiaĂŚ, ale nie tworzyĂŚ.

– MyÂślisz, Âże coÂś jej siĂŞ staÂło? – zapytaÂł James, ale dostrzegajÂąc niezrozumienie na twarzy Syriusza dodaÂł. – Aileen.
– Nie, chyba nie. Wtedy by nie napisaÂła, nie lubi uÂżalaĂŚ siĂŞ nad sobÂą – powiedziaÂł, marszczÂąc brwi. – Ale nigdy nie wysyÂłaÂła do mnie listĂłw tego typu.

PrzypomniaÂł sobie, jak piĂŞkna sowa ÂśnieÂżna wleciaÂła do jego salonu i jakby od niechcenia przekazaÂła mu wiadomoÂśĂŚ od Aileen. Kobieta wyjÂątkowo niestarannie napisaÂła krĂłtko, Âże chce siĂŞ z nim zobaczyĂŚ. Syriusz domyÂślaÂł siĂŞ, cĂłÂż jÂą motywowaÂło, ale nie mĂłgÂł byĂŚ pewien. W kaÂżdym razie miaÂł swoje podejrzenia, z ktĂłrymi nie chciaÂł siĂŞ dzieliĂŚ z nikim... no moÂże poza Jamesem, ktĂłry w tamtym momencie odrzuciÂł bordowÂą kopertĂŞ na stĂłÂł i zastukaÂł kilka razy w swĂłj zegarek.
– Musimy siĂŞ pospieszyĂŚ, bo noc nas zastanie – rzuciÂł, po czym zerknÂąÂł znaczÂąco na Syriusza. Ten tylko wzruszyÂł ramionami, ale jako Âże nie miaÂł Âżadnych rozsÂądnych argumentĂłw przemawiajÂących za pozostaniem w jego domu, postanowiÂł siĂŞ podporzÂądkowaĂŚ.

Wyszli razem z mieszkania i teleportowali siĂŞ do Dziurawego KotÂła, ktĂłry jak zwykle oferowaÂł im niezbyt rĂłÂżnorodnÂą iloÂśĂŚ trunkĂłw. Tam teÂż przeszli na UlicĂŞ PokÂątnÂą, by jak najszybciej znaleÂźĂŚ siĂŞ w tamtejszej bibliotece. James kroczyÂł z uÂśmiechem na twarzy, bo podrĂłÂż obok magicznych sklepĂłw zawsze napawaÂła go entuzjazmem. Syriusz nie wyraÂżaÂł radoÂści tego rodzaju, jednak biorÂąc pod uwagĂŞ jego niechĂŞĂŚ do postanowionego przed nim zadania, wydawaÂł siĂŞ i tak neutralny.
– Nie wierzĂŞ, Âże nas w to wkopaÂła – mruknÂąÂł, kiedy ich oczom objawiÂła siĂŞ maÂła kamieniczka, ktĂłra, nie liczÂąc skromnej wywieszki, niczym nie rĂłÂżniÂła siĂŞ od pozostaÂłych budynkĂłw.
– PojechaÂła do swojej siostry. Gdyby zostaÂła tutaj, pewnie sama by siĂŞ za to zabraÂła – powiedziaÂł James, ÂłapiÂąc za zÂłotÂą klamkĂŞ w ksztaÂłcie jaszczurki. Drzwi uchyliÂły siĂŞ przed nimi, a w recepcji przywitaÂł ich mÂłody, szczerbaty czarodziej. Pokazali swoje karty wstĂŞpu, ktĂłre zostaÂły dokÂładnie zbadane pod dziwnego ksztaÂłtu lampÂą.
– Bez ciebie? Nie jesteÂś zaproszony? – zaÂśmiaÂł siĂŞ zÂłoÂśliwie Syriusz.
– Jej mÂąÂż chyba mnie nie lubi. Pewnie boi siĂŞ, Âże zaraÂżĂŞ czymÂś ich dziecko. – rzuciÂł, udajÂąc zmartwienie. WidzÂąc jednak pytajÂące spojrzenie Syriusza, dodaÂł: – Petunia jest w ciÂąÂży... i to dosyĂŚ pokaÂźnej.
– Strasznie duÂżo siĂŞ dzieciakĂłw teraz rodzi.
– Co ty nie powiesz...

Skierowali siĂŞ do wÂłaÂściwiej czĂŞÂści biblioteki, gdzie czekaÂły na nich setki pĂłÂłek wypeÂłnionych ksiÂąÂżkami. Przy licznych stolikach siedzieli czarodzieje studiujÂący opasÂłe tomy. DookoÂła nich krÂąÂżyÂły skrzaty domowe ubrane w biaÂłe togi przewiÂązane brÂązowym sznurem. NiektĂłre z nich trzymaÂły na rĂŞkach stosy przerĂłÂżnych ksiÂąg, by poÂłoÂżyĂŚ je na stolikach czarodziejĂłw. Jeden podszedÂł do Syriusza i Jamesa, po czym skÂłoniÂł siĂŞ z gracjÂą, ktĂłrej czĂŞsto brakowaÂło innym skrzatom domowym.

