Rozdziały: [1].

Ten rok nie by³ szczêœliwy dla Hogwartu. W szkole zapanowa³ re¿im Dolores Umbridge, nowej nauczycielki Obrony Przed Czarn¹ Magi¹ i Wielkiego Inkwizytora. Ró¿owa Ropucha, jak zwali j¹ uczniowie, wprowadzi³a ju¿ chyba ze sto dekretów edukacyjnych, którymi ogranicza³a wolnoœÌ nie tylko adeptów magii, ale i personelu szko³y. By³a jednak szóstka uczennic, których nawet Korneliusz Knot nie móg³ powstrzymaÌ przed robieniem czegoœ wbrew jego przepisom. Huncwotki, bo tak siê nazwa³y, na czeœÌ s³ynnych Huncwotów, by³y nielegalnymi animagami, a jedna z nich skrywa³a mroczny sekret - by³a wilko³akiem. I to w³aœnie po to, ¿eby ul¿yÌ przyjació³ce w cierpieniach podczas pe³ni, reszta dziewczyn postanowi³a jej za ka¿dym razem towarzyszyÌ. Prawie wszystkie Huncwotki by³y w Gryffindorze, tylko jedna nale¿a³a do Domu Wê¿a. I to w³aœnie dziêki temu Umbridge nie mia³a odwagi zabroniÌ im dzia³alnoœci. Ba³a siê, ¿e jeœli sprzeciwi siê Ewilan Dylan, straci sprzymierzeùców ze Slytherinu, a tego nie chcia³a. Dosia (b¹dŸ Ellie) nie by³a typow¹ Œlizgonk¹. Jeœli akurat nie obœciskiwa³a siê ze swoim ch³opakiem, Mistem Snape'em (tak, Snape'em, dlaczego nosi³ to samo nazwisko co Mistrz Eliksirów, by³o tajemnic¹, o której wiedzieli chyba tylko oni dwaj), co robi³a niemal bez przerwy, potrafi³a byÌ mi³a, oczywiœcie tylko dla tych, którzy na to zas³u¿yli. K³amstwem by by³o stwierdzenie, ¿e w ogóle nie mia³a cech Slytherinu. Posiada³a ich ca³kiem du¿o. Bywa³a cyniczna, nie brakowa³o jej sprytu i przebieg³oœci. Nawet jej wygl¹d by³ "œlizgoùski" - by³a blondynk¹ o bardzo jasnej cerze i nieco ostrych rysach twarzy. Nie ka¿dy o tym wiedzia³, ale Ew by³a pó³krwi (matka mugolka), co by³o rzadko spotykane w Domu Wê¿a. Dosia posiada³a orle pióro, które wygl¹da³o jak zwyk³a ozdoba do w³osów, lecz w rzeczywistoœci potrafi³o pisaÌ charakterem pisma osoby, o której pomyœla³ ten, kto je trzyma³. Dziewczyna zmienia³a siê w³aœnie or³a. Jej zadaniem podczas wypraw w Zakazanym Lesie by³y zwiady, czyli ostrzeganie reszty Huncwotek, gdyby ktoœ siê zbli¿a³.

