Nie potrafili zdecydowaÌ siê na termin ponownego wyjazdu do Leonoscars. Zw³aszcza, ¿e ju¿ od d³u¿szego czasu wyczekiwali na wiadomoœÌ od Remusa, który zosta³ wys³any przez Dumbledore'a w góry, by tam interpretowaÌ nastroje wilko³aków. Peter doprawdy pochwali³ pomys³ dyrektora Hogwartu, ale Syriusz wiedzia³, ¿e d³u¿sze przebywanie Lunatyka w takim towarzystwie mo¿e wpêdziÌ przyjaciela w depresjê. Zw³aszcza, ¿e Remus mia³ raczej delikatne usposobienie i czêsto pojawia³y siê u niego oznaki melancholii.

W koùcu jednak nasta³ taki moment, w którym odk³adanie wizyty w wiosce by³o ju¿ przesad¹. Dlatego w³aœnie spakowali najwa¿niejsze rzeczy i ruszyli w drogê, wymuszaj¹c na Lily obietnicê, ¿e gdy tylko dotrze do niej wiadomoœÌ o Remusie, zaraz im j¹ przeka¿e.

Syriusz nie byÂł zachwycony koniecznoÂściÂą ponownego wyjazdu... poprzednie nic pozytywnego nie przyniosÂły, nie liczÂąc nadmiaru towarzystwa upierdliwej Natalie, ktĂłra najwidoczniej obraÂła go sobie jako cel. Nie mĂłgÂł jednak nie odczuwaĂŚ pozytywnej adrenaliny zwiÂązanej z wĂŞdrĂłwkÂą do serca lasu.

Za czwartym razem posz³o mu ju¿ du¿o lepiej. Nie zdziwi³a go blokada magii zaraz za g³azem w œrodku puszczy. Nie widzia³ wiêkszego problemu w znalezieniu góry, na któr¹ trzeba by³o siê wspi¹Ì, by dotrzeÌ do ogromnego urwiska, a sam skok nie powodowa³ zawrotów g³owy. Nawet uda³o mu siê wyl¹dowaÌ na nogach, a nie na twarzy. Uzna³ to za swój osobisty sukces, chocia¿ niespecjalnie podoba³o mu siê, ¿e James nie widzia³ absolutnego ¿adnego problemu w rzuceniu siê z urwiska, a nawet nazwa³ to "œwietn¹ zabaw¹". Wyl¹dowa³ o wiele zgrabniej ni¿ Syriusz, chocia¿ by³a to jego pierwsza wizyta w Leonoscars. O dziwo, humoru nie poprawi³ mu pokraczny Peter, którego ze ska³y trzeba by³o zepchn¹Ì si³¹. W tym momencie plu³ b³otem na prawo i lewo, patrz¹c z wyrzutem na przyjació³, jakby jego upadek wynika³ z ich z³oœliwoœci, a nie jego niesprawnoœci.

– Wstawaj, Glizdogonie – powiedziaÂł James, podajÂąc przyjacielowi rĂŞkĂŞ. RozglÂądaÂł siĂŞ na boki, podziwiajÂąc otaczajÂącÂą go wokó³ przyrodĂŞ, ktĂłra od czasu wizyty Syriusza niewiele siĂŞ zmieniÂła. Drzewa wci¹¿ byÂły obroÂśniĂŞte liœÌmi, a niemalÂże kaÂżdy kamieĂą pokrywaÂł mech - roÂślinnoœÌ Leonoscars widaĂŚ kpiÂła sobie z zimy.

Razem ruszyli w kierunku wioski. Peter nie wyglÂądaÂł na zadowolonego, z kolei James kipiaÂł entuzjazmem. Z uÂśmiechem na ustach mijaÂł kaÂżdy krzak, z trudem powstrzymujÂąc siĂŞ przed biegiem. Dla niego las zazwyczaj bezpoÂśrednio wiÂązaÂł siĂŞ ze sportem, ktĂłry po prostu uwielbiaÂł. WysiÂłek fizyczny sprawiaÂł mu o wiele wiĂŞcej radoÂści niÂż innym ludziom, z czym Syriusz niejednokrotnie musiaÂł siĂŞ uÂżeraĂŚ...

W koùcu dotarli do obozowiska, które z ka¿d¹ wizyt¹ robi³o równie niezwyk³e wra¿enie. Tym razem jednak coœ siê zmieni³o - od razu rzuca³a siê w oczy iloœÌ osób przebywaj¹cych na placu. Na samym œrodku pali³ siê wielki ogieù, przy którym kilka osób piek³o kie³baski i kawa³ki miêsa. Gdzieœ obok biega³a banda dzieciaków rzucaj¹cych w siebie kawa³kami wêgla. Stoj¹ca niedaleko kobieta wrzeszcza³a na nich i grozi³a palcem. Kilku ros³ych mê¿czyzn pi³o piwo z ogromnych kufli, przy czym zaœmiewali siê z czegoœ niezra¿eni nawet lataj¹cymi dooko³a czarnymi od³amkami.

