Bohaterowie: Hermiona Granger, Ron Weasley .

Ze wzglêdu na fakt, ¿e jest to realizacja wyzwania z butelki pomys³ by³ realizowany wzglêdnie na szybko. Mimo to, jestem zadowolony i zdecydowa³em siê niczego nie zmieniaÌ. Miniaturkê pragnê zadedykowaÌ nieocenionej Lilyatte, która za pomoc¹ znanych sobie czarów pomog³a mi wygraÌ w pojedynku z przecinkami oraz s³u¿y³a nieocenion¹ pomoc¹ w eliminowaniu b³êdów.


Egzamin z zaklêÌ dobieg³ koùca, co uczniowie Hogwartu przyjêli z widoczn¹ radoœci¹. Stres, który towarzyszy³ im w tak wa¿nej chwili powoli schodzi³, wszechobecne nerwy ustêpowa³y. Teraz tylko b³ogie wylegiwanie siê na s³onecznych b³oniach pod ochronnymi koronami drzew, gry w eksploduj¹cego durnia, s³odycze i wyg³upy. Ostatnie chwile w zamku s³u¿y³y wszystkim, chyba tylko Hermiona ci¹gle siê umartwia³a. Nie mog³a prze¿yÌ, ¿e prawdopodobnie pomyli³a runê historyczn¹ z run¹ histeryczn¹. Ron, którego zdaniem to ona histeryzowa³a nie móg³ tego znieœÌ, ale co mia³ zrobiÌ? Dopiero siê pogodzili po ostatniej k³ótni, nie chcia³ wszczynaÌ nowej. Na dodatek Harry zamiast byÌ tu z nimi znowu odrabia³ szlaban u Snape'a. Jak widzê pan Potter celowo próbuje zwróciÌ na siebie uwagê. On tylko przewróci³ cholerny kocio³ek i to niechc¹cy! A teraz nawet nie ma z kim pogadaÌ i musi s³uchaÌ tej litanii skarg Hermiony. Urojonych, bo zawsze na koniec okazywa³o siê, ¿e napisa³a dobrze. Mimo to Ron robi³ dobr¹ minê do z³ej gry, co innego mu pozosta³o? Mo¿e spotkaj¹ gdzieœ Ginny albo bliŸniaków, chocia¿ by³oby pewnie trochê fajniej.

