WrzesieĂą byÂł wyjÂątkowo upalny, Âżar laÂł siĂŞ z nieba jak w najbardziej upalne dni sierpnia. Nawet w lochach, pomimo chÂłodu, powietrze byÂło ciĂŞÂżkie. Otworzenie okien nie wchodziÂło w grĂŞ z racji na ich brak, a nawet gdyby byÂły, zapewne nie przeniosÂłyby ulgi.

Zgredek czuÂł jak pot, leje mu siĂŞ z czoÂła, szczegĂłlnie Âże caÂły dzieĂą spĂŞdziÂł na rozpakowywaniu rzeczy panicza Lucjusza. Jak co roku, zostaÂł wysÂłany do Hogwartu, by "pomĂłc paniczowi Lucjuszowi w aklimatyzacji". OczywiÂście jak przystaÂło na porzÂądnego skrzata domowego, speÂłniÂł swoje obowiÂązki z najwiĂŞkszÂą dbaÂłoÂściÂą, a gdy zostaÂł odesÂłany, postanowiÂł przy okazji odwiedziĂŚ swojego - pracujÂącego w szkole - kuzyna Grymsika.

Stan¹³ przed wejœciem do kuchni i aportowa³ siê do œrodka, sposoby wejœcia czarodziejów do tego przybytku zdecydowanie by³y niedostêpne dla niskiego skrzata. W kuchni panowa³ przyjemny ch³ód, który by³ mi³¹ odskoczni¹ od dusznej atmosfery poza ni¹. Poza tym przyjemnym ch³odem powietrze wydawa³o siê ciê¿kie, panowa³ ogólny rozgardiasz. Nie by³ to jednak typowy dla tego miejsca chaos kontrolowany. Skrzaty przekrzykiwa³y siê miêdzy sob¹, zbieraj¹c siê w pó³okrêgu, by³o to o tyle dziwne, ¿e godzina by³a ju¿ dosyÌ póŸna, a o tej porze w kuchni znajdowa³y siê przewa¿nie trzy dy¿uruj¹ce skrzaty. Zgredek zacz¹³ przedzieraÌ siê do przodu, ciekawy co zobaczy, gdy dotar³ do pierwszego rzêdu, zatrzyma³ siê z przera¿eniem.


Przy kredensie, wokó³ którego utworzono pó³okr¹g, le¿a³ skrzat, nad nim sta³ bezruchu zakrwawiony Grymsik, u jego stóp le¿a³ nó¿, a obok niego nieznana Zgredkowi skrzatka pop³akiwa³a, mamrocz¹c coœ do siebie.

Z prawej strony wybiegÂły z tÂłumu cztery skrzaty z noszami, za nimi na Âśrodek wyszÂły kolejne cztery. Zdecydowanie jeden z nich przodowaÂł i byÂł dowĂłdcÂą, bo wydawaÂł rozkazy reszcie, gdy tylko wszedÂł na Âśrodek, wszystkie skrzaty ucichÂły.

