Synjys niewiele pamiêta³ ze swojego dzieciùstwa, a to nawet i lepiej, bo najpewniej nie by³o ono szczêœliwe. Przynajmniej tak twierdzi³a jego ciotka. Rodzice uprawiali mroczn¹ magiê i tym samym sprowadzili na siebie œmierÌ, a jego zostawili ca³kiem samego poœród obcych ludzi. Za ka¿dym razem, gdy wraca³ wspomnieniami do wydarzeù, które mia³y miejsce, kiedy by³ jeszcze dzieckiem, z jakiegoœ powodu czu³ parali¿uj¹cy wrêcz strach. Straszliwe to uczucie, jakby ktoœ pozbawi³ go mo¿liwoœci oddychania i zamkn¹³ w wyj¹tkowo ciasnym pomieszczeniu, pozbawionym œwiat³a. Dlatego w³aœnie z biegiem lat odsun¹³ od siebie przesz³oœÌ, zamaza³ tkwi¹ce w pamiêci twarze matki, ojca i zacz¹³ robiÌ dok³adnie to, czym trudnili siê wszyscy wokó³ niego. Tym samym udowadnia³ mieszkaùcom wioski, ¿e nie ma z grzesznikami nic wspólnego, jest czêœci¹ spo³eczeùstwa. Mê¿czyzn¹, na którym mo¿na polegaÌ. Mimo to s¹siedzi darzyli go niechêci¹, jakby by³ naznaczony kl¹tw¹, móg³ sprowadziÌ na nich nieszczêœcie. Stara³ siê wiêc tym bardziej i mocniej, a chocia¿ z pewnoœci¹ nie uda³o mu siê osi¹gn¹Ì tego, czego pragn¹³, to z czasem inni zaczêli traktowaÌ go jak swojego. Zanim skoùczy³ siedemnaœcie lat, przyjêli go do grona zwiadowców. Z jakiegoœ powodu potrafi³ pozostaÌ niezauwa¿onym w najbardziej niebezpiecznej sytuacji, a nawet w razie pojmania zachowaÌ zimn¹ krew. Jego dzia³ania przynios³y wiosce wiele korzyœci, dlatego pozwolono mu wybudowaÌ dom, a tak¿e poœlubiÌ córkê m³ynarza. Anjys, bo tak siê nazywa³a jego wybranka, nie nale¿a³a z pewnoœci¹ do piêknych, z jakiegoœ powodu wydawa³a mu siê niegodna zaufania, ale z czasem potrafi³ j¹ pokochaÌ na swój w³asny, pokrêcony sposób. Rzadko rozmawiali, nie potrafili znaleŸÌ wspólnego jêzyka, co teoretycznie powinno byÌ dla nich ³atwe. Zarówno ona jak i on wybrali ¿ycie proste, nie szukali przygód, a ich marzenia ogranicza³y siê do prowadzenia przeciêtnej egzystencji i zachowania szacunku ludzi wokó³. Jedli razem posi³ki, spêdzali noce, lubili swoj¹ obecnoœÌ. Czêsto obserwowa³, jak Anjys wykonuje prace domowe, próbowa³ zrozumieÌ wolê Stwórcy, który obdarzy³ j¹ tak wyj¹tkow¹ twarz¹. Nie zd¹¿y³ min¹Ì rok od œlubu, kiedy urodzi³ siê ich pierwszy syn. Wkrótce potem na œwiat przysz³y równie¿ dwie córki, niestety m³odsza zmar³a kilka dni po urodzeniu. Pochowali j¹ na ³¹ce niedaleko ich domu i dosyÌ czêsto odwiedzali. Nie mogli jednak pogr¹¿yÌ siê w smutku, doskonale rozumieli œwiat, w którym siê wychowali. A tutaj œmierÌ by³a czymœ naturalnym, jak wschód s³oùca albo powiew ciep³ego wiatru.

Synjys dalej wykonywa³ swoje prace, staraj¹c siê poœwiêcaÌ rodzinie tyle czasu, ile przeciêtny mê¿czyzna w wiosce. Nim zd¹¿y³ siê zorientowaÌ, jego syn i córka zbli¿ali siê do doros³oœci, jednak wszystko posz³o w kierunku, którego nie planowa³. Keran zawsze sprawia³ k³opoty, by³ nazbyt g³oœny, k³ótliwy. Czêsto wpada³ w konflikty z ludŸmi w wiosce i, mimo próœb rodziców, kroczy³ swoimi w³asnymi œcie¿kami. Nierzadko k³óci³ siê z ojcem, nazywaj¹c go zak³amanym i ¿a³osnym. Mia³ racjê, ale Synjys wtedy jeszcze tego nie wiedzia³.
Nim Mira, jego jedyna ÂżyjÂąca cĂłrka, skoĂączyÂła lat czternaÂście, ojciec Anjys ogÂłosiÂł jej zarĂŞczyny z jednym z mĂŞÂżczyzn w wiosce. Zapewne nie wywoÂłaÂłoby to wiĂŞkszych emocji, gdyby wybranek nie okazaÂł siĂŞ zwykÂłym durniem. ÂŚluby bardzo czĂŞsto byÂły przyczynÂą waÂśni miĂŞdzy poszczegĂłlnymi rodzinami, ale zazwyczaj braÂły w nich udziaÂł gÂłowy rodziny. Nikt nie spodziewaÂł siĂŞ, Âże w tym przypadku, najgÂłoÂśniej krzyczÂącym okazaÂł nikt inny tylko Keran.
– Po moim trupie – powiedziaÂł, mierzÂąc zebranych spojrzeniem peÂłnym wÂściekÂłoÂści.
– Jak sobie Âżyczysz, szczeniaku! – wrzasn¹³ jego dziadek i zacz¹³ okÂładaĂŚ go drewnianym kijem. Nie byÂł jednak na tyle silny, by poradziĂŚ sobie z mÂłodszym mĂŞÂżczyznÂą. Zanim siĂŞ zorientowaÂł, Keran odebraÂł mu broĂą i jednym ruchem przeÂłamaÂł na pó³.
– UspokĂłj siĂŞ – powiedziaÂł Synjys, nie podnoszÂąc gÂłosu. RozglÂądaÂł siĂŞ po zebranych, starajÂąc siĂŞ wyczytaĂŚ z ich twarzy emocje. MusiaÂł jak najszybciej uspokoiĂŚ syna, znaleŸÌ dla niego dobre usprawiedliwienie. Jednak zanim zd¹¿yÂł wykonaĂŚ jakikolwiek ruch, Keran splun¹³ na ziemiĂŞ, patrzÂąc na niego z pogardÂą i wycedziÂł przez zaciÂśniĂŞte zĂŞby:
– Ty tchĂłrzu...

