Bohaterowie: Inne, James Potter , Lily Evans , Peter Patigrew , Remus Lupin , Syriusz Black .

Dzieciùstwo malowa³o siê w ch³odnych barwach od momentu, kiedy ch³opiec spojrza³ po raz pierwszy na swoj¹ prywatn¹ nauczycielkê, któr¹ zatrudni³a Walburga. Czu³, ¿e gdy na ni¹ patrzy, brzuch zwija siê w kulkê, a gard³o zaciska siê boleœnie. Jakby dosta³ same ciemne, nieprzyjemne kolory na palecie i mia³ namalowaÌ ci¹g dalszy swojego ¿ycia. Pêdzel niemi³o dra¿ni³ p³ótno swoim w³osiem, uk³adaj¹cym siê w pasmo pora¿ek. Los prowadzi³ jego d³où, która kurczowo trzyma³a siê narzêdzia, jakby zaraz mia³o wypaœÌ i upaœÌ na pod³ogê pracowni, plami¹c kafelki szar¹, gêst¹ plakatówk¹, jak¹ mugolskie dzieci tworzy³y swoje szkolne dzie³a.

Madame Anastasia Moonre by³a powa¿n¹, dystyngowan¹ czarownic¹. Zawsze nosi³a szmaragdowe rêkawiczki z koronk¹, stworzonymi z jedwabnego materia³u i œmia³o porusza³a siê na swoich wysokich szpilkach. Emanowa³a od niej gracja, porusza³a siê, jakby p³ynê³a, ni piêkny smuk³y ³abêdŸ, ni d³ugonoga czapla, ukryta wœród gêstej trzciny. Posiada³a niesamowicie delikatne rysy twarzy, donoœny g³os i bardzo du¿¹ si³ê w rêce. O ostatnim Syriusz dowiedzia³ siê, gdy zosta³ spoliczkowany po raz pierwszy, za po³o¿enie ³okci na stole. Mocno piek³o. Kilka dni póŸniej ka³amarz wyla³ mu siê na najlepsz¹ szatê wyjœciow¹ matki i zosta³ zdzielony w potylicê tomiskiem ksiêgi. Zabola³o. Jeszcze w tym samym tygodniu dosta³ po d³oniach magiczn¹ miar¹, która rozciê³a skórê na jego d³oniach. Tylko dlatego, ¿e nie nauczy³ siê na pamiêÌ kilku sentencji w jêzyku ³aciùskim. Krew p³ynê³a powoli po jego kostkach i sp³ywa³a na pergamin, a on zaciska³ zêby. Nie chcia³ przy niej p³akaÌ.

Po siedmiu dniach pobierania nauk od Madame Moonre Syriusz by³ ca³y obola³y, a ba³ siê prosiÌ rodziców o rzucenie jakichkolwiek leczniczych zaklêÌ. Za³zawionymi oczami patrzy³ na puste œciany w swoim pokoju. Ba³ siê kolejnego ciosu, dotyku ze strony kobiety. Nienawidzi³ jej. Nie cierpia³ ka¿dego cala jej obrzydliwego cia³a - jej upiêtych ciasno jasnych w³osów, perfekcyjnie pomalowanych czerwon¹ szmink¹ ust i przenikliwie b³êkitnych oczu, na których widok mia³ ochotê skuliÌ siê w k¹cie. Opuchniête od p³aczu oczy, fioletowe œlady na ciele i kr¹¿¹cy po g³owie g³uchy odg³os uderzenia. Zakry³ d³oùmi uszy i zagryz³ od œrodka policzki. Zacisn¹³ powieki, zaciskaj¹c mocniej palce na ciemnych kosmykach. Rozp³aka³ siê raz jeszcze. Ciemne w³osy przylega³y mu do zaczerwienionych, mokrych od ³ez policzków. Szorstka, bia³a poœciel ociera³a nieprzyjemnie jego chude, posiniaczone nogi. Wskazówki zegara goni³y siê w wiecznym wyœcigu, a gwar ulicy Grimmuald Place próbowa³ przebiÌ siê przez grube okiennice, schowane przed oczami mugoli. Dzieci gra³y w pi³kê, biega³y i radoœnie krzycza³y, dopinguj¹c siê nawzajem. Tymczasem Syriusz Black skuli³ siê na twardym materacu i ca³y dygocz¹c, zasn¹³ z nadmiaru emocji. Wszystko ucich³o. Czu³, jakby odci¹³ siê od wszystkiego, unosi³ siê pomiêdzy niebem a piek³em. By³ wiecznym wiêŸniem w³asnego ¿ycia.

Walburga i Orion nie zauwaÂżali kar, jakie dostawaÂł. MiaÂł staĂŚ siĂŞ godnym reprezentantem ich domu, w szkole dostawaĂŚ same Wybitne oraz pod koniec roku najlepiej zostaĂŚ uhonorowanym przez dyrektora Orderem Merlina pierwszej klasy. MiaÂł siĂŞ dostaĂŚ do druÂżyny Quidditcha i byĂŚ obowiÂązkowo w Slytherinie. W dÂługiej liÂście oczekiwaĂą nie byÂło podpunktu na temat bicia przez nauczycielkĂŞ. Nie byÂło miejsca na przemoc w idealnej rodzinie.

