Na poczÂątku chciaÂłabym bardzo podziĂŞkowaĂŚ Penelope, ktĂłra po raz kolejny przeglÂąda moje wypociny przed publikacjÂą, oraz Raven za Leonoscars ; )
Tê czêœÌ dedykujê Angie (powinnaœ wiedzieÌ dlaczego haha)

Wpadaj¹ce przez konary drzew promyki s³oùca œwieci³y wprost na jego twarz. Nie móg³ otworzyÌ oczu, chocia¿ bardzo chcia³. Wci¹¿ krêci³o mu siê w g³owie i zbiera³o siê na wymioty. Le¿a³ na wilgotnej ziemi, jednak bior¹c pod uwagê, ¿e i tak by³ ca³y mokry, nie przeszkadza³o mu to w znacz¹cym stopniu. Coœ ewidentnie urz¹dzi³o sobie spacer po jego brzuchu. Paj¹k?
PoczuÂł bolesne ukÂąszenie. Nieprzyjemne pieczenie rozeszÂło siĂŞ po caÂłym organizmie.

– Chyba nic mu siĂŞ nie staÂło, jak myÂślicie? – usÂłyszaÂł sÂłodki, kobiecy gÂłos. OtworzyÂł jedno oko.

Wpatrywa³a siê niego grupa osobliwie wygl¹daj¹cych ludzi. Na przedzie sta³ mê¿czyzna o gêstej, brunatnej brodzie i jasnych, niebieskich oczach. W jednej rêce trzyma³ wid³y, w drugiej kosz wype³niony nieznan¹ mu roœlinnoœci¹. Nie sprawia³ wra¿enia sympatycznego: jego twarz szpeci³ sporej wielkoœci siniec pod okien, na jego ubraniu mo¿na by³o dostrzec widoczne œlady krwi. Dla kontrastu zaraz za nim chowa³a siê m³oda kobieta o d³ugich ciemnoblond w³osach, zwi¹zanych w luŸny warkocz. Mia³a ma³y, lekko zadarty nos i delikatnie ró¿owe usta, które w tamtym momencie u³o¿y³y siê w promienny uœmiech. Nieco dalej sta³a grupa wymalowanych b³otem ludzi, gdzie ka¿dy nosi³ p³aszcz wyposa¿ony w pokaŸny kaptur, który skutecznie zakrywa³ ich twarze.
– Ian! – zawoÂłaÂł jeden z nich, wyraÂźnie podenerwowany.
Kiedy spojrzaÂł w drugÂą stronĂŞ, dostrzegÂł siedzÂącÂą na jednym z kamieni LinĂŞ, a obok niej... chÂłopca...

Zaraz...

PodniĂłsÂł siĂŞ, uwaÂżnie obserwujÂąc zachowanie otaczajÂącej go grupy. Nikt jednak nie zareagowaÂł, z wyjÂątkiem dziewczyny stojÂącej na przedzie, ktĂłra zatrzepotaÂła obsesyjnie rzĂŞsami.

– IAN! – powtĂłrzyÂł woÂłanie czÂłowiek, a wtedy chÂłopiec wstaÂł i najwolniej jak tylko mĂłgÂł, podszedÂł do niego. Pod wpÂływem groÂźnego spojrzenia od osoby, ktĂłra najprawdopodobniej byÂła jego opiekunem, wyraÂźnie straciÂł rezon. JuÂż nie przypominaÂł tego dzielnego i pewnego siebie wojownika. W tamtym momencie wyglÂądaÂł po prostu jak dziecko, ktĂłre najwyraÂźniej coÂś przeskrobaÂło. Przez krĂłtkÂą chwilĂŞ wbijaÂł spojrzenie w mĂŞÂżczyznĂŞ o gĂŞstej brodzie, jednak ten, pochÂłoniĂŞty obserwowaniem Syriusza i Liny, w ogĂłle nie zwracaÂł na niego uwagi. NieufnoœÌ od niego bijÂąca, byÂła niemal namacalna.

– Co tutaj robicie?
– A gdzie jesteÂśmy? – zapytaÂł wci¹¿ zamyÂślony Syriusz. Nie potrafiÂł zrozumieĂŚ, jakim cudem znalazÂł siĂŞ na polanie, skoro byÂł pewny, Âże wpadÂł do wody.
– Nie wiedzÂą, gdzie sÂą! - zaÂśmiaÂł siĂŞ jeden z mĂŞÂżczyzn. DodaÂł coÂś juÂż po cichu do osoby stojÂącej obok niego, ktĂłra zarechotaÂła zÂłoÂśliwie.
– PrzyprowadziÂłam was do Leonoscars, jak chcieliÂście – rzuciÂł chÂłopiec, nazywany Ianem. Jego opiekun spojrzaÂł na niego ostrzegawczo, wiĂŞc szybko cofn¹³ siĂŞ kilka krokĂłw i schowaÂł za jednÂą z zakapturzonych postaci.
– To jest Leonoscars? – Lina byÂła wyraÂźnie zszokowana. RozglÂądaÂła siĂŞ na boki, prĂłbujÂąc odnaleŸÌ jakiekolwiek domy czy uprawiane pola. Jednak z kaÂżdej strony otaczaÂł ich gĂŞsty las.
– Tato, to niegrzeczne tak zachowywaĂŚ siĂŞ wobec goÂści – powiedziaÂła dziewczyna, akcentujÂąc ostatnie sÂłowo. MĂŞÂżczyzna z brodÂą spojrzaÂł na niÂą pytajÂąco, wiĂŞc dodaÂła - Stoicie nad nimi z widÂłami i Âłopatami. Na pewno czujÂą siĂŞ nieswojo. ZaproÂśmy ich do gospody.
– Natalie, przecieÂż to sÂą OBCY – rzekÂł jej ojciec naciskajÂąc na ostatnie sÂłowo. - MogÂą byĂŚ niebezpieczni.
– To czarodzieje tato, czym mogÂą nam tutaj zagroziĂŚ? – Dziewczyna posÂłaÂła Syriuszowi czarujÂący uÂśmiech, jednak ten w odpowiedzi skrzywiÂł siĂŞ i zmarszczyÂł brwi.
– Ona ma racjĂŞ, Raphael – rzekÂł inny mĂŞÂżczyzna z grupy zakapturzonych postaci. – Czarodzieje nie radzÂą sobie bez magii, a tutaj ich ró¿dÂżki tracÂą moc. Nie sÂą dla nas Âżadnym niebezpieczeĂąstwem.
Pozostali pokiwali g³owami. Tylko jeden z nich jakby siê wy³ama³ i kompletnie niezainteresowany s³owami towarzyszy œci¹gn¹³ kaptur z g³owy i spojrza³ w niebo. Ró¿ni³ siê od pozosta³ych: by³ niski i wyj¹tkowo blady. Na jego twarzy mo¿na by³o dostrzec tajemnicze, czarne znaki, których Syriusz nie móg³ sobie z niczym skojarzyÌ. Jednak nie wierzy³, ¿e cz³owiek wytatuowa³ je dla ozdoby. Mê¿czyzna mamrota³ coœ do siebie, ale nikt oprócz Syriusza nie zwraca³ na to uwagi.
– CzujĂŞ siĂŞ, jakby nas sÂądzili – szepnĂŞÂła cicho Lina i chwyciÂła Syriusza za rĂŞkaw kurtki. Nie odpowiedziaÂł. WpatrywaÂł siĂŞ w wytatuowanego mĂŞÂżczyznĂŞ, jakby jego obecnoœÌ miaÂła byĂŚ dla niego wskazĂłwkÂą.

– PrzestaĂącie juÂż – odezwaÂła siĂŞ jedna z zakapturzonych osĂłb. - Nie wiedziaÂłam, Âże od dziÂś wzbraniamy komukolwiek wstĂŞpu do wioski.
MĂŞÂżczyzna o gĂŞstej brodzie, nazwany przez swoich Raphalelem, nachmurzyÂł siĂŞ.
– Ale...
– DosyĂŚ! – Kobieta ÂściÂągnĂŞÂła kaptur z gÂłowy. Podobnie jak reszta miaÂła dÂługie i poplÂątane wÂłosy, jednak w przeciwieĂąstwie do dziewczyny stojÂącej za Raphaelem, jej twarz naznaczona byÂła wieloma zmarszczkami wokó³ ust i oczu. – Nie bĂŞdziemy tutaj staĂŚ. Jestem gÂłodna, zasÂłuÂżyÂłam na obiad.
– A co z naszymi goœÌmi? – zapytaÂła Natalie. Wci¹¿ spoglÂądaÂła kÂątem oka na przybyszĂłw, peÂłna niezdrowej ekscytacji.
– ChcieliÂśmy tylko dostaĂŚ siĂŞ do Leonoscars – wtrÂąciÂła szybko Lina. – mamy tutaj spotkanie z... kimÂś.
– TUTAJ? – MĂŞÂżczyzna o gĂŞstej brodzie spojrzaÂł na nich zdziwiony. MiaÂł bardzo silny i donoÂśny gÂłos, pod wpÂływem ktĂłrego reszta grypy jakby zmalaÂła. - A dlaczego akurat w Leonoscars?
– Tutaj chciaÂł siĂŞ zobaczyĂŚ, to tutaj jesteÂśmy – rzekÂł Syriusz, starajÂąc siĂŞ nie okazywaĂŚ zdenerwowania. Nie mĂłwiÂł prawdy i obawiaÂł siĂŞ, Âże ludzie w kapturach to wyczujÂą. – Jak go spotkamy, to na pewno wam objawi swoje motywy. My ich nie znamy.
Mê¿czyzna wymieni³ zdziwione spojrzenie z jedn¹ z zakapturzonych postaci. WidaÌ wci¹¿ mia³ w¹tpliwoœci i szuka³ odpowiedzi wœród pozosta³ych towarzyszy. Nikt jednak siê nie poruszy³, dlatego po d³ugiej chwili wzruszy³ ramionami i rzuci³:
– Osada jest za starym kasztanowcem. JeÂśli ruszycie z nami, wkrĂłtce znajdziecie siĂŞ na miejscu. Ale nie chcĂŞ tu widzieĂŚ Âżadnego burdelu...
– Tato! – zapiszczaÂła dziewczyna.