- KtoÂś byÂł Âświadkiem zajÂścia? - zapytaÂł dowodzÂący.
- Grymsik, GorzaÂłka i MamyÂłka mieli dzisiaj sÂłuÂżbĂŞ, my przybiegliÂśmy jak MamyÂłka zaczĂŞÂła krzyczeĂŚ. - Z tÂłumu wystÂąpiÂł starszy skrzat. - Jak tu przyszliÂśmy to wszyscy stali tak jak teraz.
- Torgol byÂł pierwszy na miejscu zdarzenia? - zapytaÂł tamten.
- Torgol byÂł jednym z pierwszych, ale jak tu szedÂł, to inni siĂŞ zbierali, nikogo poza tÂą trĂłjkÂą tutaj nie byÂło.
- Dobrze, czy ktoÂś jeszcze coÂś widziaÂł?
ÂŻaden skrzat siĂŞ nie odezwaÂł, wszystkie zaczĂŞÂły siĂŞ powoli wycofywaĂŚ.
- A ty, coÂś za jeden? Nie jesteÂś stÂąd. - DowĂłdca zwrĂłciÂł uwagĂŞ na Zgredka.
- Zgredek, jest skrzatem rodu Malfoy. Zgredek przyby³ w odwiedziny do kuzyna Grymsika. - Prze³kn¹³ œlinê, ten dowódca mia³ w sobie coœ w³adczego i lekko niepokoj¹cego. Nie dziwi³ siê, ¿e pozosta³e skrzaty uciek³y, byle z nim nie rozmawiaÌ.
- Jak Zgredek widzi, Grymsik ze Zgredkiem nie porozmawia i d³ugo tu nie pomieszka, wiêc Zgredek mo¿e ju¿ sobie st¹d iœÌ.
Zgredek spojrzaÂł na kuzyna, znaÂł go od urodzenia i wiedziaÂł, Âże ten by nikogo nie zabiÂł.
- Grymsik na pewno jest niewinny.
- Fakty ÂświadczÂą przeciwko Grymsikowi. - DowĂłdca na znak, Âże nie ma zamiaru dÂłuÂżej dyskutowaĂŚ w tym temacie, odwrĂłciÂł siĂŞ do Zgredka plecami.
- Zgredek nie pĂłjdzie stÂąd, dopĂłki nie porozmawia z Grymsikiem! - zagroziÂł.

DowĂłdca nie zareagowaÂł, Zgredek wycofaÂł siĂŞ wiĂŞc kawaÂłek, ale na tyle blisko by sÂłyszeĂŚ o czym rozmawiajÂą.
- Co siĂŞ tutaj wydarzyÂło? - DowĂłdca skierowaÂł to pytanie do Grymsika. Ten przeniĂłsÂł spojrzenie z plamy krwi na posadzce na niego.
- Grymsik mia³ dy¿ur z Gorza³k¹ i Mamy³k¹, Grymsik poszed³ do schowka po œcierkê, bo wyla³a mu siê woda, gdy tu wróci³, Gorza³ka le¿a³ na ziemi z no¿em wbitym w klatkê. - Grymsik prze³kn¹³ œlinê, wzdrygaj¹c siê. - Grymsik odruchowo wyj¹³ ten nó¿, ale krew p³ynê³a coraz mocnej, a on ju¿ nie ¿y³. Potem przysz³a Mamy³ka i zaczê³a krzyczeÌ, a resztê ju¿ znacie.
- A mo¿e by³o tak, ¿e Grymsik pok³óci³ siê z Gorza³k¹, w szale siêgn¹³ po nó¿ i go ugodzi³? Wszyscy wiedz¹, ¿e Grymsik i Gorza³ka mieli ze sob¹ zatarg. Grymsik jest winny jak ocet. - Dowódca najwyraŸniej nie przyj¹³ wyjaœnieù Grymsika i skin¹³ na swoich towarzyszy, by go wyprowadzili.
Podszed³ do skrzatki, która wygl¹da³a na mocno wstrz¹œniêt¹.
- Niech MamyÂłka, sprĂłbuje opowiedzieĂŚ, co tutaj siĂŞ staÂło.
- Stary Sztaluga sêpi szluga. - Powiedzia³a mechanicznie skrzatka, Dowódca nie wygl¹da³ na zaskoczonego, westchn¹³ zrezygnowany.
- MamyÂłka, pomyÂśli co siĂŞ wydarzyÂło? - SprĂłbowaÂł jeszcze Âłagodniejszym tonem.
- Grzyb gorszy go³ymi go³êbiami. - Brzmia³a odpowiedŸ. Dowódca zmarszczy³ czo³o i potar³ sobie skroù, zostawi³ Mamy³kê, kiwaj¹c swoim towarzysz¹, ¿e maj¹ j¹ odprowadziÌ.