Kolejnego dnia wykrzycza³ jej wszystko, co o niej myœla³. Ciê¿ko dysz¹c, dosta³ w twarz z otwartej d³oni. Poczu³ jedwabn¹ rêkawiczkê na skórze i metaliczny posmak krwi w ustach. Kilka sekund póŸniej le¿a³ na posadzce. Kobieta patrzy³a na niego kpi¹co, góruj¹c nad nim. Po chwili Madame Moonre nachyli³a siê jeszcze nad ch³opakiem nisko i tu¿ przy uchu szepnê³a mu kilka s³ów o tym, ¿e nie wygra. Z tym œwiatem nikomu nie uda³o siê zwyciê¿yÌ.

Nie bola³y ju¿ rany ani zbita ko¶æ ogonowa - prawda rzucona mu w twarz by³a gorsza. Syriusz by³ ju¿ na straconej pozycji czarnej owcy w szanowanym rodzie. Nie nosi³ mentalnie nazwiska wpisanego w Nienaruszaln± Dwudziestkê Ósemkê. Nie by³ Blackiem, jakiego oczekiwano.

Od tamtego momentu, tylko kiedy jego nauczycielka wchodziÂła do domu, a jej obcasy odbijaÂły siĂŞ od chÂłodnej tafli marmuru, chowaÂł siĂŞ za zasÂłonÂą, majÂąc nadziejĂŞ, Âże go nie zauwaÂży. CiĂŞÂżka kotara w salonie, z ktĂłrej przy kaÂżdym najmniejszym ruchu, podnosiÂła siĂŞ chmura kurzu, byÂła idealnÂą kryjĂłwkÂą. Drobinki opadaÂły z gracjÂą na hebanowe panele niczym rosyjskie baletnice wirujÂące na scenie, z promieniami nieÂśmiaÂło przebijajÂącymi siĂŞ zza chmur i brudnej okiennicy jako reflektorami, bÂłyskami fleszy.

Syriusz Black miaÂł zaledwie siedem lat.

***

DoœÌ istotn¹ kwesti¹ w jego ¿yciu by³a rodzina, a raczej jej teoretyczny brak. Brakowa³o mu matczynego ciep³a, ojcowskiej rady i ciotecznych uœcisków na powitanie. Zamiast tego mia³ osch³e wypowiedzi, arystokratyczne bale i piêknie zdobione szaty wyjœciowe, których szorstki materia³ tar³ skórê.

Syriusz nie lubi³ ¿adnej z tych rzeczy. Przyjêcia jawi³y mu siê jako sztywne bankiety dla czarodziejskiej elity odzianej w drogie ubrania. Bra³o go na md³oœci, gdy o tym myœla³ w póŸniejszych latach. Czarownice w piêknych sukniach, których materia³ opina³ ich szczup³e cia³a, o wyprostowanych nienagannie plecach i zadartej ku górze brodzie, z fa³szywie uprzejmymi uœmiechami. B¹belki najdro¿szego szampana mi³o dra¿ni³y gard³a goœci, a skrzaty domowe uwija³y siê pomiêdzy t³umem z tacami, donosz¹c ponczu w poz³acanych kieliszkach i kawa³ków ciasta, nastêpnie uk³adanych w estetyczne piramidy na salaterkach.

StaÂł wÂśrĂłd tÂłumu, jednak czuÂł siĂŞ samotny. Czystokrwiste rodziny miaÂły to do siebie, Âże kaÂżdy byÂł ze sobÂą spokrewniony. Nawet jeÂśli pierwszy raz widziaÂłeÂś danego jegomoÂścia przed sobÂą, nagle okazywaÂło siĂŞ, Âże jest twoim ciotecznym kuzynem od strony matki. Wielkimi, szarymi oczami patrzyÂł na wystrĂłj bogato zdobionych sal, nerwowo poprawiajÂąc spinki do mankietĂłw chudymi palcami. Bezszelestnie poruszaÂł siĂŞ pomiĂŞdzy osobami, z ktĂłrymi byÂł z w i Âą z a n y niewidzialnymi nitkami. CzyÂż rodzinÂą nie sÂą osoby, wspierajÂące ciĂŞ, troszczÂące siĂŞ o twoje dobro...? W takim razie, Syriusz Black nie miaÂł rodziny.

Przestali go braÌ na przyjêcia, gdy trafi³ do Gryffindoru. Wczeœniej potrafili zatuszowaÌ lub wyt³umaczyÌ zachowanie swojego syna. Nie mogliby znieœÌ tych pogardliwych spojrzeù. Zbyt wp³ywa³y na ich pozycje. Walburga zdawa³a siê nie zauwa¿aÌ oburzonych szeptów za plecami i dalej siê uœmiecha³a swoim najlepszym uœmiechem, wbijaj¹c paznokcie w ramiê Regulusa - ch³opca równie przera¿onego, co jego starszy brat. Orion œmia³ siê z ¿artów, popijaj¹c drogi trunek, staraj¹c zachowaÌ dobr¹ minê do z³ej gry. ByÌ mo¿e nikt nie zauwa¿y³ nerwowego poprawiania pierœcienia rodowego.

Syriusz Black miaÂł jedenaÂście lat, gdy przestaÂł udawaĂŚ odnajdujÂącego siĂŞ w ogromnej sali nastolatka.

***

- Udawaj, skoro nie potrafisz byÌ taki, jakiego ciê chcieliœmy - stwierdzi³a kiedyœ matka podczas k³ótni. - W Hogwarcie nie powinieneœ przedstawiaÌ siê naszym nazwiskiem, gdy¿ twoje wybryki s¹ szkodliwe dla naszej reputacji, Syriuszu. W tym domu nie bêdê dopuszcza³a do twoich wybryków!