Drugim zwiadowc¹ by³a Laura Defons, która zmienia³a siê w feniksa. Nie posiada³a oczywiœcie wszystkich zdolnoœci tego niezwyk³ego ptaka. Potrafi³a teleportowaÌ siê w tej formie tam, gdzie cz³owiek nie móg³, przenosiÌ ciê¿ary, a jej ³zy uzdrawia³y. To ostatnie zosta³o dobrze wykorzystane. P³omyk, bo takie mia³a przezwisko, nosi³a na szyi czerwon¹ fiolkê w kszta³cie p³omyczka, w której trzyma³a niekoùcz¹cy siê zapas ³ez feniksa, dziêki czemu nie musia³a siê przemieniaÌ, by kogoœ uzdrowiÌ. Gryfonka jednak prawdopodobnie (bo Huncwotki nie chcia³y ryzykowaÌ, ¿eby to sprawdziÌ), nie odrodzi³aby siê z popio³ów, gdyby zosta³a zabita bêd¹c przemienion¹ w feniksa. Jeœli ktoœ mia³by opisaÌ Laurê jednym zdaniem, by³oby to "Piekielnie zazdrosna dziewczyna Freda Weasleya.", bo Defons na ka¿dym kroku przypomina³a, ¿e "przystojniejszy z bliŸniaków", jest jej ch³opakiem. Gdy poznawa³a now¹ osobê, zw³aszcza dziewczynê, od razu zaznacza³a z kim chodzi. Fred te¿ by³ zazdrosny o Laurê, choÌ nie w takim stopniu jak ona o niego. Nie by³o to nic dziwnego, gdy¿ brunetka by³a uwa¿ana za jedn¹ z naj³adniejszych dziewcz¹t w szkole. Charakterem dorównywa³a Umbridge, chocia¿ potrafi³a byÌ naprawdê mi³a i nie s³odzi³a tak, ¿e powodowa³a u innych odruch wymiotny. I, co najwa¿niejsze, z ca³ego serca nienawidzi³a ró¿owego.

Pomys³odawczyni¹ i pierwszym dowódc¹ bandy Huncwotek by³a Ana Black. Nazwisko nie by³o przypadkowe. Gryfonka by³a krewn¹ s³ynnego zbiega z Azkabanu, Syriusza Blacka. Konkretniej mówi¹c, córk¹ jego dalekiego kuzyna, Procjona Blacka. Mordka (b¹dŸ Ogonek) nie kry³a siê z tym faktem, ale tylko nieliczni wiedzieli, ¿e utrzymywa³a kontakt z W¹chaczem. Do czasu, gdy ministerstwo magii zaczê³o kontrolowaÌ sowy i kominki. Z Syriuszem ³¹czy³o j¹ coœ jeszcze. Zmienia³a siê bowiem w takiego samego wielkiego, czarnego psa przypominaj¹cego ponuraka, jak on. By³y oczywiœcie drobne ró¿nice. Ana w swojej psiej formie by³a nieco mniejsza, m³odsza, mia³a zadban¹ i lœni¹c¹ sierœÌ, któr¹ Black po dwunastu latach w Azkabanie nie móg³ siê poszczyciÌ. W ludzkiej formie mia³a tak¿e szare oczy, tak jak Syriusz. By³o to typowe dla mê¿czyzn z rodu Blacków, a dziewczyna odziedziczy³a to po swoim ojcu. I tylko to, bo ogólny wygl¹d, ciemnoblond w³osy, urodê, mia³a po matce. Jej charakter jednak by³ ca³kowicie... blackowski. By³a dumna, z³oœliwa dla wrogów, a gdy ktoœ nadepn¹³ jej na odcisk, stawa³a siê wredna. Czasami czu³a dumê z pochodzenia od Blacków, na co zwykle nie zwraca³a uwagi, poniewa¿ nie zgadza³a siê z polityk¹ czystej krwi, której sama nie posiada³a bêd¹c córk¹ mugolaczki. Gryfonka szczerze nienawidzi³a nazywania Syriusza morderc¹. Od zabójstwa jej rodziców, gdy mia³a piêÌ lat, by³ jej jedynym czarodziejskim krewnym. Dziewczynê i jej starsz¹ siostrê, Emê, wychowali mugolscy dziadkowie. Ogonek ledwie pamiêta³a rodziców. W³aœnie dlatego traktowa³a i kocha³a Syriusza jak w³asnego ojca. Ana w ¿adnym wypadku nie gardzi³a mugolami, w koùcu sama zosta³a wychowana przez parê niemagicznych ludzi, którzy byli wspaniali, lecz zawsze bêd¹c u nich czu³a siê obco. Nie nale¿a³a przecie¿ do ich œwiata. Mordka posiada³a obro¿o-bransoletkê - gdy by³a cz³owiekiem, by³a to czerwono-zielona bransoletka spleciona z cienkich paseczków, a kiedy by³a psem - zmienia³a siê w zwyczajnie wygl¹daj¹c¹ skórzan¹ obro¿ê. Nie by³a ona jednak zwyk³a, poniewa¿ potrafi³a przenieœÌ tego, kto j¹ nosi³ albo dotyka³ nosz¹cego, w czasie o kilka godzin wstecz. Z racji swojej wielkoœci zadaniem Mordki by³o uspokajanie wilko³aka w razie potrzeby. Nie robi³a tego sama, pomaga³a jej w tym Amy Padias, która przemienia³a siê w wilka. Gwarantowa³o to Huncwotkom, ¿e gdyby Anie nie uda³o siê uspokoiÌ przyjació³ki z "futerkowym problemem", Padi (tak by³a nazywana) zrobi to na pewno.