– W czym moÂżna pomĂłc, sir?
– Potrzebujemy informacji na temat magicznych plemion zamieszkujÂących AfrykĂŞ... byĂŚ moÂże AzjĂŞ – powiedziaÂł uprzejmie James, zdajÂąc sobie sprawĂŞ, Âże rozmawia ze skrzatem pÂłci ÂżeĂąskiej.
– PrzecieÂż to rĂłwnie dobrze moÂże byĂŚ Ameryka PoÂłudniowa, a nawet Oceania. Stare legendy nie wykluczajÂą nawet Europy - wtrÂąciÂł Syriusz.
– Od czegoÂś trzeba zaczÂąĂŚ.

Skrzatka wskazaÂła im miejsce przy jednym ze stolikĂłw, po czym sama zniknĂŞÂła za regaÂłami. Nie musieli dÂługo czekaĂŚ. JuÂż po chwili przed nimi zaczĂŞÂły siĂŞ pojawiaĂŚ stosy ksiÂąÂżek. Stare i wyjÂątkowo grube tomy sprawiaÂły wraÂżenie niezwykle delikatnych, jakby miaÂł zniszczyĂŚ je lekki podmuch wiatru. James siĂŞgnÂąÂł po jeden z nich i otworzyÂł na pierwszej stronie. Syriusz opadÂł na krzesÂło zmĂŞczony samym widokiem tylu materiaÂłĂłw do przeszukania.
– Ludy SurgĂłw – wymamrotaÂł pod nosem James, marszczÂąc brwi. – JeÂśli opowieÂśĂŚ tej dziewczyny jest prawdziwa...
z ... a nie jest na pewno – wtrÂąciÂł Black, bujajÂąc siĂŞ na krzeÂśle. WsadziÂł sobie w zĂŞby oÂłĂłwek i zaczÂąÂł wpatrywaĂŚ siĂŞ w sufit. PrzepiĂŞkne freski robiÂły wraÂżenie, chociaÂż przedstawiaÂły gÂłĂłwnie figury geometryczne.
– JeÂśli opowieÂśĂŚ dziewczyny jest chociaÂż w czĂŞÂści prawdziwa – poprawiÂł siĂŞ James – to powinniÂśmy zaczÂąĂŚ od jakiÂś ludĂłw afrykaĂąskich. Z tego co wiem, sztylety ze smoczych kÂłĂłw robione byÂły wÂłaÂśnie tam, dopĂłki nie zakazano ich przez TrybunaÂł MagĂłw w... ktĂłrymÂś tam roku.
– Sztylet ze smoczych kÂłĂłw – wymamrotaÂł pod nosem Syriusz, myÂślÂąc o pokrĂŞconej historii opowiedzianej przez Natalie. – ChciaÂłbym taki mieĂŚ.

***

– Nikt nie zdawaÂł sobie sprawy z wagi zaistniaÂłych wydarzeĂą – mĂłwiÂło wspomnienie Natalie, odgarniajÂąc z czoÂła swoje jasne wÂłosy. WpatrywaÂła siĂŞ rozmarzonym wzrokiem w taĂączÂące po niebie pÂłomienie. JakaÂś piĂŞciolatka usiadÂła jej na kolanach i wyjĂŞÂła z wÂłosĂłw leÂśny kwiat. – TÂłum wiwatowaÂł, ÂżyczÂąc szczĂŞÂścia zaÂślubionym. Z ust mieszkaĂącĂłw wydobywaÂły siĂŞ sÂłowa starej pieÂśni. ZaczÂąÂł siĂŞ czas muzyki i taĂąca, chociaÂż spora czĂŞÂśĂŚ goÂści liczyÂła na smaczny posiÂłek i litry wina cytryjskiego. Niebieski pÂłomieĂą otoczyÂł nowoÂżeĂącĂłw, tworzÂąc wokĂłÂł nich bÂłyszczÂący wir, po czym rozpÂłynÂąÂł siĂŞ w powietrzu. Poubierane w zÂłote szaty dziewczyny sypaÂły kwiaty pod nogi zakochanych, ktĂłrzy wkrĂłtce powinni ruszyĂŚ w kierunku domu, by uzyskaĂŚ bÂłogosÂławieĂąstwo od rodzicĂłw panny mÂłodej. Cashile, ktĂłrego zamieszanie wybiÂło trochĂŞ ze znanego rytmu funkcjonowania, modliÂł siĂŞ w duchu, by ceremonia jak najszybciej dobiegÂła koĂąca...

...W koĂącu kapÂłan uniĂłsÂł wysoko rĂŞce, a mÂłodzi mogli udaĂŚ siĂŞ powolnym krokiem w stronĂŞ udekorowanego kwiatami domu. GoÂście udali siĂŞ w przeciwnym kierunku, gdzie juÂż czekaÂły na nich nie bez wysiÂłku przygotowane potrawy. Cashile trzymaÂł dÂłoĂą mÂłodej kobiety, starajÂąc siĂŞ ukryĂŚ rozdraÂżnienie.