S³owo ,,Hogwart" smakowa³o s³odko. Obraz zamku wype³nia³ jego serce przyjemnym ciep³em, które rozchodzi³o siê mozolnie po ca³ym ciele. Wie¿e, nad którymi okrêgi zatacza³y sowy i szeœÌ bramek na boisku Quidditcha, sprawia³y, ¿e twarz m³odego ch³opca promienia³a szczêœciem. Majestatycznie szczytuj¹ca nad jeziorem i rozleg³ymi B³oniami budowla by³a jego pierwszym prawdziwym domem.

Pocz¹tkowo przera¿a³a go wizja wyjazdu na tak d³ugo. Nie têskni³ jednak za zas³on¹, za gobelinem, z którego chcia³ znikn¹Ì i z podziwem patrzy³ na wszystkie wypalone osoby przez jego matkê, porcelanow¹ zastaw¹, du¿ym, wiecznie niezapalonym kominkiem, a roz³¹ka z wiecznie rozgniewanym na niego Stworkiem, cieszy³a go, jak nic innego. Wszelkie w¹tpliwoœci rozp³ynê³y siê wraz z wydobywaj¹c¹ siê z komina Hogwart Express gêst¹, bia³¹ par¹. Wejœcie do poci¹gu by³o jak rozpoczêcie nowego rozdzia³u. Wyrzucenie wszystkich planów i zaczêcie spontanicznego tworzenia w przyp³ywie natchnienia. Wenê dawa³a mu nowa, nieznana mu dot¹d energia, która wype³ni³a ca³e jego cia³o. Poczu³ niesamowit¹ wolnoœÌ, która obezw³adni³a go do tego stopnia, ¿e przez moment sta³ ze swoim kufrem, patrz¹c zachwycony na opalcowane szyby przedzia³ów, poplamion¹ wyk³adzinê i t³um uczniów na peronie.

Od razu pokocha³ swoje dormitorium. By³o du¿e, przestronne i ciep³e. Czerwieù i z³oto bi³o w oczy przyjemnym poczuciem wype³nienia. Pokój na Grimmauld Place 12 sprawia³ wra¿enie opuszczonej celi. Ch³ód bi³ od ka¿dej ze œcian, hebanowe meble tylko przyt³acza³y swoimi zdobieniami. Z ma³ej lampy gazowej u sufitu prawie nie otrzymywa³ œwiat³a. W nowym miejscu czu³ siê cudownie, bez nakazów, niewykonalnych zadaù.

Jego wspó³lokatorzy szybko z³apali z nim œwietny jêzyk, a James Potter okaza³ siê osob¹, z któr¹ Syriusz móg³ porozmawiaÌ na ka¿dy temat. By³ gotowy za nim wskoczyÌ w ogieù. Peter, mimo ¿e momentami szalenie go irytowa³, sprawia³, ¿e uœmiecha³ siê sam do siebie, gdy znowu pod ³ó¿kiem znajdowa³ pude³ka po czekoladowych ¿abach. Remus sta³ siê jego g³osem rozs¹dku, oparciem w najgorszych momentach i pocieszycielem w chwilach kryzysu. Zale¿a³o mu na nich. Byli jego pierwszymi i ostatnimi przyjació³mi. Siedzia³ na skraju Wie¿y Astronomicznej, z t¹ czwórk¹ u boku i cieszy³ siê chwil¹. Bieg³ ile si³ w nogach, uciekaj¹c przed woŸnym, a James œmia³ siê do rozpuku, dorównuj¹c mu kroku. Wys³uchiwa³ Jamesa w jego beznadziejnym zakochaniu siê, a póŸniej taùczy³ z nim na œlubie, stwierdzaj¹c, ¿e odbijany podczas pierwszego taùca na weselu bêdzie niesamowicie zabawny. Pi³ kremowe piwo, a póŸniej wrzuca³ puste butelki pod kanapê w Pokoju Wspólnym. Wys³a³ wyjce, tak, ¿eby ca³a Wielka Sala us³ysza³a o tym, ¿e Peterowi podoba siê Pauline z Hufflepuffu. Podkrada³ sk³adniki z klasy eliksirów tylko po to, ¿eby zmieniÌ siê w profesor McGonagall i móc poprowadziÌ lekcjê o prawid³owym korzystaniu z kuwety. Oddawa³ Marlene swoj¹ skórzan¹ kurtkê, gdy by³o jej zimno, ¿eby s³yszeÌ, jak mówi, ¿e tego siê nie spodziewa³a. Robi³ zadania domowe na kolanie przed klas¹. Podrywa³ Jêcz¹c¹ Martê, ¿eby zobaczyÌ czy rozp³ynie siê, jeœli wyjdzie poza teren zamku. Chowa³ siê pod Pelerynê Niewidkê i przegl¹da³ Dzia³ Ksi¹g Zakazanych, ¿eby znaleŸÌ coœ na temat likantropii. Przemienia³ siê co pe³nie, by wspieraÌ Remusa w jego bolesnej przemianie. Gra³ w Quidditcha i spada³ z miot³y, a potem uœmiecha³ siê przepraszaj¹co do Poppy Pomfrey, która bluzga³a na niego, opatruj¹c kolejne st³uczenie. U¿ywa³ Mapy Huncwotów do œledzenia Petera, ¿eby póŸniej udawaÌ jego matkê w drzwiach, pytaj¹c, gdzie siê szlaja³ po nocach. Œpiewa³ o trzeciej marne arie operowe w akompaniamencie Grubej Damy. Bywa³ u Dumbledore'a i w po³owie rozmowy potrafi³ zapytaÌ o to, czy kiedyœ coœ zgubi³o mu siê w brodzie. W Walentynki rzuca³ papierem toaletowym i szczotkami do mycia ubikacji w zakochanych, niemal wylatuj¹c z okna na dziedziniec. Urz¹dza³ imprezy i siê upija³. Taùczy³ - na parkiecie, na stole, na szafkach nocnych, przeskakuj¹c w glanach na ³ó¿ka. Czesa³ swoje w³osy, ca³uj¹c swoje lustrzane odbicie, tylko po to, ¿eby ujrzeÌ bezcenn¹ minê Lupina. Gra³ z Irytkiem w karty. Wymyka³ siê z Remusem i Jamesem do Miodowego Królestwa, ¿eby ukraœÌ trochê s³odyczy, gdy Peter by³ chory. Celowa³ w powa¿ne portrety brukselk¹. Podlewa³ roœliny w szklarni Ognist¹, a póŸniej t³umaczy³ siê Pomonie Sprout, ¿e chcia³ zobaczyÌ, jak wygl¹da fotosynteza na haju. Obklei³ ca³y swój pokój plakatami mugolskich dziewczyn w bikini oraz rockmanów, patrz¹c, jak Walburga niemal umiera na zawa³ i wachluje siê nerwowo d³oni¹. Na nastêpny dzieù, przyprowadzi³ Jamesa i przedstawi³, go jako James Potter I, cz³onek czystokrwistego rodu, spadkobierca firmy Ulizanna oraz jego ch³opak. Zorganizowa³ pierwszy koncert Orkiestry Skrzaciej, która gra³a ³y¿kami na garnkach i trzês³a widelcami w rytm wystukiwany na pokrywkach. Wi¹za³ krawat na g³owie, ¿eby udawaÌ samuraja. Porównywa³ Pelerynê Niewidkê do zas³ony, za któr¹ chowa³ siê w dzieciùstwie. Dramatycznie wspomina³ przed o³tarzem Pottera, tak jakby ten umar³, mówi¹c, ¿e by³ dobrym przyjacielem, po czym zdziwiony zauwa¿y³, ¿e s¹ tylko dwie obr¹czki, a przecie¿ to Lily mia³a byÌ œwiadkiem tej piêknej ceremonii.

Syriusz skoĂączyÂł swĂłj siĂłdmy rok. Wraz z rozpoczĂŞciem wojny.

***

Weszli do knajpki, w której niemal wszystkie stoliki, schowane w boksach by³y puste. Ró¿ bi³ po oczach. Lokal niesamowicie przypomina³ mu Herbaciarnie u Pani Puddifoot. Jedyn¹ ró¿nic¹ by³ brak ma³ych, okr¹g³ych stolików, niezwykle obleganych, rzecz jasna, i wst¹¿ek. Nie by³o te¿ tak duszno. Mimo to w swojej skórzanej kurtce, ciemnych spodniach, glanach i rêkawiczkach bez palców czu³ siê okropnie niedopasowany, wiêc skrzywi³ siê lekko, gdy Marlene rzuci³a mu coœ o ³adnym wystroju. Nie wy³apa³ czy nie by³o to, aby ironiczne stwierdzenie, wiêc skupi³ siê na tym, ¿eby wy³apaÌ kogoœ, kto w ogóle obs³uguje.

Kelnerka zerknê³a na niego zdziwiona znad kasy, przesuwaj¹c zszokowana wzrokiem po jego ciele, wêdruj¹c spojrzeniem ku kaskowi na motocykl, a nastêpnie objê³a jego twarz i kilkudniowy zarost. Uœmiechn¹³ siê do niej lekko, ukazuj¹c delikatne do³eczki w policzkach, dok³adnie w tym momencie, w którym dziewczyna szarpnê³a go za ramiê i posadzi³a przy stoliku. Poda³a mu menu, sama k³ad¹c ³okcie na stó³, na jednej z r¹k opieraj¹c rumiany policzek.

- Co podaÌ? - spyta³a po chwili brunetka w fartuchu, ¿uj¹ca gumê. Zanim Syriusz zd¹¿y³ siê odezwaÌ, Marlene odwróci³a gwa³townie g³owê w stronê pracownicy, tak, ¿e tu¿ przed jego szarymi oczami przelecia³ jasny koùski kucyk.

- Slushie wiÂśniowe. - ZmierzyÂła jÂą chÂłodnym spojrzeniem. - A dla ciebie, skarbie? - spytaÂła chÂłopaka, podkreÂślajÂąc ostatnie sÂłowo. Nigdy go tak nie nazywaÂła, a on nie nazywaÂł jej sÂłoĂącem. ChociaÂż pasowaÂło do niej to sÂłowo. PotrafiÂła sparzyĂŚ, tak, Âże pÂłaczesz z bĂłlu, jednak cieszysz siĂŞ z wiosennych promieni przebijajÂących siĂŞ przez szpary w Âżaluzji. Marlene byÂła jego sÂłoĂącem.

- Ja brzoskwiniowe. - Chrz¹kn¹³ i odda³ kartê pracownicy, k³ad¹c swój kask.

- OczywiÂście - odparÂła sucho i wsunĂŞÂła notes z dÂługopisem do obszernej kieszeni. RuszyÂła ku ladzie.

