Harry przetar³ oczy. Ziewn¹³ donoœnie i usiad³ na brzegu ³ó¿ka. Przeci¹gn¹³ siê i siêgn¹³ po okulary le¿¹ce na szafce nocnej. U³o¿y³ je na swoim nosie, podrapa³ siê i wsta³. Zauwa¿y³, ¿e obok miejsca, sk¹d zabra³ okulary, le¿a³a jakaœ koperta. Ods³oni³ okno zakryte grubymi zas³onami, podniós³ list i roztarga³ krawêdŸ, aby wydobyÌ zawartoœÌ.
Na jego rĂŞkĂŞ wysunĂŞÂła siĂŞ karteczka. RozÂłoÂżyÂł jÂą i odczytaÂł.
- Wiesz, jaki dziÂś dzieĂą? Lepsza jajecznica czy tort?
PrzetarÂł jeszcze raz oczy i odpowiedziaÂł ziewajÂąc:
- Jajecznica. Tort zostawiĂŞ goÂściom.
ZaÂśmiaÂł siĂŞ sam do siebie.
Od³o¿y³ kartkê z kopert¹ na ³ó¿ko i stan¹³ przed lustrem, równym jego wysokoœci. Przejecha³ d³oni¹ po w³osach. Nie przeszkadza³ mu nie³ad na g³owie, jednak chcia³ siê ³adnie ubraÌ na urodzinowe œniadanie.
Zrzuci³ z siebie koszulê nocn¹ i bokserki. Zerkn¹³ na lustro i, po kilku wyj¹tkowo oryginalnych pozach oraz wymownym mruganiu do odbicia, ubra³ siê jak na aurora przysta³o.

Sztruksowe spodnie do kostek, rozciÂągniĂŞte skarpety i biaÂła koszula zapiĂŞta na nagim torsie nie spotkaÂły siĂŞ z aprobatÂą Âżony. Mimo to, zobaczywszy Harry'ego w drzwiach, podeszÂła do niego z dzbankiem peÂłnym gorÂącej kawy w jednej i noÂżem kuchennym w drugiej rĂŞce.
- Witaj przystoj... - Ginny potknĂŞÂła siĂŞ na wÂłasnej nodze.
Harry przeci¹gaj¹c siê sztucznie, aby obj¹Ì ukochan¹, w ostatniej chwili z³apa³ j¹ w pasie i obróci³ w rêkach. Nó¿ wyl¹dowa³ na pod³odze, jednak dzbanek tkwi³ w nieustêpliwym uœcisku Ginny.
- DziĂŞki!
Kobieta objê³a woln¹ rêk¹ mê¿a za szyjê i próbowa³a siê na niej podci¹gn¹Ì, by go poca³owaÌ, jednak widok jego purpurowej twarzy zatrzyma³ j¹ w po³owie drogi.
Harry zacisn¹³ zêby i wstrzyma³, jak na mê¿czyznê przysta³o, wszystkie dŸwiêki, jakie próbowa³y wyrwaÌ siê z jego gard³a. Od kolana a¿ do pod³ogi oblany by³ gor¹cym napojem. Zacisn¹³ wargi, pomóg³ ¿onie stan¹Ì prosto, resztkami si³ podniós³ z pod³ogi nó¿ i od³o¿y³ go na blat.
- Ojej! Wszystko w porz¹dku? - Ginny wyrazi³a swe zaniepokojenie, jednak Harry bez s³owa uda³ siê prosto do ³azienki, by ostudziÌ obola³¹ koùczynê zimn¹ wod¹.
Kiedy tylko znikn¹³ w drzwiach, Ginny zaczê³a œcieraÌ kawê, nie kryj¹c d³u¿ej uœmiechu wywo³anego sukcesem misji pod kryptonimem "Potterowie ubior¹ siê przyzwoicie".
SÂłyszÂąc stÂłumione jĂŞki mĂŞÂża, naÂłoÂżyÂła gotowe Âśniadanie na talerze, wrzuciÂła patelniĂŞ do zlewu, aby ta sama siĂŞ wymyÂła i wyszÂła na zewnÂątrz domu zawoÂłaĂŚ dzieci, ktĂłre od Âświtu biegaÂły, wspinaÂły siĂŞ na drzewa, a czasami nawet z nich spadaÂły.

