Bohaterowie: wÂłasna postaĂŚ.

UsÂłyszaÂła dÂźwiĂŞk aportacji. To oni. ÂŚmiercioÂżercy juÂż tu byli! Nie miaÂła za wiele czasu. ZawiniÂątko w jej dÂłoniach poruszyÂło siĂŞ, a ona owinĂŞÂła je ciaÂśniej i przytuliÂła do piersi. UchyliÂła lekko drzwi, by upewniĂŚ siĂŞ, Âże droga jest wolna. W paru domach po prawej paliÂło siĂŞ jeszcze ÂświatÂło, natomiast w tych po lewej byÂło juÂż ciemno, a biÂło od nich straszliwe zimno.
- Dementorzy! – szepnĂŞÂła nerwowo, ale wiedziaÂła, Âże teraz juÂż nie ma odwrotu. Wprawdzie spodziewaÂła siĂŞ tego, tego wszystkiego, ale miaÂła szczerÂą nadziejĂŞ, Âże nie bĂŞdzie musiaÂła tego zrobiĂŚ. CzuÂła, jak z jej oczu pÂłynÂą Âłzy, ogarniaÂł jÂą g³êboki smutek i rozpacz tak silna, jak jeszcze nigdy. Nie byÂła do koĂąca pewna, czy to przez dementorĂłw, czy przez misjĂŞ, ktĂłra byÂła jeszcze przed niÂą.
Otuli³a zawini¹tko jeszcze szczelniej lew¹ rêk¹, a drug¹ chwyci³a za ró¿d¿kê. Nigdy nie mia³a zbyt wielu pieniêdzy, a odk¹d porwali jej mê¿a, jedynego ¿ywiciela rodziny, ¿y³a tylko z tego, co uda³o siê zaoszczêdziÌ wczeœniej, wiêc narzuci³a na siebie p³aszcz i wysz³a z pustego domu.
Ledwo jej stopy dotknĂŞÂły ziemi, a powietrze wypeÂłniÂł okropny wrzask. Kobieta chciaÂła zasÂłoniĂŚ uszy, ale w ostatniej chwili przypomniaÂła sobie o zawiniÂątku. ZamknĂŞÂła oczy i obrĂłciÂła siĂŞ w miejscu, jednak nic siĂŞ nie staÂło.
- Rzucili zaklĂŞcie antydeportacyjne… ZawodzÂące! Nie uciekniesz! – Kobieta odwrĂłciÂła siĂŞ. StaÂł za niÂą stary mĂŞÂżczyzna o gĂŞstej siwej brodzie i niebieskich, przenikliwych oczach. – Edyto, wróÌ do domu i…
-Aberforth, pomó¿ mi! BÂłagam! – jĂŞknĂŞÂła przeraÂżona, i przytuliÂła do siebie swĂłj toboÂłek, a rĂŞkÂą, w ktĂłrej trzymaÂła ró¿dÂżkĂŞ, chwyciÂła go za szaty. – Dobrze wiesz, Âże nie mogĂŞ zostaĂŚ! Jestem z rodziny mugoli! Nie stawiÂłam siĂŞ na przesÂłuchanie! ZabijÂą mnie i… - nie dokoĂączyÂła, te sÂłowa nie mogÂły przejœÌ jej przez gardÂło – albo dementorzy… Nawet nie wiem, co zrobili z Thomasem!
Edyta poczuÂła na sobie przenikliwe spojrzenie, te samo, ktĂłre w czasach szkolnych przyglÂądaÂło jej siĂŞ za kaÂżdym razem, gdy coÂś przeskrobaÂła... Ale Albusa Dumbledore’a juÂż nie ma! Nie czas na sentymenty.
- Za wioskÂą – powiedziaÂł chrapliwym gÂłosem. – Tam na pewno zaklĂŞcie nie bĂŞdzie dziaÂłaĂŚ. Powiem, Âże to ja uruchomiÂłem zaklĂŞcie! JuÂż, biegnij!
