Bohaterowie: Syriusz Black .

Syriusz nie wiedziaÂł do koĂąca, czego chce, gdy po tylu miesiÂącach ponownie stan¹³ pod drzwiami Grimmauld Place 12. UciekÂł stÂąd rok temu – od tego czasu mieszkaÂł razem z Jamesem i resztÂą PotterĂłw w ich domu w Dolinie Godryka.
Nie byÂł do koĂąca pewny, po co tu byÂł – oficjalnie przyszedÂł odzyskaĂŚ kilka swoich rzeczy, ktĂłre tu zostawiÂł. NaprawdĂŞ chciaÂł zobaczyĂŚ tylko reakcjĂŞ swojej matki – co zrobi po roku jego nieobecnoÂści? ÂŁapa ukÂładaÂł sobie w gÂłowie ró¿ne scenariusze przebiegu tego spotkania. MoÂżliwe, Âże na powitanie matka zacznie wyzywaĂŚ go od plugawych zdrajcĂłw krwi. ByÂł na to przygotowany. IstniaÂło prawdopodobieĂąstwo, Âże dowie siĂŞ o istnieniu jakiejÂś kobiety, ktĂłrÂą bĂŞdzie musiaÂł poÂślubiĂŚ, by przedÂłuÂżyĂŚ szlachetnÂą i staroÂżytnÂą liniĂŞ rodu Black. Wszystko jest moÂżliwe.
PomyÂślaÂł o tym jeszcze chwilĂŞ, po czym pewnie zapukaÂł do drzwi.
- SÂłucham? - W drzwiach po chwili stanĂŞÂła stara, lekko przygarbiona, tak bardzo znana mu matka.
Nic siĂŞ nie zmieniÂła. Stara wiedÂźma – na dodatek ton jej gÂłosu byÂł tak bardzo przesiÂąkniĂŞty niechĂŞciÂą i odrazÂą, Âże nawet mieszkajÂący z niÂą tyle lat pod jednym dachem Syriusz byÂł szczerze zdziwiony. MĂŞÂżczyzna jeszcze chwilĂŞ przyglÂądaÂł siĂŞ kobiecie, z nadziejÂą, Âże to ona zacznie tÂą, na pewno nienale¿¹cÂą do najprzyjemniejszych, rozmowĂŞ. Nie zawiĂłdÂł siĂŞ.
- Czego pan tu chcĂŞ? - chwila, chwila. Pan?! - ProszĂŞ mĂłwiĂŚ szybko i nie marnowaĂŚ mojego cennego czasu. Chyba, Âże szlama – stwierdziÂła z jeszcze wiĂŞkszÂą pogardÂą, jakby to w ogĂłle byÂło moÂżliwe.
ÂŁapa staÂł jak sÂłup, nie mogÂąc siĂŞ ruszyĂŚ, jakby jego nogi utknĂŞÂły w kamiennym chodniku. SpodziewaÂł siĂŞ wszelkich form szantaÂżu, gnĂŞbienia... A teraz w pewnym stopniu siĂŞ zawiĂłdÂł.
Nie byÂł jednak przeraÂżony, tylko najzwyczajniej w Âświecie zdziwiony.
MiĂŞdzy nimi zapanowaÂła nieznoÂśna cisza. Walburga patrzyÂła siĂŞ na niego z odrazÂą, lustrujÂąc go wzrokiem od gĂłry do doÂłu. ChÂłopak staÂł naprzeciwko niej, i nie wiedzÂąc co ma teraz zrobiĂŚ, skierowaÂł spojrzenie na ÂścianĂŞ.
Po kilku minutach ÂŁapa w koĂącu siĂŞ odezwaÂł.
- Nie, mamusiu? Ja, twój kochany, uwielbiany Syriuszek, wróci³em! Ja, przyjaciel szlam, zdrajca krwi! Twój kochany syneczek, Syriusz Black! - wybuchn¹³ zdenerwowany. Powróci³a do niego ca³a odwaga, nie obchodzi³a go ju¿ ta kobieta. By³by w stanie uderzyÌ j¹, czy trafiÌ najgorszym znanym mu zaklêciem, gdyby zasz³a taka potrzeba.
Ale nie zaszÂła. Zamiast tego z jej ust padÂły sÂłowa, ktĂłre zupeÂłnie rozbiÂły go wewnĂŞtrznie.
- Nie jesteÂś Blackiem, a moim jedynym synem jest Regulus!
TrzaÂśniĂŞcie drzwiami, po ktĂłrym zapanowaÂła juÂż zupeÂłna cisza.
Syriusz Black, z caÂłego serca nienawidzÂący swojej rodziny, powinien byĂŚ bardzo szczĂŞÂśliwy, sÂłyszÂąc sÂłowa matki.
Ale nie byÂł.
Te kilka s³ów bardzo go zrani³o. Sam przez tyle lat uparcie powtarza³, ¿e nie ma nic ze swoj¹ rodzin¹ wspólnego. Tysi¹ce razy powtarza³ "nie jestem Blackiem". Te trzy s³owa z jego ust s³ysza³ ju¿ chyba ka¿dy. McGonagall, kiedy zdziwiona patrzy³a na £apê, gdy zosta³ przydzielony do Domu Lwa. Reszta nauczycieli, a w szczególnoœci Slughorn, nie mog¹c zrozumieÌ, czemu ch³opak nie jest w Slytherinie. Ludzie z Hogwartu, których imion nawet nie pamiêta³. Nieznajoma kobieta na ulicy, która w³aœnie przechodzi³a obok.
Ale co to znaczy, usÂłyszeĂŚ takie sÂłowa z ust wÂłasnej matki?
Przez ten ca³y czas Syriusz próbowa³ udowodniÌ, ¿e jest warty coœ wiêcej ni¿ tylko jego nazwisko. Mimo wszystko wiedzia³, ¿e nie ma to sensu. ¯e zawsze bêdzie Syriuszem, mog¹cym w ka¿dej chwili wpaœÌ do domu na herbatkê, tym Syriuszem, który mimo wszystko zawsze by³ mi³e widziany w domu przy Grimmauld Place. Swoim zachowaniem chcia³ jak najmocniej zraniÌ rodzinê, chcia³, by oni wszyscy zrozumieli swój b³¹d, bezsens swoich pogl¹dów.

Ale teraz oficjalnie tej rodziny nie miaÂł.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.