MoÂże nie powinien tego robiĂŚ – podró¿owanie przez ró¿ne krainy w towarzystwie osoby, ktĂłra przecieÂż kilka miesiĂŞcy wodziÂła go za nos, wyglÂądaÂło co najmniej nierozwaÂżnie. Jednak choĂŚby Syriusz zaprzeczaÂł przez kilka dni i nocy, i tak nie byÂłby w stanie udawaĂŚ, Âże nie lubiÂł towarzystwa Natalie. KtĂłra swojÂą drogÂą na pewno nie miaÂła tak na imiĂŞ, ale postanowiÂł nie rozpraszaĂŚ tym swojej uwagi.

Nigdy nie sÂądziÂł, Âże Âświat mĂłgÂłby byĂŚ tak piĂŞkny i straszny jednoczeÂśnie. Z kaÂżdej strony otaczaÂły ich zjawiska rĂłwnie fascynujÂące jak niebezpieczne, a Natalie ze swojÂą niecodziennÂą urodÂą idealnie wpasowywaÂła siĂŞ w ten obrazek. Z kaÂżdym kolejnym dniem wydawaÂło mu siĂŞ, Âże rozumie jÂą trochĂŞ bardziej, ale chwilĂŞ potem dziewczyna rozmazywaÂła to wraÂżenie, robiÂąc coÂś kompletnie irracjonalnego. Dla innych pozostawaÂła chÂłodna, ale jego zawsze obdarzaÂła uÂśmiechem prosto z Leonoscars.

Najbardziej podoba³y mu siê zachody s³oùca w górach Shira. Promienie wtedy odbija³y siê od tafli jezior i strumyków, tworz¹c na niebie grê œwiate³, która w po³¹czeniu ze z³otem nieba dawa³a niesamowity efekt. Siedzia³ wtedy zafascynowany i zapomina³ o tym, ¿e tak naprawdê nie mia³ pojêcia, w jakim kierunku Natalie go prowadzi i czy faktycznie znajd¹ jak¹kolwiek stronê. Ona opiera³a g³owê na jego ramieniu, czasami bawi¹c siê palcami jego d³oni. Pozwala³ jej na to, bo w zasadzie wcale mu to nie przeszkadza³o. Tak jak i kilka innych rzeczy, na których wspomnienie tylko siê uœmiecha³.