Syriusz przepada³ za towarzystwem Marlene. Lubi³ jej podejœcie do œwiata, gust i grê na gitarze. Uwielbia³, gdy opowiada³a o muzyce, swoich przekonaniach i lepszym œwiecie za trzydzieœci lat. Kocha³, gdy siê œmia³a, narzeka³a na swoje piegi, ledwo widoczne za grub¹ warstw¹ zbyt jasnego pudru, i czochra³a jego w³osy. Mówi³a za ich dwoje, ale, nawet jeœli mówi³a o majonezie w kanapkach, czu³, jak rozp³ywa siê nad jej g³osem. Nawet gdy przepe³niona jadem mówi³a, ¿e s¹ g³upimi bachorami rzuconymi w œrodek wojny o trzeciej nad ranem przy stacji benzynowej, nie potrafi³ siê nie uœmiechn¹Ì. Du¿o gestykulowa³a, by³a energiczna i potrafi³a siê œwietnie bawiÌ. Cieszy³a siê deszczem i ka¿dym dniem, jakby by³ b³ogos³awieùstwem odk¹d dowiedzia³a siê, ¿e Voldemort wyruszy³ na swoje ³owy. Mówi³a o swoich problemach tylko po pó³nocy, jakby po przekroczeniu tej magicznej bariery czasowej schodzi³ z niej stres. Wygl¹da³a w jego kurtce lepiej ni¿ on sam i za nic w œwiecie nie odda³by jej nikomu innemu ni¿ Marlene.

Kelnerka przyniosÂła zamĂłwienie na tacy i poÂłoÂżyÂła przed nimi pokruszony lĂłd polany sÂłodkimi sosami. Blondynka niewiele myÂślÂąc, nachyliÂła siĂŞ nad stoÂłem i zamieszawszy sÂłomkÂą, wziĂŞÂła Âłyk.

- WiÂśniowe lepsze. - ZmarszczyÂła nos i opadÂła na swoje miejsce. WziĂŞÂła do rĂŞki plastikowe opakowanie i pociÂągnĂŞÂła zimny napĂłj.

- PrzeziĂŞbisz siĂŞ, jeÂśli bĂŞdziesz tak szybko piÂła, Marlie. - UniĂłsÂł kÂąciki ust ku gĂłrze.

- £apo, jakiœ ty troskliwy siê zrobi³. ObecnoœÌ tego malucha u Potterów chyba dobrze na ciebie wp³ywa. - Obliza³a usta, nie zostawiaj¹c na nim ani b³yszczyka, ani polewy, cmoknê³a w jego kierunku ironicznie, po czym skrzywi³a siê i przytknê³a dwa palce do skroni. - Zapomnia³am, jak to mrozi mózg!

ZaÂśmiaÂł siĂŞ szczerze i spontanicznie na widok jej miny. SpojrzaÂł przez okno w momencie, gdy auto przejechaÂło szosÂą, zasÂłaniajÂąc na moment zachodzÂące sÂłoĂące.

- Fatalne Jêdze dzisiaj graj¹ - poinformowa³, a Marlene prawie siê zakrztusi³a. Wziê³a g³êboki oddech i odstawi³a z si³¹ slushie na blacie.

Jej twarz powoli nabieraÂła czerwonego odcienia, przez oÂświetlajÂący jÂą neon. PodciÂągnĂŞÂła z nieskrywanÂą ekscytacjÂą rĂŞkawy ciemnozielonej, za duÂżej koszuli do Âłokci. SpojrzaÂła na niego wielkimi, niebieskimi oczami spod pomalowanych cienkÂą warstwÂą sÂłabej jakoÂściowo maskary firanki rzĂŞs.

- ChciaÂłabym zobaczyĂŚ na Âżywo Myrona! Posiadanie takiego gÂłosu powinno byĂŚ nielegalne! - WestchnĂŞÂła z rozmarzeniem. - Ich koncert musi byĂŚ niesamowity! Taki kontakt ze swoim idolem! Tylko pomyÂśl! CoÂś cudownego! - PrzymknĂŞÂła powieki na moment.

- Mam bilety - mrukn¹³ i wypuœci³ powietrze, a dziewczyna gwa³townie otworzy³a oczy i prawie przewróci³a napoje na stoliku.

- Nie Âżartuj sobie ze mnie, ÂŁapo! - Syriusz pokiwaÂł gÂłowÂą przeczÂąco na ten zarzut.

Unios³a brwi ku górze. Kiedy zobaczy³a powagê w jego oczach, pisnê³a i schowa³a twarz w d³oniach. Poderwa³a siê z miejsca i wcisnê³a siê na jego kolana. Przez ma³¹ iloœÌ miejsca czu³a na plecach blat, który wbija³ jej siê w skórê i odbiera³ swobodê oddechu, jednak szybko wtuli³a siê w ch³opaka, co wynagrodzi³o chwilowy ból.

- Mój Merlinie, chyba jeszcze nigdy siê tak nie cieszy³am. - Syriusz poczu³ ³zy dziewczyny na koszulce i delikatnie zdezorientowany przez moment wstrzyma³ oddech, jakby ba³ siê, ¿e jeœli j¹ dotknie, zgniecie jej drobne cia³o. Ostatecznie delikatnie zacz¹³ g³adziÌ w³osy dziewczyny.

- Hej, Marlie, musimy siê zbieraÌ, jeœli chcemy zd¹¿yÌ. Exeter jest trochê drogi st¹d... - zauwa¿y³.

- Jak zaÂłatwisz mi jeszcze autograf od Orsino, to chyba ci siĂŞ oÂświadczĂŞ. - PociÂągnĂŞÂła nosem. ChÂłopak wywrĂłciÂł oczami.

- W takim razie czeka mnie godzinne przepychanie przez fanki Thrustona, hm?

- JesteÂś cudem. - UniosÂła gÂłowĂŞ ku gĂłrze i pocaÂłowaÂła go dÂłuÂżej niÂż zwykle, hamujÂąc Âłzy radoÂści. Dotyk jego warg na jej ustach byÂł ukojeniem dla jej szaleĂączo bijÂącego serca, ktĂłry juÂż wygrywaÂł rytm Do The Hippogriff.

Dwudziestojednoletni Syriusz Black byÂł szczĂŞÂśliwy jak nigdy.

***

Pada³ deszcz. Przeszywaj¹ce do szpiku koœci, ogromne krople odbija³y siê rytmicznie od parapetu, a radosne gaworzenie Harry'ego nadawa³o niesamowity kontrast do granego na dworze marszu ¿a³obnego. Syriusz siedzia³ na krzeœle i patrzy³ na dziecko, le¿¹ce na kolorowym kocyku z gryzakiem w malutkiej r¹czce. Ciemne w³osy ch³opca opada³y mu na czo³o, a zielone têczówki pod¹¿a³y za nerwowo kr¹¿¹cej po salonie mam¹.

- Jak to od tygodnia nie ma z nimi kontaktu? Mówi³am, ¿e to g³upie, ¿eby jecha³a na tê misjê! Alastor nic nie pisa³? ¯adnej sowy? - pyta³a co chwilê, a szablon odpowiedzi dawany przez Remusa Lupina pozostawa³ bez zmian. Syriusz westchn¹³ ciê¿ko.

- Mo¿esz przestaÌ, Lily? Wystarczaj¹co siê wszyscy martwimy - syknê³a Dorcas, wymownie wskazuj¹c brod¹ na Blacka, patrz¹cego bez wyrazu na swoje rêce, po czym wróci³a spojrzeniem do przyjació³ki. - Myœl o Harrym! Dzieciak ma dzisiaj urodziny, powinniœmy œwiêtowaÌ! Zosta³o jeszcze tego tortu? Jest przepyszny! - Uœmiechnê³a siê dla rozluŸnienia atmosfery, któr¹ da³o siê ci¹Ì no¿em.

- Powinno byĂŚ jeszcze trochĂŞ w lodĂłwce - odpowiedziaÂła i wziĂŞÂła na kolana czarnego kota. ZaczĂŞÂła go delikatnie gÂłaskaĂŚ, przesuwajÂąc wolno od gÂłowy wzdÂłuÂż krĂŞgosÂłupa. ZwierzĂŞ zamruczaÂło cicho, czym wzbudziÂło zainteresowanie rocznego dziecka. - Harry, nie ciÂągnij Oprysi za ogon! JÂą to boli, kochanie! Nie moÂżna biĂŚ zwierzÂątek!

Dorcas wywróci³a oczami, widz¹c, jak dziewczyna poucza synka i wyci¹gnê³a talerz z ciastem. Wbi³a w czekoladow¹ zastyg³¹ polewê widelczyk i w³o¿y³a kawa³ek do buzi. W pokoju trwa³a napiêta cisza. Remus czyta³ Proroka Codziennego, James próbowa³ z³o¿yÌ zabawkow¹ miote³kê, któr¹ Harry dosta³ w prezencie od swojego ojca chrzestnego, Lily g³aska³a machinalnie Oprysiê, Peter kuli³ siê w k¹cie na fotelu, przy czym macha³ nogami, Syriusz siedzia³ przygarbiony i robi³ m³ynek kciukami.

Na dÂźwiĂŞk pukania do drzwi, Black poderwaÂł siĂŞ z miejsca, szybciej niÂż ktokolwiek inny. OtworzyÂł je, nawet nie patrzÂąc przez wizjer, kto stoi za drzwiami. Nie sÂądziÂł, Âżeby najwiĂŞkszy czarnoksiĂŞÂżnik lub ktĂłryÂś z jego wysÂłaĂącĂłw pukaÂł do drzwi. Poza tym byli chronieni zaklĂŞciem. Kiedy zamiast Marlene McKinnon, na ganku zobaczyÂł czarownicĂŞ o dÂługiej, smukÂłej szyi, ubranÂą w podartÂą u doÂłu eleganckÂą szatĂŞ, uchyliÂł usta, Âżeby coÂś powiedzieĂŚ, jednak kobieta go przeÂścignĂŞÂła.

- Dobry wieczór, Syriuszu. - Ch³opak w odpowiedzi zawiedziony potrz¹sn¹³ g³ow¹.

- Witaj, Emmelino! - W drzwiach pojawiÂła siĂŞ Lily z dzieckiem na rĂŞkach. - Dwa tygodnie ciĂŞ nie widziaÂłam! Wejdziesz? Powinno byĂŚ jeszcze trochĂŞ tortu - spytaÂła szybko. Vance zaprzeczyÂła niemal natychmiast, nie przestajÂąc, przestĂŞpowaĂŚ nerwowo z nogi na nogĂŞ. RzuciÂła smutne spojrzenie solenizantowi, ktĂłry przekrzywiÂł jedynie gÂłowĂŞ i wsadziÂł piÂąstkĂŞ do buzi.

- Misja zakoĂączyÂła siĂŞ powodzeniem, ale... - zaczĂŞÂła i juÂż miaÂła dodaĂŚ coÂś do swojej wypowiedzi, jednak mÂłodsza dziewczyna weszÂła jej w sÂłowo.

- Wspaniale! Przeka¿ Marlene, ¿e na ni¹ czekamy, gdy ju¿ dostaniesz siê siedziby! - Uœmiechnê³a siê ciep³o. Emmelina chrz¹knê³a i zwiesi³a wzrok, jakby zastanawia³a siê, jak uj¹Ì swoj¹ wiadomoœÌ w s³owa. Syriusz wiedzia³, co jest na rzeczy. Cofn¹³ siê gwa³townie o krok do ty³u.