Amy jako pierwsza z piÂątki, nauczyÂła siĂŞ nielegalnie animagii, jeszcze zanim dziewczyny dowiedziaÂły siĂŞ, Âże jedna z nich byÂła wilkoÂłakiem. To wÂłaÂśnie idÂąc w Âślad za Padi, Ana, Laura i Ew potajemnie nauczyÂły siĂŞ przemieniaĂŚ w zwierzĂŞta. Blondynka byÂła zaskakujÂąco cicha i spokojna jak na HuncwotkĂŞ, choĂŚ nie moÂżna byÂło powiedzieĂŚ, Âże byÂła grzeczna. KochaÂła robiĂŚ kawaÂły, choĂŚ raczej widziaÂła w nich umiar, w przeciwieĂąstwie do reszty. Na szyi Amy wisiaÂł dzwoneczek, ktĂłry usypiaÂł kaÂżdego, ktĂłremu zadzwoniÂł przed twarzÂą.

Najmniejsz¹ z pi¹tki animagów i drugim dowódc¹ bandy by³a Jessica Collet, w skrócie nazywana Jess lub Jessy. Ksywek mia³a kilka - Psinka, £aps, £apson, £apciuch i wiele innych przekszta³ceù jej g³ównego i ulubionego przezwiska - £apy. Dok³adnie tak, dziewczyna by³a najwiêksz¹ fank¹ Syriusza Blacka w Hogwarcie i na jego czeœÌ nada³a sobie ten pseudonim. W³aœnie ona wymyœli³a ksywki Any, któr¹ czêsto wypytywa³a o W¹chacza. Mog³o to wydawaÌ siê zaskakuj¹ce, jednak £apa wola³a koty ni¿ psy. Sama posiada³a jednego, potajemnie przemyconego do Hogwartu, a tak¿e zmienia³a siê w bia³o-rudego kotka. Jej funkcj¹, z racji niewielkiego rozmiaru i zwinnoœci, by³o naciskanie naroœli na pniu Bij¹cej Wierzby. ChoÌ by³o to równie wa¿ne zadanie co zwiady czy pilnowanie wilko³aka, Jess nie by³a z tego powodu zbytnio zadowolona, poniewa¿ t¹ sam¹ funkcjê spe³nia³ Peter Pettigrew, przez którego zakoùczy³a siê Era Huncwotów. £apa by³a wielk¹ optymistk¹. Podczas gdy wiêkszoœÌ stawa³a siê coraz bardziej ponura wraz z kolejnymi dekretami edukacyjnymi, ona nadal siê uœmiecha³a. Jednak ka¿dy kto siê do niej zbli¿y³, musia³ pamiêtaÌ, ¿e mia³a nie tylko hiszpaùsk¹ urodê (ciemnobr¹zowe, wrêcz czekoladowe w³osy i takie same oczy), ale i temperament. Biada temu, który j¹ zdenerwowa³. Podobnie jak Ana nienawidzi³a jak ktoœ nazywa³ Syriusza Blacka morderc¹ i nigdy nie wierzy³a, ze nim by³, mimo ¿e jeszcze go nie zna³a. Jeœli ktoœ go obrazi³, to móg³ uciekaÌ gdzie pieprz roœnie, a nawet dalej, a £apa i Mordka i tak go dorw¹ i ukarz¹. Nie by³o oczywiœcie dnia, w którym Jess nie pyta³aby Anê o Syriusza, choÌ ona ostatnio nie mog³a za wiele odpowiedzieÌ, bo sama mia³a z nim ograniczony kontakt. Przedmiot Jessici by³ typowo koci, a mianowicie posiada³a kolorow¹ w³óczkê. Dzia³a³a ona jak niÌ Ariadny dla tego, który trzyma³ jej koniec - nie mo¿na by³o siê z ni¹ zgubiÌ. Dodatkowo zosta³o rzucone na ni¹ Zaklêcie Zmniejszaj¹co-Zwiêkszaj¹ce, dlatego Jess mog³a trzymaÌ j¹ w kieszeni tak, ¿e nikt nie widzia³, ¿e coœ w niej mia³a. W tajemnicy przed innymi Huncwotkami zaczarowa³a swoj¹ w³óczkê, ¿eby odbija³a siê jak pi³ka. Gryfonka nauczy³a siê animagii jako ostatnia z ich grupy, gdy ju¿ powsta³ pomys³ utworzenia Huncwotek.