– Mamo, mamo! Chyba znalazÂłam diament! – JakaÂś Âśliczna dziewczynka o okrÂągÂłej buzi podleciaÂła do ciĂŞÂżarnej kobiety, ktĂłrÂą Syriusz widziaÂł podczas swojej pierwszej wizyty w Leonoscars.
– Nie, kochanie. To nie jest diament – powiedziaÂła, biorÂąc od dziecka jego Âłup.
– Jak to nie! PrzecieÂż sama mĂłwiÂłaÂś, Âże kaÂżdy kawaÂłek wĂŞgla moÂże byĂŚ diamentem! – Dziewczynka wyglÂądaÂła, jakby miaÂła siĂŞ zaraz rozpÂłakaĂŚ.
– Tak, malutka, ale nie z wĂŞgla drzewnego...

Wszyscy najwidoczniej œwietnie siê bawili i nie zwracali uwagi na przyby³ych obcych... z reszt¹ nastawienie mieszkaùców do goœci wci¹¿ stanowi³o dla Syriusza zagadkê, której nie potrafi³ rozwik³aÌ.
Zacz¹³ siê rozgl¹daÌ dooko³a, szukaj¹c znajomej twarzy. By³ pewien, ¿e gdzieœ w œrodku zamieszania musia³a staÌ Natalie, ale w tamtym momencie nie móg³ jej znaleŸÌ.

Ruszyli w kierunku jednego z namiotĂłw, ktĂłry wedle stanu wiedzy Syriusza miaÂł prowadziĂŚ do gospody kierowanej przez Bertrama. Nie byÂło jednak sposobu, by dostaĂŚ siĂŞ do Âśrodka nie zwracajÂąc jednoczeÂśnie na siebie uwagi, gdyÂż przy wejÂściu staÂła niemaÂła grupa osĂłb.

PrĂłbowaÂł podsÂłuchaĂŚ rozmowĂŞ dwĂłch mĂŞÂżczyzn, liczÂąc, Âże dowie siĂŞ w koĂącu z jakiej to okazji zorganizowano takÂą zabawĂŞ. Jednak odziani w skĂłrzane pÂłaszcze mieszkaĂący mĂłwili jedynie o niezliczonych litrach piwa, ktĂłre wypili dzisiejszego dnia.

– To nie jest ona? – James wskazaÂł rĂŞkÂą na dwĂłjkĂŞ ludzi stojÂących pod drzewem. ByÂła to Natalie w towarzystwie swojego brodatego ojca. Dziewczyna krĂŞciÂła gÂłowÂą ze zmarszczonym nosem i tupaÂła nogÂą. On chyba staraÂł siĂŞ jej coÂś wytÂłumaczyĂŚ, bo gestykulowaÂł zawziĂŞcie.

– ChodÂź... – PociÂągn¹³ Jamesa za rĂŞkaw szaty i ruszyÂł w kierunku Natalie i Raphaela. Peter pobiegÂł za nimi nim zniknĂŞli w tÂłumie biesiadujÂących.

Natalie odgarnê³a swoje rozwiane w³osy, kiedy jej ojciec burkn¹³ pod nosem:
– Nie zgadzam siĂŞ.

Wpatruj¹c siê w nich przez d³u¿sz¹ chwilê, doszed³ do wniosku, ¿e w³aœciwie nie byli do siebie podobni. Mo¿e i mieli równie jasne w³osy i blad¹ skórê, jednak Natalie charakteryzowa³o coœ innego, czego Syriusz nie potrafi³ nazwaÌ, a jednak widzia³ to i wiedzia³, ¿e ma racjê... coœ, dziêki czemu ta stukniêta osoba wyró¿nia³a siê w t³umie pozosta³ych, chocia¿ tak samo czesa³a w³osy, nosi³a identyczne ubrania.

– Nie mamy wyjÂścia – powiedziaÂła sÂłodko dziewczyna. Syriusz zastanawiaÂł siĂŞ, jakim cudem miaÂła w sobie tyle cukru, ale nie dotarÂł do Âżadnego rozsÂądnego wyjaÂśnienia.

Nie zd¹¿yli jednak us³yszeÌ ani s³owa wiêcej, bo gdy tylko znaleŸli siê w pobli¿u ojca i córki, ci przerwali rozmowê. Móg³ to byÌ przypadek, chocia¿ Syriusz bardziej obstawia³ na wyczucie nosem "intruza", jak go zwyk³ nazywaÌ mê¿czyzna z brod¹. Raphael odszed³ od dziewczyny i przy³¹czy³ siê do jakiejœ grupy rozeœmianych kobiet. Wyraz twarzy Natalie zmieni³ siê w ci¹gu kilku sekund. Dos³ownie chwilê wczeœniej wydawa³a siê obra¿ona, w obecnym momencie na jej twarzy rozkwit³ weso³y uœmiech. Obróci³a siê dooko³a w³asnej osi jakby chcia³a ogarn¹Ì ca³e zamieszanie na placu. Nim Syriusz zdo³a³ umkn¹Ì w t³um, ju¿ bieg³a w jego stronê.

– Syriuszu! – krzyknĂŞÂła piskliwie i wpadÂła mu w ramiona. Syriusz automatycznie odsun¹³ jÂą od siebie na dÂługoœÌ ramion, ale i tak mĂłgÂł dojrzeĂŚ kaÂżde zadrapanie na jej bladej skĂłrze. – Dawno ciĂŞ nie byÂło.
– Natalie, poznaj moich przyjació³ – powiedziaÂł przesadnie uprzejmym tonem. WiedziaÂł, Âże musi rozegraĂŚ to w odpowiedni sposĂłb. Natalie do tej pory nie zraÂżaÂła siĂŞ jego niezbyt sympatycznymi wypowiedziami, ale przecieÂż wszystko mogÂło siĂŞ zmieniĂŚ.

Dziewczyna spojrzaÂła z zainteresowaniem na Jamesa i Petera, przy czym Potterowi poÂświĂŞciÂła kilka sekund uwagi wiĂŞcej.

– MiÂło mi – zaÂśpiewaÂła sÂłodko i pocaÂłowaÂła jednego i drugiego w policzek, przez co Glizdogon strasznie siĂŞ zarumieniÂł.
– MoÂżemy porozmawiaĂŚ? – zapytaÂł Syriusz, ostroÂżnie dobierajÂąc sÂłowa.
– PrzecieÂż rozmawiamy – zachichotaÂła, puszczajÂąc oko do Petera. Ten aÂż pobladÂł pod wpÂływem jej intensywnego spojrzenia. Syriusz zmarszczyÂł brwi niezadowolony, ale postanowiÂł to zignorowaĂŚ.
– W cztery oczy – dodaÂł wci¹¿ uprzejmie, chociaÂż w jego gÂłosie moÂżna byÂło, przy duÂżej dawce czujnoÂści, usÂłyszeĂŚ faÂłszywy ton.
– W cztery oczy? Chcesz ÂżebyÂśmy byli sami? – Natalie przyglÂądaÂła mu siĂŞ uwaÂżnie. – Masz zamiar mi siĂŞ oÂświadczyĂŚ?

Peterowi najwyraÂźniej opadÂła szczĂŞka, bo otworzyÂł usta i wyjÂąkaÂł coÂś niezrozumiale. Zaraz jednak wyprostowaÂł siĂŞ i spojrzaÂł zirytowany w niebo. StojÂący obok James z trudem panowaÂł nad miĂŞÂśniami twarzy, Âżeby nie ujawniĂŚ swojego rozbawienia.

– Co...? – Syriusz kompletnie nie wiedziaÂł co powiedzieĂŚ. Sporo w tym swoim krĂłtkim Âżyciu widziaÂł, ale tego nie przewidziaÂł w Âżadnym razie... nawet jeÂśli w sytuacjĂŞ wmieszana byÂła Natalie. - Nie, skÂąd ci to przyszÂło do gÂłowy?

ChociaÂż nie... po niej akurat mĂłgÂł siĂŞ tego spodziewaĂŚ.

– Szkoda... – westchnĂŞÂła, po czym zgarnĂŞÂła za ucho swoje poplÂątane blond wÂłosy. – MĂłgÂłbyÂś zostaĂŚ moim mĂŞÂżem. JesteÂś bardzo przystojny...

James nie wytrzyma³. Zakrztusi³ siê i zacz¹³ g³oœno kaszleÌ. By³by siê udusi³ w tym ataku œmiechu, ale w porê Syriusz zdzieli³ go piêœci¹ w plecy. Spojrza³ na niego ostrzegawczo, wiêc ten postanowi³ ca³e swoje zainteresowanie poœwiêciÌ ptakom, które fruwa³y nad ich g³owami.

– To o czym chcesz rozmawiaĂŚ? – zdenerwowaÂła siĂŞ Natalie, spoglÂądajÂąc na Jamesa, ktĂłry juÂż przybraÂł normalny wyraz twarzy, chociaÂż na jego policzkach moÂżna byÂło dostrzec pozostaÂłoœÌ po Âłzach spÂływajÂących mu kilka chwil wczeÂśniej. ZasychajÂące sÂłone krople chyba niezbyt jej siĂŞ spodobaÂły.
– MoÂże nie tutaj... – powiedziaÂł Syriusz, unikajÂąc jej szalonych, bÂłyszczÂących oczu. Sam nie wiedziaÂł, jak miaÂł jÂą podejœÌ. Nie miaÂł Âżadnego doÂświadczenia w manipulacji, a Natalie nie pasowaÂła do Âżadnego znanego mu schematu czÂłowieka.
– Co wÂłaÂściwie ÂświĂŞtujecie? – zapytaÂł nagle James, a Syriusz posÂłaÂł mu spojrzenie peÂłne wdziĂŞcznoÂści.
– Dzisiaj wypuszczamy duchy lasu, Âżeby pomogÂły nam chroniĂŚ wioskĂŞ – odpowiedziaÂła powoli, wci¹¿ nazbyt powaÂżnie.

Syriusz rozejrza³ siê dooko³a, ale nie dostrzeg³ nic zadziwiaj¹cego... oczywiœcie samo Leonoscars by³o specyficzne, wiêc gwoli œcis³oœci nie zauwa¿y³ nic wyj¹tkowego jak na sam¹ wioskê. ByÌ mo¿e biesiady nie widzia³, ale jednak s³ysza³ o ich wspólnych ogniskach. Nic jednak nie wskazywa³o na to, by za chwilê mia³a odbyÌ siê jakakolwiek uroczystoœÌ.

– MogÂłabyÂś coÂś dla mnie zrobiĂŚ? – zapytaÂł Syriusz, modlÂąc siĂŞ w duchu, by jego gÂłos pozostaÂł ciepÂły i nie zawiĂłdÂł go w tej wyjÂątkowej chwili.
– Co tylko chcesz – odpowiedziaÂła sÂłodko, wyciÂągajÂąc sobie jednoczeÂśnie z wÂłosĂłw kilka suchych liÂści.
– NaprawdĂŞ? – zapytaÂł, starajÂąc siĂŞ ukryĂŚ zdenerwowanie. Nie spodziewaÂł siĂŞ, Âże pĂłjdzie tak Âłatwo... prĂłbowaÂł znaleŸÌ jakiÂś haczyk, ale nie musiaÂł czekaĂŚ zbyt dÂługo.
– Pod jednym warunkiem – dodaÂła Natalie. PodeszÂła tak blisko, Âże gdyby byÂła kilkanaÂście centymetrĂłw wyÂższa, najpewniej zetknĂŞliby siĂŞ nosami... Tak blisko, Âże nie mĂłgÂł dostrzec uÂśmieszku, ktĂłry pojawiÂł siĂŞ na jej ustach.
– ChcĂŞ porozmawiaĂŚ z tym dziwnym, wytatuowanym czÂłowiekiem – wypaliÂł trochĂŞ nazbyt szybko. – Wiesz o kogo chodzi, prawda?

Pokiwa³a energicznie g³ow¹, niemal¿e uderzaj¹c jej czubkiem o jego brodê. Uœmiechn¹³ siê triumfalnie. Ta dziewczyna mog³a mu zapewniÌ rozmowê z kimœ wa¿nym. ByÌ mo¿e nie nale¿a³a do nazbyt bystrych, ale z pewnoœci¹ zna³a ka¿d¹ osobê w wiosce. Zerkn¹³ na Jamesa, a ten pokiwa³ mu zachêcaj¹co g³ow¹.
– Co to za warunek?
– Musisz ze mnÂą zataĂączyĂŚ – wyrzuciÂła z siebie dziewczyna, robiÂąc dosÂłownie minimalne pauzy miĂŞdzy poszczegĂłlnymi sÂłowami.
– CO? – Syriusz odskoczyÂł od niej, z trudem hamujÂąc chĂŞĂŚ siĂŞgniĂŞcia po ró¿dÂżkĂŞ. Sam nie wiedziaÂł, jak odebraĂŚ tĂŞ dziwnÂą propozycjĂŞ. Natalie potrafiÂła wyskoczyĂŚ z czymÂś jak filip z konopi*, ale tym razem najwyraÂźniej sobie z niego kpiÂła. – Nie, nie, nie, nie...
– Nie bÂądÂź taki skromny, Syriuszu – zaÂśmiaÂł siĂŞ James, mierzwiÂąc swoje i tak potargane wÂłosy. Pod tym wzglĂŞdem mĂłgÂł bez problemu znaleŸÌ wspĂłlny jĂŞzyk z ludÂźmi Leonoscars. – PrzecieÂż wszyscy wiedzÂą, jak kochasz taniec.

Peter zarechotaÂł zÂłoÂśliwie pod nosem, ale pod wpÂływem wÂściekÂłego spojrzenia Syriusza zaraz przybraÂł powaÂżny wyraz twarzy.

– Ale tutaj nie ma nawet Âżadnej muzyki, bÂądÂź powaÂżna – powiedziaÂł, starajÂąc siĂŞ zmusiĂŚ Natalie do rozsÂądnego myÂślenia.
– Muzyka powinna wydobywaĂŚ siĂŞ prosto z twojego serca – wyjaÂśniÂła, wyglÂądajÂąc przy tym jak osoba potrzebujÂąca pomocy uzdrowicieli z oddziaÂłu zamkniĂŞtego Szpitala ÂŚwiĂŞtego Munga.
– Jakiego serca... – wybeÂłkotaÂł, ale Natalie chyba go juÂż nie sÂłuchaÂła. SpojrzaÂł z rozpaczÂą w oczach na Jamesa, ktĂłry tylko uÂśmiechn¹³ siĂŞ do niego znaczÂąco.

Taùczenie z pokrêcon¹ dziewczyn¹ na œrodku placu tylko po to, by sprawiÌ jej niczym nieuzasadnion¹ przyjemnoœÌ, wydawa³o siê byÌ najg³upsz¹ rzecz¹, jak¹ kiedykolwiek wymyœlono. Syriusz nawet nie bra³ na powa¿nie proœby Natalie, bo jej s³owa wyda³y mu siê absurdalne, pozbawione jakiejkolwiek logiki. Nigdy nie mia³ problemów z odmawianiem dziewczynie, ale doskonale zdawa³ sobie sprawê z tego, ¿e tym razem mo¿e to przynieœÌ dosyÌ negatywne konsekwencje. By³ pewien, ¿e dziewczyna siê nie obrazi i zapewne porozmawia z nim tak czy inaczej, ale wtedy zapewne wyci¹ganie od niej czegokolwiek okaza³oby siê stokroÌ bardziej mêcz¹ce.

Dlatego w³aœnie pozwoli³ siê wci¹gn¹Ì w t³um ludzi bujaj¹cych siê w rytm niczego, bo przecie¿ ¿adnej muzyki nie by³o. A mo¿e tak naprawdê nie zna³ przyczyny swojego zachowania, tylko próbowa³ znaleŸÌ wyjaœnienie dla zagubionej asertywnoœci, której w towarzystwie Natalie nie potrafi³ odszukaÌ? Samo taùczenie wymaga³o po prostu morza cierpliwoœci i dystansu, a z ka¿d¹ kolejn¹ sekund¹ Syriusz czu³ siê coraz gorzej. Na ca³e szczêœcie pary taùcz¹ce obok w ogóle nie zwraca³y na nich uwagi, sami wygl¹dali prawie tak samo beznadziejnie. "Prawie", bo Syriusz na domiar z³ego nie czu³ w sobie ¿adnej muzyki i pogr¹¿ony w za¿enowaniu nawet nie potrafi³ sobie ¿adnej przypomnieÌ.

Straci³ z oczu swoich przyjació³, ale w³aœciwie lepiej siê z tym poczu³. Odetchn¹³ kilka razy, ¿eby odebraÌ swoje dzia³ania jako zwyk³y ¿art, a nie upokarzaj¹c¹ ¿enadê.

Natalie wtuli³a siê w niego, jakby co najmniej tworzyli parê zakochanych, którzy spotkali siê po bardzo d³ugim czasie. Syriusz nie potrafi³ za ni¹ nad¹¿yÌ i w takich chwilach têskni³ za normalnymi, londyùskimi kobietami.

– JuÂż? Wystarczy? – Odsun¹³ jÂą od siebie po dÂłuÂższej chwili. W odpowiedzi Natalie zaÂśmiaÂła siĂŞ i pocaÂłowaÂła go. W usta.

***

Koniec rozdziaÂłu pierwszego

*ja wiem, Âże to tak po mugolsku, ale zajÂące ÂżyjÂą i w Âświecie czarodziejĂłw, poza tym za nic w Âświecie nie wyrzucĂŞ z ff istoty, ktĂłra wyglÂąda tak -> klik

DziĂŞkujĂŞ Pene ; )