Gdy tylko otworzy³a drzwi frontowe, stan¹³ przed ni¹ nie kto inny jak sam, wielki i olbrzymi oraz kolosalnych rozmiarów Rubeus Hagrid, który mia³ dziœ wyj¹tkowo ³adnie rozmierzwion¹ brodê oraz dwóch kompanów siedz¹cych mu równolegle na ramionach.
- ChÂłopcy! Do kuchni! Migiem! - Ginny krzyknĂŞÂła na synĂłw, ktĂłrzy posÂłusznie, dokÂładnie jak kazaÂła mama, schowali siĂŞ pod stoÂłem, by po kryjomu robiĂŚ sobie kuksaĂące.
Kobieta spojrzaÂła na radosnego przybysza przepraszajÂącym wzrokiem, jednak ten rozglÂądaÂł siĂŞ za niesfornymi mÂłodzianami i nie zwrĂłciÂł na niÂą wiĂŞkszej uwagi.
- Witaj, Hagridzie!
Mê¿czyzna zagarn¹³ j¹ wielk¹ rêk¹ i przytuli³.
- CzeœÌ, Ginny! Ale¿ ja Ciê dawno nie widzia³em, cholibka! Jak siê wam z Harry'm wiedzie? - zapyta³ rozpromieniony pó³olbrzym wyswabadzaj¹c kobietê z uœcisku.
- WejdÂź, proszĂŞ!
Ginny zaprosiÂła go gestem do Âśrodka domu.
Wszystkie pomieszczenia byÂły na tyle duÂże, Âże kolos mĂłgÂł poruszaĂŚ siĂŞ w nich swobodnie.
- Wszystko dobrze. Harry'emu czasem doskwiera nuda, bo nie mo¿e znaleŸÌ sobie sta³ego zajêcia, ale James i Albus nieustannie wyrywaj¹ go z tego letargu. Ostatnio podj¹³ siê tworzenia lataj¹cych miote³, jednak zabroni³am mu tego kiedy jedna z nich samoistnie przelecia³a mi tu¿ obok g³owy.
- Ha ha! A to urwis! Na pewno masz przy nich duÂżo pracy - powiedziaÂł Hagrid przyglÂądajÂąc siĂŞ jej nieco uwaÂżniej niÂż dotychczas.
- A czwarte dziecko w drodze. Jak ja sobie z nimi poradzĂŞ? - zaÂśmiaÂła siĂŞ.
- Cholibka! AleÂż ten czas leci...
RozlegÂło siĂŞ pukanie do drzwi. Ginny podsunĂŞÂła Hagridowi miskĂŞ z ciasteczkami i pobiegÂła otworzyĂŚ.
Gdy tylko w przejÂściu pojawiÂła siĂŞ szczelina, drzwi wyrwaÂły siĂŞ jej z rÂąk, a przed niÂą eksplodowaÂła armatka konfetti.
- Niespodzianka!
- CzeœÌ, siostra!
- Gdzie Harry?
- Mamy dla niego kilka wyjÂątkowych...
- ... prezentĂłw naszej roboty!
BliÂźniacy Weasley wtargnĂŞli do domu ignorujÂąc zszokowanÂą siostrĂŞ i udali siĂŞ ze wszystkimi przyniesionymi pakunkami do salonu, w ktĂłrym Hagrid wpatrywaÂł siĂŞ w pustÂą miskĂŞ.
- Witaj, Hagridzie! - krzyknĂŞli jednoczeÂśnie.
Przed nimi, w magiczny sposób, pojawili siê James i Albus, których wbite w przybyszów oczka mieni³y siê ¿¹dz¹ psikusów.
- A panowie Potterowie byli grzeczni?
- Bo mamy coÂś, na co tylko prawdziwe Âłotrzyki zasÂługujÂą!
Dzieci energicznie zaczê³y kiwaÌ g³owami, a Fred wyj¹³ z krwisto czerwonej torby dwie kolorowe tuby.
- Strzelcie tym tatusiowy prosto w twarz.
- Byle z zaskoczenia!