Ostatni¹ z bandy by³a Jean Wolpert, daleka krewna Remusa Lupina. Tak jak on bêd¹c ma³ym dzieckiem zosta³a ugryziona przez wilko³aka. Nie by³ to jednak Fenrir Greyback, lecz jego dobry znajomy, Myron Donovan. Lunciak, bo tak¹ mia³a ksywkê, by³a mi³a, pracowita i nie stroni³a od nauki (czego nie mo¿na powiedzieÌ o reszcie Huncwotek), ale lubi³a te¿ dobr¹ zabawê. Po jej wygl¹dzie ciê¿ko by³o zauwa¿yÌ mêcz¹ce noce pe³ni ksiê¿yca. Zawsze by³a tak samo radosna i ¿wawa, choÌ nieco mniej. Jedynym œladem by³o to, ¿e jej br¹zowe w³osy stawa³y siê lekko matowe, a niebieskie oczy traci³y blask. Gdy kole¿anki odkry³y jej sekret, by³a za³amana, lecz one nie tylko siê od niej nie odwróci³y, ale zrobi³y to samo co Huncwoci dla Lupina. Jean podobnie jak Laura, nosi³a na szyi fiolkê, tylko czarn¹ w kszta³cie pazura. W œrodku trzyma³a niekoùcz¹cy siê zapas Wywaru Tojadowego, dziêki któremu przewa¿nie by³a spokojna jako wilko³ak. WiêkszoœÌ Huncwotek by³a na pi¹tym roku, a co za tym idzie, czeka³y je sumy. Jedynie Laura, szóstoklasistka, by³a ju¿ na poziomie OWUTEMów. Z kolei Jean by³a w czwartej klasie, wiêc jeszcze nie musia³a martwiÌ siê egzaminami.

Dziœ by³ dwudziesty trzeci grudnia, zaczyna³y siê ferie œwi¹teczne i wszystkie Huncwotki siedzia³y w przedziale Express Hogwart. Gwar rozmów by³ przerywany przez prychanie Zgubusia, kota Jess, i jego skrobanie pazurkami po kratkach transportera, którego nie lubi³. S³ychaÌ by³o tak¿e pohukiwanie niezadowolonych sów, zw³aszcza Œnie¿ka, œnie¿nej sowy Any oraz puchacza £apy, Mateusza, którym ha³as nie dawa³ siê zdrzemn¹Ì. Najg³oœniejsza by³a jednak sama Jess. By³ to bowiem najszczêœliwszy dzieù w jej ¿yciu. Jecha³a na œwiêta do Syriusza Blacka.