Pozna³ garstkê ludzi Synjys, ale ci wydawali siê zupe³nie inni ni¿ blondynka, z któr¹ spêdza³ tyle czasu. Wygl¹dali na nieufnych i lekko zirytowanych jego obecnoœci¹. Jakby odbiera³ im coœ, co nale¿a³o do nich. Tylko jeden mê¿czyzna wydawa³ siê przyjaŸnie nastawiony i chocia¿ nie chcia³ mu zdradziÌ zbyt wielu szczegó³ów, to w³aœnie dziêki niemu dowiedzia³ siê, ¿e Natalie jest jedyn¹ ¿yj¹c¹ osob¹, bêd¹c¹ w prostej linii potomkiem Nyah oraz Cashile. Po us³yszeniu tej informacji Syriusz przesta³ siê dziwiÌ, ¿e dziewczyna potrafi w³adaÌ mocami na tym poziomie. Na swój sposób przera¿a³a go jej obecnoœÌ, ale te¿ przyci¹ga³a jak magnes.
– PowiedziaÂłaÂś, Âże juÂż kiedyÂś siĂŞ widzieliÂśmy – powiedziaÂł pewnego dnia, kiedy siedziaÂł niedbale rozparty na krzeÂśle w gospodzie niedaleko tybetaĂąskiej ÂświÂątyni. – Jeszcze zanim przybyÂłem do Leonoscars.
SpojrzaÂła na niego z lekkim zdumieniem, ale po chwili uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ lekko i wypiÂła Âłyk herbaty.
– To prawda.
– Dlaczego tego nie pamiĂŞtam? – zapytaÂł, marszczÂąc brwi. – Strasznie byÂś siĂŞ wÂściekÂł, gdybyÂś siĂŞ dowiedziaÂł – rzekÂła, naÂśladujÂąc swĂłj niewinny ton, ale tym razem nieszczegĂłlnie jej to wyszÂło.
– RzuciÂłaÂś na mnie zaklĂŞcie zapomnienia?
– Nie musiaÂłam – odparÂła. – To jest nasza zdolnoœÌ, Syriuszu. Ta, ktĂłrÂą ĂŚwiczymy przez lata.
Kiwn¹³ g³ow¹ ze zrozumieniem, chocia¿ nie mia³ pojêcia, o czym mówi³a. Domyœli³a siê chyba chaosu, który mia³ miejsce w jego g³owie, bo po chwili doda³a:
– ZdolnoœÌ kreowania rzeczywistoÂści za pomocÂą umysÂłu. MoÂżemy jÂą dostosowywaĂŚ do wÂłasnych wymagaĂą, planĂłw i celĂłw. W ten sposĂłb udaÂło mi siĂŞ stworzyĂŚ Leonoscars: moja wyobraÂźnia uznaÂła, Âże takie coÂś istnieje, wiĂŞc siĂŞ pojawiÂło. – Oczy Syriusza rozszerzyÂły siĂŞ w zdumieniu. To, o czym ona mĂłwiÂła, wydaÂło mu siĂŞ nie tylko nieprawdopodobne, ale rĂłwnieÂż przeraÂżajÂące. – Jednak im wiĂŞcej finezji wymaga dana myÂśl, tym wiĂŞcej energii nas kosztuje. Ja... chyba posiadam trochĂŞ wiĂŞksze zdolnoÂści niÂż pozostali Synjys. Dlatego mogÂłam wybudowaĂŚ ca³¹ wioskĂŞ, nie wzbudzajÂąc podejrzeĂą czarodziejĂłw w Anglii. Jednak tak naprawdĂŞ wszystko moÂżna przeÂłamaĂŚ, niektĂłre zmiany pozostawiajÂą rĂłwnieÂż Âślady, k³ócÂą siĂŞ z prawami logiki. To bardzo delikatna dziedzina.
– Czyli spotkaliÂśmy siĂŞ, a ty uznaÂłaÂś, Âże to nigdy nie miaÂło miejsca i... tyle? – ChciaÂł ukryĂŚ zÂłoœÌ we wÂłasnym gÂłosie, ale nie potrafiÂł.
– Nie, zamiast tego postanowiÂłam, Âże po prostu o tym zapomnisz. Jednak twĂłj umysÂł nie potrafiÂł sobie z tym poradziĂŚ, widziaÂłam to... – Teraz na jej twarzy pojawiÂło siĂŞ poczucie winy. Syriusz domyÂślaÂł siĂŞ, o czym mĂłwiÂła, ale odrzucaÂł od siebie tÂą niewygodnÂą myÂśl. – Tamtego dnia wyruszyÂłam z kilkoma swoimi do was, Âżeby dowiedzieĂŚ siĂŞ o planach tego Lorda Voldemorta. CaÂłoœÌ zakoĂączyÂła siĂŞ walkÂą, zgin¹³ twĂłj kolega. Nie mogÂłam pozwoliĂŚ, ÂżebyÂś o nas wiedziaÂł, wiĂŞc zapieczĂŞtowaÂłam to w tobie. Jednak chyba nie doœÌ dokÂładnie. ByÂłam chyba wykoĂączona, ja...
– Nic juÂż nie mĂłw - powiedziaÂł cicho. – Po prostu nic juÂż nie mĂłw...
DotknĂŞÂła jego czoÂła i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ niewyraÂźnie, prĂłbujÂąc udawaĂŚ, Âże w jej oczach wcale nie bÂłyszczaÂły Âłzy. Nie powinna teraz pÂłakaĂŚ, to nie byÂł odpowiedni moment. ChciaÂł jej powiedzieĂŚ, Âżeby daÂła sobie z tym spokĂłj, ale wtedy w jego gÂłowie pojawiÂł siĂŞ obraz, ktĂłry zamazaÂł wszystko.

