Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29].

***

W sypialni paliÂła siĂŞ tylko jedna Âświeca, ale siedzÂącej przy lustrze kobiecie w biaÂłym szlafroku to nie przeszkadzaÂło. Delikatnie czesaÂła wyjÂątkowo zadbane wÂłosy, wpatrujÂąc siĂŞ we wÂłasne odbicie. PrzygryzÂła dolÂą wargĂŞ, jakby chciaÂła sprawdziĂŚ, czy wyglÂąda to dostatecznie pociÂągajÂąco. Zadowolona z efektu uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ do siebie. WyciÂągnĂŞÂła z szuflady maÂłe flakoniki z eliksirami, ktĂłre zaczĂŞÂła wcieraĂŚ w zÂłote kosmyki.

– DÂługo tak bĂŞdziesz siĂŞ stroiĂŚ? – zapytaÂł. PrzetarÂł oczy i spojrzaÂł z zaciekawieniem na kobietĂŞ.
– Szczotkowanie wÂłosĂłw to bardzo waÂżna czynnoœÌ dnia. WaÂżna i niezwykle intymna, wiĂŞc przestaĂą siĂŞ tak patrzeĂŚ – powiedziaÂła gÂłosem pozbawionym jakichkolwiek emocji, nie przerywajÂąc zabiegĂłw pielĂŞgnacyjnych.
– Intymna... teÂż mi coÂś – odparÂł, ziewajÂąc. Przez chwilĂŞ leÂżaÂł, wpatrujÂąc siĂŞ w sufit. JuÂż dawno przyzwyczaiÂł siĂŞ do wymalowanych na nim bukietĂłw kwiatĂłw ró¿nej maÂści, jednak wci¹¿ czuÂł siĂŞ przytÂłoczony ich "obecnoÂściÂą". RoÂśliny bowiem nie tylko wyglÂądaÂły jak Âżywe – budziÂły w nim niepokĂłj, jakby wijÂące siĂŞ pĂŞdy miaÂły opuÂściĂŚ swoje wiĂŞzienie i zacz¹Ì go dusiĂŚ w chwili, w ktĂłrej nie bĂŞdzie tego spodziewaÂł.

Zmarszczy³ brwi, przypominaj¹c sobie ostatnie wydarzenia. Ostatnio nic nie uk³ada³o siê po jego myœli i w¹tpi³, by szczêœcie zaczê³o mu sprzyjaÌ. Czu³, ¿e z jakiegoœ powodu los sobie z niego kpi i nawet do tej pory oczywiste sprawy wydawa³y mu siê skomplikowane i nie do rozwik³ania. Stara³ siê odrzuciÌ myœl o budz¹cym siê do ¿ycia bólu g³owy, który ostatnimi czasy dokucza³ mu nazbyt czêsto. Spl¹tana roœlinnoœÌ na suficie tylko to nieprzyjemne uczucie pog³êbia³a, wiêc zmusi³ siê do wstania.

– JuÂż idziesz? – zapytaÂła kobieta, wci¹¿ wpatrujÂąc siĂŞ w lustro. NajwyraÂźniej skoĂączyÂła pielĂŞgnowaĂŚ wÂłosy, bo malutkie flakoniki zniknĂŞÂły ze stolika. – MĂłgÂłbyÂś chociaÂż powiedzieĂŚ, co u ciebie sÂłychaĂŚ.
– Interesuje ciĂŞ to? – zaÂśmiaÂł siĂŞ. SiĂŞgn¹³ po le¿¹ce na podÂłodze skarpetki i obejrzaÂł je z kaÂżdej strony. StaraÂł siĂŞ wymusiĂŚ w miarĂŞ neutralny wyraz twarzy, chociaÂż ucisk w czaszce doskwieraÂł mu coraz bardziej.
– To chyba oczywiste.