Nie czekaj¹c na nic odwróci³a siê i skrêci³a w pierwsz¹ boczn¹ uliczkê. Us³ysza³a za sob¹ czyjeœ kroki, a potem podniesione g³osy, jeden z nich na pewno nale¿a³ do Aberfortha. Zna³a te œcie¿ki bardzo dobrze, tyle razy nimi chodzi³a. Uwielbia³a t¹ wioskê. Do dziœ pamiêta³a to uczucie, gdy zobaczy³a j¹ po raz pierwszy, dlatego to w³aœnie tu postanowi³a zamieszkaÌ. Serce jej siê kraja³o na myœl, ¿e widzi to wszystko ostatni raz. Ale teraz to miejsce by³o dla niej œmierteln¹ pu³apk¹. Bieg³a ile si³ w nogach, p³uca p³onê³y jej ¿ywym ogniem, a zimno rozprowadzane przez dementorów ogarnia³o j¹ ca³¹, jednak nie zatrzyma³a siê. Potknê³a siê parê razy, but spad³ jej z stopy. Od czasu do czasu s³ysza³a jakieœ jêki, krzyki i p³acz. Œmiercio¿ercy musieli zacz¹Ì przeszukiwaÌ Hogsmeade.
SkrĂŞciÂła ktĂłryÂś raz i wreszcie gdy ciÂąg budynkĂłw skoĂączyÂł siĂŞ, Edyta zobaczyÂła gĂłrski krajobraz, a zimno stworzeĂą bez duszy juÂż nie byÂło aÂż tak dokuczliwe. NachyliÂła siĂŞ i przeszÂła przez pÂłot, caÂły czas trzymajÂąc mocno zawiniÂątko, ktĂłre zaczynaÂło siĂŞ wierciĂŚ. ZaczĂŞÂła biec dalej, nie wiedziaÂła jak daleko od wioski moÂże jeszcze dziaÂłaĂŚ zaklĂŞcie antydeportacyjne. Kiedy wreszcie stanĂŞÂła, nie czuÂła juÂż nĂłg i ledwo ÂłapaÂła oddech.
Wiedzia³a, ¿e to niebezpieczne, ale w tej chwili nie mia³a innego wyboru. Nie posiada³a ¿adnej miot³y, a nawet jeœli by jak¹œ znalaz³a, to nie potrafi³a najlepiej lataÌ, SieÌ Fiuu by³a pod kontrol¹ ministerstwa, wiêc zosta³a jej tylko teleportacja. Nie by³a w tym najlepsza, nawet nie mia³a licencji. Skupi³a wszystkie myœli wokó³ miejsca, do którego chcia³a siê przenieœÌ i ju¿ zaczyna³a siê obracaÌ, kiedy coœ j¹ szarpnê³o. Serce podskoczy³o jej do gard³a na myœl, ¿e jednak œmiercio¿ercy j¹ przy³apali. Tobo³ek schowa³a pod p³aszcz i odwróci³a siê powoli.
Cichy jêk przera¿enia wydar³ siê z ust Edyty, gdy przed ni¹ stan¹³ koù w roz³o¿ystymi, nietoperzowymi skrzyd³ami. Zdawa³o siê, ¿e w jego ciele nie ma grama miêœni, jakby sk³ada³ siê tylko z czarnej skóry i koœci. Jednak po chwili szok min¹³, a w jego miejsce wst¹pi³ zachwyt. Koù nie by³ straszny, by³ nawet na swój sposób piêkny.
Testral nachyli³ siê i poliza³ stopê Edyty, t¹ na której nie mia³a ju¿ buta. Gdy odsun¹³ swój ³eb kobieta, zauwa¿y³a ranê na jej nodze. Biegn¹c jej stopa ca³kowicie przemarz³a, wiêc musia³a nie czuÌ, kiedy siê zrani³a, a poza tym mia³a na g³owie znacznie wa¿niejsze sprawy.