Kiedy przekroczyli prĂłg domu, powitaÂła ich Lungile z tajemniczym naparem, ktĂłry wedle panujÂącego zwyczaju mieli wypiĂŚ. Nikt nie uÂświadomiÂł Cashile, jakie skutki wywoÂłaĂŚ miaÂł eliksir, jednak odmĂłwiĂŚ i tak nie mĂłgÂł. Niezbyt zadowolony siĂŞgnÂąÂł po ceramiczne naczynie i zerknÂąÂł na Nyah, ktĂłra staÂła wyprostowana i dumna, jakby wÂłaÂśnie zwyciĂŞÂżyÂła w bitwie. W koĂącu nadszedÂł moment, w ktĂłrym Cashile miaÂł objawiĂŚ twarz swojej wybranki, a on starajÂąc siĂŞ zignorowaĂŚ dziwne uczucie, ktĂłre powoli siĂŞ w nim rozpÂływaÂło, ÂściÂągnÂąÂł jej z twarzy biaÂłÂą chustkĂŞ.

Nie byÂł zdziwiony, kiedy przed oczami stanĂŞÂła mu najstarsza cĂłrka Boipelo. OczywiÂście mĂłgÂł zakÂładaĂŚ, Âże wszystkie dzieci zielarza sÂą do siebie niezwykle podobne, ale jego nowa Âżona byÂła nie tylko o wiele starsza niÂż powinna wedle zawartej umowy, ale teÂż uÂśmiechaÂła siĂŞ w charakterystyczny, bezczelny sposĂłb.

– Co...? – wyjÂąkaÂł Boipelo, dla ktĂłrego widok najstarszej byÂł szokujÂący. W oczach Lungile moÂżna byÂło dostrzec przeraÂżenie. Szybkim krokiem podeszÂła do wejÂścia domu, ale nie zdÂąÂżyÂła zamknÂąĂŚ drzwi - do izby wkroczyÂł kapÂłan w towarzystwie przewodniczÂącego wioski i woÂłchwa.
Z poczÂątku na twarzach nowoprzybyÂłych widniaÂło szczere zadowolenie, ale juÂż wkrĂłtce zmieniÂło siĂŞ ono w oburzenie. Cashile niespecjalnie rozumiaÂł sens problemu, ktĂłry wÂłaÂśnie siĂŞ obok niego rozwijaÂł. Nie byÂł z resztÂą na tyle biegÂły w tutejszym jĂŞzyku, aby poprawnie interpretowaĂŚ kÂłĂłtniĂŞ, ktĂłra wybuchÂła kilka minut pĂłÂźniej. Poza tym czuÂł siĂŞ jakby spiĂŞty i potrzebowaÂł wyÂładowania - niewiele interesowaÂł go spĂłr o cĂłrkĂŞ.

– To haĂąba, Boipelo! – krzyknÂąÂł przewodniczÂący wioski, a Âślina z jego ust obryzgaÂła stojÂącÂą kilka krokĂłw dalej Lungile. – OszukaÂłeÂś nowoprzybyÂłego i zmusiÂłeÂś do oÂżenku z tÂą niewdziĂŞcznicÂą!
– Gdzie jest twoja siostra, dziewczyno? – zwrĂłciÂł siĂŞ do Nyah kapÂłan, ktĂłry jako jedyny zachowaÂł spokĂłj. Mimo to, ton jego gÂłosu wskazywaÂł na niezadowolenie.
– UkryÂłam jÂą – rzekÂła bez cienia pokory. – ZasÂługuje na szczĂŞÂście, a nie umierajÂącego obcego.

Cashile uniĂłsÂł wysoko brwi, bo wcale nie czuÂł siĂŞ bliski Âśmierci. Z drugiej strony nikt nie raczyÂł mu objawiĂŚ tajemnic zwiÂązanych z jego zdrowiem.
– Czyli sprzeciwiÂłaÂś siĂŞ woli swego ojca – powiedziaÂł kapÂłan i rozÂłoÂżyÂł ramiona w geÂście bezradnoÂści. – Czy zdajesz sobie sprawĂŞ, co ciĂŞ teraz czeka? TwĂłj ojciec ciĂŞ wygna...
– MĂłj ojciec nie moÂże juÂż nic zrobiĂŚ, bo jestem mĂŞÂżatkÂą. Nie do niego naleÂży wymierzanie mi sprawiedliwoÂści ani do Âżadnego z was.