Bieg³ przez las, próbuj¹c znaleŸÌ Caradocka. Wiedzia³, ¿e ten musia³ walczyÌ gdzieœ tutaj, ale nie potrafi³ dok³adnie wskazaÌ miejsca. By³ g³upi, ¿e nie trzyma³ go przy sobie. Teraz musia³ zap³aciÌ za to wysok¹ cenê.

ÂŚmiercioÂżercy rzucali morderczymi urokami w kaÂżdÂą stronĂŞ, pozbawiajÂąc Âżycia drobne, leÂśne stworzenia. Nie trafili do tej pory w Âżadnego czÂłowieka. Ich przeciwnicy jakby rozpÂływali siĂŞ w powietrzu.
Gdyby by³ tu James, wszystko potoczy³oby siê inaczej. Tylko, ¿e ta myœl nie teleportowa³a przyjaciela w miejsce wydarzeù, wci¹¿ pozostawa³ tak samo nieobecny jak wczeœniej. Syriusz musia³ sobie radziÌ bez niego. Rzuca³ urokami w zwolenników Voldemorta, staraj¹c siê jednoczeœnie utrzymywaÌ dystans i zbli¿aÌ siê do Caradocka. Tylko czy ten faktycznie tam by³?

Jeden z zamaskowanych zaatakowaÂł go od tyÂłu i gdyby w porĂŞ nie zareagowaÂł, juÂż padÂłby martwy na ziemiĂŞ. Wtedy zobaczyÂł jak zielony promieĂą, ktĂłry miaÂł pozbawiĂŚ go Âżycia trafia w plecy ÂŚmiercioÂżercy. Dla niego znaczyÂło to tylko tyle, Âże walczÂą teraz w popÂłochu, bez planu, histerycznie. Taki rozwĂłj wypadkĂłw mĂłgÂł skoĂączyĂŚ siĂŞ tragicznie dla kaÂżdego z nich.

Wtedy to zobaczyÂł. Nieruchome ciaÂło przyjaciela leÂżaÂło tuÂż pod drzewem, na jego twarzy nie moÂżna byÂło dostrzec ni cienia koloru, zupeÂłnie jakby byÂł...
– O BoÂże, nie...
Pobieg³ w jego kierunku, czuj¹c, jak ogarnia go przera¿enie. Zdrêtwia³y mu palce, zabrak³o tlenu w p³ucach, oczy zasz³y mg³¹... ale par³ przed siebie, nie zwracaj¹c uwagi na szalej¹ce w powietrzu zaklêcia, które w ka¿dej chwili mog³y go zniszczyÌ.

Zapewne tak by siê sta³o, bo na jego drodze stanê³o kilku zamaskowanych, gotowych do ataku. By³o mu wszystko jedno. Wcale nie chcia³ wyjœÌ st¹d ¿ywy. Nie bez Caradocka.

Kiedy Œmiercio¿ercy wycelowali swoje ró¿d¿ki, ¿eby wypuœciÌ z nich mordercze uroki, nagle krajobraz jakby siê zmieni³, a oni upadli na ziemiê, ³api¹c siê za g³owy.

TuÂż obok niego pojawiÂła siĂŞ nieznajoma mu dziewczyna, o jasnych wÂłosach zwiÂązanych w przedziwny warkocz. NosiÂła strĂłj, ktĂłry z pewnoÂściÂą nie pasowaÂł do europejskich czarodziejĂłw, ale nie miaÂł czasu dÂłuÂżej siĂŞ nad tym zastanawiaĂŚ. ChciaÂł jak najprĂŞdzej dostaĂŚ siĂŞ do Caradocka.
– ChodÂź! – Dziewczyna pociÂągnĂŞÂła go za rĂŞkĂŞ, ale on wyrwaÂł siĂŞ z jej uÂścisku.
– Nie zostawiĂŞ go tu! – krzykn¹³, nie ukrywajÂąc juÂż rozpaczy we wÂłasnym gÂłosie.
– WrĂłcisz po niego – jĂŞknĂŞÂła i chwyciÂła go mocno za rĂŞkaw szaty. – Teraz uciekaj ze mnÂą.
Pobiegli wg³¹b lasu, unikaj¹c morderczych zaklêÌ, co skutecznie ich spowalnia³o. Mo¿e i by im siê uda³o wyrwaÌ paskudnym szponom Œmiercio¿erców, gdyby wybrali inn¹ drogê. Ta, któr¹ kroczyli, zaprowadzi³a ich na sam kraniec klifu, sk¹d nie by³o ju¿, dok¹d siê udaÌ.

Syriusz odwrĂłciÂł siĂŞ i Âścisn¹³ w dÂłoni ró¿dÂżkĂŞ, bo jeÂśli przyszÂło mu zgin¹Ì, to wÂłaÂśnie tak – walczÂąc.

PomyÂślaÂł o Jamesie, ktĂłrego bĂŞdzie musiaÂł tu zostawiĂŚ i zrobiÂło mu siĂŞ sucho w gardle. Nagle przed jego oczami zajaÂśniaÂł obraz tych wszystkich rzeczy, dla ktĂłrych warto ÂżyĂŚ. Teraz miaÂł umrzeĂŚ, a ta dziewczyna razem z nim. Nawet jej nie potrafiÂł obroniĂŚ.
SpojrzaÂł na niÂą, ale ona klĂŞczaÂła na ziemi i mruczaÂła coÂś do siebie. Z jej czoÂła spÂływaÂły kropelki potu, w kÂącikach ust pojawiÂła siĂŞ krew. ByÂła wykoĂączona.

Naprzeciw niego stan¹³ Œmiercio¿erca, ale nie zaatakowa³, dopóki nie do³¹czyli do niego jego dwaj koledzy. Wtedy dopiero skierowali swoje ró¿d¿ki w dziewczynê. WidaÌ postanowili pozbyÌ siê najpierw jej. Nie móg³ im na to pozwoliÌ. Zaatakowa³ pierwszy.

Rzuca³ urokami jak wœciek³e zwierzê, nawet nie zauwa¿y³, kiedy grunt pod jego nogami zacz¹³ siê waliÌ. Dopiero kiedy uderzy³ plecami o tward¹ powierzchniê tafli wody, dotar³o do niego, ¿e ju¿ nie walczy ze Œmiercio¿ercami, ale silnymi falami morza. Nie zdo³a³ nawet wyp³yn¹Ì na powierzchniê, kiedy zrobi³o mu siê s³abo z powodu zimna, które zapewni³a mu lodowata ciecz. Koœci, miêœnie, p³uca... po prostu wszystko zaczê³o go boleÌ jak nigdy w ¿yciu. Nie chcia³ umieraÌ w tak ¿a³osny sposób.

Uda³o mu siê wydostaÌ na powierzchniê, ale wtedy zda³ sobie sprawê, ¿e nie ma z nim tajemniczej dziewczyny. Zanurkowa³, próbuj¹c j¹ znaleŸÌ, ale w takim szaleùstwie fal nie mia³ na to szansy. Wci¹¿ œciska³ w rêce ró¿d¿kê, wiêc spróbowa³ zaklêcia przywo³ania i chocia¿ za pierwszym razem w jego rêce znalaz³a siê zdech³a ryba, zaraz potem trzyma³ w ramionach roztrzêsion¹ blondynkê.

Przetransportowa³ ich na pla¿ê i chyba tylko cud ich uratowa³ przed Œmiercio¿ercami, którzy z pewnoœci¹ musieli ich szukaÌ... bo przecie¿ by nie odpuœcili, prawda?