Zgredek nie wiedzia³ co ma o tym s¹dziÌ. Wierzy³ w niewinnoœÌ kuzyna, ale chyba jako jedyny. Do tego ta skrzatka mówi³a ca³kowicie bez sensu, co na pewno mu nie pomog³o. Westchn¹³ ciê¿ko. Chcia³ pomóc kuzynowi, ale nie mia³ pojêcia jak, podszed³ wiêc do tego kredensu i przyjrza³ mu siê, drzwiczki od wy¿szej szafki by³y lekko otwarte i to by³a jedyna odbiegaj¹ca od normy rzecz w tym meblu. Wygl¹da³ ca³kiem normalnie, na miejscu, w którym le¿a³ wczeœniej Gorza³ka by³a plama krwi.
- Chyba czas by Zgredek sobie poszedÂł. - UsÂłyszaÂł gÂłos, odwrĂłciÂł siĂŞ i spojrzaÂł na starego skrzata Torgola, ktĂłry wczeÂśniej rozmawiaÂł z DowĂłdcÂą.
- Zgredek uwaÂża, Âże Grymsik jest niewinny.
- Nie ma na to dowodĂłw, ale moÂże Brzoskwinia coÂś widziaÂła. Ona czĂŞsto zakrada siĂŞ tutaj w nocy i podjada ciasto.
- Torgol teÂż uwaÂża, Âże Grymsik jest niewinny? - zapytaÂł Zgredek.
- Tak. Grymsik i Gorza³ka siê k³ócili, ale ¿aden skrzat nie zabi³by swojego pobratymca, to siê nigdy nie zdarzy³o i Torgol nie wierzy, ¿e Grymsik to zrobi³. - Stary Torgol usiad³ na ³awie stoj¹cej pod œcian¹ i podrapa³ siê po nosie.
- Zgredek sÂłyszaÂł jak MamyÂłka rozmawia z DowĂłdcÂą i dziwnie mĂłwi. - UsiadÂł obok starszego skrzata.
- MamyÂłka od urodzenia ma nie po kolei w gÂłowie, chyba nigdy nie powiedziaÂła niczego sensownego.

Zgredek zamyÂśliÂł siĂŞ, sytuacja byÂła beznadziejna, ale moÂże faktycznie Brzoskwinia coÂś widziaÂła. Z jednej strony powinien juÂż wracaĂŚ do Dworu, z drugiej wiedziaÂł, Âże musi dowiedzieĂŚ siĂŞ prawdy i oczyÂściĂŚ kuzyna z zarzutĂłw. W najgorszym razie przypiecze sobie uszy Âżelazkiem.
- Zgredek, chce porozmawiaĂŚ z BrzoskwiniÂą, gdzie ona jest? - zapytaÂł Torgola.
- Torgol zaprowadzi Zgredka do niej.
Ruszy³ za starszym skrzatem, weszli do pomieszczenia, w którym znajdowa³y siê setki pos³aù, jedne by³y wisz¹cymi hamakami inne, sta³y wzd³u¿ œciany. Oni zatrzymali siê przy pierwszym ³ó¿ku stoj¹cym przy samym wejœciu.
- Brzoskwinia, to Zgredek, chce porozmawiaĂŚ. - Torgol wskazaÂł mu mÂłodÂą skrzatkĂŞ i odszedÂł w swojÂą stronĂŞ.
- Zgredek chciaÂł zapytaĂŚ, czy Brzoskwinia coÂś widziaÂła. Zgredek uwaÂża, Âże Grymsik jest niewinny.
- Brzoskwinia poszÂła po placek, ale go nie byÂło. Niewidzialni chÂłopcy zabrali, wtedy MamyÂłka zaczĂŞÂła krzyczeĂŚ, a Brzoskwinia zauwaÂżyÂła, Âże Grymsik stoi nad GorzaÂłkÂą i jest duÂżo krwi.
- Niewidzialni chÂłopcy? - zapytaÂł Zgredek, marszczÂąc czoÂło.
- Brzoskwinia tylko o nich sÂłyszaÂła. Od kilku dni przychodzÂą w nocy i zabierajÂą jedzenie.
Zgredek mĂłgÂłby siĂŞ zaÂłoÂżyĂŚ o galeona, gdyby takiego posiadaÂł, Âże Brzoskwinia za duÂżo czasu spĂŞdziÂła z MamyÂłkÂą i bredzi.
- Zgredek dziĂŞkuje za pomoc, Zgredek juÂż sobie idzie.