No nie, jeszcze jedna? Zbli¿aj¹c siê w okolice jeziora, znad którego nadci¹ga³ przyjemny wiatr daj¹cy och³odê, zauwa¿yli Sam Quest. Jednak nie by³a to Sam jak¹ znali albo raczej wydawa³o im siê, ¿e znaj¹. Zwykle dziewczyna emanowa³a radoœci¹, która udziela³a siê wszystkim naoko³o. To by³a jedna z tych pozytywnych, zakrêconych osób, których energia wydziela³a siê do otoczenia. Jednak nie tym razem! To by³ jakiœ pokrêcony dzieù. Hermiona to nic nowego, zawsze po testach by³a taka spiêta. W zasadzie nic dziwnego, ¿e zrezygnowa³a z wró¿biarstwa, ona mia³a wrodzony dar czarnowidztwa potestowego utrzymuj¹cego siê œrednio od trzech do siedmiu tygodni! Tylko dlaczego Sam tak siê przejmuje tym wszystkim, ma ca³¹ twarz skrzywion¹, no i jeszcze te ³zy? Nigdy oceny siê dla niej nie liczy³y...Znaczy by³a kumata i dawa³a radê, zawsze jakoœ wychodzi³a, ale... Mo¿e matka obieca³a jej coœ fajnego za oceny i nie wysz³o? Ron kiedyœ tak mia³, ju¿ widzia³ te ruchome figurki zawodników Armat Chudleya w jego pokoju, a tu bach! Od tamtej pory znacznie bardziej nienawidzi³ Snape'a, cz³owiek samozuo! Dodatkowo to glêdzenie w domu... Na szczêœcie Hermiona ju¿ podchodzi³a by j¹ obj¹Ì, Ron raczej s³abo zna³ siê na dziewczynach. Niby czyta³ kilka podrêczników podrywu, ale dla niego to by³y stworzenia z innej planety, z tego no... Plutonu wojskowego. Na szczêœcie mia³ Hermionê, mo¿e i jej ta sytuacja dobrze zrobi? Lubi³a byÌ oparciem. Ju¿ prawie wyci¹ga³a swoj¹ pomocn¹ r¹czkê, kiedy ³adna sowa p³omykówka zaczê³a nad nimi kr¹¿yÌ i zrzuci³a na g³owê Hermiony (nie, wcale nie odchody, chocia¿ to by³oby efektowne, prawda?) list w grubej kopercie. Hermiona tylko westchnê³a, fuknê³a na sowê i rozerwa³a przesy³kê ze z³oœci¹. Te ptaki to w ogóle nie maj¹ wyczucia! Po lekturze zawartoœci trochê siê speszy³a i podesz³a do Rona.
- S³uchaj, pomó¿ jej , widzisz w jakim jest stanie - mruknê³a Hermiona do Rona. Nie by³a pewna czy to odpowiednia osoba do tej misji, ale musia³a zaraz wracaÌ do zamku, a nikogo odpowiedniejszego nie by³o.
- Jasne, zaraz jÂą pocieszĂŞ, to na pewno nic powaÂżnego.
- Durniu, jak nic powa¿nego?! Tu chodzi o mi³oœÌ. - Ron ju¿ chcia³ siê odezwaÌ, ale coœ w twarzy Hermiony mówi³o mu, ¿eby lepiej tego nie robi³. Szczerze mówi¹c dziewczyna mog³a mieÌ racjê, w koùcu zna³a siê na tych dziewczyùskich sprawach. Aaa tam, Harry te¿ by nie ogarn¹³ o co biega, co nie znaczy, ¿e Ron jest jakimœ palantem.
- A ty? - zapytaÂł z nadziejÂą. Przecie dziewczyna lepiej siĂŞ do takich rzeczy nadaje, no!
- Ja obieca³am Sprout, ¿e pomogê jej zasadziÌ nowe grz¹dki w cieplarni, ju¿ jestem spóŸniona! - powiedzia³a i pobieg³a jak ³ania w kierunku Hogwartu. Ronald sta³ w rozkroku z min¹ zbitego mopsa, nie wiedz¹c co robiÌ. Rozum mówi³: uciekaj, polegniesz, nie podo³asz. Zostaù i pomó¿ tej bia³og³owie mówi³o serce. W koùcu dzielny potomek Artura przysiad³ na rozgrzanej od upa³u trawie, podkuli³ kolana i rozwa¿a³. CzeœÌ, co siê sta³o? Nie nie pasuje. Mo¿e jakoœ pomóc? Tak, a ona ci odpowie - Zamknij siê idioto! Sam, co z tob¹? Powiedziane zbola³ym g³osem? Nie no, dlaczego ojciec go takich rzeczy nie uczy³? Przecie¿ to bêdzie totalna katastrofa, zaraz wypali z jakimœ - Co ciê gryzie Sam?, a ona walnie go w plaskacza w t¹ piegowat¹, przystojn¹ twarz. Nie zd¹¿y³ siê dobrze namyœleÌ, a¿ tu nagle...
- Ja myœla³am, ¿e mu naprawdê na mnie zale¿y...Œledzi³ mnie, chodzi³ krok w krok i wk³ada³ nos np. miêdzy ceg³y zamku, ¿ebym nie widzia³a. To by³o takie urocze, on jest taki wra¿liwy, wstydzi³ siê, a wtedy on...Nie widzia³aœ gdzieœ mojej ró¿d¿ki? Zrobi³a mi siê dziura w spodniach i zgubi³em, no nie mogê znaleŸÌ! Pamiêtaj nigdy nie nos ró¿d¿ki w tylnej kieszeni portek. Jeszcze ten zniewalaj¹cy uœmiech, tyle robi³am sobie nadziei, gdy za mn¹ chodzi³! A on zwyczajnie ró¿d¿ki szuka³. Taki ch³opak nigdy na mnie nie spojrzy, a on tak mnie krêci od pierwszej klasy, normalnie jak smoki Hagrida...I ten jego wzrok... Co ze mn¹ jest nie tak? Dlaczego, dlaczego, dlaczego musia³am siê tak beznadziejnie zadurzyÌ w Adersie?