- Ona nie ¿yje. Marlene nie ¿yje - wychrypia³, a Lily spojrza³a na niego wielkimi oczami. Przenios³a wzrok na cz³onkiniê Zakonu. Remus, s³ysz¹c jego s³owa, rzuci³ gazetê na stó³, tu¿ obok pud³a z instrukcj¹ obs³ugi miote³ki i razem z James szybko skierowa³ siê do drzwi.

- To prawda? - spytaÂła gÂłoÂśno Dorcas, caÂła czerwona od wstrzymanego szlochu.

- Bardzo mi przykro - odpowiedziaÂła szatynka ÂłamiÂącym siĂŞ gÂłosem. Syriusz odwrĂłciÂł siĂŞ na piĂŞcie szybko i bez sÂłowa poszedÂł do Âłazienki.

Gdy siedzia³ na kafelkach z ³zami sp³ywaj¹cymi po policzkach, szlochaj¹c, doszed³ go dŸwiêk g³oœnego p³aczu Harry'ego. Ca³y siê trz¹s³. Nie wierzy³, ¿e kolejny raz zobaczy Marlene na jej pogrzebie. Sprzeczne uczucia i destrukcyjne myœli targa³y nim jak jeszcze nigdy. Skaka³ z ni¹ pod scen¹ i uœmiecha³ siê kolejnego dnia, gdy poplami³a jego za du¿¹ koszulkê z logo zespo³u keczupem. Nie potrafi³ przyj¹Ì do wiadomoœci, ¿e jedyne kwiaty, jakie bêdzie móg³ jej daÌ to te na p³ycie cmentarnej, ¿e poca³uje j¹ w czo³o, dopiero podczas mszy, gdy otworz¹ trumnê na czas po¿egnaù, ¿e ju¿ nigdy nie zataùczy z ni¹ do This is The Night. Chcia³ znów zobaczyÌ, jak marszczy nos, jak nak³ada du¿ym pêdzlem puder, ¿eby zamaskowaÌ piegi na policzkach, jak przeczesuje swoimi palcami jego w³osy. Nie zabierze jej ju¿ nad jezioro, nie zawstydzi swoimi komplementami, nie us³yszy, jak jej d³onie przesuwaj¹ siê po strunach gitary. Pierœcionek do wyrzucenia. Plany do zmiany. Serce do naprawy. Œwiat stan¹³ na g³owie i g³ucho upad³ na twardy beton.

WÂściekle uderzyÂł piĂŞÂściÂą w drzwi i zwiesiÂł gÂłowĂŞ. OpadÂła na niego podomka Lily. W fakturze byÂła taka sama jak zasÂłona w salonie na Grimmauld Place 12. MiaÂł dwadzieÂścia dwa lata i znĂłw chowaÂł swoje uczucia za materiaÂłem.

***

Pogrzeb Marlene odby³ siê zaledwie dzieù póŸniej. Sta³, pusto patrz¹c na trumnê powoli spuszczan¹ na dno do³u. Gdy grabarze zaczêli przesypywaÌ ziemiê, mia³ ochotê skoczyÌ za ni¹. Nie s³ucha³ pastora i jego mowy. Ten cz³owiek jej nie zna³. Nic o niej nie wiedzia³. Jego modlitwy nie uczyni¹ jej szczêœliwszej, nie wskrzesz¹ jej. To puste s³owa. By³a ju¿ tylko wspomnieniem, zimnym trupem, którego krew zatrzyma³a siê w ¿y³ach. Mia³ mokre policzki od desperackiego p³aczu, a obraz rozmazywa³ siê do tego stopnia, ¿e widzia³ jedyne kolorowe plamy. S³ysza³ kolejne kondolencje, czu³ klepanie po ramieniu i niepewne przytulenia. Nie chcia³ patrzeÌ na wi¹zankê bia³ych goŸdzików z przewi¹zan¹ szarf¹. Dr¿a³y mu rêce, a serce podesz³o gard³a. Nie móg³ swobodnie z³apaÌ oddechu, a ka¿dy kolejny wydech sprawia³, ¿e mia³ wra¿enie miliona ma³ych igie³ wbijaj¹cych siê w jego pierœ. S³oùce przebijaj¹ce siê przez konary drzew razi³o go w oczy. Bola³o go, ¿e nie wyryto jej ulubionego cytatu na p³ycie i to, ¿e gdy szli do miejsca jej pochówku, nie zagrano Magic Works. Marlene by tego chcia³a.

Zosta³ wrêcz wepchniêty do taksówki przez Jamesa. Nie wiedzia³, co siê dzieje. Twarze zlewa³y siê w jedn¹ masê, zlepek s³ów dochodzi³ do niego, jak przez mg³ê. Jego œwiat run¹³, a on nie potrafi³ dopuœciÌ do tego zniszczonego muru osób z zapraw¹ i nowymi ceg³ami. Nie jad³, nie spa³, nie dawa³ sobie spokoju. Gdyby tylko nie puœci³ j¹ na tê misjê. Gdyby tylko wymyœli³ coœ, dlaczego mia³aby zostaÌ. Gdyby tylko poczu³, ¿e odpowiedni moment na zarêczyny jednak by³ wtedy na koncercie w Londynie. Gdyby spêdza³ z ni¹ wiêcej czasu.

ZamĂŞczaÂł siĂŞ prawie trzy miesiÂące, do momentu, gdy nie znalazÂł w swoich rzeczach plik kart z Czekoladowych ÂŻab. Sam nie zbieraÂł ich od drugiego roku, jednak wiedziaÂł, Âże Peter Pettigrew nadal odnosiÂł siĂŞ do swojej sporej kolekcji z duÂżym sentymentem. UbraÂł siĂŞ, umyÂł wÂłosy, wsadziÂł do kieszeni starych, przetartych jeansĂłw prezent. RuszyÂł w koĂącu w innym kierunku niÂż na cmentarz.