Wyszed³ z pokoju sypialnianego i wróci³ do kuchni. Podszed³ do kredensu i zacz¹³ mu siê przygl¹daÌ, nadal nic dziwnego nie znalaz³. Usiad³ wiêc na ³awie, na której wczeœniej siedzia³ z Torgolem i zacz¹³ myœleÌ.
Nie miaÂł Âżadnego punktu zaczepienia, a sprawy w Hogwarckiej kuchni wyglÂądaÂły co najmniej dziwnie. KtoÂś zabiÂł skrzata, nie zostawiajÂąc Âżadnych ÂśladĂłw, a wina spadÂła na Grymsika. MoÂże to MamyÂłka? MĂłwiÂła dziwnie, Âżeby odrzuciĂŚ od siebie podejrzenia? Albo ta Brzoskwinia wpadÂła w szaÂł z powodu braku ciasta? I co to za niewidzialni chÂłopcy podkradajÂący jedzenie?

Na to ostatnie pytanie odpowiedŸ mia³a nadejœÌ szybciej, ni¿ spodziewa³, bo jego rozmyœlania przerwa³o otworzenie siê przejœcia do kuchni. Nikt nie wszed³ do œrodka, ale Zgredek wyraŸnie s³ysza³ szepty.
- Gdzie jÂą zostawiÂłeÂś? - mĂłwiÂł jeden gÂłos.
- Nie wiem, musiaÂła mi wylecieĂŚ gdzieÂś przy tym stole - odparÂł drugi.
- Cicho, nie mog¹ nas us³yszeÌ. - Niewidzialni ch³opcy, jak siê domyœli³ Zgredek, byli gdzieœ w okolicy sto³u, gdy jeden z nich wpad³ na ³awê i przewróci³ siê, staj¹c siê widzialny. Drugi zrzuci³ z siebie jak¹œ p³achtê i w powietrzu lewitowa³a g³owa z okularami i rozczochranymi w³osami.
- Syriusz, mieliÂśmy byĂŚ jak ninja, o ktĂłrych mĂłwiÂł Remus.
- Ups - odparÂł Syriusz, pocierajÂąc nogĂŞ w miejscu, w ktĂłrym uderzyÂł w ÂławĂŞ.
- Widzisz moj¹ ró¿d¿kê? - zapyta³ pierwszy.
- Tak, le¿y tutaj, wpad³a pod stó³, czekaj, ju¿ j¹ wyci¹gam. - Syriusz po³o¿y³ siê na ziemi i po chwili wsta³ z ró¿d¿k¹ w rêku.
- Zgredek przeprasza, ale Zgredek musi z paniczami porozmawiaÌ sir. - Teleportowa³ siê na stó³, przy którym stali ch³opcy.
- Yyy... nas tu nie ma, prawda James? - powiedziaÂł chÂłopiec, ktĂłrego kolega nazywaÂł Syriuszem.
- Tak, nie ma - przytakn¹³ jego towarzysz, który by³ tylko lewituj¹c¹ g³ow¹.
- Zgredek, chciaÂł zapytaĂŚ, czy paniczowie byli tu wczeÂśniej i widzieli co siĂŞ staÂło z GorzaÂłkÂą?
- GorzaÂłkÂą? Macie tu alkohol? - zapytaÂł chÂłopiec o imieniu James.
- Zgredek mĂłwi o skrzacie, ktĂłry zostaÂł zabity noÂżem sir.
- Aaaa - powiedzieli jednoczeÂśnie chÂłopcy i wymienili ze sobÂą porozumiewawcze spojrzenia.
- Grymsik, kuzyn Zgredka zostaÂł oskarÂżony o zabĂłjstwo i grozi mu wygnanie, a Zgredek uwaÂża, Âże on jest niewinny sir.
- Nas nie powinno tu byĂŚ Zgredku, wiĂŞc powiemy ci co wiemy, ale nie moÂżesz nikomu tego mĂłwiĂŚ, bo nas tu nie ma. - ChÂłopiec o imieniu James zrzuciÂł z siebie resztĂŞ pÂłaszcza i byÂł juÂż w peÂłni widzialny.
- Poczekaj sir. Zgredek pĂłjdzie po DowĂłdcĂŞ, on musi to usÂłyszeĂŚ, by Grymsik byÂł wolny.