Wszystkie gÂłowy zwrĂłciÂły siĂŞ w stronĂŞ Cashile, ktĂłry czujÂąc siĂŞ obiektem zainteresowania, chrzÂąknÂąÂł cicho. Doskonale wiedziaÂł, Âże sÂłowo w plemieniu SurgĂłw traktowane jest jak ÂświĂŞtoÂśĂŚ i naleÂży go uÂżywaĂŚ z rozwagÂą. WÂłaÂściwie nie miaÂł ochoty wdawaĂŚ siĂŞ w ÂżadnÂą dyskusjĂŞ, czuÂł tylko rozrastajÂącÂą siĂŞ w nim frustracjĂŞ. Z resztÂą niewiele go interesowaÂła wybranka, chciaÂł tylko uczyniĂŚ zadoÂśĂŚ wymaganiom prawa ratunku.
– W danych okolicznoÂściach, moÂżesz odwoÂłaĂŚ swojÂą przysiĂŞgĂŞ, Cashile – rzekÂł przewodniczÂący i pokiwaÂł gÂłowÂą w uznaniu nad wÂłasnÂą wypowiedziÂą. – ÂŻadne maÂłÂżeĂąstwo nie moÂże opieraĂŚ siĂŞ na oszustwie, a tobie obiecano najmÂłodszÂą cĂłrkĂŞ, ktĂłra urodziÂłaby ci zdrowych synĂłw.

Cashile zmarszczyÂł brwi, a potem zaÂśmiaÂł siĂŞ cicho. Nigdy nie rozumiaÂł przywiÂązania ludzi do pÂłodzenia mĂŞÂżczyzn.
– JeÂśli odwoÂłam tĂŞ przysiĂŞgĂŞ, bĂŞdĂŞ mĂłgÂł odejÂśĂŚ? – zwrĂłciÂł siĂŞ do kapÂłana.
– Mam chyba prawo do wyjaÂśnieĂą – wycedziÂła przez zaciÂśniĂŞte zĂŞby cĂłrka.
– Nie masz Âżadnych praw – krzyknÂąÂł do niej Boipelo.
– Nie ty o tym decydujesz... nie dziÂś.
– To prawda – wtrÂąciÂł kapÂłan. Boipelo chyba chciaÂł protestowaĂŚ, ale na widok powaÂżnej twarzy mĂŞÂżczyzny, wycofaÂł siĂŞ. – Cashile, musisz sam podjÂąĂŚ decyzjĂŞ.
– Niby dlaczego mam jej sÂłuchaĂŚ? ZÂłoÂśnica niech idzie do diabÂła, ja chcĂŞ mieĂŚ ÂświĂŞty spokĂłj.

Nie zaszczycajÂąc spojrzeniem nikogo z obecnych, skierowaÂł siĂŞ w stronĂŞ drzwi. Nie zdÂąÂżyÂł jednak opuÂściĂŚ domu, bo drogĂŞ zagrodziÂła mu dziewczyna.
– Powiem ci, dlaczego masz mnie sÂłuchaĂŚ – powiedziaÂła, a w jej gÂłosie tliÂła siĂŞ groÂźba. – Bo gdyby nie ja, nie mĂłgÂłbyÂś nawet ruszyĂŚ palcem, a cĂłÂż dopiero wysyÂłaĂŚ mnie do diabÂła.
– Z tego co wiem, dowody wdziĂŞcznoÂści naleÂżÂą siĂŞ Boipelo, a nie jego smarkatej cĂłreczce. Tylko dlatego pojawiÂłem siĂŞ dzisiaj na tym przeklĂŞtym placu, by wziÂąĂŚ Âślub z twojÂą cudownÂą siostrzyczkÂą. Ja dÂług spÂłaciÂłem. O swĂłj martw siĂŞ sama – powiedziaÂł powoli, akcentujÂąc kaÂżde obraÂźliwe sÂłowo.

OdsunÂąÂł jÂą na bok i poÂłoÂżyÂł dÂłoĂą na stole. Przez chwilĂŞ wpatrywaÂł siĂŞ w oczy dziewczyny, ale po kilku sekundach straciÂł zainteresowanie. OdwrĂłciÂł siĂŞ w stronĂŞ wyjÂścia.
– W takim razie przy nastĂŞpnej chorobie moÂżesz byĂŚ pewny, Âże zamiast ziĂłÂł leczniczych dostaniesz truciznĂŞ!
– A kiedy niby ta choroba ma siĂŞ pojawiĂŚ nastĂŞpnym razem? Zaatakujesz mnie na dzieĂą przed wygnaniem ciĂŞ z wioski? – zakpiÂł.
- Po co czekaĂŚ tyle czasu, skoro mogĂŞ zrobiĂŚ to teraz... – powiedziaÂła i w tym samym momencie Casgile dostrzegÂł w jej rĂŞku sztylet. NarzĂŞdzie wyglÂądaÂło wyjÂątkowo niebezpiecznie, chociaÂż mĂŞÂżczyzna nie potrafiÂł w kilka sekund oceniĂŚ jego magicznych wÂłaÂściwoÂści. Nie zdÂąÂżyÂł zareagowaĂŚ. BiaÂłe jak Âśnieg ostrze Nyah wbiÂła mu w sam Âśrodek dÂłoni, ktĂłrÂą opieraÂł o drewniany stĂłÂł. PoczuÂł okropny bĂłl, zdecydowanie przerastajÂący to, co dziaÂło siĂŞ z nim do tej pory. JuÂż wiele razy otrzymywaÂł rany zadawane mieczem czy strzaÂłÂą, ale tym razem wydawaÂło mu siĂŞ, Âże ktoÂś do skĂłry przykÂłada mu rozpalone kawaÂłki wĂŞgla. Z trudem powstrzymaÂł krzyk.