Magiczne zabawki zniknĂŞÂły wraz z dzieĂŚmi, ktĂłre wybiegÂły z zawrotnÂą prĂŞdkoÂściÂą, by spotkaĂŚ siĂŞ z kochanym, niczego nie Âświadomym tatkiem.
Ginny sta³a w przejœciu opieraj¹c siê o œcianê i nie chc¹c wiedzieÌ w jakim stanie zobaczy Harry'ego. Postanowi³a wiêc pójœÌ ubraÌ mê¿a w coœ odœwiêtnego.

Drzwi frontowe nie zostaÂły zamkniĂŞte. Z tego powodu Hermiona weszÂła powoli i rozejrzaÂła siĂŞ za gospodarzami. Za niÂą szedÂł Ron niosÂący siatkĂŞ z kilkoma butelkami Ognistej Whisky i z entuzjazmem opowiadaÂł Neville'owi o swoich najciekawszych klientach w Magicznych Dowcipach. Jego kompan jednak milczaÂł, skupiony na tym, co trzymaÂł w zaciÂśniĂŞtych razem dÂłoniach.
- DzieĂą dobry? - Hermiona powitaÂła obecnych przekraczajÂąc prĂłg salonu.
- MiaÂłeÂś go nie przyprowadzaĂŚ!
Ron wparowaÂł do pomieszczenia rzucajÂąc siĂŞ George'owi do gardÂła.
Fred odci¹gn¹³ go si³¹ i usadowi³ w fotelu.
- Co tak nerwowo?! PowinieneÂś zdawaĂŚ sobie sprawĂŞ z tego, Âże nie przepuszczĂŞ takiej okazji jak urodziny Harry'ego.
- Z reszt¹... - zacz¹³ George. - I tak musielibyœmy kiedyœ im powiedzieÌ.
- CO POWIEDZIEÆ?! - wrzasnê³a Hermiona, przez któr± Neville cofn±³ siê kilka kroków i schowa³ za ¶cian±.
- Razem z Ronem postanowiliÂśmy przywrĂłciĂŚ Freda do Âżywych - odpowiedziaÂł z dozÂą obojĂŞtnoÂści jednouchy bliÂźniak, drapiÂąc siĂŞ po gÂłowie w miejscu z bliznÂą.
Hermiona zbladÂła, usiadÂła na oparciu kanapy i bÂłagalnie spojrzaÂła na Hagrida.
- Hagrid...? A ty nic nie powiesz?
Pó³olbrzym zwróci³ g³owê w jej kierunku.
- Ale o co chodzi? Hyp! - Mê¿czyzna czkn¹³ donoœnie. - To bardzo ³adnie, ¿e jesteœmy wszyscy razem.
- Hagridzie... - zacz¹³ Ron. - Gdzie jest ta beczka Mózgotrzepa, któr¹ obieca³eœ przynieœÌ?
- ByÂła ciĂŞÂżka. - OtworzyÂł szeroko oczy. - I myÂślaÂłem, Âże jak wypijĂŞ, bĂŞdzie lÂżejsza. Hyp! Ale nie byÂła...
Brodacz spuÂściÂł wzrok.
- WypiÂłem wszystko, Âżeby siĂŞ nie zmarnowaÂło, a beczkĂŞ zostawiÂłem... Hyp!
- Och! - Ron podniĂłsÂł siĂŞ momentalnie na nogi i zÂłapaÂł rĂŞkami za gÂłowĂŞ.
- Nie ma siê czym przejmowaÌ - rozleg³ siê znajomy g³os, dobiegaj¹cy znik¹d. - Potter i tak ma s³ab¹ g³owê. Chocia¿ mo¿e, gdyby szybko zasn¹³, nie musia³bym tu d³ugo tkwiÌ...
Hermiona, Hagrid i Fred zaczĂŞli siĂŞ rozglÂądaĂŚ. Neville zbliÂżyÂł siĂŞ do drzwi wejÂściowych, w celu wyjÂścia.
- Co jest?! SÂłyszeliÂście Snape'a?! - pisnĂŞÂła Hermiona.
- Panno... Pani Weasley, stojê tu ca³y i prawie ¿ywy - powiedzia³ Severus, którego wci¹¿ nikt nigdzie nie widzia³.
- Spokojnie Hermiono - próbowa³ uspokoiÌ j¹ m¹¿. - Kiedy próbowaliœmy wskrzesiÌ Freda, napotkaliœmy na pewne trudnoœci i...
- Nie wierzĂŞ...
- I wskrzesiliÂśmy Snape'a.
- Tylko Âże, jak na kretynĂłw przystaÂło, zapomnieli zapewniĂŚ mi ciaÂło i stojĂŞ tu caÂły i niewidoczny, uwiĂŞziony w pobliÂżu Weasleya... Eya... Eya... - dodaÂł Severus udajÂąc echo.
Hermiona wlepi³a przepe³nione ob³êdem spojrzenie w pod³ogê, jednak zerwa³a siê na dŸwiêk t³uczonych talerzy.
Ginny upuÂściÂła tacĂŞ z poczĂŞstunkiem i patrzyÂła to na Rona, to na HermionĂŞ, to na ÂścianĂŞ, w pobliÂżu ktĂłrej prawdopodobnie staÂł Snape oraz na Neville'a, ktĂłry kuliÂł siĂŞ pod drzwiami dalej trzymajÂąc zaciÂśniĂŞte rĂŞce.
Harry z ÂżonÂą stali zszokowani w korytarzu naprzeciw salonu.
- Eee... SÂłyszeliÂście wszystko? - zapytaÂł Ron, ktĂłry wstaÂł by mĂłc czym prĂŞdzej powierzyĂŚ gospodarzowi przyniesiony alkohol.
Harry kiwn¹³ g³ow¹, a Ron przewiesi³ siatkê z trunkami przez jego znieruchomia³e ramiê.
Niespodziewanie, zza pleców rodziców wyskoczyli Albus i James wyekwipowani w magiczne tuby, którymi wystrzelili prosto w odœwiêtnie ubranych ma³¿onków.
Garnitur, krawat, sukienka, buty, a nawet skarpetki i rajstopy - ca³e ich odzienie zaczê³o zmieniaÌ kolory, to z jaskrawo ró¿owego na pistacjowy zielony i wiele innych mêcz¹cych oczy odcieni, aby ostatecznie ka¿da z barw znalaz³a swoj¹ ulubion¹ czêœÌ garderoby i pozosta³a na niej ju¿ na zawsze.

- Przepraszam! - rozlegÂł siĂŞ gÂłos z daleka. - Czy wszystko w porzÂądku skarbeczku? Harry, wyglÂądasz jak Âściana! Bardzo kolorowa Âściana... - dodaÂła Pani Weasley, matka wszystkich przybyÂłych rudzielcĂłw.
Za niÂą staÂła caÂła reszta rodziny Weasley, ktĂłra do tej pory nie przyszÂła oraz trzymajÂąca Billa za rĂŞkĂŞ Fleur.
Neville podszed³ do Harry'ego i z przera¿eniem w oczach zacz¹³ powoli swoje przemówienie.
- Je-jestem... szczêœliwy... bêd¹c twoim... przyjacielem. - Mê¿czyzna rozejrza³ siê, ale widz¹c spojrzenia wszystkich skierowane teraz na niego, skupi³ siê na jubilacie. - Chcê okazaÌ ci... Eee... Wy... - przerwa³, ca³y spocony i energicznie wysun¹³ zaciœniête rêce w kierunku Harry'ego, zahaczaj¹c o jeden z guzików garnituru, który odpad³ pod wp³ywem si³y.
Guzik upadÂł wydajÂąc cichy stukot, wyjÂątkowo gÂłoÂśny w tej chwili.
- Neville? - Harry zwrĂłciÂł siĂŞ do przyjaciela niepewnie.
- Mam nadziejê, ¿e... - mê¿czyzna podj¹³ siê kontynuacji. - ¯e zwierz¹tko domowe nie bêdzie dla ciebie trudnoœci¹, a wspomnieniem o przyjacielu!
NieustĂŞpliwie zaciÂśniĂŞte rĂŞce rozwarÂły siĂŞ delikatnie, aby ukazaĂŚ Âświatu piĂŞkno natury, ktĂłre zostaÂło powierzone jubilatowi.

