Rozdziały: [1].

- Nie pÂłacz. - RudowÂłosa dziewczynka wyciÂąga przed siebie bladÂą dÂłoĂą. PatrzĂŞ na niÂą niepewnie. Dotyk nie jest dobry, ojciec nauczyÂł mnie tego aÂż za dobrze. Tym Âświatem rzÂądzÂą tylko pieniÂądze i siÂła. To dziecko jednak nie moÂże mieĂŚ ani tego, ani tego. WyglÂąda szczerze i niewinnie. Czy ma jakiÂś inny cel? A moÂże po podaniu mi rĂŞki pĂłjdzie naskarÂżyĂŚ swojej siostrze? Ta blondynka mnie nie lubi, wiem to. Co, jeÂśli pĂłjdzie do swojej mamy, a ta do mojego taty? Nie chcĂŞ! A jednak...
- Nie p³aczê - mówiê i ocieram dyskretnie ³zy. Wychodzi mi to widocznie marnie, bo ruda nie zwa¿aj¹c na mój dystans, przytula mnie mocno. To jest takie... przyjemne? Pachnie bezpieczeùstwem i ciep³em, wiosennymi kwiatami. Wbrew zdrowemu rozs¹dkowi wtuli³em siê w ni¹. Nie czu³em siê tak od œmierci matki. Tak jakbym zosta³ odgrodzony od ca³ego z³a œwiata wokó³ mnie.
- Jestem Lily. Zostaùmy przyjació³mi. - Wyszczerza swoje bia³e z¹bki. Ja staram siê zrobiÌ to samo, ale mi nie wychodzi. Nie potrafiê. Chyba to zauwa¿a, bo uœmiecha siê.
- Lily, kolacja! - s³yszê krzyk pani Evans i patrzê na dziewczynkê sp³oszony. Spogl¹da chwilê w stronê swojego domu, a potem wciska mi coœ w d³où i ucieka bez s³owa. Kolejna osoba mnie zostawia, jestem do niczego. Zaciskam piêœÌ i czujê coœ miêkkiego. Zerkam w jej stronê i widzê zielony materia³. To chyba od jej kokardki. Mimowolnie unoszê k¹ciki ust ku górze. Mo¿e nie bêdzie tak Ÿle...?

DaÂłaÂś mi wtedy coÂś wiĂŞcej niÂż bezuÂżyteczny skrawek. Tyle, Âże wtedy tego nie doceniÂłem.


***


Chmury szybko przesuwaj¹ siê po niebie, a ja le¿ê obok niej i próbujê odgadn¹Ì jaki kszta³t przypominaj¹. Ta wygl¹da jak smok, tamta jak królik. O, a tamta jak s³où graj¹cy na ukulele. Lily œmieje siê, uwielbiam tego s³uchaÌ. Mimo ¿e trafi³a do Gryffindoru, a ja do Slytherinu, to wci¹¿ siê przyjaŸnimy. To takie dziwne i nierealne, wszyscy patrz¹ na nas jak na wynaturzenie. A przecie¿ to tylko domy, coœ, co nas dzieli tylko przez charakter i ambicje. Wiêc dlaczego jest to tak piêtnowane? Dlaczego nas tak wytykaj¹ palcami?
- A najgorszy jest James Potter - dokaĂączam swoje myÂśli na gÂłos. MĂłwiĂŞ cicho, jednak ona to sÂłyszy.
- Przesadzasz, Sev. - Uœmiecha siê. Zieleù otacza j¹ ca³¹ i podkreœla kolor jej oczu. Wygl¹da tak wyj¹tkowo, tak eterycznie. Jakby lada moment mia³a siê rozp³yn¹Ì w powietrzu. Z wra¿enia wstrzymujê oddech i lekko siê rumieniê. - Mo¿e on wcale nie jest taki z³y?
- To rozwydrzony bachor, Lily - przewracam oczami. Tyle razy jej ju¿ to mówi³em, a ona dalej nie zwraca na to uwagi. Czy ona w ka¿dym widzi dobro? - W dodatku przyjemnoœÌ sprawia mu robienie problemów i gnêbienie innych.
- Przesadzasz - powtarza twardo. WidzĂŞ w jej oczach tĂŞ iskierkĂŞ nieustĂŞpliwoÂści.
- Dobrze wiesz, ¿e nie. Pakuje siê w k³opoty tylko po to, ¿eby by³o o nim g³oœno. To raczej doœÌ samolubne, a ju¿ na pewno szczeniackie.
- Odzywa siĂŞ dorosÂły. - Jej gÂłos unosi siĂŞ o jeden ton. Znam to. Pora siĂŞ uspokoiĂŚ i nie draÂżniĂŚ lwa.
- Zostawmy to. Co u ciebie? Ostatnio mamy tak maÂło czasu na spotkania.
- Ostatnio Lucjusz Malfoy nazwaÂł mnie szlamem. Co to znaczy?
- Chyba szlam¹ - poprawiam j¹ delikatnie i przekrêcam siê na bok. Patrzymy nawzajem na swoje twarze, a ja czujê w sercu wiele emocji na raz. Z³oœÌ i gniew wybijaj¹ siê ponad wszystko, lepiej aby Malfoy dok³adnie sprawdza³ swoje jedzenie przed ka¿dym posi³kiem. Jednak jest te¿ coœ jeszcze, coœ mi³ego i dopiero kie³kuj¹cego. Tylko co? I dlaczego czujê to tylko przy niej? - To pogardliwe okreœlenie kogoœ, kto pochodzi z niemagicznej rodziny. Brudna, szlamowata krew.
- PrzecieÂż kaÂżdy ma takÂą samÂą - oburza siĂŞ dziewczyna. - WiĂŞc dlaczego on aÂż tak siĂŞ wywyÂższa?
- To Malfoy, oni tak majÂą.
Miêdzy nami zapada cisza, a ka¿de pogr¹¿a siê we w³asnych myœlach. Marzê o niej, zastanawiam siê jakby to by³o wyznaÌ jej uczucie. Czy to dobry pomys³? "Nie" ,myœlê i w tym momencie moje serce krzyczy, ¿e jestem tchórzem, a ja w g³êbi przyznajê mu racjê.


Dlaczego nazwa³em ciê potem szlam¹? Dlaczego pozwoli³em ci odejœÌ? I dlaczego ty mnie nie opieprzy³aœ i nie wybaczy³aœ mi tej jednej, g³upiej rzeczy?


***


Ma twoje oczy, Lily. A przynajmniej tak mówi¹. Ja siê nie zgadzam. Ró¿ni¹ siê tak mocno. Radosna zieleù wiosny i zaklêcie Niewybaczalne ukryte za szk³em, tkwi¹ce w spojrzeniu. Czy to w³aœnie taki strumieù ciê ugodzi³? Czy ten bachor by³ wart twojej œmierci? Wda³ siê w ojca, widzê to. Tak samo pragn¹cy s³awy i uwielbienia innych, po prostu jaœniej¹ca gwiazda dobra. Dlaczego nie mówimy o stracie bliskich, którzy poœwiêcili ¿ycia w tej wojnie? Zamiast tego chcemy widzieÌ nadziejê w ma³ym i wychudzonym jedenastolatku, który zwraca na siebie uwagê wszystkich istot w pobli¿u. ¯a³ujê tego, Lily. Gdyby nie ja i moja lekkomyœlnoœÌ, a zw³aszcza œlepa wiara w Czarnego Pana, ¿egna³abyœ dzisiaj swojego syna przy poci¹gu, zastanawiaj¹c siê, czy sobie poradzi. Mo¿e mia³abyœ jeszcze inne dzieci? Albo zosta³abyœ nauczycielk¹, zawsze lubi³aœ pomagaÌ i nauczaÌ innych. Czy to dziecko by³o warte twojego poœwiêcenia? Co w nim takiego jest? Czemu tego nie widzê?
- GRYFFINDOR!
S³yszysz te okrzyki? Trafi³ tam, gdzie twój, po¿al siê Merlinie, m¹¿. Czy tylko oczy odziedziczy³ po tobie? Czy ma coœ w sobie? Czy warto go chroniÌ? Co ja mówiê, ofiarowa³aœ swoje m³ode ¿ycie w zamian za niego. Musi byÌ kimœ wa¿nym. Bêdê go chroniÌ, Ruda. Nie pozwolê, aby twój czyn poszed³ na marne.


Czy wypeÂłniÂłem wedÂług ciebie tĂŞ misjĂŞ? JeÂśli nie, wybacz mi. StaraÂłem siĂŞ. Pomimo Âże tak mocno przypominaÂł mi Jamesa.

***


Patrzê na swoje d³onie. Staj¹ siê bledsze z ka¿d¹ chwil¹. Czy to umieranie? Czy ty czu³aœ to samo? Strach, niemoc, ból? A jednoczeœnie to cudowne odprê¿enie, jakby ktoœ zdj¹³ ciê¿ar z twoich barków? Poprosi³em Pottera, aby spojrza³ mi w oczy, kiedy przekazywa³em mu fiolkê ze wspomnieniami o tobie. I wiesz co? Ten bachor ma znacznie wiêcej z ciebie ni¿ Jamesa. Pomóg³ mi po tylu latach traktowania go tak Ÿle. ¯a³ujê tego. Naprawdê, jakkolwiek g³upio by to nie brzmia³o. Zdolny, odwa¿ny, bystry i pomocny jak matka. Nieodpowiedzialny i brawurowy jak ojciec. Ognista mieszanka twoich genów i ostatnia czêœÌ ciebie, która jeszcze istnieje. Teraz ju¿ wiem, dlaczego to zrobi³aœ. To by³ dobry wybór, Lily. Szkoda tylko, ¿e ciebie tu nie ma...

I wiesz co? Ludzie mieli racjĂŞ: macie ten sam kolor oczu. NajpiĂŞkniejszÂą i niosÂącÂą nadziejĂŞ zieleĂą.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.