WstaÂła i podeszÂła powoli do Syriusza. Nie miaÂł pojĂŞcia, czy dostrzegÂła w jego oczach dyskomfort. WolaÂł, by nie widziaÂła. Nie chciaÂł jej niczego tÂłumaczyĂŚ... nawet jeÂśli nie musiaÂł.
– Nie poznajĂŞ ciĂŞ, Aileen – powiedziaÂł, kiedy kobieta usiadÂła obok i dotknĂŞÂła jego policzka. Na jej twarzy zakwitÂł tajemniczy uÂśmiech.
– To co u ciebie... sÂłychaĂŚ?

Poczu³ jej oddech przy swoim uchu. Doskonale wiedzia³, co to za gra, ale nie mia³ na ni¹ czasu. Odepchn¹³ od siebie kobietê i zacz¹³ wk³adaÌ spodnie. Aileen fuknê³a obra¿ona, ale najwyraŸniej siê podda³a.
– JesteÂś taki nieromantyczny – westchnĂŞÂła rezygnujÂąc ze swojego uwodzicielskiego tonu. PoÂłoÂżyÂła siĂŞ na plecach i zaczĂŞÂła oglÂądaĂŚ idealnie wypielĂŞgnowane paznokcie.
– NastĂŞpnym razem porozmawiamy – powiedziaÂł, starajÂąc siĂŞ przyj¹Ì pozĂŞ winowajcy, chociaÂż wcale nie byÂło mu przykro.

Rzadko odwo³ywali siê do d³u¿szych konwersacji. Zazwyczaj ograniczali siê do kilku faktów ze swojego ¿ycia, a potem wykorzystywali czas w znacz¹co inny sposób. Aileen pracowa³a jako redaktorka kobiecego pisma "Czarownica", które swoim nak³adem powoli zbli¿a³ siê do popularniejszej "Kobiety Pok¹tnej". Znali siê jeszcze z czasów szko³y, kiedy James stosowa³ swoje koùskie zaloty wobec Lily, a Syriusz potrzebowa³ jednej dziewczyny, by odczepi³a siê od niego reszta damskiego grona ³owców. Aileen nadawa³a siê idealnie: o nic nie pyta³a, niczego nie wymaga³a. Sama z pewnoœci wierna nie by³a, ale ani tego Syriusz od niej nie wymaga³, ani nie by³o mu to do niczego potrzebne. Jedyne, co mu przeszkadza³o to œwiadomoœÌ, ¿e ta relacja prêdzej czy póŸniej bêdzie musia³a siê skoùczyÌ i nie mia³ na to zbyt wielkiego wp³ywu - nie on podejmowa³ tutaj decyzjê. Zastanawia³ siê tylko, kiedy to "prêdzej czy póŸniej" spotka i jak siê w tym odnajdzie.

– NastĂŞpnym razem, to ja mogĂŞ nie mieĂŚ czasu na rozmowy – rzuciÂła Aileen, przesuwajÂąc palcami po zgrabnej nodze.
– Tak jak i tym razem – odparÂł Syriusz, wpatrujÂąc siĂŞ w jej wĂŞdrujÂącÂą dÂłoĂą, ktĂłra bynajmniej nie zatrzymaÂła siĂŞ tam, gdzie w zasadzie powinna, gdyby Aileen nie byÂła sobÂą. Westchn¹³ ciĂŞÂżko, walczÂąc z samym sobÂą, ale w koĂącu podszedÂł do kobiety i pocaÂłowaÂł jÂą w policzek.
– ZostaĂą – rzuciÂła, przyciÂągajÂąc go do siebie
– Nie.
Chwyci³ j¹ za nadgarstek, uœmiechn¹³ siê przepraszaj¹co i skierowa³ w stronê wyjœcia.

***

ByÂł w Âśrodku ciemnego, gĂŞstego lasu. SnujÂąca siĂŞ mgÂła tworzyÂła atmosferĂŞ Âżywcem wyciÂągniĂŞtÂą z horroru. Co jakiÂś czas sÂłyszaÂł szelest liÂści, ale nie wiedziaÂł, czy to tylko odgÂłos przebiegajÂącego zwierzĂŞcia, czy moÂże szpiegujÂącego go czÂłowieka.