Ma³a ropucha, która poczu³a œwie¿e powietrze, zaczê³a siê ruszaÌ. Czasy ciemnoœci i mroku, jakie prze¿y³a, okaza³y siê byÌ niczym, w porównaniu do tego, co j¹ czeka³o. Gdy poczu³a doœÌ si³, odwróci³a siê w stronê Harry'ego i wskoczy³a mu na g³owê.
Dzieci, przyglÂądajÂące siĂŞ caÂłemu zajÂściu z bliska, zaczĂŞÂły siĂŞ ÂśmiaĂŚ.
Harry upuÂściÂł ostatni talerz z przekÂąskami, ktĂłry nie zostaÂł jeszcze zbity, prĂłbujÂąc pochwyciĂŚ zwierzÂątko, ktĂłre doznaÂło chwili wolnoÂści.
Ropucha odbiÂła siĂŞ od grzbietu jego dÂłoni.
Neville zemdla³ z powodu zbyt du¿ego stresu i zacz¹³ upadaÌ na plecy, gdy p³az pofrun¹³ za niego, gwarantuj¹c mê¿czyŸnie miêkkie l¹dowanie.
Spod gÂłowy nieprzytomnego zaczĂŞÂła wypÂływaĂŚ krew.
- Za zmar³¹ ¿abê! - wydar³ siê g³os Severusa.
Jedna z trzech butelek, które Snape zawin¹³ Ronowi, unios³a siê w powietrze, aby jej zawartoœÌ sta³a siê równie niewidzialna, jak bezcielesny czarodziej.
Hagrid ponownie czkn¹³, przez co zgromadzeni w salonie zauwa¿yli, ¿e zacz¹³ flirtowaÌ ze stoj¹cym nieopodal barku wieszakiem.
- Barek!
Harry i Ron pomyœleli jednoczeœnie o tym samym. Wymienili spojrzenia, jednak by³o ju¿ za póŸno.
Ktoœ wykrzykn¹³ "Accio alkohol", a butelki, kieliszki, flaszki, a nawet puszki zaczê³y lataÌ po ca³ym domu.
George i Fred zaczêli polowaÌ na co lepsze napitki. Artur Weasley stan¹³ na stoliku pod œcian¹, podniós³ d³ugopis i zacz¹³ adorowaÌ mugolsk¹ pomys³owoœÌ. Wszyscy rudzielcy rozeszli siê po domu, aby znaleŸÌ sobie jakieœ zajêcie. Harry i Ginny wymienili wymowne spojrzenia. Hagrid zrzuci³ z siebie marynarkê, która wyl¹dowa³a na g³owie Hermiony, z której zacz¹³ œmiaÌ siê Ron. Pijany Severus zacz¹³ miotaÌ na lewo i prawo losowymi kl¹twami. Bill zacz¹³ wyÌ i drapaÌ œciany paznokciami.
Na Âśrodku pomieszczenia wylÂądowaÂł Zgredek z pasiastÂą skarpetkÂą na gÂłowie.
- Harry Potter! - skrzat rzuci³ siê na jubilata z uœciskami i pocz¹³ ca³owaÌ jego d³onie.
Ron spojrza³ na przyjaciela przepraszaj¹cym wzrokiem i zacz¹³ odci¹gaÌ niespodziewanego goœcia si³¹, jednak ten zacz¹³ gryŸÌ go po palcach.
- Na NA! Lala la! - Hagrid wyÂśpiewywaÂł melodiĂŞ tylko jemu znanej piosenki, taĂączÂąc w jej rytm z wczeÂśniej poznanym wieszakiem, aÂż do momentu, gdy jedna z butelek uderzyÂła go w gÂłowĂŞ i zemdlaÂł.
- Absynt! - wykrzyknĂŞli jednoczeÂśnie bliÂźniacy, widzÂąc winnÂą ataku na Rubeusa butelkĂŞ.
Rzucili siĂŞ w kierunku zielonego szkÂła, po czym wyskoczyli przez okno ze swojÂą zdobyczÂą.



Mo¿ecie tutaj znaleŸÌ ró¿ne szalone pomys³y pobrane z prac turniejowych, których autorami byli nasi uczestnicy V TFF. Mam nadziejê, ¿e taka satyra wywo³a³a u Was nostalgiczny uœmieszek!