ZapukaÂł do drzwi. ZasÂłona w kuchni niespokojnie siĂŞ poruszyÂła. UsÂłyszaÂł schodzenie po schodach i nerwowe, szybkie ruchy przy zamku.

- Syriusz! Dziecko, jak ja ciĂŞ dawno nie widziaÂłam! - Deidre Pettigrew przytuliÂła do siebie chÂłopaka, po czym odsunĂŞÂła go, nadal trzymajÂąc dÂłonie na jego ramionach. ByÂła niÂższa od chÂłopaka, wiĂŞc musiaÂła zadrzeĂŚ brodĂŞ, Âżeby widzieĂŚ jego twarz. - AleÂż mi wymizerniaÂłeÂś! SÂłyszaÂłam o tym, co staÂło siĂŞ z Marlene McKinnon! To straszne, musiaÂłeÂś to przeÂżyĂŚ. - PokiwaÂła smutno gÂłowÂą.

- Jest Peter? - spyta³ bez emocji w g³osie. Czu³, ¿e kobieta porusza dra¿liwy temat i chcia³ go wymin¹Ì.

- Nie, nie. Niestety, jakoÂś trzy godziny temu wyszedÂł bez sÂłowa. Ostatnio nie ma go coraz czĂŞÂściej w domu. - WziĂŞÂła rĂŞce do siebie i siĂŞgnĂŞÂła z powodu zimna po narzutĂŞ, ktĂłra wisiaÂła przy drzwiach. OkryÂła ramiona i przesunĂŞÂła siĂŞ w przejÂściu. - Wejdziesz, Syriuszu? UpiekÂłam dzisiaj rano strudel, a w tamtym tygodniu kupiÂłam herbatĂŞ...

- To bardzo miÂłe, proszĂŞ pani, ale siĂŞ spieszĂŞ. Do widzenia i dziĂŞkujĂŞ! - poÂżegnaÂł siĂŞ, silÂąc siĂŞ na grzeczny ton i zbiegÂł szybko z ganku, po czym wszedÂł na swĂłj motor.

Nie spodziewa³ siê tego, co zasta³ w Dolinie Godryka. Nie s¹dzi³, ¿e los tak go ukarze. Widok cia³a najlepszego przyjaciela, towarzysza w ka¿dym kawale, powiernika tajemnic, kompana i druha w tu³aczce zwanej ¿yciem, który wyci¹gn¹³ go na prost¹, wyry³ mu siê w pamiêci. P³aka³. Nie potrafi³ siê uspokoiÌ, wezwaÌ pomocy. W pokoiku Harry rozpaczliwe stara³ siê obudziÌ szlochem mamê. To w³aœnie ten dŸwiêk przypomnia³ Syriuszowi o tym, ¿e partnerka Rogacza, te¿ by³a w domu. £apczywie wdychaj¹c powietrze, wzi¹³ chrzeœniaka na rêce i próbuje go bujaÌ, tak, jak uczy³a go Lily. Przytuli³ go do piersi, by poczu³ jego, choÌ nerwowe i chaotyczne, bicie serca. Syriusz spojrza³ na blady policzek dziewczyny, który by³ widoczny wœród rudych w³osów rozrzuconych w nie³adzie na pod³odze. Nachyli³ siê nad ni¹ i za³o¿y³ jej pasmo za ucho. Poczu³ pod palcami zimno jej skóry, które przypomnia³o mu o poca³unku, jaki z³o¿y³ na czole Marlene, gdy ta le¿a³a ju¿ w trumnie. Wzdrygn¹³ siê mimowolnie i wyprostowa³. Poprawi³ ch³opca, tak, ¿eby nie spad³ i ruszy³ w stronê schodów. Musia³ byÌ teraz silny. Dla Harry'ego. Zas³ugiwa³ na normalny dom, rodzinê, szczêœliwe dzieciùstwo... Nie móg³ zajmowaÌ siê sob¹ w tej sytuacji. James mówi³ mu przecie¿, ¿e to on w razie jego œmierci zajmie siê dzieckiem.

Zszed³ na dó³. Zasta³ w salonie zgarbionego Hagrida, który uwa¿a³, by nie zbiÌ przypadkowo lampy.

- Tak myœla³em, ¿e tu jesteœ! Motocykl, jednak to twój znak rozpoznawczy, cholibka! - Syriusz uœmiechn¹³ siê smutno. Nastêpnie gajowy chwyci³ siê za pas i spojrza³ za³zawionymi oczami na Jamesa, le¿¹cego na pod³odze obok ostrych od³amków ulubionego wazonu Lily, który dosta³a na urodziny od Dorcas. - Szkoda ich obu. Dobrzy ludzie byli. Uwielbia³em ich! Byli zawsze tacy pe³ni ¿ycia! - Poci¹gn¹³ nosem. - Ale! Nie mo¿na siê ³amaÌ, no nie? Musimy iœÌ do przodu. Pewnie ludzie Sam-Wiesz-Kogo tylko czyhaj¹, aby z³apaÌ tego, co im zabi³ przywódcê.

- Tak - odpowiedzia³ Syriusz, przytulaj¹c mocniej dziecko, które zainteresowane patrzy³o na pó³-olbrzyma. - Do czego zmierzasz, Rubeusie?

- Muszê wzi¹Ì Harry'ego.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.