Wci¹¿ szumia³o mu w g³owie, kiedy obserwowa³, jak blondynka wyci¹ga ze swoich d³ugich w³osów wodorosty.
– Z tej perspektywy wyglÂądasz nawet uroczo – powiedziaÂł bez cienia uÂśmiechu, a ona podskoczyÂła pod wpÂływem jego gÂłosu. Po chwili jednak na jej policzkach pojawiÂł siĂŞ rumieniec, a ona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do niego.

Wtedy wszystko znikÂło.

D³ugo nie rozmawiali. Kilka dni zajê³o mu przetrawienie tego, czego siê dowiedzia³. Dopiero wtedy zrozumia³, co Natalie mia³a na myœli kiedy mówi³a o braku, jak o ranie, której nie mo¿na wyleczyÌ. Przypomnia³ sobie te wszystkie bezsenne noce wywo³ane ubytkiem tej jednej cz¹stki jego samego. Dotar³o te¿ do niego, jak potworn¹ zdolnoœci¹ dysponowali ludzie Synjys i zacz¹³ siê zastanawiaÌ, czy nie skoùczy siê to tragicznie dla zwyk³ych ludzi.
– MyÂślisz, Âże Voldemort przestanie was ÂścigaĂŚ? – zapytaÂł w koĂącu, siadajÂąc obok niej na ³¹ce.
- JeÂśli straci wszelki dostĂŞp do informacji o nas, nie bĂŞdzie miaÂł wyboru – odrzekÂła spokojnie. – Noran juÂż nam nie zagraÂża, Tchnienie nie zapewni mu tego, czego oczekuje. Leonoscars przestaÂło istnieĂŚ, my jesteÂśmy tutaj.
– A James i Lina?
- WymazaÂłam to z ich pamiĂŞci. Tym razem tak, jak naleÂży.
– Nie lepiej by byÂło po prostu sprawiĂŚ, Âżeby to ON o was zapomniaÂł?
- To nie jest takie proste. Nie kaÂżdy umysÂł jest dla mnie dostĂŞpny, na pewno nie z takiej odlegÂłoÂści. – ZerwaÂła kilka rosnÂących chabrĂłw i zaczĂŞÂła pleœÌ z nich wianek. – Wiem, Âże nie bĂŞdĂŞ mogÂła trzymaĂŚ ciĂŞ przy sobie przez wiecznoœÌ, chociaÂż to byÂłoby...
– Wiem. Od samego poczÂątku gdzieÂś w mojej gÂłowie siedziaÂła myÂśl, Âże ta cala misja nie ma sensu, Âże i tak nie jestem w stanie jej wykonaĂŚ.
– MyÂślĂŞ, Âże siĂŞ spisaÂłeÂś. W gruncie rzeczy wszystko teÂż dobrze siĂŞ skoĂączyÂło...
– Na razie. Woja trwa. MuszĂŞ wracaĂŚ do przyjació³, do ich problemĂłw. Nie mogĂŞ ÂżyĂŚ w Âświecie marzeĂą.
– Jestem twoim Âświatem marzeĂą? To byÂło naprawdĂŞ...
– Denne, wiem, dziĂŞkujĂŞ – zaÂśmiaÂł siĂŞ i obj¹³ jÂą ramieniem. WtuliÂła siĂŞ w niego, a on przygarn¹³ jÂą jeszcze bliÂżej, jakby bojÂąc siĂŞ, Âże za chwilĂŞ zniknie i juÂż nigdy jej nie odzyska.
– Natalie... – zacz¹³. – Ta ostatnia strona, ona... nie istnieje, prawda?
PrzesunĂŞÂła palcami wzdÂłuÂż jego klatki piersiowej, a przez jego ciaÂło przeszedÂł przyjemny dreszcz.
– Kr¹¿yÂły legendy o istnieniu lekarstwa na zranionÂą duszĂŞ, ale czegoÂś, co dawno temu zostaÂło poÂświĂŞcone, nie da siĂŞ juÂż naprawiĂŚ. MoÂże wiĂŞc Cashile tak naprawdĂŞ nigdy nie istniaÂł, byÂł tylko czĂŞÂściÂą snĂłw Nyah. Tylko Âże wtedy ja teÂż musiaÂłabym pozostaĂŚ zÂłudzeniem. MyÂślĂŞ, Âże po prostu na tym Âświecie nie istnieje coÂś takiego, jak zakoĂączenie. KaÂżda ostatnia strona, moÂże byĂŚ rĂłwnie dobrze pierwszÂą zupeÂłnie innej opowieÂści.
– Czyli Voldemort szuka czegoÂś, co nigdy nie powstaÂło. MoÂże ta caÂła misja nie byÂła wcale tak bezsensowna. W kaÂżdym razie szukanie sposoby na po³¹czenie duszy moÂże zaj¹Ì go przez jakiÂś czas...