KapÂłan i Boipelo zaatakowali dziewczynĂŞ, ale ta z dziecinnÂą ÂłatwoÂściÂą uniknĂŞÂła ich czarĂłw. Jeden i drugi uderzyÂł o ÂścianĂŞ, kiedy Nyah chwyciÂła sztylet i wyciÂągnĂŞÂła go z ciaÂła Cashile. Ten przez dÂłuÂższÂą chwilĂŞ wpatrywaÂł siĂŞ w niÂą zszokowany i wÂściekÂły, jednoczeÂśnie czujÂąc, jak gorÂąca krew wydobywa siĂŞ z jednej z jego dÂłoni. W tamtym momencie najchĂŞtniej zrĂłwnaÂłby caÂły dom z ziemiÂą, zamiast tego bezceremonialnie zÂłapaÂł za wÂłosy Nyah niezranionÂą rĂŞkÂą i wywlekÂł jÂą z pomieszczenia. Nie krzyczaÂła, nie szarpaÂła siĂŞ. TrzymaÂła tylko sztylet, Âżeby w razie czego mĂłc siĂŞ broniĂŚ.

Dom Boipelo z kaÂżdej strony otoczony byÂł ogrodem, ale tylko jedna jego czĂŞÂśĂŚ przeznaczona byÂła dla goÂści. Gdyby opuÂściĂŚ budynek tylnymi drzwiami, co w tamtym momencie zrobiÂł Cashile, ciÂągnÂąc za sobÂą Nyah, rodzinie moÂżna by zarzuciĂŚ okrutne wrĂŞcz lenistwo. KaÂżde drzewo, trawa, krzew czy jakakolwiek inna roÂślina – wszystko ÂżyÂło wedle wÂłasnych zasad, podporzÂądkowujÂą siĂŞ tylko kapryÂśnej naturze.

RzuciÂł jÂą na ziemiĂŞ. WidziaÂł zimne jak lĂłd oczy i lekko rozchylone usta. Przez chwilĂŞ nie ruszyÂł siĂŞ z miejsca, ale kiedy Nyah odgarnĂŞÂła z twarzy kosmyk czarnych wÂłosĂłw, przygryzajÂąc mocno dolnÂą wargĂŞ, nie wytrzymaÂł. Nie zdawaÂł sobie sprawy z wÂłasnych pragnieĂą, dopĂłki nie znalazÂł siĂŞ kilka centymetrĂłw od jej skĂłry. ZrobiÂł z niÂą, co chciaÂł, a trwaÂło to znacznie dÂłuÂżej, niÂż przypuszczali. Przez prawie pĂłÂł godziny nie wypowiedzieli ani sÂłowa, przeÂżywajÂąc te chwile w caÂłkowitym milczeniu... Nie uÂśmiechali siĂŞ, nie zachĂŞcali. Po prostu pozwolili, by emocje caÂłkowicie nimi zawÂładnĂŞÂły.

Komentarze

Finnigan dnia 23.08.2014 13:40

Tutaj widaĂŚ ciekawe rzeczy, fajnie pomyÂślane opisy dialogĂłw, choĂŚ trochĂŞ zbyt dÂługi fragment pisany kursywÂą, ta pierwsza czĂŞÂśĂŚ lepiej wyglÂąda niÂż druga, ale to jedno opowiadanie, wiĂŞc i tak jest ciekawe, tylko zauwaÂżyÂłem, Âże zdarza ci siĂŞ przeinaczyĂŚ nazwy bohaterĂłw lub krajĂłw, ale tylko miejscami. RozbroiÂł mnie dialog Syriusza z Jamesem. Nie mam do czego siĂŞ przyczepiĂŚ

Barlom dnia 23.08.2014 22:32

Nigdy nie przestaniesz mnie zadziwiaĂŚ, prawda?

Pierwsza poÂłowa mnie rozbroiÂła. CaÂła akcja z Syriuszem, jego "cudnym" M4 i wymarzonymi sÂąsiadami mocno mnie rozbawiÂła.
A potem przyszedÂł James.

Ich dialog byÂł idealny. Te dopowiedzenia, jak "Na zdrowie" ktĂłre pomyÂślaÂł Syriusz w odpowiedzi na bekniĂŞcie Âśmietnika i wiele innych nie pozostawiÂły mi wyboru.
Dalej wzmianka o relacji James - Dursleyowie.

ÂŚwietna komedia wyszÂła.