ObecnoœÌ drugiej osoby by³a niemal¿e namacalna, jednak w ¿aden sposób nie potrafi³ wskazaÌ, gdzie¿ ów intruz siê znajdowa³. Rozgl¹da³ siê na boki, ale w takiej ciemnoœci niewiele móg³ zobaczyÌ.

W koùcu dostrzeg³ b³yszcz¹ce, ¿ó³te oczy w jednym z krzewów. Pobieg³ w tamtym kierunku, po drodze potykaj¹c siê o le¿¹c¹ na ziemi ga³¹Ÿ. Niestety, nim zd¹¿y³ znaleŸÌ siê na miejscu, œlepia zniknê³y, a z nimi tajemnicza istota. Zakl¹³ pod nosem, a oburzone sowy, do tej pory siedz¹ce na jednej z ga³êzi, odlecia³y, robi¹c zdecydowanie zbyt wiele ha³asu.

– CzeœÌ Syriuszu. – UsÂłyszaÂł gÂłos za sowimi plecami. Machinalnie odwrĂłciÂł siĂŞ. ZobaczyÂł znajomÂą twarz, chociaÂż byÂła w opÂłakanym stanie. OzdabiaÂła jÂą masa siniakĂłw, krwi i zadrapaĂą.
– Caradoc? Co ci siĂŞ staÂło? – zapytaÂł z nutÂą strachu w gÂłosie.
– PrzecieÂż wiesz...

PoczuÂł straszliwy ucisk w gÂłowie. StaraÂł siĂŞ nie zwracaĂŚ na niego uwagi, ale obraz jakby rozmazywaÂł siĂŞ przed jego oczami.

– Nie powinno ciĂŞ tu byĂŚ. MiaÂłem to zrobiĂŚ sam – powiedziaÂł, starajÂąc siĂŞ skupiĂŚ na otaczajÂącym go lesie.
– WidaĂŚ ktoÂś zmieniÂł zdanie.

Z³apa³ siê za w³osy. Teraz nie dostrzega³ ju¿ nic poza gêst¹ mg³¹ i pociêt¹ twarz¹ Caradocka. Spróbowa³ ruszyÌ kilka kroków do przodu, ale jego nogi jakby straci³y si³ê, bo po chwili ugiê³y siê pod ciê¿arem jego cia³a. Pad³ na ziemiê, wci¹¿ trzymaj¹c siê za w³osy. Krêci³o mu siê w g³owie, ale zdo³a³ wykrztusiÌ:
– WynoÂś siĂŞ stÂąd...

***

Tej zimy œnieg niestety nie zaszczyci³ swoj¹ obecnoœci¹ wyczekuj¹cych na niego dzieci, jednak nikt nie móg³ mieÌ pretensji do ³adnej pogody, œwiec¹cego s³oùca i bezchmurnego nieba. Przynajmniej by³o ciep³o. Ptaki Ìwierka³y zdezorientowane na dachu jednego z domów w Dolinie Godryka, tworz¹c specyficzn¹ i bardzo nieœwi¹teczn¹ atmosferê. A jednak w salonie mo¿na by³o dostrzec kilka zimowych ozdób, chocia¿ ca³oœÌ mieœci³a siê w granicach dobrego smaku: pachn¹ca choinka, b³yszcz¹ce lampki, rêcznie malowane bombki. Wszystko to sprzyja³o tworzeniu rodzinnej atmosfery, chocia¿ z pewnoœci¹ czegoœ brakowa³o. Wiedzieli o tym jednak tylko mieszkaùcy domu, a nie mieli ochoty siê tym dzieliÌ.

James Potter uderza³ piêœci¹ w radio, jakby to mia³o naprawiÌ uszkodzony sprzêt. Mrucza³ pod nosem formu³y zaklêÌ, jednak z g³oœnika wci¹¿ wydobywa³ siê trzeszcz¹cy, mugolski be³kot.