Grupa ludzi zaczê³a pod¹¿aÌ w kierunku lasu, a Syriuszowi i Linie nie pozosta³o nic innego, jak ruszyÌ za nimi. Obydwoje byli wyj¹tkowo zmêczeni, nie tylko fizycznie, ale równie¿ psychicznie. Wyprawa, która powinna trwaÌ zaledwie godzinê, okaza³a siê wyj¹tkowo d³uga i nu¿¹ca. Nie mieli czasu na zwiedzanie, a samo dotarcie do wioski przypomina³o bardziej wycieczkê krajoznawcz¹ ni¿ cokolwiek innego. Przeszkoda goni³a przeszkodê, a czas ucieka³. W koùcu mieli znaleŸÌ Gibbona i dowiedzieÌ siê, w jakim celu uda³ siê do Leonoscars. W obecnym czasie nie potrafili nawet okreœliÌ, któr¹ czêœÌ lasu aktualnie przemierzaj¹.
– SkÂąd jesteÂście? – Nie wiadomo skÂąd przed Syriuszem wyrosÂła drobna blondynka, ktĂłra kilka minut wczeÂśniej chowaÂła siĂŞ za plecami mĂŞÂżczyzny zwanego Raphaelem.
– Z Londynu – rzekÂła powoli Lina, obserwujÂąc dziewczynĂŞ, ktĂłra uwiesiÂła siĂŞ na ramieniu jej towarzysza. Syriusz miaÂł gÂłupiÂą minĂŞ: byÂła to wybuchowa mieszanka zdziwienia, irytacji i rozbawienia. Lina posÂłaÂła mu zÂłoÂśliwy uÂśmiech.
– Rzadko mamy tutaj goÂści. Nikt nie lubi chodziĂŚ po lesie. A szkoda, bo to bardzo fajne zajĂŞcie. MoÂżna spacerowaĂŚ i wpatrywaĂŚ siĂŞ w niebo...
– Zaiste, bardzo ciekawe – wymamrotaÂł Syriusz, prĂłbujÂąc odczepiĂŚ od siebie dziewczynĂŞ.
– ... albo zbieraĂŚ grzyby czy zioÂła. Ojciec chodzi teÂż do kopalni, ale ja to nie lubiĂŞ takich zajĂŞĂŚ. SÂą takie... ciĂŞÂżkie. WolĂŞ jednak polowaĂŚ. Znaczy ja nie zabijam zwierzÂąt, ale polujĂŞ na nich oglÂądanie. Raz widziaÂłam stado saren i tak siĂŞ przestraszyÂłam, Âże zobaczĂŞ zaraz jakiegoÂś jelenia! MaÂła jestem, taki potwĂłr mĂłgÂłby zrobiĂŚ mi krzywdĂŞ. Ale na caÂłe szczĂŞÂście...

Westchn¹³. ¯a³owa³, ¿e nie mia³ pilota, którym móg³by wy³¹czyÌ be³kot dziewczyny. Jej barwa g³osu by³a co najmniej irytuj¹ca. Sama Natalie przyt³acza³a swoim zachowaniem, s³owami, piskiem i zapachem. Cuchnê³o od niej lasem, zio³ami i czymœ jeszcze, czego w ¿aden sposób nie potrafi³ zidentyfikowaÌ. Zmarszczy³ nos.