- T-testralu? – zapytaÂła niepewnie, a gÂłos jej zadrÂżaÂł. WyciÂągnĂŞÂła swĂłj skarb spod pÂłaszcza. – PotrzebujĂŞ pomocy. MuszĂŞ siĂŞ g-gdzieÂś dostaĂŚ.
To byÂło czyste szaleĂąstwo, ale donoÂśne gÂłosy usÂłyszane za sobÂą i rozbÂłyski ÂświatÂła zmotywowaÂły jÂą. ChwyciÂła siĂŞ za kark stworzenia i wspiĂŞÂła naĂą. Co powinna teraz zrobiĂŚ?
- LeĂŚ! ProszĂŞ! – OdgarnĂŞÂła czarne, krĂŞcone wÂłosy ró¿dÂżkÂą z twarzy i przytuliÂła siĂŞ do testrala. –DwĂłr… DwĂłr Burke!
RozchyliÂł swoje olbrzymie skrzydÂła, unieÂśli siĂŞ w gĂłrĂŞ. Edyta usÂłyszaÂła jeszcze za sobÂą stÂłumione okrzyki ÂśmiercioÂżercĂłw, ale to juÂż siĂŞ nie liczyÂło, nie ma zamiaru tam wracaĂŚ. Silny powiew wiatru uderzyÂł jÂą w twarz, a w uszach jej zaszumiaÂło, jednak ona upewniÂła siĂŞ tylko, Âże jej zawiniÂątku nic nie jest.

Nie byÂła pewna ile czasu zajĂŞÂła jej podró¿ na testralu, ale kiedy stanĂŞÂła z powrotem na oblodzonej ziemi, byÂła juÂż caÂła odrĂŞtwiaÂła i przemarzniĂŞta. Lot byÂł bardzo mĂŞczÂący, nie tylko dla konia. ZachwiaÂła siĂŞ. Nie miaÂła niczego w ustach od trzech dni. SiÂły opuÂściÂły juÂż jÂą caÂłkowicie, ale skupiÂła myÂśli na jednym. RuszyÂła ÂścieÂżkÂą wzdÂłuÂż polany, na ktĂłrej wylÂądowaÂła. ÂŚciana Âśniegu zasÂłaniaÂła jej widocznoœÌ, ale ona znaÂła drogĂŞ. Jej przyjaciel… byÂły przyjaciel tam mieszkaÂł i tylko on mĂłgÂł jej pomĂłc.
StanĂŞÂła przed wysokÂą bramÂą peÂłnÂą ozdĂłb, ale jednoczeÂśnie chroniÂącÂą przed dostaniem siĂŞ do Âśrodka nieproszonych goÂści. WyciÂągnĂŞÂła toboÂłek i trochĂŞ uchyliÂła koc, w ktĂłrym ukrywaÂł siĂŞ jej skarb.
- Cii, spokojnie, maleĂąki. Tony, mamusia ciĂŞ kocha, bardzo ciĂŞ kocha. Nie bĂłj siĂŞ, nie lĂŞkaj… PamiĂŞtaj o tym, dobrze? – MyÂślaÂła, Âże Âłzy juÂż dawno jej siĂŞ skoĂączyÂły, myliÂła siĂŞ. Teraz znĂłw wypÂłynĂŞÂły jej z oczu. ChÂłopiec teÂż pÂłakaÂł, a pÂłacz dziecka dla matki jest czymÂś najgorszym. – RobiĂŞ to dla ciebie, ÂżebyÂś ÂżyÂł… pamiĂŞtaj…
PoÂłoÂżyÂła go na ziemi. CoÂś jÂą olÂśniÂło. ZdjĂŞÂła swĂłj wisiorek z inicjaÂłami i wcisnĂŞÂła go w niezdarne rÂączki malucha.