– PrzestaĂą juÂż – powiedziaÂła Lily, stawiajÂąc na stole wazĂŞ. MarszczyÂła nos, jakby przeszkadzaÂł jej zapach tego, co w naczyniu pÂływaÂło.
– Zdrowy tryb Âżycia, Lily? – zaÂżartowaÂł Syriusz, przypatrujÂąc jej siĂŞ zza stoÂłu. ZajrzaÂł do wazy, w ktĂłrej znalazÂła siĂŞ w jego mniemaniu "zielona papka", ktĂłrÂą wiĂŞkszoœÌ spoÂłeczeĂąstwa pospolicie nazywaÂła jarzynowÂą. – Nie macie Âżadnego miĂŞsa?
– MarudÂź tak dalej, to bĂŞdziesz jadÂł czerstwy chleb i suchy ser – rzuciÂła ze zÂłoÂściÂą.

James wci¹¿ walczy³ z radiem, z którego wydobywa³ siê coraz g³oœniejszy szum.
– Nie denerwuj siĂŞ tak, przecieÂż nie chciaÂłem ciĂŞ obraziĂŚ – powiedziaÂł Syriusz. – Wszystko w porzÂądku?
– James, powiedziaÂłam doœÌ! – warknĂŞÂła, nie odwracajÂąc siĂŞ w stronĂŞ mĂŞÂża.
– No co z tym jest? – wymamrotaÂł pod nosem James, podnoszÂąc sprzĂŞt do gĂłry i przypatrujÂąc mu siĂŞ z bliska. Lily podeszÂła do niego, szybkim ruchem wyrwaÂła mu radio z dÂłoni i rzuciÂła nim o ÂścianĂŞ. James spojrzaÂł na niÂą zdezorientowany.
– ZwariowaÂłaÂś? To nasz jedyny kontakt z muzykÂą. Mam kupiĂŚ gitarĂŞ?
Nie odpowiedziaÂła. OdwrĂłciÂła siĂŞ na piĂŞcie i poszÂła do kuchni.
– Co jÂą ugryzÂło? – szepn¹³ do niego Syriusz, zerkajÂąc na kawaÂłki plastiku le¿¹ce na podÂłodze.
– MyÂślisz, Âże wiem? Reparo – powiedziaÂł, celujÂąc ró¿dÂżkÂą w szczÂątki radia. Powoli wszystkie czĂŞÂści sprzĂŞtu zÂłoÂżyÂły siĂŞ w caÂłoœÌ. Z gÂłoÂśnika zacz¹³ wydobywaĂŚ siĂŞ czysty dÂźwiĂŞk piosenki "czarna chimera". James spojrzaÂł zdziwiony i odstawiÂł przedmiot na pó³kĂŞ.
– I powiedz, Âże od uderzenia sprzĂŞt siĂŞ nie naprawia – zaÂśmiaÂł siĂŞ.
– Oooo... dobra gitara...

Obydwoje zamilkli, ws³uchuj¹c siê w utwór. James nuci³ sobie pod nosem, podczas gdy Syriusz wyci¹gn¹³ z kieszeni czarny kamieù zawieszony na cienkim rzemyku - lekki , niezbyt wielki, wykonany z dosyÌ dziwnego kruszcu, którego nie potrafi³ zidentyfikowaÌ. Znaki wyryte by³y dosyÌ topornie, jakby zabra³o siê za to dziecko. Nie okreœla³ przedmiotu jako Ÿród³a jakiejkolwiek magii, by³ nazbyt zwyczajny. Przypatrywa³ mu siê przez d³u¿sz¹ chwilê, a siedz¹cy na drugim krzeœle Peter zagl¹da³ mu przez ramiê.

– DziesiÂąty raz juÂż go wyciÂągasz. PrzecieÂż ustaliliÂśmy, Âże nie mamy pojĂŞcia co oznacza – wysapaÂł.
– MuszĂŞ siĂŞ spotkaĂŚ z Dumbledorem – rzekÂł spokojnie Syriusz.
– To teÂż juÂż ustaliliÂśmy – dodaÂł z przejĂŞciem Peter. Zerkn¹³ na Jamesa, jakby szukaÂł w nim poparcia, jednak ten milczaÂł, koÂłyszÂąc siĂŞ w rytm muzyki.
– Min¹³ miesiÂąc – rzuciÂł z irytacjÂą Black, spoglÂądajÂąc na przyjació³. PodrzuciÂł kamieĂą kilka razu i poÂłoÂżyÂł go na stole. Chyba jednak nazbyt go w tym miejscu denerwowaÂł, bo po chwili ponownie chwyciÂł go i schowaÂł do kieszeni.

Z radia wydobywaÂł siĂŞ niski gÂłos wokalisty, ktĂłry delikatnie przebijaÂł siĂŞ przez dÂźwiĂŞki ostrej gitary i perkusji.

A czarna bezczelna chimera,
Co drogie dziÂś nam zabiera.

– Tak, tak. Dumbledore traktuje nas nie w porzÂądku – pokiwaÂł gÂłowÂą Peter. James nie zwracaÂł na nich uwagi, nuciÂł sobie pod nosem, wyglÂądajÂąc co jakiÂś czas do kuchni.
– Ma duÂżo spraw na gÂłowie – wytÂłumaczyÂła Lily wchodzÂąca w tym momencie do salonu z narĂŞczem talerzy. James przyciÂągn¹³ jÂą do siebie i zacz¹³ ÂśpiewaĂŚ jej do ucha razem z wokalistÂą zespoÂłu. Lily zaÂśmiaÂła siĂŞ tylko, prĂłbujÂąc utrzymaĂŚ zastawĂŞ w rĂŞkach. – GÂłupi James Potter.
– ÂŚliczna Lily Potter – dorzuciÂł, biorÂąc od niej talerze. PocaÂłowaÂł jÂą radoÂśnie w policzek, przez co wyraz twarzy kobiety zÂłagodniaÂł.
– Rzucajcie we mnie dalej tÂą swojÂą miÂłoÂściÂą, to siĂŞ porzygam – powiedziaÂł poirytowany Syriusz, co James ponownie skomentowaÂł gÂłoÂśnym Âśmiechem, ale puÂściÂł swojÂą ÂżonĂŞ. Peter jakby siĂŞ zaci¹³ i nie wiedziaÂł, po ktĂłrej stronie stan¹Ì, ostatecznie decydujÂąc siĂŞ na neutralnoœÌ.

Zabrali siĂŞ za obiad. Syriusz skrzywiÂł siĂŞ w pierwszym momencie, ale jako Âże od Âświtu nic nie jadÂł, postanowiÂł nie marudziĂŚ - zwÂłaszcza, Âże Lily byÂła niezwykle wraÂżliwa, jeÂśli chodzi o jej podrygi w kuchni. Peter chyba nie miaÂł najmniejszego problemu ze smakiem zupy, bo zaraz po skoĂączeniu jednego talerza zabraÂł siĂŞ za kolejny. James albo juÂż przywykÂł albo zwyczajnie nauczyÂł siĂŞ nie wyraÂżaĂŚ myÂśli dotyczÂących potraw Âżony - z jego twarzy nie znikaÂł pogodny wyraz twarzy, chociaÂż momentami wydawaÂło siĂŞ, Âże zaraz parsknie Âśmiechem. O dziwo, najbardziej krzywiÂła siĂŞ Lily, ktĂłra juÂż po pierwszej ÂłyÂżce zamarÂła i wpatrywaÂła siĂŞ w talerz przez dÂłuÂższÂą chwilĂŞ.

– Co jest ze mnÂą nie tak? – wymamrotaÂła do siebie. UderzaÂła nerwowo palcami w stó³, przygryzajÂąc wargi.
– A nie moÂżemy daĂŚ sobie spokoju z Dumbledorem? – wypaliÂł James, a Lily spojrzaÂła na niego zszokowana. Chyba zdaÂł sobie sprawĂŞ, Âże jego uwaga wywoÂłaÂła dosyĂŚ dziwne wraÂżenie, wiĂŞc dodaÂł: – Na pewno nie chce, byÂśmy teraz czekali nie wiadomo ile czasu. MoÂżemy przecieÂż sami siĂŞ czegoÂś dowiedzieĂŚ. Ostatnio powiedziaÂł nam, Âże sprawdzi to, jak tylko upora siĂŞ z innymi problemami. To chyba lepiej, jak trochĂŞ go w tym wyrĂŞczymy.
– Nie jestem entuzjastkÂą dziaÂłania na wÂłasnÂą rĂŞkĂŞ – rzuciÂła Lily.
– To nie jest dziaÂłania na wÂłasnÂą rĂŞkĂŞ, tylko kontynuowanie zadania, ktĂłre trafiÂło do nas wczeÂśniej – powiedziaÂł chyba trochĂŞ zbyt ostro James.
– Tylko, Âże teraz mamy trochĂŞ inne zadanie...
– KtĂłre stoi w miejscu – burkn¹³.
– Jak caÂły Zakon – dodaÂł Syriusz.