Nie by³ w stanie przekonaÌ ani ojca, ani dziadka. Musia³ pogodziÌ siê z faktem, ¿e jego ukochana siostra zostanie wydana za starca z marn¹ reputacj¹, nik³¹ wiedz¹, ale za to z zapêdami do agresywnych zachowaù i pijaùstwa. Jedno œwiadczy³o na jego korzyœÌ: mia³ ziemiê. Du¿o maj¹tku, który móg³ zapewniÌ rodzinie Synjys ¿ycie na odpowiednim poziomie. Mira uœmiecha³a siê, kiedy matka pomaga³a jej wybraÌ strój, a wieczorami k³ad³a obok brata, ¿eby us³yszeÌ kolejn¹ niesamowit¹ historiê, które m³ody Keran potrafi³ stworzyÌ w kilka chwil. Mia³ talent do opowiadania. Mo¿e wynika³o to z tego, ¿e jak nikt inny potrafi³ obserwowaÌ. Widzia³ ob³udê otaczaj¹cych go ludzi, doskonale rozpoznawa³ ich emocje, obawy, oczekiwania i wiedzia³, co chc¹ od niego us³yszeÌ.

Mog³oby siê wydawaÌ, ¿e w takich okolicznoœciach wszystko ucichnie. Nic bardziej mylnego. Na kilka dni przed œlubem dosz³o do szarpaniny miêdzy niedosz³ym panem m³odym i Keranem, przez co m³ody ch³opak pad³ na ziemiê po czterech ciosach no¿em. Wedle zeznaù œwiadków to w³aœnie m³odzieniec rozpocz¹³ bójkê, ale czy mo¿na by³o mieÌ pewnoœÌ, skoro ka¿dy sk³adaj¹cy zeznanie nale¿a³ do rodziny oprawcy?

Synjys uda³ siê wkrótce do starszyzny wioski, aby ta os¹dzi³a zabójców jego pierworodnego. Grono mêdrców wpatrywa³o siê w niego przenikliwie, staraj¹c siê przyt³oczyÌ i pozbawiÌ pewnoœci siebie. W innych okolicznoœciach z pewnoœci¹ by im siê to uda³o, ale po œmierci Kerana wszystko to, o co do tej pory stara³ siê Synjys, straci³o na znaczeniu. Sta³ wiêc z ch³odn¹ wœciek³oœci¹ w oczach, zmuszaj¹c starszych do dzia³ania. Jednak tylko jeden spoœród szesnastu wstawi³ siê za nim, reszta zgodnie odmówi³a wsparcia. Gdyby potrafi³ siê powstrzymaÌ, zapewne ca³a sprawa stanê³aby w³aœnie na tym i ka¿dy zaj¹³by siê swoim ¿yciem. Jednak Synjys czu³, jak wyp³ywa z niego frustracja, do tej pory ukryta w czeluœciach podœwiadomoœci. W kilka chwil jego ¿ycie sta³o siê puste i pozbawione sensu, bo nawet jeœli nie potrafi³ dojœÌ do porozumienia z synem, to z pewnoœci¹ dostrzega³ w nim lepsz¹ wersjê siebie... bardziej odwa¿n¹ i pewn¹ w³asnych dzia³aù, niest³amszon¹ przez ludzi w wiosce. Gdyby tylko mia³ doœÌ si³y...

– RadzĂŞ ci powstrzymaĂŚ swoje emocje, Synjys – rzekÂł trzeci mĂŞdrzec, siĂŞgajÂąc po drewnianÂą laskĂŞ le¿¹cÂą przy jego fotelu. W odpowiedzi mĂŞÂżczyzna tylko prychn¹³ z pogardÂą.
– JeÂśli nie powÂściÂągniesz jĂŞzyka, kaÂżemy ciĂŞ wychÂłostaĂŚ – dodaÂł Ăłsmy spoÂśrĂłd starszych, przeczesujÂąc palcami swojÂą dÂługÂą, siwÂą brodĂŞ. – PamiĂŞtaj o szacunku, ktĂłry straci twoja rodzina, gdy do tego dojdzie.
Nie mia³ im nic wiêcej do powiedzenia. Odwróci³ siê bezczelnie i ruszy³ w kierunku wyjœcia, pewny tego, ¿e musi wzi¹Ì sprawy w swoje rêce... jak przysta³o na mê¿czyznê.

Plan, który zrodzi³ siê w jego g³owie, nie posiada³ wad... przynajmniej on ich nie dostrzega³. O jego istnieniu dowiedzia³a siê tylko ¿ona i dwóch zwiadowców, którzy podobnie jak Synjys ubolewali nad œmierci¹ Kerana. Przygotowanie zajê³y mu ponad dwa tygodnie, ale nie ¿a³owa³ ¿adnej minuty. Myœl o synu tkwi³a w jego psychice niczym najgorsza z kl¹tw, niszczy³a i pozwala³a na szybki rozwój magicznych umiejêtnoœci. Wszystkie do tej pory t³umione zdolnoœci rozbudzi³y siê, a sam Synjys rós³ w si³ê, której nigdy po sobie nie oczekiwa³.

Nie chciaÂł zabiĂŚ... szukaÂł jedynie sprawiedliwoÂści. Jednak morderstwo byÂło jedynÂą drogÂą do jej osiÂągniĂŞcia. Na cztery dni przed przesileniem udaÂł siĂŞ do trzynastego mĂŞdrca, aby uzyskaĂŚ od niego zakazanÂą ksiĂŞgĂŞ. Jednak w domostwie nie czekaÂł wcale na niego starzec, lecz grupa wojownikĂłw, ktĂłrych zadaniem byÂło powstrzymywanie zamieszek i burd. Nie zdziwiÂłoby go to... gdyby wÂśrĂłd nich nie staÂła jego wÂłasna Âżona. Anjys opieraÂła siĂŞ o ÂścianĂŞ, chcÂąc ukryĂŚ przed nim swojÂą zalanÂą Âłzami twarz.
– Przepraszam – wyszlochaÂła, ale on nie miaÂł jej nic do powiedzenia.
Trzymali go przywiÂązanego do drewnianego pala przez trzy dni, odmawiajÂąc podania jedzenia i wody. CaÂły czas przebywaÂł sam, nie liczÂąc jednych odwiedzin drugiego mĂŞdrca, ktĂłry staraÂł siĂŞ go nakÂłoniĂŚ do skruchy.
– PomyÂśl o cĂłrce, zasÂługuje na lepsze Âżycie niÂż jej oferujesz – zauwaÂżyÂł, zbliÂżajÂąc siĂŞ do niego na tyle, Âżeby mĂłc spojrzeĂŚ mu bezpoÂśrednio w oczy. – Twoja Âżona postÂąpiÂła bardzo mÂądrze, przychodzÂąc do nas. DziĂŞki temu udaÂło jej siĂŞ wyprosiĂŚ u starszych uÂłaskawienie dla ciebie. Anjys obiecaÂła, Âże nie bĂŞdziesz siĂŞ wiĂŞcej wychylaÂł. Dotrzymasz sÂłowa, prawda?

PokiwaÂł gÂłowÂą, na nic wiĂŞcej nie starczaÂło mu siÂły. WypuÂścili go nastĂŞpnego dnia, kazali wracaĂŚ do domu, ale on padÂł w poÂłowie drogi i leÂżaÂł tam aÂż do wieczora. Nikt nie kwapiÂł siĂŞ pomĂłc cuchnÂącemu czÂłowiekowi w podartych szmatach zamiast ubraĂą.

Odnalaz³a go Mira, przetar³a twarz wilgotn¹ chustk¹, poda³a wodê. Siedzieli razem na brudnej ziemi przez po³owê nocy, zanim Synjys nie zebra³ w sobie doœÌ si³y, aby siê podnieœÌ i z pomoc¹ córki wróciÌ do chaty nieopodal lasu. Anjys pomog³a mu siê umyÌ i przebraÌ, jednak ani razu nie spojrza³a w oczy mê¿a. Tylko mówi³a zdania, które dla niego nie mia³y ju¿ ¿adnego znaczenia. Zdradzi³a go. To by³a jego wina i doskonale o tym wiedzia³. Nie obdarzy³a go swoim zaufaniem, nie czu³a siê przy nim bezpiecznie, chcia³a chroniÌ w³asne bezpieczeùstwo, honor rodziny. Zawsze ceni³a spokój, nawet jeœli ten kosztowa³ ¿ycie ich syna. Wtedy te¿ Synjys po raz pierwszy zrozumia³, jak ogromny pope³ni³ b³¹d zwi¹zuj¹c siê z t¹ kobiet¹. Anjys by³a jak liœÌ niesiony wiatrem... bez w³asnej woli i charakteru. Przypomina³a mu glinian¹ figurkê, któr¹ przy odrobinie umiejêtnoœci mo¿na dowolnie ukszta³towaÌ. Do tej pory wydawa³o mu siê, ¿e by³ dok³adnie taki sam. To jednak nie mia³o nic wspólnego z prawd¹. Synjys okaza³ siê tchórzem i k³amc¹, ale z pewnoœci¹ nie potrafi³ grzecznie wykonywaÌ bezsensownych rozkazów. Mo¿e mia³ to zapisane w genach, ostatecznie jego rodzice byli grzesznikami skazanymi na wieczne potêpienie.

Nie potrafiÂł znaleŸÌ w sobie zÂłoÂści, ktĂłrÂą mĂłgÂłby nastĂŞpnie przelaĂŚ na swojÂą ÂżonĂŞ. Nie widziaÂł powodu, dla ktĂłrego powinien jÂą znienawidziĂŚ. Nagle ta kobieta o specyficznej twarzy staÂła mu siĂŞ obojĂŞtna, jak ziarna pisaku pod jego stopami. Nie chciaÂł na niÂą patrzeĂŚ. Wszelkie uczucia, ktĂłrymi jÂą darzyÂł, rozpÂłynĂŞÂły siĂŞ, jakby nigdy nie istniaÂły. Nie winiÂł jej za to. Ona wci¹¿ pozostawaÂła taka sama, w przeciwieĂąstwie do mĂŞÂża, ktĂłry nagle poczuÂł do siebie wstrĂŞt. CaÂły Âżal skierowaÂł siĂŞ ku niemu, rujnujÂąc psychikĂŞ. BrakowaÂło mu powietrza w tej okropnej wiosce, wspomnienia z dzieciĂąstwa wrĂłciÂły do niego jak Âżywe – bÂłyszczÂące oczy matki, silne ramiona ojca... i Âśmiech maÂłego chÂłopca, ktĂłry byÂł tak blisko niego. MoÂże byÂło juÂż na to za póŸno, ale Synjys chciaÂł opuÂściĂŚ to przeklĂŞte miejsce raz na zawsze.

Wsta³ w œrodku nocy, dotkn¹³ policzka swojej ¿ony, wiedz¹c, ¿e nie zobaczy jej ju¿ wiêcej. Nie czu³ smutku, z jakiegoœ powodu nie potrafi³ odnaleŸÌ tej nici przywi¹zania, która powinna ich ³¹czyÌ. Nie zajrza³ do pokoju Miry. Tego zrobiÌ nie potrafi³. Doskonale wiedzia³, ¿e w momencie, w którym spojrza³by na buziê swojej ukochanej córki, zmieni³by zdanie i zosta³ w tym piekle na zawsze, rani¹c przy okazji siebie, a tak¿e wszystkich wokó³.

Nie zd¹¿y³ jednak nawet dotrzeÌ do granic wioski, gdy j¹ zobaczy³. Sta³a przed nim, z czarnymi w³osami opadaj¹cymi na szczup³e ramiona, z p³on¹cymi oczami, czystym spokojem wymalowanym na twarzy. W rêkach trzyma³a rudego kota, na ramiona zarzuci³a p³aszcz chroni¹cy j¹ przed wiatrem.
– ZabraÂłam ze sobÂą tylko dzienniki Kerana – rzekÂła hardo, przytulajÂąc do siebie puszystego zwierzaka. – To, co otrzymaÂłam do tej pory od kobiet w wiosce, zapewne nie przyda mi siĂŞ w tej podró¿y.
Pokiwa³ g³ow¹ ze zrozumieniem i nie zadaj¹c zbêdnych pytaù skierowa³ siê w stronê lasu, a ona pod¹¿y³a za nim.

Podró¿owali przez wiele lat, odwiedzajÂąc ró¿ne krainy i wioski. Zabierali ze sobÂą ludzi podobnych do nich – wyrzutkĂłw spoÂłeczeĂąstwa, wygnaĂącĂłw, potĂŞpieĂącĂłw, ktĂłrzy nie mogli pozostaĂŚ w miejscu narodzin. JuÂż wkrĂłtce ich grupa liczyÂła tyle osĂłb, Âże wĂŞdrĂłwka staÂła siĂŞ uci¹¿liwa i nazbyt utrudniona. Wtedy teÂż Synjys wraz z MirÂą postanowili zaÂłoÂżyĂŚ osadĂŞ w cieniu samotnej gĂłry Catal Loren. Nie zawadzali nikomu, ale ich dziaÂłalnoœÌ wzbudzaÂła niechĂŞĂŚ napotykanych spoÂłecznoÂści. StÂąd teÂż wkrĂłtce podjĂŞli dziaÂłania majÂące na celu ukrycie ich nowo zaÂłoÂżonej wioski przed Âświatem. Nikt nie potrafiÂł zrozumieĂŚ magii, ktĂłrÂą operowali, dlatego teÂż nie znalazÂł siĂŞ jeden odwaÂżny, bĂŞdÂący w stanie pokonaĂŚ chociaÂż jednego z ludzi Synjys. Z czasem ich miejsce przebywania staÂło siĂŞ rĂłwnie absorbujÂącÂą zagadkÂą jak oni sami, posiadane umiejĂŞtnoÂści badano i starano siĂŞ okreÂśliĂŚ. Wszystko na nic. Ukryci w piaskach pustyni nie dzielili siĂŞ informacjami, a zasady obowiÂązujÂące w ich spoÂłecznoÂści byÂły niezwykle surowe. Mimo to panowaÂła tam atmosfera wzajemnego zrozumienia i akceptacji. KaÂżdy mĂłgÂł wioskĂŞ opuÂściĂŚ, obiecujÂąc jedynie zachowanie tajemnic.

Synjys do¿y³ wieku osiemdziesiêciu siedmiu lat, po drodze doczeka³ siê siedmiu wnucz¹t. Przez ca³e ¿ycie kontynuowa³ badania w³asnych rodziców, które móg³ dog³êbnie poznaÌ dziêki zapiskom Kerana. Okaza³o siê bowiem, ¿e jego jedyny syn ju¿ od wczesnej m³odoœci interesowa³ siê zagadk¹ w³asnego pochodzenia i robi³ wszystko, aby zdobyÌ jak najwiêksz¹ iloœÌ informacji na temat ¿ycia Nyah i Cashile.

Po Âśmierci zaÂłoÂżyciela ludzie Synjys kontynuowali dziaÂłania swojego mistrza, chociaÂż nikt nie byÂł w stanie stwierdziĂŚ, co to tak wÂłaÂściwie znaczyÂło. NiektĂłrzy prawili, Âże w dziennikach Kerana znajdowaÂł siĂŞ sposĂłb, ktĂłry odnalazÂła Nyah, aby ocaliĂŚ Cashile przed ÂśmierciÂą. Z jakiegoÂś powodu bowiem nikt nigdy nie sÂłyszaÂł o pogrzebie dzieci Synjys, jakby zgon zaÂłoÂżyciela wioski byÂł ostatnim w historii ich ludu. Jednak nawet jeÂśli w dziele chÂłopaka zapisana zostaÂła recepta na wieczne Âżycie, to nie miaÂło to juÂż wiĂŞkszego znaczenia – ostatnia bowiem ze stron dziennikĂłw zostaÂła wyrwana i nikt nie znaÂł miejsca jej poÂłoÂżenia. Któ¿ to zrobiÂł i dlaczego? PozostawaÂło to zagadkÂą nawet dla Saliema Norana.

Co dok³adnie Lord Voldemort planowa³ osi¹gn¹Ì po zdobyciu zapisków Kerana równie¿ nie by³o jasne. Oczywiœcie ka¿dy wiedzia³, ¿e Czarny Pan chcia³ panowaÌ nad œwiatem bez ograniczeù, a œmierÌ z pewnoœci¹ takowe stanowi³a. Jednak ksiêga bez kluczowej strony nie przejawia³a ¿adnej wartoœci poza sentymentaln¹. Mimo to z sobie tylko znanego powodu postanowi³ odnaleŸÌ miejsce bytowania ludzi Synjys i w tym celu skontaktowa³ siê z nim. Wcale nie by³o mu to na rêkê, bo Salien Noran nie szuka³ k³opotów.

– W kaÂżdym razie spotkanie z Tym KtĂłrego Imienia Nie Wolno WymawiaĂŚ nie zaliczam do swoich najszczĂŞÂśliwszych godzin Âżycia i wolaÂłbym tego unikn¹Ì na przyszÂłoœÌ. Straszny czÂłowiek... zakÂładajÂąc optymistycznie, Âże to wci¹¿ jest czÂłowiek. KazaÂł mi siĂŞ udaĂŚ do tej Âśmiesznej miejscowoÂści... jak ona siĂŞ tam zwie...
– Leonoscars – podpowiedziaÂł mu Syriusz, marszczÂąc brwi. – Nie wiedziaÂłeÂś o jej istnieniu?
– Bynajmniej – zaÂśmiaÂł siĂŞ Saliem. – ZdawaÂłem sobie sprawĂŞ, Âże stworzono miejsce majÂące na celu chroniĂŚ Tchnienie, ksiĂŞgĂŞ zawierajÂącÂą w sobie zapiski zmarÂłego syna Synjysa, ale nigdy nie wnikaÂłem w to, gdzie ono siĂŞ znajduje, a juÂż na pewno nie interesowaÂło mnie, jak ktoÂś tam je nazwaÂł.
– Miejsce majÂące na celu chroniĂŚ Tchnienie – powtĂłrzyÂł James. – To znaczy, Âże Leonoscars jest wioskÂą ÂściÂśle zwiÂązanÂą z tym ludem i historiÂą Nyah i Cashile. Jej mieszkaĂący to rĂłwnieÂż tylko atrapy, coÂś w rodzaju straÂży?
– Nie mam pojĂŞcia – rzekÂł szczerze Saliem. – ByĂŚ moÂże ta caÂła mieÂścina istniaÂła sobie juÂż od dawna, a ludzie Synjys jedynie wykorzystali jej specyfikĂŞ, aby chroniĂŚ wÂłasny skarb. Jednak nie wykluczaÂłbym tego, Âże caÂłe to Leonoscars staÂło siĂŞ jedynie czymÂś w rodzaju ÂświÂątyni dla dziennikĂłw Kerana.
– To jakaÂś bzdura – wycedziÂł Syriusz ze zÂłoÂściÂą. – Skoro wioska w lesie i jej mieszkaĂący istniejÂą tylko po to, aby wielbiĂŚ jak¹œ tam idiotycznÂą ksiĂŞgĂŞ, to dlaczego w tak ÂżaÂłosny sposĂłb jÂą chroniono? WidziaÂłem to na wÂłasne oczy... obskurna jaskinia i jeden wariat, co to za zagroÂżenie dla Voldemorta? Z twoim opowieÂści wynika, Âże ludzie Synjys nie byli aÂż tak durni, z pewnoÂściÂą postaraliby siĂŞ bardziej.
– MoÂże tylko tobie wydaje siĂŞ, Âże Tchnienie byÂło chronione bez pomysÂłu... samo dostanie siĂŞ do Leonoscars graniczy z cudem. Taki dzieciak jak ty dotarÂł tam tylko dlatego, Âże od samego poczÂątku ktoÂś wodzi ciĂŞ za nos. – Syriusz zmarszczyÂł brwi, ÂściskajÂąc dÂłonie na swojej ró¿dÂżce. – Zdziwiony? Chyba nie sÂądziÂłeÂś, Âże znalazÂłeÂś wioskĂŞ ukrytÂą w lesie ze wzglĂŞdu na swĂłj niespotykany instynkt i wybitne umiejĂŞtnoÂści? W kaÂżdym razie ludzie Czarnego Pana sÂą mocni... o wiele silniejsi niÂż ludziom Synjys, mogÂłoby siĂŞ wydawaĂŚ.
– ByÂłeÂś jednym z nich, prawda? – zapytaÂł powoli James. – Dlaczego ich zdradziÂłeÂś? JeÂśli twoja opowieœÌ jest prawdziwa, Âżycie Synjys powinno byĂŚ rajem na Ziemi.
– Nawet jeÂśli fundament tego ludu leÂży w dziaÂłalnoÂści Nyah i Cashile, to z pewnoÂści ich dzisiejsza dziaÂłalnoœÌ niewiele ma z niÂą wspĂłlnego. Ludzie Synjys powstali po to, aby sprzeciwiĂŚ siĂŞ reguÂłom obowiÂązujÂącym w Âświecie zakÂłamanych wiosek, a w konsekwencji samo stworzyli sieĂŚ zasad majÂących na celu strzeÂżenie ich sekretĂłw. MiaÂłem tego doœÌ, wiĂŞc po prostu odszedÂłem. Nie interesuje mnie, co siĂŞ stanie z tymi durniami. Ze wzglĂŞdu na... zaklĂŞcie... nie mogĂŞ wam powiedzieĂŚ nic na temat magii Synjys, ale dla mnie oni wszyscy mogÂą spÂłon¹Ì w piekle. Kiedy mojemu Âżyciu zagraÂżaÂła ró¿dÂżka jednego z najpodlejszych czarnoksiĂŞÂżnikĂłw po prostu przekazaÂłem mu tyle, ile mogÂłem. RozrysowaÂłem mu, jak siĂŞ dostaĂŚ do Âświata tych kretynĂłw i wam teÂż mogĂŞ, bo nic mnie te sekrety nie obchodzÂą.
– I mimo tego, co zrobiÂłeÂś, ludzie Synjys ciĂŞ nie odnaleÂźli? – zdziwiÂł siĂŞ James, zerkajÂąc kÂątem oka na stojÂącego w kÂącie Syriusza.
– Magia Synjys jest specyficzna... na tyle dziwaczna, Âże wyczuwam jÂą nosem. Kiedy tylko pojawia siĂŞ w moim otoczeniu, natychmiast zmieniam miejsce poÂłoÂżenia i tyle.
– Gdzie jest wioska Synjys? – zapytaÂł Potter, poruszajÂąc siĂŞ niespokojnie. – Ta prawdziwa, nie Leonoscars.
– W lesie nieopodal tej gÂłupiej mieÂściny znajduje siĂŞ drewniana brama... specyficzny portal. Przy odrobinie szczĂŞÂścia ktĂłryÂś z was juÂż miaÂł z niÂą do czynienia.