– No i wtedy ja mu powiedziaÂłam...
– WÂłaÂściwie jak siĂŞ tutaj znaleÂźliÂśmy, Natalie? – Monolog dziewczyny przerwaÂła Lina. – DomyÂślam siĂŞ, Âże to jakiÂś rodzaj zÂłudzenia albo teleportacji.
Blondynka spojrzaÂła na niÂą zdumiona. Najprawdopodobniej w ogĂłle nie rozumiaÂła, co kobieta do niej mĂłwiÂła.
– ÂŻeby dostaĂŚ siĂŞ tutaj, skoczyliÂśmy z ogromnego urwiska - tÂłumaczyÂła cierpliwie Lina. – Ale nie mam pojĂŞcia, jak to siĂŞ staÂło. Technicznie...
– To portal – powiedziaÂł chÂłopiec, ktĂłry najwyraÂźniej uwolniÂł siĂŞ od groÂźnego spojrzenia swego opiekuna. – TuÂż nad wodÂą. Przenosi nas do wioski, ktĂłrÂą chroni magia. W inny sposĂłb nie moÂżna siĂŞ tu dostaĂŚ. – ZamilkÂł na chwilĂŞ, jakby pogr¹¿ajÂąc siĂŞ w zadumie. Jednak zaraz uÂśmiechn¹³ siĂŞ zÂłoÂśliwie i dodaÂł: - Poza tym nie pytajcie o takie rzeczy Natalie. Ona nigdy nie opuszcza wioski.
– Opuszczam, kiedy chcĂŞ – odpowiedziaÂła dziewczyna, w ogĂłle nie przywiÂązujÂąc wagi do niezbyt uprzejmego tonu chÂłopca - Ale rzadko chcĂŞ. W koĂącu co tam moÂżna robiĂŚ w tym Londynie? Nic tylko gwar, haÂłas, krzyki. Raz, kiedy pojechaÂłam tam z matkÂą...

Szli tak z kilkanaœcie minut, a nikt oprócz dra¿ni¹cej Natalie nie przemówi³ do nich ani razu. Od czasu do czasu m³ody Ian odwraca³ siê, jakby chcia³ siê upewniÌ, ¿e wci¹¿ za nimi id¹. Starca dalej nie by³o widaÌ, jakby zapad³ siê pod ziemiê.

W koùcu ich oczom objawi³a siê wioska, chocia¿ takie okreœlenie raczej nie oddawa³o klimatu tego miejsca. Na samym œrodku ogromnej polany widoczne by³o otoczone kamieniami miejsce na ognisko. Doko³a niego poustawiano pieùki, na których w tamtym momencie siedzia³o trzech mê¿czyzn ubranych w poobdzierane, zielone kombinezony. Nieco dalej mo¿na by³o dostrzec d³ugi stó³ z zadaszeniem w postaci siatki, a obok stos pouk³adanych kawa³ków drewna. Pod kilkoma niewielkimi drzewami roz³o¿ono namioty wojskowe, a na przywi¹zanych do drzew sznurach suszy³o siê pranie. Wszystko wygl¹da³o jak jedno wielkie obozowisko, a nie wieœ: mimo usilnych staraù Syriusz nie móg³ dostrzec ani jednego domu czy chaty. Jednak kiedy bli¿ej przyjrza³ siê namiotom, móg³ dojœÌ do wniosku, ¿e z pewnoœci¹ nie by³y to mugolskie kawa³ki pozszywanego materia³u. W tym przypadku ka¿dy z namiotów unosi³ siê lekko nad ziemi¹. Nie trzeba by³o byÌ geniuszem, by wyczuÌ magiczn¹ aurê wydobywaj¹c¹ siê z tamtego miejsca. By³a jednak to aura o tyle dziwna, ¿e ze zwyk³ymi zaklêciami mia³a niewiele wspólnego.

– Sypiacie wszyscy razem? – zapytaÂła dziewczynĂŞ Lina. Ta tylko zachichotaÂła cicho i odparÂła:
– OczywiÂście, Âże nie. Tutaj kaÂżdy Âśpi sam. Nikt obcy nie ma wstĂŞpu do pokoju. Ja teÂż nie mogÂłabym was zaprosiĂŚ do swojego. To niemoÂżliwe. GdybyÂście weszli do namiotu najprawdopodobniej rozpÂłynĂŞlibyÂście siĂŞ w tej no... pró¿ni. – Ponownie zachichotaÂła, ale tym razem o wiele gÂłoÂśniej. Syriusz zachodziÂł w gÂłowĂŞ, gdzieÂż znajdujÂą siĂŞ te ich "osobne pokoje", jednak Âżadne rozwiÂązanie nie przyszÂło mu dog Âłowy. ZakÂładaÂł, Âże byĂŚ moÂże w namiotach dochodziÂło do specyficznego rodzaju teleportacji w inne miejsce. W koĂącu z jednym portalem mieli juÂż do czynienia.

Dziewczyna ciÂągnĂŞÂła Syriusza w kierunku jednego z namiotĂłw. PoczuÂł lekkie rozdraÂżnienie, ale i tak nie wiedziaÂł, gdzie miaÂłby siĂŞ udaĂŚ, dlatego zdaÂł siĂŞ na przewodnika. Nawet jeÂśli tym przewodnikiem miaÂła byĂŚ kobieta o dosyĂŚ wÂątpliwej inteligencji. Lina szÂła obok niego, rozglÂądajÂąc siĂŞ dookoÂła.
– Zapraszam – powiedziaÂła do dwĂłjki Natalie, wskazujÂąc na wejÂście.
– A co z pró¿niÂą...? – zapytaÂła Lina, ale dziewczyna juÂż nie zd¹¿yÂła odpowiedzieĂŚ. Sama wkroczyÂła do Âśrodka namiotu i zniknĂŞÂła im z oczu.
– Skoro nie zabiÂł nas skok z urwiska, to wÂątpiĂŞ, by miaÂło nas zaÂłatwiĂŚ wejÂście do kilku pozszywanych szmat – rzekÂł Syriusz do Liny. Ta wci¹¿ siĂŞ wahaÂła, ale w koĂącu kiwnĂŞÂła gÂłowÂą i pod¹¿yÂła Âśladem Natalie.

ZnaleÂźli siĂŞ w duÂżym pomieszczeniu, ktĂłre od Âśrodka przypominaÂło drewnianÂą chatĂŞ. Mogliby przysiÂąc, Âże wkroczyli do zwykÂłej gospody. Drewniane stoÂły, ogromne Âławki, kilka skĂłrzanych foteli tworzyÂło specyficzny klimat londyĂąskiego "Dziurawego KotÂła". BrakowaÂło tylko siedzÂących w kÂątach goblinĂłw. Na Âścianach przywieszono Âłby dzikich zwierzÂąt i to zarĂłwno tych niemagicznych, jak wÂładajÂących niespotykanymi mocami. Niezbyt miÂłe wraÂżenie na Syriuszu robiÂła wypchana gÂłowa jelenia. ÂŚlepia zwierzĂŞcia niemalÂże wpatrywaÂły siĂŞ w niego z wyrzutem znad baru, przy ktĂłrym staÂł krĂłtko ostrzyÂżony mĂŞÂżczyzna. Podobnie jak reszta mieszkaĂącĂłw Leonoscars nie wyglÂądaÂł nazbyt czysto, chociaÂż w porĂłwnaniu do takiego Iana czy Raphaela wydawaÂł siĂŞ chociaÂż w minimalnym stopniu schludny. PrzemywaÂł szklanki po piwie przy blaszanej misie z wodÂą.
W pomieszczeniu nie znajdowa³o siê zbyt wiele osób. Przy kominku siedzia³y dwie kobiety robi¹ce na drutach, jedna z nich klepa³a siê po rozdêtym, ciê¿arnym brzuchu. W k¹cie mo¿na by³o dostrzec zarys dwóch mê¿czyzn, pij¹cych w milczeniu piwo. Przy samym barze jad³ wyj¹tkowo poobijany cz³owiek. Mia³ podbite oko i spor¹ iloœÌ zadrapaù na policzkach i rêkach. Wygl¹da³, jakby walczy³ z rozwœcieczonym zwierzêciem.

Natalie podbieg³a do barmana ze s³odkim uœmiechem na ustach. Uca³owa³a go w oba policzki i wskaza³a na Syriusza rêk¹. Ten tylko coœ odburkn¹³ i znikn¹³ za zapleczu.
– To nasza gospoda. Tutaj sobie siedzimy, jak czujemy siĂŞ samotni - powiedziaÂła Natalie, odgarniajÂąc z czoÂła kosmyki blond wÂłosĂłw. – To jest Bertram. A raczej byÂł, zanim znikn¹³. – Ponownie zachichotaÂła, co Syriusz skwitowaÂł uniesieniem brwi. – Teraz nikogo nie ma, bo obiady zazwyczaj jadamy samotnie. To ma nas skÂłoniĂŚ do przemyÂśleĂą o Âżyciu, miÂłoÂści, przyszÂłoÂści, rodzinie pracy i... czegoÂś jeszcze, ale zapomniaÂłam.
– Wszystkich obcych tak oprowadzasz, Natalie? – zapytaÂła grzecznie Lina, chociaÂż w jej gÂłoÂśnie moÂżna byÂło dostrzec nutkĂŞ zgryÂźliwoÂści.
– No jasne – rzekÂła z entuzjazmem dziewczyna. NiemalÂże podskoczyÂła w miejscu z ekscytacji. – Tak tutaj nudno...
Wtedy z zaplecza wyszed³ barman, nios¹c blaszany czajnik z wod¹. Wyci¹gn¹³ spod lady dwa kubki, do których bez s³owa wla³ wrz¹tku. Potem bez s³owa zacz¹³ ponownie czyœciÌ kufle z misy.
– Herbata dla was – zapiszczaÂła Natalie.