- Mordko, Ogonku ty mĂłj, czy ja ci juÂż dziĂŞkowaÂłam, Âże mogĂŞ spĂŞdziĂŚ ÂświĂŞta u Syriuszka? - zapytaÂła Jess.
- Tak, ÂŁapko, milion razy odkÂąd ci o tym powiedziaÂłam - odpowiedziaÂła Ana. - Ale bÂądÂź juÂż cicho. Nie chcĂŞ, Âżeby ktoÂś siĂŞ dowiedziaÂł gdzie jedziemy. I pamiĂŞtaj, Âżeby nazywaĂŚ go WÂąchaczem.
- Dobra, a kto tam jeszcze bĂŞdzie? - spytaÂła juÂż nieco spokojnie Collet, lecz na twarzy nadal miaÂła rumieĂące.
- No, Alex, Ema, Harry i Ron. Hermiona leci z rodzicami na Karaiby, a reszta WeasleyĂłw bĂŞdzie tylko na chwilĂŞ, a potem wracajÂą do Nory, bo przyjechaÂł Charlie. A, no i myÂślĂŞ, Âże bĂŞdzie teÂż Lupin. Reszta Zakonu Feniksa teÂż moÂże siĂŞ przewinie - odpowiedziaÂła Black.
- KurczĂŞ, chciaÂłabym choĂŚ jeszcze raz go spotkaĂŚ. ByÂł najlepszym nauczycielem obrony jakiego mieliÂśmy - powiedziaÂła Jean.
- Dziewczyny, musimy kiedyœ wszystkie szeœÌ pojechaÌ do W¹chacza - stwierdzi³a Laura. - Myœlê, ¿e nie mia³by nic przeciwko, prawda Ana? - zapyta³a.
- No tak, ale... ee... widzicie... ja mu nie powiedziaÂłam, Âże jedna z nas jest ÂŚlizgonkÂą. MyÂśli, Âże jesteÂśmy szĂłstkÂą Gryfonek. Wiecie, WÂąchacz nie przepada za Slytherinem, wiĂŞc wolaÂłam mu o tym na razie mu o tym nie mĂłwiĂŚ - odpowiedziaÂła Ogonek udajÂąc nagÂłe zainteresowanie swoimi palcami.
- Na pewno nie bĂŞdzie zÂły, jak dowie siĂŞ, Âże DoÂśka nie jest jak inni ÂŚlizgoni - powiedziaÂła Jess. - A wÂłaÂśnie, Ana, twoi dziadkowie teÂż bĂŞdÂą u Syriusza? - zapytaÂła.
- ÂŻartujesz? Jedziemy do domu przez wieki zamieszkiwanego przez przeciwnikĂłw mugoli. Nawet nie chcĂŞ wiedzieĂŚ, co by mogÂło siĂŞ staĂŚ, gdyby ktĂłryÂś tam wszedÂł - odpowiedziaÂła Mordka.
- Kto nas odbierze? - zapytaÂła ÂŁapa. - WÂąchacz? - dodaÂła z nadziejÂą.
- MĂłwiÂłam ci juÂż, Âże on nie moÂże wyÂłaziĂŚ z domu. Nawet jako pies. Nas i Alexa odbiorÂą Moody i Lupin. Na Harry'ego i Rona majÂą czekaĂŚ Kingsley Shacklebolt i Tonks... znaczy Nimfadora Tonks, ale kaÂże mĂłwiĂŚ do siebie po nazwisku, bo nie znosi swojego imienia. ResztĂŞ WeasleyĂłw odbiorÂą ich rodzice - odpowiedziaÂła Ana.
- JeÂśli juÂż jesteÂśmy w temacie WeasleyĂłw, Laura, jak ty wytrzymasz tyle bez Freda? Nie majÂąc moÂżliwoÂści pilnowania go? - zapytaÂła Amy.
- PotrafiĂŞ bez niego wytrzymaĂŚ i wcale go nie pilnujĂŞ - odparÂła czerwieniejÂąc siĂŞ PÂłomyk.
- Owszem, wy przynajmniej nie caÂłujecie siĂŞ niemal non stop, a raczej nie prĂłbujecie siĂŞ nawzajem wessaĂŚ jak DoÂśka i Mist - zaÂżartowaÂła Jean.
- Wcale siĂŞ nie caÂłujemy bez przerwy - zaprzeczyÂła Ew oblewajÂąc siĂŞ rumieĂącem.
- Tak, wiemy co robicie, gdy myÂślicie, Âże jesteÂście sami - powiedziaÂła Ana. - To kiedy moÂżemy siĂŞ spodziewaĂŚ maÂłej Dosi albo maÂłego Mista? - zapytaÂła, na co Ellie jeszcze bardziej siĂŞ zarumieniÂła, a reszta Huncwotek zachichotaÂła.
- Zabezpieczamy siĂŞ, jeÂśli chcecie wiedzieĂŚ - odparÂła Ewilan. - JesteÂście zazdrosne, bo ja i Laura mamy chÂłopakĂłw, a wy nie - dodaÂła.
- Ja jadĂŞ poznaĂŚ mojego przyszÂłego mĂŞÂża, wiĂŞc na pewno nie o mnie mowa - odparÂła Jess.
- No, widzê, ¿e ju¿ zaplanowa³aœ wspóln¹ przysz³oœÌ z W¹chaczem - powiedzia³a Ogonek.
- Jak tylko skoùczê szko³ê... i oczyszcz¹ go z zarzutów... weŸmiemy œlub. Zamieszkamy w domku na wsi, a ty razem z nami - odpar³a £apa z rozmarzon¹ min¹.
- DziĂŞki, Âże o mnie pomyÂślaÂłaÂś. Nie zapominaj o Harrym, nie ma opcji, Âżeby WÂąchacz nie zamieszkaÂł z nim, gdy te pacany z ministerstwa nauczÂą siĂŞ wykonywaĂŚ swojÂą robotĂŞ jak naleÂży - zauwaÂżyÂła Ana. - Rozumiem, Âże swojÂą cĂłrkĂŞ nazwiecie po mnie i zrobicie mnie chrzestnÂą? - zapytaÂła.
- No oczywiœcie, bêdziemy mieÌ piêÌ córek, ka¿da bêdzie mieÌ imiê po którejœ z was, a pierwsza po tobie - odpowiedzia³a Jess. - Hej, a mo¿e my spróbujemy znaleŸÌ i z³apaÌ tego Glizdogona? I przyprowadziÌ do Knota? - spyta³a.
- Plan ciekawy, tylko nie zapominaj, ¿e nam nie wolno czarowaÌ poza szko³¹. No i szybko by siê zorientowali, ¿e wysz³yœmy z Kwatery G³ównej - odpowiedzia³a Ogonek.