Podró¿owali jeszcze przez jakiœ czas, odk³adaj¹c w czasie to, co by³o nieuniknione. Zdawali sobie z tego sprawê, kiedy mijali kolejne góry, wkraczali na szlaki, przep³ywali jeziora, odwiedzali osady. Jakaœ czêœÌ Syriusza wcale nie chcia³a wracaÌ do Anglii, wola³a pozostaÌ w tym miejscu ju¿ na zawsze. Ta druga dawa³a mu znaÌ, ¿e przecie¿ bêdzie mia³ czas siê obijaÌ... po œmierci.
– Mam coÂś dla ciebie – powiedziaÂła pewnej nocy, kiedy leÂżeli razem, wpatrujÂąc siĂŞ w ozdobione gwiazdami niebo. WyciÂągnĂŞÂła z torby coÂś przypominajÂącego kiepsko ociosany kamieĂą na rzemyku i wrĂŞczyÂła mu. – To na pamiÂątkĂŞ.
– MyÂślisz, Âże jej potrzebujĂŞ...? Bez tego rĂłwnieÂż nie zapomnĂŞ o tym szaleĂąstwie...
Nie odpowiedziaÂła. Zamiast tego pogÂłaskaÂła go po policzku z delikatnym uÂśmiechem.
– MyÂśl, co chcesz, mam to gdzieÂś – burkn¹³. – Ale niech ci bĂŞdzie, wezmĂŞ ten gÂłaz, ale nawet nie licz na to, Âże bĂŞdĂŞ go nosiÂł. PamiĂŞtam, co o nim mĂłwiÂłaÂś.
ZachichotaÂła gÂłoÂśno, przypominajÂąc mu te draÂżniÂące chwile, ktĂłre spĂŞdzili razem w wiosce.
– Nie ÂśmiaÂłabym o to prosiĂŚ.
Wyci¹gn¹³ kamieù przed siebie i przyjrza³ mu siê z bliska. By³ nieco inny od tego, który uda³o mu siê odebraÌ Gibbonowi, mniejszy, bardziej nierówny, z wiêksz¹ iloœci¹ przedziwnych znaków.
– Sama go zrobiÂłaÂś? – zapytaÂł, chociaÂż znaÂł odpowiedÂź. Natalie kiwnĂŞÂła gÂłowÂą, uderzajÂąc podbrĂłdkiem o jego klatkĂŞ piersiowÂą. – Ech, zdolnoÂści rzeÂźbiarskich to ty nie masz.
– Nie rĂłb takiej miny – powiedziaÂła, patrzÂąc mu prosto w oczy. – Jakby byÂło ci przykro, widzĂŞ to. To przecieÂż nie jest tak, Âże juÂż nigdy siĂŞ nie zobaczymy. Ostatecznie prĂŞdzej, czy póŸniej zawsze znajdujemy osoby, na ktĂłrych nam zaleÂży...
Pewnie mia³a racjê, jak zawsze. Jednak on i tak jej nie rozumia³. ¯yli w kompletnie ró¿nych œwiatach, które nie mia³y szans siê po³¹czyÌ, przynajmniej nie dziœ. Tylko czy warto zaprz¹taÌ sobie tym g³owê? W tej chwili mogli le¿eÌ obok siebie, wpatruj¹c siê w przeró¿ne uk³ady gwiazd i rozpoznaj¹c te najbardziej charakterystyczne.

Tyle musiaÂło wystarczyĂŚ.

MaÂły chÂłopczyk skrzywiÂł siĂŞ, wyraÂżajÂąc niezadowolenie z pozycji, w ktĂłrej aktualnie siĂŞ znalazÂł. Syriusz staraÂł siĂŞ nie wyraÂżaĂŚ irytacji, kiedy Lily poprawiÂła uÂłoÂżenie jego rÂąk. WiedziaÂł bowiem, Âże ona rĂłwnieÂż dawaÂła z siebie wszystko, Âżeby nie zabraĂŚ swojego synka z powrotem w jej kochajÂące ramiona.
– Oby nie wyrĂłsÂł z ciebie mami synek, Harry – powiedziaÂł. – To byÂłoby bardzo Âźle. Szkoda tylko, Âże jesteÂś taki brzydki, jak twĂłj ojciec.
– MĂłw tak dalej, dÂługo nie poÂżyjesz – powiedziaÂł James, uÂśmiechajÂąc siĂŞ wesoÂło. Syriusz zerkn¹³ na Lily, w ktĂłrej zielonych oczach tliÂła siĂŞ ¿¹dza mordu.

Nowe ¿ycie to zawsze powód do radoœci, nawet jeœli by³o kruche. Syn jego przyjaciela by³ tak ma³y, ¿e wydawa³o mu siê, ¿e zaraz siê rozpadnie w jego rêkach. Jakby ju¿ samo to nie przera¿a³o go dostatecznie, nad t¹ ma³¹ istotk¹ ci¹¿y³a jakaœ kl¹twa, któr¹ Dumbledore niejasno t³umaczy³. Nie wiedzieli, o co mu chodzi, ale jego twarz nie zwiastowa³a niczego dobrego. Postanowili jednak nie martwiÌ siê na zapas.

Harry ziewn¹³ potê¿nie i otworzy³ swoje malutkie oczka, ¿eby spojrzeÌ na Syriusza z wyrazem sympatii tak szczerej, ¿e a¿ go zmrozi³o. To przecie¿ niemo¿liwe, ¿eby taki maluch móg³ wyraziÌ cokolwiek, na pewno nawet go nie lubi³, w koùcu nie by³ jego mam¹.
– WÂłaÂściwie, co to jest? – powiedziaÂł James, wskazujÂąc na krzywo ociosany kamieĂą na szyi Syriusza.
– PamiÂątka z podró¿y, kaÂżdy jak¹œ ma... – odparÂł zniecierpliwiony, kiedy Lily momentalnie znalazÂła siĂŞ tuÂż przy nim, Âżeby asekurowaĂŚ bobasa.

Harry James Potter urodziÂł siĂŞ 31 lipca 1981 roku i tego samego dnia jego ojciec wraz ze swoim najlepszym przyjacielem wypili wiĂŞcej ognistej whiskey niÂż przez caÂłe swoje Âżycie. James postanowiÂł kaÂżdemu spotkanemu czÂłowiekowi na ulicy zakomunikowaĂŚ, Âże miaÂł syna, a Syriusz staÂł zawsze kilka krokĂłw dalej i ÂśmiaÂł siĂŞ z tego durnia. Wszyscy musieli wiedzieĂŚ.