Ronald wycofa³ siê cichutko na paluszkach, Sam chyba nawet go nie zauwa¿y³a. Gadanie do siebie jest trochê dziwne, ale dziewczyny ogólnie s¹ dziwne. A on mia³ w³aœnie przeb³ysk geniuszu, nie ma na co czekaÌ. Wbieg³ do zamku i zacz¹³ szukaÌ - wszêdzie, miêdzy ³ó¿kami w skrzydle szpitalnym, rega³ami w bibliotece, w Wielkiej Sali...Nawet Filch, ten z³odziej zdemaskowany przez detektywa Kocio³ka siê czepia³. Na szczêœcie powiedzia³ mu, ¿e szuka zaginionej karmy Krzywo³apa. WoŸny od jakiegoœ czasu pragn¹³ rozbudziÌ uczucie miêdzy Krzywo³apem, a Pani¹ Norris wiêc oby³o siê bez szlabanu. A tylko by spróbowa³ wlepiÌ, zreszt¹ nawet gdyby nie pan œledczy wiadomo, ¿e Filch kradnie...W koùcu ostatnio za ko³nierz nie wylewa³, to by³a tajemnica Poliszynela. A np. w mugolskiej kulturze ka¿dy pijak to z³odziej, Ron wiedzia³ od Deana. Zniechêcony ch³opak rzuci³ wszystko i polaz³ do kuchni, tam natychmiast otoczy³y go ma³e, us³uszne skrzaty.
- Co tam panie Weasley? MoÂże bananka panie Weasley? MandarynkĂŞ panie Weasley? Serniczka panie Weasley?
- Dajcie piwa kremowego!
Natychmiast skrzaty siĂŞ rozbiegÂły, a po chwili miaÂł masĂŞ wyciÂągniĂŞtych rÂąk trzymajÂących butelki. ZabraÂł kilka, kiedy nagle jeden z dÂługouszych powiedziaÂł.
- Pan Yoo te¿ tu by³, bra³ kremowe na imprezê Ravenclawu. Zostawi³ ró¿d¿kê, mieliœmy mu potem oddaÌ, ale mo¿e bêdziecie siê widzieÌ paniczu? Lubi panicz panicza Yoo?
- Jasne - Ron siĂŞ wykrzywiÂł, czasem trzeba kÂłamaĂŚ dla wyÂższego dobra.
Po chwili wyszed³ z ró¿d¿k¹ Adersa. Znalaz³ ch³opaka na b³oniach, by³ chudy, spocony, zdenerwowany i brzydki. Znaczy Aders. Ron by³ rudy jak zwykle. Wyszli przed zamek, Ron polewa³ piwo kremowe. Bez procentów, ale piwo to piwo.
- No nie, nigdy juÂż nie znajdĂŞ, zostanĂŞ mugolem, kurÂła Ron! - ÂżaliÂł siĂŞ Aders, ktĂłry nie radziÂł sobie z tÂą sytuacjÂą.
- Spokojnie, a dziewczyny? KrĂŞcisz je jak nikt - powiedziaÂł Ron, ktĂłremu takie Âłgarstwo ledwie przeszÂło przez usta.
- Ale bez ró¿d¿ki? Która by mnie chcia³a bez ró¿d¿ki? - powtarza³ siê Aders, to by³ prawdziwy nudziarz. Nudny jak wyk³ady Binnsa albo i bardziej, co za ch³op. Gdyby nie to, ¿e Ronowi by³o ¿al Sam... Swoj¹ drog¹: co ona w nim widzia³a?
- No jak? Taka Sam Quest! Jestem pewien, Âże dosÂłownie oszalaÂła na twoim punkcie.
- Tak myÂślisz? Niby Sam nie taka zÂła, ale muszĂŞ to przemyÂśleĂŚ. W koĂącu nie mogĂŞ siĂŞ spotykaĂŚ z byle kim.
- No tak stary, tak, ale ja bym siĂŞ nie zastanawiaÂł za dÂługo. Ostatnio Gordian mĂłwiÂł, Âże to super laska, a wiesz jak one za nim latajÂą. Jak KieÂł za koÂściÂą!
- Gordian? No co ty powiesz? -
- Sorry, ale muszĂŞ lecieĂŚ.
Ronald pobieg³ tak szybko, jakby mia³ motorek w tylnej czêœci uk³adu pokarmowego. Dwa razy siê przewróci³, ale czego siê nie robi dla przyjació³. Sam by³a w tym miejscu co wczeœniej, nadal zalewa³a siê ³zami, nied³ugo zapewne zape³ni³aby jezioro...
- Sam, masz! - krzykn¹³ radoœnie podaj¹c jej ró¿d¿kê Adersa.
- Co to? - zapytaÂła zdumiona dziewczyna, ktĂłra na moment nawet zapomniaÂła, Âże jest zrozpaczona.
- Ró¿d¿ka Adersa. Dasz mu i ciê pokocha! Zobaczysz, bêdzie piêknie!
- Och, Ron, dziĂŞkujĂŞ - odparÂła i rzuciÂła mu siĂŞ na szyjĂŞ. ZaczĂŞÂła grzebaĂŚ w zawieszonej na ramiĂŞ torbie i wyjĂŞÂła z niej duÂżo przedmiotĂłw, ktĂłrych nazw Ron nie znaÂł i ktĂłre wyglÂądaÂły dziwnie. Chyba do makijaÂżu. Ron sobie polazÂł, a Sam zaczĂŞÂła majstrowaĂŚ przy swojej twarzy, aby dobrze wyglÂądaĂŚ dla ukochanego. Szybko go znalazÂła, piÂł sobie piwo kremowe. Sam uwaÂżaÂła, Âże picie piwa kremowego jest takie...mrrrau...Normalnie on jest taki...mrrrauuu

- Znalaz³am twoj¹ ró¿d¿kê - powiedzia³a Sam wyjmuj¹c j¹ zza pazuchy.
- Super - odpar³ Aders i rzuci³ siê jej w ramiona - Mo¿e wyjdziemy gdzieœ razem? Co powiesz na randkê u pani Puddifot? - zaproponowa³, wci¹¿ pamiêtaj¹c co mówi³ rudy. Nawet Gordianowi siê podoba, no no.
- Och super, od dawna mi siĂŞ podobasz.

5 lat póŸniej

Szanowny Panie Weasley,
Z radoœci¹ zapraszamy do radosnego uczczenia wraz z nami najwspanialszego dnia w naszym ¿yciu. 25 lipca 2023 nasze serca i rodziny po³¹cz¹ siê na wiecznoœÌ przed obliczem magii i Mistrza Ceremonii.

Nieziemsko Zakochani,
SamQuest wkrĂłtce Yoo
oraz
AdersYoo

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?