No i druga czĂŞÂśĂŚ. TeÂż Âświetna, tylko, Âże juÂż bardziej powaÂżna. Nie do koĂąca pamiĂŞtaÂłem o jakÂą chorobĂŞ i umowĂŞ chodzi, ale na szczĂŞÂście moja pamiĂŞĂŚ wrĂłciÂła. CaÂła akcja toczÂąca siĂŞ tam budowaÂła napiĂŞcie, ktĂłre... no cĂłÂż, przynajmniej bohaterowie jakoÂś wyÂładowali. TrochĂŞ mnie to zszokowaÂło, ale w pozytywnym tego sÂłowa znaczeniu.

Nie wiem, czy byÂłbym w stanie doszukaĂŚ siĂŞ w tej czĂŞÂści czegokolwiek, do czego mĂłgÂłbym siĂŞ przyczepiĂŚ, naprawdĂŞ.

No i nie kaÂż nam czekaĂŚ tak dÂługo na nastĂŞpnÂą czĂŞÂśĂŚ.

ProszĂŞ.

Angelina Johnson dnia 24.08.2014 13:12

A mi siĂŞ niezbyt podoba sytuacja z M4. Syriusz mi ogĂłlnie coraz bardziej zaczÂąÂł przypominaĂŚ takiego "dobrego" glinĂŞ z filmĂłw amerykaĂąskich, ktĂłry jest ponad prawem dla wiĂŞkszego dobra i ktĂłrego dziaÂłaĂą nie rozumiejÂą przeÂłoÂżeni, wiĂŞc wiecznie musi im siĂŞ tÂłumaczyĂŚ. Nie lubi siĂŞ z nikim wiÂązaĂŚ na staÂłe, "to tylko seks", ma zniszczone, brudne mieszkanie, bo nie ma czasu ani ochoty doprowadziĂŚ je do stanu uÂżywalnoÂści... No amerykaĂąski glina jak siĂŞ patrzy. Tylko pÂączka z dziurkÂą mu brakuje ;>
Jak dotÂąd podobaÂł mi siĂŞ TwĂłj Syriusz (nie tak jak sÂłodki James, ale jednak podobaÂł), to teraz mi siĂŞ juÂż powoli przestaje podobaĂŚ. Zaczyna byĂŚ irytujÂąco zblazowany. Tego mu siĂŞ nie chce, to mu nie pasuje, tak on by nie mĂłgÂł. To nawet gÂłupia sytuacja w tej bibliotece - nie chce mu siĂŞ ksiÂąÂżki otwieraĂŚ. Niby wie, Âże sprawa stoi w miejscu, Âże ÂŚmiercioÂżercy, Âże nie wiadomo co siĂŞ dzieje, ale nie ma w sobie ducha walki, by sprawĂŞ jak najszybciej zrozumieĂŚ i rozwiÂązaĂŚ. Nie, bo on ksiÂąÂżek nie czyta i tyle. On siĂŞ pojedynkuje. I jest brudasem. Okropne.
Poza tym wydaje mi siĂŞ, Âże caÂłkowicie odciĂŞÂłaÂś go od wychowania w szlachectwie i czystoÂści krwi. A mimo Âże on tego nienawidziÂł, to jednak z pewnoÂściÂą musiaÂł nabyĂŚ kilka zachowaĂą i manier, bĂŞdÂąc dzieckiem. WiĂŞc w ogĂłle brud, kiÂła, mogiÂła i syf mi kompletnie do niego nie pasujÂą.

No i nienawidzĂŞ wrĂŞcz tych przerw miĂŞdzy dialogiem, a wiĂŞkszym opisem, ale to akurat moje widzimisiĂŞ.

Tak naprawdĂŞ podoba mi siĂŞ dopiero ostatni fragment, czyli ta opowieÂśĂŚ Natalie. Fajnie, Âże nam jÂą porcjujesz, dziĂŞki temu wydaje siĂŞ ciekawsza. Bardzo zainteresowaÂła mnie postaĂŚ dziewczyny. OgĂłlnie wiesz, Âże uwielbiam bajki i historyjki, a ta jest tak dobrze opisana, Âże musi mi siĂŞ podobaĂŚ ;D
PolubiÂłam teÂż wtrÂącenie o Dursleyach, taki ciekawy smaczek.

I dodawaj prĂŞdzej te rozdziaÂły!

Alette dnia 25.08.2014 09:43

Okej, czas coÂś napisaĂŚ ; )

JeÂśli idzie o Syriusza, to nie mogĂŞ specjalnie go tÂłumaczyĂŚ... postaĂŚ moÂże siĂŞ podobaĂŚ lub nie, nie mam na to wpÂływu. Jego zachowanie jest przyczynÂą czy teÂż skutkiem wydarzeĂą, ktĂłre opisujĂŞ (lub jeszcze-nie-opisujĂŞ) i zmieniajÂąc jego, musiaÂłabym zmieniĂŚ caÂłÂą historiĂŞ. Wiem, Âże oceniam go zupeÂłnie inaczej niÂż wy, ale... cĂłÂż. KaÂżdy ma wÂłasnÂą wizjĂŞ. MoÂże z kolejnymi rozdziaÂłami bĂŞdĂŞ w stanie wyjaÂśniĂŚ, z czego jego frustracja i caÂłkowite oderwanie od rodziny (ale teÂż innych ludzi) wynika i do czego doprowadzi.