Zapad³a cisza. Nikt nie mia³ ochoty poci¹gn¹Ì tematu. Walka z Voldemortem i jego zwolennikami w niczym nie przypomina³a wyobra¿eù Syriusza. Kiedy pierwszy raz us³ysza³ o Zakonie Feniksa, od razu przed jego oczami stan¹³ obraz bitwy, w której powalali przeciwników na ziemiê, a rozwi¹zywanie zagadek trwa³o raptem kilka dni, niczym w ksi¹¿kach o szpieguj¹cych. Jednak z ka¿dym kolejnym tygodniem Syriuszowi wydawa³o siê, ¿e b³¹dzi po omacku, w dodatku bez ¿adnego wsparcia Ministerstwa Magii, które teoretycznie powinno opowiedzieÌ siê po stronie dyrektora Hogwartu. WiêkszoœÌ spraw, które mia³y ich prowadziÌ ku zwyciêstwu, pozostawa³a nierozwik³ana. Zaczynali coœ, a potem czekali, a¿ wszystko samo siê rozwi¹¿e. Ostatecznie nic siê nie zmienia³o albo zwyczajnie przeobra¿a³o siê w coœ o wiele gorszego. ŒmierÌ Edgara Bonesa i jego rodziny dwa miesi¹ce wczeœniej wcale nie poprawia³a im humoru, a brak emocji z tym zwi¹zanych wpêdza³ ich w jeszcze wiêkszy dó³ emocjonalny. Wszyscy ju¿ tak przyzwyczaili siê do nawiedzaj¹cych ich z ka¿dej strony wieœci na temat morderstw na znajomych im osobach, ¿e czêsto po takiej informacji przechodzili do codziennoœci. Jednak by³a to codziennoœÌ o wiele smutniejsza.

– No pokaÂż ten kamieĂą – powiedziaÂła Lily do Syriusza, przerywajÂąc milczenie. Ten podaÂł jej tajemniczy przedmiot jakby od niechcenia... juÂż nie pierwszy raz to robiÂł.

Lily przez d³u¿sz¹ chwilê próbowa³a odczytaÌ znaki wyryte na kamieniu. Wyci¹gnê³a ró¿d¿kê i cicho wymawia³a nieznane mu formu³y. Wokó³ niej zaczê³y taùczyÌ dziwne, oliwkowe p³omienie, które co jakiœ czas uderza³y w trzymany przez ni¹ przedmiot. James buja³ siê na krzeœle, obserwuj¹c swoj¹ ¿onê z ciekawoœci¹, podczas gdy Syriusz i Peter wymienili porozumiewawcze spojrzenie.

– Nic mi to nie mĂłwi – rzekÂła po kilku minutach. – NaprawdĂŞ nic.

Bynajmniej ich to nie dziwiÂło. JuÂż kilka razy przerabiali odczytywanie znakĂłw na kamieniu, Lily nawet udaÂła siĂŞ do londyĂąskiej biblioteki, by sprawdziĂŚ sÂłowniki runĂłw, hamarĂłw, sao czy innych starodawnych pism. Jednak w Âżadnym z nich nie znalazÂło siĂŞ nic, co mogÂłoby stanowiĂŚ jakÂąkolwiek wskazĂłwkĂŞ.

– Nie pozostaje nam nic innego, jak jechaĂŚ do Leonoscars – zaproponowaÂł James. – Tylko oni mogÂą...
– ByÂłem juÂż tam, dwa razy. Ale miejscowi milczÂą jak zaklĂŞci – przerwaÂł mu Syriusz. WstaÂł poruszony i zacz¹³ chodziĂŚ w kó³ko po salonie. ZatrzymaÂł siĂŞ przy kominku, na ktĂłrym staÂło kilka ramek razem ze zdjĂŞciami. Irenaeus i Martha Potterowie wpatrywali siĂŞ w niego z uÂśmiechem, obejmujÂąc dziesiĂŞcioletniego, rozczochranego chÂłopca.
– MoÂże Âźle do nich podszedÂłeÂś – powiedziaÂła Lily. – Ludzie z tej wioski chyba niespecjalnie przepadajÂą za wywiadem. UkrywajÂą Leonoscars w lesie, nic nie mĂłwiÂą o zaklĂŞciach, ktĂłre majÂą ich chroniĂŚ. Nic dziwnego, Âże nie chcieli siĂŞ zwierzaĂŚ.
– Tylko oni nie chcieli w ogĂłle rozmawiaĂŚ. Nawet na niego spojrzeĂŚ – zapiszczaÂł Peter.
– A ta Natalie? – zapytaÂła Lily, na co James parskn¹³ Âśmiechem. Syriusz spojrzaÂł na niego z wyrzutem.
– Ona ma jajo zamiast mĂłzgu. Kompletnie nic nie rozumie z tego, co siĂŞ do niej mĂłwi – powiedziaÂł, a Peter pokiwaÂł gorliwie gÂłowÂą.
– To nie ty masz do niej mĂłwiĂŚ, ale ona do ciebie – zauwaÂżyÂła.
– Ale jej siĂŞ nie da sÂłuchaĂŚ! – zawoÂłaÂł ze zÂłoÂściÂą, co James skwitowaÂł kolejnym parskniĂŞciem. Syriusz spojrzaÂł na niego zdenerwowany. – A tobie co tak do Âśmiechu?
– Nie, wydaje ci siĂŞ. – James zrobiÂł gÂłupiÂą minĂŞ. StaraÂł siĂŞ za wszelkÂą cenĂŞ zamaskowaĂŚ zÂłoÂśliwy uÂśmieszek, ale niespecjalnie mu to wyszÂło.
– JeÂśli bĂŞdziesz do tego podchodziÂł w ten sposĂłb – mĂłwiÂła Lily – nigdy niczego siĂŞ nie dowiesz. Postaraj siĂŞ jakoÂś jÂą podejœÌ. MoÂże nie powie nic ciekawego, ale chociaÂż zapozna ciĂŞ ze znaczÂącÂą osobÂą. PrzecieÂż ten przywĂłdca to jej ojciec
– Nie wiadomo czy to przywĂłdca – wtrÂąciÂł Syriusz.
– Ale z pewnoÂściÂą ktoÂś istotny.
– Zgadzam siĂŞ z Lily... – powiedziaÂł powoli James.
– TeÂż mi nowoœÌ – mrukn¹³ Syriusz. James tylko uniĂłsÂł brwi, ale nie skomentowaÂł tej uwagi. WzruszyÂł ramionami i rozsiadÂł siĂŞ wygodnie na krzeÂśle. PrzeczesaÂł rĂŞkÂą swoje czarne wÂłosy, paradoksalnie robiÂąc jeszcze wiĂŞkszy baÂłagan na gÂłowie. Przez chwilĂŞ mierzyli siĂŞ z Syriuszem spojrzeniami, bezgÂłoÂśnie wyraÂżajÂąc myÂśli. W koĂącu jednak Black ustÂąpiÂł. – ÂŚwietnie, niech wam bĂŞdzie. Ale tym razem nie idĂŞ tam sam... ani z LinÂą. PĂłjdziesz ze mnÂą James i sam bĂŞdziesz gadaÂł z tÂą psychopatkÂą.
– Ja teÂż bardzo chĂŞtnie... – dodaÂł Peter.
– No to ustalone.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.