Musia³ wiedzieÌ Remus, z którym od dawna siê nie kontaktowali. Ich przyjaciel od wielu miesiêcy przebywa³ z nieznanym nikomu miejscu, ale na wieœÌ o narodzinach Harry'ego przys³a³ list z gratulacjami. Musia³ wiedzieÌ Peter, który zjawi³ siê w Dolinie Godryka ju¿ kilka dni póŸniej. Musia³a wiedzieÌ siostra Lily i jej g³upi m¹¿, chocia¿ Syriusz nie mia³ zielonego pojêcia, z jakiego powodu. Patrzy³, jak ci mugole zatrzaskuj¹ im drzwi przed nosem i nie rozumia³, dlaczego James zaczyna siê œmiaÌ. Musia³a wiedzieÌ Lina, któr¹ Syriusz powiadomi³ osobiœcie. W³aœciwie ka¿dy cz³onek Zakonu Feniksa musia³ wiedzieÌ, równie¿ Frank Longbottom, który tak¿e cieszy³ siê w³asnym synkiem.

To byÂło totalnie irracjonalne, ale James zachowywaÂł siĂŞ tak, jakby chciaÂł, Âżeby caÂły Âświat siĂŞ dowiedziaÂł o istnieniu jego syna. Niewiele mu brakowaÂło do wysÂłania sowy do ministra magii i profesora Slughorna ("zawsze lubiÂł Lily!"). Syriusz uwaÂżaÂł, Âże w takim tempie informacja o istnieniu tego dzieciaka dotrze do caÂłej populacji magicznej.

ByÌ mo¿e to by³o nawet dobre rozwi¹zanie. Przyjœcie na œwiat ma³ego Harry'ego tak znacz¹co siê ró¿ni³o od wszystkiego, co ich otacza³o.
Dzia³ania Voldemorta zyska³y na sile i nic nie wskazywa³o na poprawê sytuacji. Mimo to przez ostatnie tygodnie Syriusz wpad³ w prawdziw¹ obsesjê spacerowania po lesie. Nie mia³ pojêcia, z czego to wynika³o, ale nie móg³ siê powstrzymaÌ, jakby mia³o tam kryÌ siê coœ cennego. K³ad³ siê najczêœciej na znalezionej polanie i ch³on¹³ specyficzne powietrze, które wydawa³o siê dziwnie znajome.
– Na podró¿e mu siĂŞ wziĂŞÂło – prychn¹³ James z niezadowoleniem, wyrywajÂąc tym samym Syriusza z zamyÂślenia. – Mam nadziejĂŞ, Âże juÂż siĂŞ nigdzie nie wybierasz...
Przez d³u¿sz¹ chwilê nie odpowiedzia³, tkniêty niejasnym przeczuciem. Zacisn¹³ d³où na kamieniu, który z kompletnie niezrozumia³ego dla niego powodu znajdowa³ siê ca³y czas przy nim, niczym jakiœ talizman przynosz¹cy szczêœcie. Nie wierzy³ w takie czary.
MoÂże to i sÂłusznie, bo przecieÂż kamieĂą ten nie uchroni go przed tym, co ma nastÂąpiĂŚ juÂż wkrĂłtce. Nie powstrzyma przyjaciela, zdrajcy ani wroga. Nie odwrĂłci miejsc, czasu ani porzÂądkĂłw. Nie zeÂśle prawdy, nie uspokoi sumienia, nie oczyÂści duszy.
Jednak tego Syriusz teraz nie wiedzia³. Nie zdawa³ sobie sprawy, ¿e kiedy Rogers zabierze mu tê ostatni¹ rzecz, która nale¿y tylko do niego, zacznie siê œmiaÌ. Nie widzia³ przysz³oœci, ale to dobrze. Nikt nie powinien znaÌ swojej ostatniej godziny, najwiêkszej straty ani przysz³ych nieszczêœÌ. Te obecne by³y wystarczaj¹ce.
– ZostanĂŞ pod jednym warunkiem – powiedziaÂł w koĂącu, odsuwajÂąc od siebie Lily i uÂśmiechajÂąc siĂŞ do chÂłopca, ktĂłry juÂż zd¹¿yÂł zasn¹Ì w jego ramionach. SpojrzaÂł na Jamesa z pewnÂą dozÂą niepewnoÂści, ale prychn¹³, bo przecieÂż i tak znaÂł jego odpowiedÂź. – ChcĂŞ byĂŚ ojcem chrzestnym.