OdstĂŞpy miĂŞdzy poszczegĂłlnymi czĂŞÂściami tekstu bĂŞdÂą, bo tak po prostu Âładniej mi siĂŞ patrzy ;p. W Wordzie mogĂŞ ustawiĂŚ sobie interliniĂŞ, automatycznie robiÂą siĂŞ odstĂŞpy i wszystko wyglÂąda cacy. Tutaj cacy nie jest, wiĂŞc staram siĂŞ, Âżeby tekst nie tworzyÂł jakiegoÂś klocka.

CaÂła akcja toczÂąca siĂŞ tam budowaÂła napiĂŞcie, ktĂłre... no cĂłÂż, przynajmniej bohaterowie jakoÂś wyÂładowali.

Âładnie to podsumowaÂłeÂś, podoba mi siĂŞ ;p

Penelope dnia 28.08.2014 11:43

No to teraz ja

Co do Syriusza mam podobne odczucia jak Ang i ciekawa jestem jak dalej potoczy siĂŞ jego zmiana psychiki. Historia ktĂłrÂą tworzysz jest po prostu niesamowita, moÂże Ty zacznij bajki pisaĂŚ, co? ChĂŞtnie bym coÂś takiego przeczytaÂła, nie zwiÂązanego z tÂą historiÂą ;]
Jak zwykle wszystko jest na najwyÂższym poziomie, utrzymujesz napiĂŞcie i humor w jednym co jest bardzo trudno uzyskaĂŚ, a jednak wychodzi Ci idealnie.
Al serdecznie gratuluje talentu

Czarna Wdowa dnia 29.08.2014 23:38

Przyznam siĂŞ szczerze, Âże tak naprawde nwm o co chodzi bo dawno nie czytaÂłam twoich ff czego teraz ÂżaÂłuje. StanĂŞÂłam moÂże na 4 czeÂści cos takiego

ale w najbliÂższym czasie mam zamiar to nadrobiĂŚ

I od teraz na nowo staÂłam sie wierna czytelniczka twoich ff!
Tav czeÂśĂŚ zrobila na mnie ogromne wrazenie

Syriusz Black tutaj jest taki jakiego sobie go zawsze wyobraÂżaÂłam jak nie lepszy

CzytaÂło mi siĂŞ bardzo przyjemnie, nie mogÂłam siĂŞ wrecz oderwac!
Czekam na dalsze czesci, zycze weny i ide czytac wczesniejsze czesci

losiek13 dnia 09.11.2014 03:33

A mi siĂŞ taki Syriusz podoba! ;d Ma fajny styl bycia i normalnie aÂż mu zazdroszczĂŞ... Dialogi sÂą mistrzowskie, podobnie jak te wtrÂącenia, o ktĂłrych napisaÂł Barlom. Jak padÂł tekst "moÂże jeszcze nasrasz na Âśrodku", to myÂślaÂłem, Âże wykitujĂŞ

Opisy sÂą takie rzeczywiste. Wszystko moÂżna zobaczyĂŚ swoimi oczami, po raz kolejny bijĂŞ Ci wiĂŞc pokÂłony.
OpowieÂśĂŚ Natalie rozkrĂŞciÂła siĂŞ jeszcze bardziej i to na plus, tylko jedno ale, odnoÂśnie tego wyÂładowania... On tak z tÂą rĂŞkÂą?

haha No nic, dowiem siĂŞ pewnie w kolejnej czĂŞÂści.

_raven_ dnia 10.12.2014 23:49

Dialog miĂŞdzy Syriuszem a Jamesem, te wszystkie docinki, zÂłoÂśliwoÂści - super! Uwielbiam tego Syriusza i nie kumam, jak moÂżna go nie lubiĂŚ. WedÂług mnie wszystkie te narratorskie opisy jego zachowaĂą i myÂśli bardzo dobrze wpisujÂą siĂŞ w tĂŞ postaĂŚ. Jest idealny, trafia do mnie na tyle, Âże gdyby Rowling zechciaÂła napisaĂŚ dla Blacka jakÂąÂś historiĂŞ na Pottermore, to bardzo zdziwiÂłabym siĂŞ, gdyby to wyglÂądaÂło inaczej niÂż TwĂłj Syriusz. Jest tak naturalny, tak prawdziwy i tak idealnie wplatasz jego historiĂŞ, poglÂądy i myÂśli w to, co wiemy z ksiÂąÂżek, Âże nietrudno uwierzyĂŚ, Âże to ta sama postaĂŚ.