Zgredek pobiegÂł do sali bĂŞdÂącej sypialniÂą skrzatĂłw i po chwili wrĂłciÂł stamtÂąd, ciÂągnÂąc za sobÂą zdenerwowanego DowĂłdcĂŞ.
- Zgredek przeprasza, ale DowĂłdca musi to usÂłyszeĂŚ.
- Jaki DowĂłdca? - zapytaÂł przyciÂągniĂŞty skrzat.
- Zgredek nie wie jak siĂŞ nazywa, wiĂŞc mĂłwi DowĂłdca. - Na twarzy DowĂłdcy pojawiÂło siĂŞ jednoczeÂśnie zaskoczenie, zmieszanie i zdenerwowanie.
- Co tutaj robiÂą ci uczniowie? - zapytaÂł.
- To panicz James i panicz Syriusz, niewidzialni chÂłopcy. Powiedzieli Zgredkowi, Âże wiedzÂą co tu siĂŞ staÂło.
- Gnidek sÂłucha. - DowĂłdca zwrĂłciÂł siĂŞ do chÂłopcĂłw. Zgredek pomyÂślaÂł, Âże imiĂŞ, ktĂłre wymyÂśliÂł, bardziej pasuje do tego skrzata, niÂż Gnidek, ale zostawiÂł to dla siebie.
- Przyszliœmy po ciasto, bo skoùczy³y nam siê zapasy. - James zacz¹³ mówiÌ.
- Pyszny porzeczkowy placek poszedÂł pierwszy. - Syriusz rozmarzyÂł siĂŞ na myÂśl o placku.
- Tak, wiĂŞc przyszliÂśmy po ten placek, ten skrzat GorzaÂłka staÂł na kredensie i szarpaÂł siĂŞ z szafkÂą, nie mĂłgÂł jej chyba otworzyĂŚ.
- W pewnym momencie wzi¹³ nó¿ i zacz¹³ go wk³adaÌ w szparê, chyba mu siê uda³o, ale szarpn¹³ za mocno i polecia³ do ty³u, szafka siê zatrzês³a. - Syriusz zrobi³ dramatyczn¹ pauzê.
- On spad³ na pod³ogê, a na niego zlecia³ nó¿, który po³o¿y³ na tej szafce.
- PrzestraszyliÂśmy siĂŞ, bo uczymy siĂŞ tu od dwĂłch tygodni i nie powinno nas byĂŚ poza dormitorium o tej porze.
- Wiêc uciekliœmy, ale okaza³o siê, ¿e zgubi³em ró¿d¿kê - wyjaœni³ James.
- Dlatego wrĂłciliÂśmy. - ZakoĂączyÂł Syriusz.
- Gnidek dziêkuje, ¿e to powiedzieliœcie, a teraz mo¿ecie ju¿ iœÌ.
- Czy teraz Grymsik bĂŞdzie wolny? - zapytaÂł Zgredek.
- Tak, ale Zgredek niech juÂż lepiej wraca do siebie.

Tak te¿ uczyni³, nie spotka³ siê tym razem z kuzynem, ale chocia¿ uda³o mu siê dowieœÌ niewinnoœci Grymiska, pomimo ¿e za du¿o w tym jego zas³ugi nie by³o, czu³ zadowolenie.

Teraz moÂże spokojnie wrĂłciĂŚ do domu i przypaliĂŚ sobie uszy Âżelazkiem.