Syriusz przypomnia³ sobie o tajemniczym wejœciu, które znalaz³ wraz z Lin¹ podczas swojej pierwszej podró¿y do Leonoscars. Wtedy nie mieli pojêcia, jak siê przedostaÌ na drug¹ stronê. Kiedy tylko w polu ich widzenia znalaz³ siê Ian ze swoim dziadkiem, zaraz porzucili plany rozpracowania tego miejsca. Straci³o ono na znaczeniu, kiedy tylko znaleŸli siê w wiosce ukrytej w sercu lasu. Nie móg³ jednak zapomnieÌ, jak razem z przyjació³k¹ krêcili siê dooko³a bramy, nie mog¹c odnaleŸÌ sensu jej istnienia.
– Jak siĂŞ przedostaĂŚ na drugÂą stronĂŞ? – zapytaÂł, starannie dobierajÂąc sÂłowa.
– Wystarczy mieĂŚ klucz – rzuciÂł Synjys, jakby prawiÂł o oczywistoÂściach. Zapewne juÂż siĂŞ domyÂślasz siĂŞ, co nim byÂło?

Zdecydowanie siĂŞ domyÂślaÂł...

Kamieù obecnie mia³ w swoich rêkach Peter i najpewniej pozostawa³ w jego rêkach bezpieczny. Najrozs¹dniej by³o udaÌ siê do wioski tych piaskowych szaleùców i wypytaÌ ich o powi¹zania z Voldemortem. Jednak z jakiegoœ powodu Syriusz uzna³ to za z³y pomys³... jakby w lesie Leonoscars czeka³a ich œmierÌ. Nie potrafi³ znaleŸÌ logicznego uzasadnienia, to by³o przeczucie, jakaœ forma instynktu. Wcale nie pomaga³a mu œwiadomoœÌ, ¿e skoro mieszkaùcy wioski ukrytej w lesie niespecjalnie wyra¿ali chêÌ dzielenia siê informacjami, to tak pokrêcony lud jak Synjys najpewniej oka¿e siê równie rozmowny. Innymi s³owy ich podró¿ do tajemniczej bramy mog³a okazaÌ siê mêcz¹ca i bezowocna, tak samo jak niebezpieczna i bezsensowna. James by³ innego zdania. Uzna³, ¿e zdobyte informacje nale¿y wykorzystywaÌ od razu, ¿eby zawsze byÌ krok przed Œmiercio¿ercami. Drobne ryzyko? Co to dla nich... w koùcu zawsze jakoœ sobie z tym radzili.

Co za popaprany typ...

WrzeszczÂąca chata, jedna z ich wycieczek podczas peÂłni... nie wiedziaÂł, dlaczego akurat teraz o tym pomyÂślaÂł. To nie miaÂło Âżadnego uzasadnienia, po prostu obraz z jego mÂłodoÂści pojawiÂł siĂŞ w gÂłowie i za nic w Âświecie nie chciaÂł jej opuÂściĂŚ.

Ch³opak o rozczochranych, czarnych w³osach le¿a³ na roztrzaskanym ³ó¿ku, podrzucaj¹c w d³oni ma³¹, czerwon¹ pi³eczkê, któr¹ znalaz³ w Zakazanym Lesie. £¹cznie by³o ich czworo, ale to James Potter zaj¹³ najlepsze miejsce i nie mia³ zamiaru nikomu go oddawaÌ... nawet zas³uguj¹cemu na odpoczynek Remusowi, który wci¹¿ stara³ siê unormowaÌ swój oddech po niedawno odbytej przemianie. Syriusz siedzia³ na drewnianej szafce, chocia¿ sam fakt, ¿e ta siê nie rozpad³a pod jego ciê¿arem, by³ godny zastanowienia. Peter zaj¹³ sobie wygodne miejsce na pod³odze, uœmiechaj¹c siê na myœl o ich nocnej przygodzie.
– MatoÂł z ciebie – parskn¹³ Syriusz w stronĂŞ najlepszego przyjaciela. – Zawsze jesteÂś w gorÂącej wodzie kÂąpany i jak zwykle mieliÂśmy przez to kÂłopoty.
– Nie bÂądÂź hipokrytÂą, ÂŁapo – odparÂł chÂłopak, wci¹¿ bardziej skupiony na swojej zdobyczy niÂż na towarzystwie.
– To moja wina – powiedziaÂł Remus Lupin, starajÂąc siĂŞ ukryĂŚ poczucie winy wymalowane na jego twarzy.
– Jak zawsze – prychn¹³ Syriusz, rzucajÂąc w niego poduszkÂą. – PrzestaĂą robiĂŚ za ofiarĂŞ losu, Luniaczku. Tym razem caÂła odpowiedzialnoœÌ spada na Rogacza, najdurniejszego spoÂśrĂłd durniĂłw.

James tylko zaÂśmiaÂł siĂŞ, kompletnie niezraÂżony obelgami, ktĂłre kierowaÂł w jego stronĂŞ Black. Nie miaÂł zamiaru przepraszaĂŚ. W koĂącu nie pierwszy raz omal nie zostali zÂłapani przez cywila i z pewnoÂściÂą jeszcze wielokrotnie bĂŞdÂą musieli powstrzymywaĂŚ ich wilczego kolegĂŞ przed atakiem na czÂłowieka. Dokonali wyboru, dawno temu. Ryzykowali duÂżo, Âżeby zyskaĂŚ jeszcze wiĂŞcej. Mogli straciĂŚ wszystko, ale przecieÂż gra byÂła warta Âświeczki. PowiedziaÂł im to, a oni pokiwali z uznaniem gÂłowami.

Tacy byli. Huncwoci. Banda cymba³ów, która czerpa³a z ¿ycia jak najwiêcej, nie zwa¿aj¹c na konsekwencje. Taki te¿ by³ on. James. G³upi idiota, który podejmowa³ decyzjê, zanim zd¹¿y³ rozwa¿yÌ jej skutki.

– Nie ma mowy – powiedziaÂł Syriusz, chowajÂąc standardowo dÂłonie w kieszeniach kurtki. Stali trzy kamienice za domem Norana, w jednej z malowniczych uliczek, ktĂłra jednak z jakiegoÂś powodu wydawaÂła siĂŞ opustoszaÂła. MogÂło to byĂŚ jedynie zÂłudzenie, ale na wszelki wypadek Black zacisn¹³ palce na ukochanej ró¿dÂżce... uwielbiaÂł jÂą i nie wyobraÂżaÂł sobie, Âżeby miaÂł kiedykolwiek siĂŞ z niÂą rozstaĂŚ. – Nie bĂŞdziemy siĂŞ spieszyĂŚ, to zbyt wielkie ryzyko. Nie mamy Âżadnej pewnoÂści, Âże historia opowiedziana przez tego Norana jest prawdziwa, ten zÂłodziej byĂŚ moÂże staraÂł siĂŞ jedynie wyprowadziĂŚ nas w pole. Wokó³ lasu Leonoscars zapewne czeka na nas puÂłapka..
– Gdyby chcieli nas zlikwidowaĂŚ, zrobiliby to tutaj – zauwaÂżyÂł James, wbijajÂąc w przyjaciela niezbyt przyjemne spojrzenie. – Co siĂŞ z tobÂą dzieje, strach ciĂŞ obleciaÂł?
Móg³by byÌ szczery i przyznaÌ, ¿e towarzysz¹ce mu od jakiegoœ czasu uczucie mog³o byÌ strachem. Do tej pory nigdy siê nie ba³, nie licz¹c kilku kompletnie bezsensownych ataków paniki. Dlatego wyra¿enie w³asnych emocji stanowi³o dla niego misjê ponad mo¿liwoœci, wiêc jedynie warkn¹³ coœ niezrozumia³ego pod nosem.
– Mrucz sobie tak dalej, na pewno zrozumiem – dodaÂł James ze zniecierpliwieniem, bo z kaÂżdÂą chwilÂą mieli coraz mniej czasu. JeÂśli bowiem wersja Saliema byÂła prawdziwa, zwolennicy Voldemorta byli zaledwie o krok od rozwiÂązania zagadki Lenoscars.
– Po prostu dziwiĂŞ siĂŞ, Rogasiu – zacz¹³, zupeÂłnie niepotrzebnie naciskajÂąc na ostatnie sÂłowo – ku chwale czego tak ci siĂŞ spieszy. Chcesz mi coÂś udowodniĂŚ? A moÂże sobie?
– SÂłucham? – James stan¹³ jak wbity w ziemiĂŞ. SÂłowa przyjaciela byĂŚ moÂże nie wyjaÂśniaÂły zbyt wiele, ale jego wyraz twarzy byÂł co najmniej niepokojÂący: zimne spojrzenie i nieprzyjemny grymas wyraÂżaÂły wiĂŞcej niÂż jakakolwiek wypowiedÂź. Mimo to James nie rozumiaÂł i, na litoœÌ boskÂą, wcale nie chciaÂł zrozumieĂŚ.
– Ostatnio strasznie ci siĂŞ spieszy do wszystkiego, co niebezpieczne, jakbyÂś choĂŚ raz nie mĂłgÂł sobie odpuÂściĂŚ. MoÂżna by myÂśleĂŚ, Âże skoro w domu zostawiÂłeÂś ciĂŞÂżarnÂą kobietĂŞ, powinieneÂś siĂŞ opanowaĂŚ.
– Nie mieszaj w to Lily... – powiedziaÂł spokojnie, starajÂąc siĂŞ zachowaĂŚ rĂłwnowagĂŞ emocjonalnÂą. ZnaÂł Syriusza i doskonale wiedziaÂł, Âże gdy ten wbije sobie do gÂłowy jak¹œ gÂłupotĂŞ, to nie moÂżna juÂż go zatrzymaĂŚ.
– Dlaczego? To twoja Âżona, nie? Ukochana, przewspaniaÂła, najcudowniejsza Lily Evans... a nie, przepraszam: Lily Potter, ktĂłrÂą teraz masz g³êboko w dupie, bo zachciaÂło ci siĂŞ pojedynkĂłw na ÂśmierĂŚ i Âżycie.
– Chcesz mi robiĂŚ wykÂłady z bezpieczeĂąstwa? To Âśmieszne! – James uniĂłsÂł brwi z irytacjÂą. – Masz jakiÂś permanentny problem z mojÂą ÂżonÂą, wiĂŞc moÂże raz, dla odmiany, wyraÂź siĂŞ jasno.