Podró¿ minê³a zaskakuj¹co szybko. Gdy poci¹g zatrzyma³ siê na peronie 9 i 3/4 by³ ju¿ zmierzch. Huncwotki po¿egna³y siê ¿ycz¹c sobie weso³ych œwi¹t i pobieg³y do swoich rodzin. Jedynie Ana i Jess nadal sta³y obok Hogwart Express.

- Gdzie Moody i Lupin? - zapytaÂła ÂŁapa.
- MajÂą czekaĂŚ na nas po mugolskiej stronie - odpowiedziaÂła Mordka. - Znowu to samo. Ten Alex nie mĂłgÂłby choĂŚ raz zjawiĂŚ siĂŞ punktualnie? - zapytaÂła bardziej siebie niÂż PsinkĂŞ.
- Jestem. - UsÂłyszaÂły za sobÂą gÂłos czarnowÂłosego chÂłopaka.
- No wreszcie - powiedziaÂła Jess, ktĂłra miaÂła ochotĂŞ skakaĂŚ ze szczĂŞÂścia.
- ChodÂźmy - dodaÂła Ana.

We trĂłjkĂŞ ruszyli ku barierce. Nie odzywali siĂŞ do siebie ani sÂłowem, nie chcÂąc zwracaĂŚ na siebie uwagi. ByÂło to jednak niemoÂżliwe, bo jastrzÂąb Alexa, Endrju, nawet na chwilĂŞ nie zamykaÂł dzioba.

- Do cholery, ucisz to ptaszysko! Wszyscy siĂŞ na nas gapiÂą! Nie mogÂłeÂś sobie kupiĂŚ sowy jak normalny czÂłowiek? - zapytaÂła zirytowana Ana.
- Sowy sÂą nudne - odpowiedziaÂł jej kuzyn. - Endrju wcale nie jest tak bardzo gÂłoÂśny. