Bohaterowie: Syriusz Black .

Kuchnia domu przy Grimmauld Place 12 tonê³a w mroku. Mo¿na by³o jednak dostrzec niewyraŸn¹ sylwetkê mê¿czyzny siedz¹cego przy d³ugim stole. Nie porusza³ siê, wpatruj¹c siê w coœ, czego w ciemnoœci nie da³o siê dostrzec. Nagle drzwi otworzy³y siê z cichym skrzypniêciem. Remus Lupin jednym machniêciem ró¿d¿ki pozapala³ œwiece. Blask oœwietli³ brudn¹ kuchniê. Staromodne meble by³y pokryte kurzem, a na stole sta³y brudne talerze z resztkami kolacji.

- Syriuszu, powinieneœ to posprz¹taÌ albo poprosiÌ Stworka - powiedzia³ Lupin siadaj¹c naprzeciwko przyjaciela. - I doprowadziÌ siê do porz¹dku. Wygl¹dasz jak siedem nieszczêœÌ.

I rzeczywiÂście, dÂługie wÂłosy Blacka byÂły brudne i skoÂłtunione, prawie tak, jak po jego ucieczce z Azkabanu. Na twarzy miaÂł kilkudniowy zarost, ktĂłry nie wyglÂądaÂł zbyt estetycznie. CiĂŞÂżko byÂło w nim teraz dostrzec cieĂą przystojnego mĂŞÂżczyzny, ktĂłrym kiedyÂś byÂł. Jego wyglÂądu nie poprawiaÂł fakt, Âże ubranie takÂże miaÂł brudne i przepocone, a w dodatku ÂśmierdziaÂł przetrawionym alkoholem.

- I czujê siê jak siedem nieszczêœÌ, Remusie - odpar³ Syriusz zachrypniêtym g³osem. - Po co niby mam tu sprz¹taÌ? Ten dom i tak bêdzie okropny.
- Mo¿e po to, ¿eby Molly mia³a mniej pracy w doprowadzeniu go do stanu u¿ywalnoœci? Zakon Feniksa nie mo¿e dzia³aÌ w takich warunkach. Przynajmniej byœ siê czymœ zaj¹³ - powiedzia³ Lupin.
- Wola³bym zaj¹Ì siê czymœ bardziej po¿ytecznym ni¿ œcieranie kurzy - mrukn¹³ Black.
- Zrozum, Dumbledore zabroni³ ci wychodziÌ, bo boi siê o twoje bezpieczeùstwo. - G³os Remusa by³ spokojny, co irytowa³o Syriusza. - Od³ó¿ tê butelkê. Któr¹ to ognist¹ whisky ju¿ dzisiaj pijesz? Czwart¹? Pi¹t¹?
- Mam gdzieœ bezpieczeùstwo, Remusie. Nie jestem stworzony do bezczynnoœci. Zbyt d³ugo siedzia³em w jednym miejscu - odpar³ Syriusz g³osem pe³nym ¿alu. Nie do Lupina. W³aœciwie nie wiedzia³ do kogo powinien mieÌ ¿al. Do Glizdogona, przez którego by³ najbardziej poszukiwanym czarodziejem w kraju i musia³ siedzieÌ w rodzinnym domu, gdzie mia³ nadziejê ju¿ wiêcej nie wróciÌ? Nie, do niego czu³ tylko nienawiœÌ.
- Wiem, Âże to okropne. Zawsze kochaÂłeÂś ryzyko, ale pomyÂśl o Harrym - poprosiÂł Remus. - On ciĂŞ potrzebuje. StraciÂł juÂż rodzicĂłw. Ledwo co odzyskaÂł ojca chrzestnego. James chciaÂł, ÂżebyÂś go zastÂąpiÂł, gdyby coÂś mu i Lily siĂŞ staÂło. Harry nie chce, Âżeby coÂś ci siĂŞ staÂło, dobrze o tym wiesz.
- I w³aœnie dlatego jeszcze nie z³ama³em zakazu Dumbledore'a - powiedzia³ Syriusz. - Szkoda tylko, ¿e nie wiem kiedy Harry bêdzie móg³ tu przyjechaÌ. Czy w ogóle bêdzie móg³, bo odnoszê wra¿enie, ¿e Dumbledore chce wiêziÌ go u mugoli jak najd³u¿ej. A on nie jest ju¿ dzieckiem. Jego listy... To okropne, wiedzieÌ jak to jest, gdy jest siê uwiêzionym, a nie móc zrobiÌ nic poza napisaniem paru s³ów pocieszenia. A Harry tak naprawdê jeszcze nie wie, ¿e bêdzie musia³ tkwiÌ u Dursleyów prawie przez ca³e wakacje, bo przecie¿ dopiero siê zaczê³y. Poza tym to wcale nie chodzi o samo ryzyko. Nie wiesz jak to jest, gdy musisz siedzieÌ bezczynnie, gdy inni nadstawiaj¹ karku. James...
- James zgodziÂłby siĂŞ ze mnÂą - przerwaÂł mu Lupin. - WiedziaÂł kiedy nie naleÂży ryzykowaĂŚ bezpieczeĂąstwa.

Black nie odpowiedzia³, tylko poci¹gn¹³ ³yk whisky. Jego zraniona dusza krzycza³a z rozpaczy, z têsknoty. Minê³o czternaœcie lat, a nie by³o dnia, w którym nie myœla³by o zmar³ym przyjacielu. Myœla³, ¿e zdemaskowanie Petera uwolni go od poczucia winy, ale ono dalej z¿era³o go od œrodka i wiedzia³, ¿e dalej bêdzie, nawet jeœli nadejdzie dzieù, w którym znów bêdzie wolnym cz³owiekiem. Gdyby wtedy nie zamieni³ siê miejscami z Gilzdogonem Lily i James nadal by ¿yli, a on nie musia³by siê ukrywaÌ.

- James by zrozumia³ - odezwa³ siê w koùcu Syriusz zachrypniêtym g³osem. - On zawsze mnie rozumia³. Chcia³bym cofn¹Ì czas... - Poci¹gn¹³ ³yk whisky.
- Nie tylko tobie ich brakuje - westchn¹³ Lupin. Blackowi przez moment wydawa³o siê, ¿e w g³osie przyjaciela zabrzmia³a nuta pretensji. - Lily i James byli te¿ moimi przyjació³mi. Ja te¿ cierpia³em! Ja te¿ codziennie o nich myœlê! - Remus podniós³ g³os.
- Nie, Remusie, ty nie wiesz co to cierpienie! Nie wiesz co znaczy byÌ wyrzutkiem w w³asnej rodzinie! Nie wiesz jak to jest, gdy jesteœ uwiêziony w swojej g³owie, a przed oczami ci¹gle masz najgorsze wspomnienia! Tak w³aœnie czu³em siê w Azkabanie! Przez dwanaœcie cholernych lat! Nie po to stamt¹d uciek³em, ¿eby trafiÌ do innego wiêzienia! Nie masz pojêcia jak to jest, gdy poczucie winy z¿era twoj¹ duszê od œrodka, ale jednoczeœnie gdzieœ w twojej g³owie powtarza siê myœl... obsesja... o niewinnoœci, która nie pozwala ci zapomnieÌ kim jesteœ! Utrzymuje ciê przy ¿yciu, chocia¿ tak pragniesz umrzeÌ! Nie masz pojêcia jak to jest! - Syriuszowi puœci³y nerwy. Z hukiem odstawi³ butelkê na stó³, rozlewaj¹c wokó³ trochê trunku.

Lupin milcza³. To ju¿ nie by³ ten Syriusz, którego pozna³ podczas swojej pierwszej podró¿y Hogwart Expres. Tamten £apa ju¿ nie wróci, odszed³ razem z Jamesem. Remus nie móg³ mieÌ o to pretensji do przyjaciela. Zbyt wiele z³ego prze¿y³ w ¿yciu. Zreszt¹ on te¿ ju¿ nie by³ tym samym Remusem Lupinem co kiedyœ. Obaj siê zmienili, ale Syriusz mia³ gorzej. By³ wiêŸniem przesz³oœci i dopóki nie odzyska wolnoœci, nie uwolni siê od niej. A nawet wtedy nie przestanie codziennie myœleÌ o Jamesie. Remus by³ tego pewien.

- Przepraszam, Syriuszu, nie chciaÂłem, Âżeby to zabrzmiaÂło jakbym miaÂł do ciebie pretensje. Musisz jednak pamiĂŞtaĂŚ, Âże chociaÂż Dumbledore poinformowaÂł nowych czÂłonkĂłw Zakonu w czyim domu bĂŞdÂą i o twojej sytuacji, to niektĂłrzy z nich nie bĂŞdÂą mieĂŚ pewnoÂści, jeÂśli nie dowiedzÂą siĂŞ tego od ciebie. A w takim stanie nie przekonasz ich, Âże nie muszÂą siĂŞ ciebie baĂŚ. No i nie chciaÂłbyÂś chyba, Âżeby Harry ciĂŞ takim zobaczyÂł? - zapytaÂł Lupin.
- Masz racjê - przyzna³ Syriusz. - I ja te¿ przepraszam, wiem ¿e chcesz dobrze, nie powinienem siê unosiÌ. - Podniós³ siê z krzes³a. - Pójdê siê umyÌ i wyspaÌ. Weasleyowie i Hermiona przyje¿d¿aj¹ o dziewi¹tej rano, wiêc mo¿e uda nam siê jakoœ ogarn¹Ì kuchniê, ¿eby nadawa³a siê do przyjêcia goœci.
- MoÂże Stworek pomoÂże? - zaproponowaÂł Remus.
- Ten gÂłupi skrzat nie sprzÂątaÂł tego domu od lat. Najlepiej niech siedzi w tej swojej dziurze i nie pokazuje mi siĂŞ na oczy - odparÂł Syriusz.
- PowinieneÂś byĂŚ dla niego milszy. PamiĂŞtasz co ci powiedziaÂł Dumbledore? - zapytaÂł.

Syriusz bez odpowiedzi wyszed³ z kuchni. Oczywiœcie pamiêta³, co Dumbledore mu powiedzia³. Twierdzi³, ¿e powinien byÌ mi³y dla Stworka, bo teraz, gdy Grimmauld Place 12 mia³o byÌ Kwater¹ G³ówn¹ Zakonu Feniksa, skrzat bêdzie mieÌ dostêp do tajnych informacji. Gdyby to by³o takie ³atwe - pomyœla³ £apa. Stworek kojarzy³ mu siê tylko i wy³¹cznie z tym okropnym domem, do którego musia³ wróciÌ. Nie nienawidzi³ go, ale nie potrafi³ te¿ go lubiÌ. Budzi³ w nim odrazê. A zreszt¹ Stworek nie móg³ przekazaÌ Voldemortowi informacji o Zakonie, bo Syriusz zakaza³ mu wynosiÌ to, czego dowie siê w tym domu poza jego obrêb i w ogóle opuszczania Kwatery. Tak jak kaza³ mu Dumbledore. Stworek nie móg³ zdradziÌ niew³aœciwej osobie wa¿nych rzeczy, wiêc po co byÌ dla niego mi³ym? To tylko stary skrzat domowy... Syriusz wzi¹³ porz¹dny prysznic, który trochê go otrzeŸwi³. Ubrany w czyst¹ pi¿amê po³o¿y³ siê do ³ó¿ka, ale d³ugo nie móg³ zasn¹Ì, mimo ogarniaj¹cej go sennoœci. Z jednej strony cieszy³ siê, ¿e od jutra bêdzie mia³ towarzystwo i nie bêdzie ju¿ samotny... przynajmniej na jakiœ czas. Jednak z drugiej strony martwi³ siê o Harry'ego. Ju¿ wyobra¿a³ sobie jego frustracjê na to, ¿e nie ma ¿adnych wieœci ze œwiata czarodziejów i musi siedzieÌ u Dursleyów. £apa uwa¿a³, ¿e jego chrzeœniak powinien byÌ teraz z nim. To Harry widzia³ jak Voldemort siê odradza. Po tym wszystkim mia³by spêdziÌ wakacje u mugoli, z dala od swoich przyjació³, swojego ojca chrzestnego, swojego œwiata? Oczywiœcie Syriusz nie zamierza³ pisaÌ Harry'emu o Zakonie Feniksa. Jakkolwiek nie podoba³y mu siê decyzje Dumbledore'a, by³ mu pos³uszny. Nie mia³ jednak zamiaru pozwoliÌ mu wiêziÌ jego chrzeœniaka przez ca³e wakacje na Privet Drive. Wystarczy³o, ¿e on by³ uwiêziony. Na razie £apa nie bêdzie porusza³ tematu przyjazdu Harry'ego na Grimmauld Place, ale zacznie, gdy bêd¹ zbli¿aÌ siê jego piêtnaste urodziny. Powinien je spêdziÌ z przyjació³mi i z nim, jego rodzin¹. Z tym postanowieniem Syriusz zapad³ w g³êboki sen.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.