- Nie pÂłacz, kochanie… - CzuÂła, Âże serce siĂŞ jej rozdziera na poÂłowy. RĂŞce jej drÂżaÂły, a obraz przed niÂą rozmazaÂły Âłzy. Zachowuje siĂŞ jak wyrodna matka, ale jeÂśli chciaÂła, by przeÂżyÂł, musiaÂła to zrobiĂŚ. Jest za maÂły by siĂŞ z nim ukrywaĂŚ, a gdzie indziej czeka go ÂśmierĂŚ. Syn mugolakĂłw! Szlam! PogÂłaskaÂła go czule po policzku jeszcze raz, ten ostatni. – W-wingardium l-lewi-osa!
ZawiniÂątko uniosÂło siĂŞ wysoko do gĂłry i z powrotem opadÂło na ziemiĂŞ, ale juÂż po drugiej stronie ogrodzenia. Edyta juÂż po raz drugi usÂłyszaÂła okropny wrzask. RozbÂłysÂły ÂświatÂła gdzieÂś daleko, a ona ukryÂła siĂŞ za drzewem.
- Garbatko! SprawdÂź, co to! – rozlegÂł siĂŞ mĂŞski gÂłos.
Malutka postaĂŚ zbliÂżyÂła siĂŞ do bramy i uniosÂła Tony’ego. KrzyknĂŞÂła gÂłoÂśno przeraÂżona.
- Panie, to dziecko! – GÂłos skrzatki byÂł bardzo nieprzyjemny, musiaÂła byĂŚ stara.
- Dziecko? – Tym razem usÂłyszaÂła kobiecy gÂłos, bardzo delikatny. – Erosie, sÂłyszaÂłeÂś? Dziecko!
PodbiegÂła do skrzatki. MiaÂła na sobie gruby pÂłaszcz z futra, a jej dÂługie blond wÂłosy opadaÂły falami na ramiona. WyrwaÂła dziecko skrzatce i przyjrzaÂła siĂŞ mu dokÂładnie. – To chÂłopiec!
- Omego, nie dotykaj tego! To moÂże byĂŚ… - Jej m¹¿ podbiegÂł do niej.
Kobieta zrobiÂła obraÂżonÂą minĂŞ, schowaÂła niemowlĂŞ pod pÂłaszcz i owinĂŞÂła swoim szalem.
- Biedactwo, zmarzÂło… Tego, tego? To jest dziecko, Erosie! Nie przedmiot! Tak dÂługo siĂŞ o nie staraliÂśmy! Tak dÂługo czekaliÂśmy! Erosie, od dziesiĂŞciu lat! – w jej gÂłosie wyczuwaÂło siĂŞ zachwyt.
- PodrzuciÂła je jakaÂś szlama! Co sobie inni pomyÂślÂą?! JeÂśli Czarny Pan siĂŞ o tym dowie... Szlama! – wÂściekaÂł siĂŞ. – Albo gorzej, jakiÂś mugol!
- Erosie, dobrze wiesz, Âże mugole nie widzÂą naszej posiadÂłoÂści! To musiaÂł byĂŚ czarodziej! – upieraÂła siĂŞ. – Kochaneczek, moje biedactwo.
- Szlama! – warkn¹³, choĂŚ jego gÂłos byÂł tym razem mniej stanowczy.
- Nikt nie musi o tym wiedzieĂŚ! – UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ subtelnie. – Nazwiemy go… Orion. Witaj w domu, Orionie.
Eros wygl¹da³ jakby chcia³ siê jeszcze k³óciÌ, ale Omega pos³a³a mu srogie spojrzenie. Obj¹³ ¿onê i ruszyli do domu.
Edyta, sÂłyszÂąc te sÂłowa, osunĂŞÂła siĂŞ po murze na ziemiĂŞ i z uÂśmiechem na ustach zamknĂŞÂła oczy, a jej serce zabiÂło po raz ostatni.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.