To o kupce na Âśrodku pokoju i falbankach - <3 Kocham ich obu, nawet Jamesa, ktĂłrego w HP nie znosiÂłam

Bardzo lubiĂŞ te fragemty Twojego ficka, ktĂłre dotyczÂą zwyczajnego codziennego Âżycia bohaterĂłw. Bardziej do mnie trafia ten syf w mieszkaniu Syriusza i wyprawa na PokÂątnÂą niÂż Leonoscars - wciÂąÂż tajemnicze i wciÂąÂż dla mnie niezrozumiaÂłe. I Petunia? Serio, Lily pojechaÂła do Petunii? Awww <3 No. PomysÂł z bibliotekÂą teÂż jest bardzo fajny, skrzaty w biaÂłych togach, James uprzejmy w rozmowie ze skrzatkÂą - wszystko jest po prostu bajeczne.

On tak z tÂą rĂŞkÂą?

To raz. Dwa - tak przy ludziach, ktĂłrzy w kaÂżdym momencie mogliby wylec z domu? Okkkeeeej...

Alette dnia 10.12.2014 23:57

On tak z tÂą rĂŞkÂą?

haha No nic, dowiem siĂŞ pewnie w kolejnej czĂŞÂści.

Dwa - tak przy ludziach, ktĂłrzy w kaÂżdym momencie mogliby wylec z domu? Okkkeeeej...

MuszÂą na to odpowiedzieĂŚ, ostatecznie dotyczy to tylko szczegĂłÂłu, ktĂłry pewnie i tak nie zostanie okreÂślony w przyszÂłoÂści.
Nie wiem, czy ktokolwiek dostrzegÂł, Âże Cashile musiaÂł wypiĂŚ napar, ktĂłry potem stopniowo go hm... nakrĂŞcaÂł. Tak czy inaczej Âżona niekoniecznie musiaÂła siĂŞ podobaĂŚ (ostatecznie jej nie widziaÂł), a dziecko trzeba zrobiĂŚ

Christina dnia 09.09.2015 17:21

Dalsza czĂŞÂśĂŚ, dalsza czeÂśĂŚ !!

Ale tym razem Ci ponarzekam, bo jak widzĂŞ, wiĂŞkszoÂści podoba siĂŞ luÂźny dialog miĂŞdzy Syriuszem i Jamesem, to mi Âśrednio. Znaczy wszystko okey, ale wzmianka o "sraniu na Âśrodku" jakoÂś mnie zniesmaczyÂła.
Takze no, wreszcie ponarzekaÂłam

A dalsza czĂŞÂśĂŚ legendy <3

Sam Quest dnia 20.12.2015 08:39

No i to byÂł naprawdĂŞ dobry rozdziaÂł, ktĂłry niesamowicie szybko mi minÂąÂł. Mi tam opis mieszkania Syriusza pasuje, bo taki chlew jak siĂŞ jest baÂłaganiarzem i mieszka samemu Âłatwo zrobiĂŚ

. Moment z relacjÂą James - Dursleyowie bardzo fajny i uÂśmiaÂłam siĂŞ momentami. Legenda Natalie podoba mi siĂŞ coraz bardziej i jestem ciekawa jej rozwiniĂŞcia

idĂŞ wiĂŞc czytaĂŚ dalej.

Alette dnia 15.04.2016 10:00

Chris, no wiesz, w rozmowie miĂŞdzy przyjaciĂłÂłmi rzadko uÂżywa siĂŞ piĂŞknej mowy. W literaturze w sumie i tak zawsze jest za Âładnie, bo nie ma powtĂłrzeĂą, zdania sÂą odpowiednio poskÂładane i w ogĂłle... ;p

Sam, no moÂżna zrobiĂŚ, zwÂłaszcza jak siĂŞ przechodzi jakiÂś kryzys Âżyciowy, ktĂłry z pewnoÂściÂą moÂżna dostrzec w tym Syriuszu ;p Co wiĂŞcej, on ma dosyĂŚ stare, zrujnowane mieszkanie, w ktĂłrym z zasady syf pojawia siĂŞ czĂŞÂściej

DziĂŞki za komentarze!

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Wybitny!	100%	[5 głosów]
Powyżej oczekiwań	0%	[0 głosów]
Zadowalający	0%	[0 głosów]
Nędzny	0%	[0 głosów]
Okropny	0%	[0 głosów]

Logowanie

Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło

Facebook

Shoutbox

Musisz się zalogować aby wysłać wiadomość.

Liliana2194 [off]

O choinka!
03.08.2026 15:12

DziĂŞki

Rue Riddle [off]

Do szopy hipogryfy, do szopy wszyscy wraz!
01.08.2026 11:39

Racja, I will mourn old Hog forever, to juÂż nie byÂło to samo :v
I mimo Âże ciĂŞÂżko w te urodziny, to i tak wszystkiego naj naj, 17 moÂżna mieĂŚ do 40 na spokojnie