Niewiele mo¿na by³ siê dowiedzieÌ od Natalie, chocia¿ ta mówi³a bez przerwy. WiêkszoœÌ to jednak by³ rzut s³ów bez ³adu i sk³adu i dotyczy³ codziennych, niczym siê nie wyró¿niaj¹cych siê czynnoœci takich jak zbieranie jagód w lesie latem, czy rozpoznawaniem zwierz¹t po œladach. Lina s³ucha³a jej cierpliwie, staraj¹c siê wyci¹gn¹Ì jakiekolwiek informacje z jej przemowy, natomiast Syriusz pi³ herbatê pogr¹¿ony we w³asnych myœlach.

Wiedzia³, ¿e jest ju¿ póŸno i jeœli nie wyrobi¹ siê do wieczora, to bêd¹ musieli spêdziÌ w wiosce noc. Pomijaj¹c oczywiœcie sam problem zwi¹zany ze spaniem w lesie, on po prostu nie móg³ sobie na to pozwoliÌ. Ceni³ w³asne ¿ycie, a jeœli los zatrzyma go w Leonoscars, to najpewniej je straci. Zostanie zamordowany ze szczególnym okrucieùstwem i zapewne, co najgorsze, bez pomys³u.

Powoli pub zacz¹³ zape³niaÌ siê ludŸmi. Nikt nie zwraca³ uwagi na Syriusza czy Linê, jakby widok obcych ludzi by³ dla nich codziennoœci¹. Kontrastowa³o to z pocz¹tkow¹ niechêci¹ miejscowych w kapturach jak i z sam¹ ide¹ ukrycia wioski w œrodku lasu blokuj¹cego magiê. Natalie sprawia³a wra¿enie, jakby by³a w weso³ym miasteczku, a aktualnie bawi³a siê w najlepszej z karuzeli. Nieustannie wierci³a siê na krzeœle, a podniecenie niemal¿e rozsadza³o j¹ od œrodka.

Syriusz zerkn¹³ w stron¹ baru. Mê¿czyzna z poobijan¹ twarz¹ znikn¹³ w k¹cie wraz z innym cz³owiekiem, który nosi³ pokaŸny, ciemnoszary kaptur. Jakaœ grupa weso³ych kobiet podbieg³a do baru i ze œmiechem zaczê³a zagadywaÌ barmana. Zachowywa³y siê podobnie jak Natalie, z tym ¿e ich radoœÌ by³a o wiele mniej s³odka ni¿ w przypadku blondynki. Przez moment Syirusz by³ pewien, ¿e ich towarzyszka wstanie i pójdzie przywitaÌ siê z kole¿ankami, bo spogl¹da³a w tamtym kierunku ze zmarszczonymi brwiami. Jednak po chwili siêgnê³a po stoj¹c¹ na stole fili¿ankê i zaczê³a s¹czyÌ herbatê, wpatruj¹c siê uwa¿nie w Syriusza. Poczu³ siê co najmniej nieswojo.
– ÂŚciemnia siĂŞ – rzuciÂła Lina, patrzÂąc przez okno.
Jedna z dziewczyn stoj¹cych przy barze rozla³a piwo na swoj¹ kole¿ankê. Ta tylko zaœmia³a siê weso³o i zaczê³a wycieraÌ dekolt szmat¹ podan¹ przez barmana, który uwa¿nie obserwowa³ ruch jej d³oni z lekko rozchylonymi ustami. Jeden z mê¿czyzn wchodz¹cych do namiotu potkn¹³ siê o stoj¹ce na œrodku wiadro, przez co wpad³ na poobijanego mê¿czyznê, który w³aœnie w tym momencie podawa³ jakimœ kamieù do rêki swojego towarzysza.

Mê¿czyzna uderzy³ o œcianê. Jego towarzysz w ostatniej chwili zd¹¿y³ uskoczyÌ. Przedmiot spad³ na ziemiê i przeturla³ siê pod jedn¹ z szafek. Zdenerwowany towarzysz rzuci³ siê w jego kierunku i ze z³oœci¹ zacz¹³ na kolanach przeszukiwaÌ pod³ogê.
– Hej! – krzykn¹³ Syriusz, wstajÂąc. SiĂŞgn¹³ po ró¿dÂżkĂŞ ukrytÂą w tylnej kieszeni spodni, chociaÂż wiedziaÂł, Âże i tak mu siĂŞ nie przyda.
KlĂŞczÂący mĂŞÂżczyzna wstaÂł z grafitowym kamieniem w rĂŞku. Kaptur spadÂł mu z gÂłowy, obnaÂżajÂąc kwadratowÂą szczĂŞkĂŞ i malutkie, czarne oczy.

Przed nimi staÂł Gibbon.

Zanim ktokolwiek zd¹¿y³ choÌby pisn¹Ì, Œmiercio¿erca rzuci³ siê w kierunku wyjœcia z pubu. Syriusz pobieg³ za nim, rozpychaj¹c ³okciami grupê stoj¹cych ludzi. Jedna z chichocz¹cych kobiet wpad³a na kole¿ankê i obie przewróci³y siê na ziemiê. Black jednak nie zwróci³ na nie uwagi. Przeskoczy³ przez wiadro stoj¹ce na ziemi i wypad³ z namiotu.

Oœlepi³ go blask zachodz¹cego s³oùca. Próbowa³ zlokalizowaÌ Gibbona, ale lekko sko³owany nie dostrzega³ niczego. Chwilê póŸniej pojawi³a siê obok niego Lina.
– Gdzie on jest? – wysapaÂła.
– Tam! – krzykn¹³ Syriusz i rzuciÂł siĂŞ w poÂścig na uciekajÂącym mĂŞÂżczyznÂą.

Nigdy nie mia³ problemów z kondycj¹, jednak niekoùcz¹cy siê bieg przez lasy Leonoscars by³ o wiele bardziej wyczerpuj¹cy ni¿ jakakolwiek przebie¿ka po londyùskim parku. Ciê¿ko mu by³o utrzymaÌ równowagê na œliskiej nawierzchni utworzonej z gnij¹cych liœci. W dodatku skupiony na umykaj¹cej postaci w ogóle nie zwraca³ uwagi na wystaj¹ce spod ziemi korzenie drzew. Nie raz, nie dwa wyl¹dowa³ na ziemi, mimo to w ogóle nie zastanawia³ siê nad ewentualnym bólem. Zanim zd¹¿y³ chocia¿by pomyœleÌ, zaraz wstawa³ i bieg³ dalej. Powoli brakowa³o mu tchu, ale na ca³e szczêœcie Gibbonowi najwyraŸniej równie¿. Lina zosta³a w tyle.
Przed nimi objawi³ siê ogromny staw o ponurym wygl¹dzie, jednak Œmiercio¿erca nie zwalnia³. Kiedy Syriuszowi ju¿ siê wydawa³o, ¿e droga ucieczki dobieg³a koùca, Gibbom wskoczy³ do wody i w niej znikn¹³.

Nie deliberuj¹c siê nad konsekwencjami, Syriusz równie¿ rzuci³ siê do wody. Nie zd¹¿y³ nawet poczuÌ jej zapachu: ju¿ po chwili znalaz³ siê na œrodku polany. Tym razem nie by³ zadziwiony teleportacj¹. W oczu rzuci³ mu siê g³az, który spotkali z Lin¹ na samym pocz¹tku swojej wyprawy do Leonoscars, jednak nie mia³ czasu na dalsze obserwacje. Nie zastanawiaj¹c siê zbyt d³ugo, rzuci³ w kierunku Gibbona urok o czerwonym promieniu. Ten b³yskawicznie go odbi³ i próbowa³ siê teleportowaÌ, natomiast wtedy Syriusz powali³ go na ziemiê. Przez d³u¿sz¹ chwilê szarpali siê nawzajem bez u¿ycia czarów. Ró¿d¿ka jednego i drugiego le¿a³a prawie stopê od nich. Walka wydawa³a siê byÌ wyrównana: Gibbon nale¿a³ zdecydowanie do osób silnych, które jednym ciosem powalaj¹ przeciwnika na ziemiê. Mimo to Syriusz by³ o wiele zwinniejszy od teoretycznie wiêkszego Œmiercio¿ercy, wiêc z ³atwoœci¹ unika³ jego ataków. Liczy³ na to, ¿e Gibbon w koùcu siê zmêczy, poza tym nie móg³ zrobiÌ nic.

Jeden z ciosów trafi³ go prosto w nos. Poczu³ jak krew zalewa mu twarz, ale stara³ siê zignorowaÌ ból. Chwyci³ Œmiecio¿ercê za skraj szaty, by ten nie zdo³a³ siê teleportowaÌ, co najpewniej zamierza³ uczyniÌ. W odpowiedzi Gibbon próbowa³ go kopn¹Ì, ale w ostatniej chwili Syriusz zmieni³ swoj¹ pozycjê, wiêc ogromna stopa wyl¹dowa³a w bagnie. Szybkim ruchem siêgn¹³ po swoj¹ ró¿d¿kê i wycelowa³ ni¹ w mê¿czyznê.

– Nie ruszaj siĂŞ, Âśmieciu – warkn¹³. Gibbon zamarÂł. Prawdopodobnie analizowaÂł, jak zamiary miaÂł jego przeciwnik. Nigdy wczeÂśniej go nie widziaÂł, nie mĂłgÂł przewidzieĂŚ, czy za chwilĂŞ niezostanie zamordowany. SkÂąd niby mĂłgÂł wiedzieĂŚ, Âże Syriusz nie odwaÂżyÂły siĂŞ uÂżyĂŚ ktĂłregokolwiek z zaklĂŞĂŚ niewybaczalnych. – A teraz oddaj mi to, co trzymasz w rĂŞce... Powoli!

Gibbon rzuci³ siê w kierunku swojej ró¿d¿ki. Urok, który Syriusz wyrzuci³ w jego stronê, trafi³ go, przez co ciemny kamieù w jego rêce uton¹³ w liœciach lasu Leonoscars. Kilka sekund, które Syriusz przeznaczy³ na obserwacjê ów przedmiotu, Œmiercio¿erca wykorzysta³ na teleportacjê. Nim Syriusz zd¹¿y³ zrobiÌ cokolwiek, Gibbon znikn¹³.

Zakl¹³ g³oœno. Podszed³ do miejsca, w którym przed chwil¹ sta³ mê¿czyzna i wymaca³ kamieù, którego Gibbon tak nieudolnie pilnowa³. Przyjrza³ mu siê. Dopiero teraz zda³ sobie sprawê, ¿e przedmiot powieszony jest na cienkim rzemyku, by³ wiêc swego rodzaju ozdob¹. Na kamieniu wyryto jakieœ dziwne, nieznane mu znaki. Nie by³y to z pewnoœci¹ staro¿ytne runy, chocia¿ musia³y siê w ten czy inny sposób z nimi wi¹zaÌ.

– Gdzie on jest? – usÂłyszaÂł gÂłos za sowimi plecami. Na polanie pojawiÂła siĂŞ Lina. TrzymaÂła w rĂŞku ró¿dÂżkĂŞ. ByÂła caÂła brudna i roztrzepana, nie prezentowaÂła siĂŞ zbyt korzystnie. OddychaÂła ciĂŞÂżko, trzymajÂąc siĂŞ za bok.
– UciekÂł – rzekÂł niedbale, wci¹¿ przypatrujÂąc siĂŞ swojej zdobyczy.
– Jak to uciekÂł? – spanikowaÂła. – PozwoliÂłeÂś mu siĂŞ teleportowaĂŚ?!
– Tak, Lina – rzuciÂł zirytowany. – StaliÂśmy sobie na polanie, rozwialiÂśmy o pogodzie, kiedy on zapytaÂł mnie "Syriuszu, czy mĂłgÂłbym teraz pĂłjœÌ do diabÂła?", a ja do niego "Nie ma sprawy, pozwalam ci siĂŞ teleportowaĂŚ".
– Kiepski czas do ÂżartĂłw – powiedziaÂła. RozejrzaÂła siĂŞ dookoÂła. - SpartaczyliÂśmy zadanie. MieliÂśmy go podsÂłuchaĂŚ, ale oczywiÂście ty musiaÂłeÂś go ÂłapaĂŚ – spojrzaÂła na niego z wyrzutem.
– PowiedziaÂła kobieta, ktĂłra zamiast zostaĂŚ w gospodzie i otoczyĂŚ jego towarzysza, pobiegÂła za mnÂą - wycedziÂł przez zaciÂśniĂŞte zĂŞby. – Nie widzĂŞ sensu rozgrzebywania tego. Powiemy Zakonowi, Âże uciekÂł i koniec. KaÂżdemu moÂże wymkn¹Ì siĂŞ ÂŚmiercioÂżerca. Poza tym chciaÂłbym ci coÂś...

Na polanie teleportowaÂła siĂŞ trĂłjka czarodziejĂłw. KaÂżdy z nich ubrany byÂł w identyczny strĂłj: ciemne spodnie, sweter, czarne ciĂŞÂżkie buty i rĂŞkawice. Jeden z nich, krĂłtko obciĂŞty szatyn z szarymi oczami otoczonymi przez gĂŞste, czarne rzĂŞsy uÂśmiechaÂł siĂŞ z wyÂższoÂściÂą. Teoretycznie byÂł drobniejszy od pozostaÂłych, ale biÂła od niego niesamowita magiczna aura, ktĂłra paraliÂżowaÂła nawet najodwaÂżniejszych. Jego towarzysze stali jakby w jego cieniu, gotowi wykonywaĂŚ rozkazy.
– Kurwa – wypaliÂł Syriusz, nim zd¹¿yÂł ugryŸÌ siĂŞ w jĂŞzyk.