To by³a prawda, Syriusz zawsze krêci³ nosem na sam dŸwiêk imienia Lily. Wczeœniej ca³a ta mi³oœÌ po prostu go bawi³a, ale kiedy zaczê³a przeradzaÌ siê w coœ powa¿niejszego, w jego g³owie uruchomi³o siê coœ w rodzaju sygna³u alarmowego. Z ka¿dym kolejnym etapem zwi¹zku, mia³ ochotê Jamesowi przywaliÌ, ¿eby ten siê opamiêta³. Nigdy nie poskutkowa³o. Teraz te¿ by³ przekonany, ¿e swoim wyk³adem nic nie wskóra. Mimo to nie potrafi³ siê powstrzymaÌ:
– MoÂże dlatego, Âże znam ciĂŞ doskonale... – wycedziÂł przez zaciÂśniĂŞte zĂŞby. – Na tyle, kurwa, dobrze, Âże jak myÂślĂŞ o tej twojej idylli, to nie wiem, czy mam siĂŞ ÂśmiaĂŚ czy pÂłakaĂŚ. ÂŻyjesz w jakimÂś kompletnie odrealnionym Âświecie, nawet sobie nie zdajesz sprawy, jak to wszystko moÂże siĂŞ skoĂączyĂŚ. To nie jest gra w eksplodujÂącego durnia, gdzie jak ci siĂŞ znudzi, to pĂłjdziesz na trening Quidditcha. – ZatrzymaÂł siĂŞ na chwilĂŞ, Âżeby zÂłapaĂŚ oddech. – ZapÂłodniÂłeÂś kobietĂŞ, naopowiadaÂłeÂś jej bajek o szczĂŞÂśliwej przyszÂłoÂści i co? Wydaje ci siĂŞ, Âże bĂŞdziesz sobie biegaÂł po misjach Zakonu Feniksa i unikaÂł Âśmiertelnych zaklĂŞĂŚ jak tÂłuczkĂłw, Âżeby potem w blasku chwaÂły wracaĂŚ do domu? Marlena nie Âżyje, dzieciak Liny nie Âżyje, Caradoc nie Âżyje, Benio nie Âżyje, Gideon nie Âżyje, Fabian nie Âżyje... ale oczywiÂście ciebie to ominie, bo tak?
– Zastanawiam siĂŞ, po co wyskakujesz z tym akurat teraz - powiedziaÂł cicho James, po dÂłuÂższej chwili milczenia. – Poza tym, jeÂśli chcesz mi coÂś zarzuciĂŚ, to moÂże powinieneÂś zacz¹Ì od siebie. Pakujesz siĂŞ w kaÂżdÂą moÂżliwÂą bĂłjkĂŞ na ulicy, a teraz chowasz siĂŞ na myÂśl o spotkaniu z Voldemortem. MoÂże to do ciebie nie dotarÂło, ale ja teÂż jestem czÂłonkiem Zakonu Feniksa i mam dokÂładnie takie same szanse przeÂżycia jak ty. MĂłwiÂąc proÂściej: najpierw martw siĂŞ o siebie, a dopiero potem praw mi wykÂłady o ostroÂżnoÂści. – Ostatnie sÂłowa zawieraÂły w sobie nutĂŞ kpiny, ktĂłra nie uszÂła uwadze Syriusza.
– Ja to coÂś zupeÂłnie innego – stwierdziÂł, starajÂąc siĂŞ, aby jego gÂłos brzmiaÂł twardo. – Nie ma nikogo, kim musiaÂłbym siĂŞ opiekowaĂŚ. Nawet jeÂśli ktoÂś mnie zabije, to nie bĂŞdzie miaÂło Âżadnego znaczenia. Nie zostawiĂŞ na tym Âświecie Âżony ani dziecka. Bachora, ktĂłrego do jasnej cholery ktoÂś bĂŞdzie musiaÂł wychowaĂŚ! JeÂśli postanowisz kopn¹Ì w kalendarz, kto niby siĂŞ nim zajmie? Bo na mnie nie licz, pierdolĂŞ to.
– Nikt ciĂŞ nawet o to nie prosi – James zaÂśmiaÂł siĂŞ, chociaÂż niewiele miaÂło to wspĂłlnego z wesoÂłoÂściÂą. - MyÂślisz, Âże powierzyÂłbym swojego syna komuÂś takiemu jak ty? CzÂłowiekowi, ktĂłry nie ma pojĂŞcia o znaczeniu rodziny, musiaÂłbym chyba upaœÌ na gÂłowĂŞ! Ty nawet nie masz odwagi zwiÂązaĂŚ siĂŞ z kobieta, bo jeszcze nie daj BoÂże w twoim Âżyciu liczyÂłby siĂŞ ktoÂś wiĂŞcej niÂż ty sam.
– To takie g³êbokie, wsadÂź sobie w dupĂŞ swoje mÂądroÂści...
– Nie mam racji? Nawet siĂŞ po tobie nie spodziewam, Âże zrozumiesz, Âże w Âżyciu liczy siĂŞ coÂś wiĂŞcej niÂż parszywa egzystencja od jednego pojedynku do drugiego. Nigdy nie staraÂłeÂś siĂŞ ogarn¹Ì czegoÂś, co wykracza poza twoje ograniczone pole widzenia. Ja chcĂŞ walczyĂŚ, Âżeby ta przeklĂŞta wojna siĂŞ skoĂączyÂła, a ty? Masz w ogĂłle jakiÂś cel, co?!
- Masz racjê! - przerwa³ mu, œmiej¹c siê g³oœno. - Niech Voldemort ze swoj¹ band¹ zabija jeszcze wiêcej osób, które znam. Wtedy bêdê mia³ du¿o satysfakcji, ju¿ taki ze mnie chory skurwysyn! Ca³y czas czekam, a¿ w koùcu dopadnie ciebie. Przy odrobinie szczêœcia zakosi ca³¹ wasz¹ dwójkê... a nie, czekaj... trójkê. Ostatecznie zadowolê siê tylko...
Nie zd¹¿y³ dokoùczyÌ. James przywali³ mu piêœci¹ w twarz z si³¹, która znacznie wykracza³a poza jego standardowe zdolnoœci. Syriusz poczu³, jak trzeszcz¹ mu koœci, po chwili stru¿ka krwi œciek³a mu po brodzie, a on wyplu³ kawa³ek u³amanego zêba. Bola³o jak cholera, ale zas³u¿y³ sobie. Wiedzia³ o tym.
– Chcesz po sobie coÂś zostawiĂŚ, tak? – szepn¹³, ÂścierajÂąc szkarÂłatnÂą ciecz z twarzy. – JakieÂś gĂłrnolotne idee, moraÂły, pierdoÂły o mĂŞstwie, odwadze, przyjaÂźni i miÂłoÂści... wÂątpiĂŞ, by to miaÂło jakiekolwiek znaczenie dla dorastajÂącego bez ojca dzieciaka. ZakÂładajÂąc, Âże w ogĂłle uda mu siĂŞ przeÂżyĂŚ z Voldmeortem polujÂącym na kaÂżdÂą rodzÂącÂą siĂŞ pó³szlamĂŞ.
– Co ciebie to obchodzi? – wymamrotaÂł James, odwracajÂąc siĂŞ do niego plecami. Najprawdopodobniej chciaÂł dodaĂŚ coÂś jeszcze, ale zabrakÂło mu s³ów, Âżeby to wyraziĂŚ.

MoÂże to i lepiej.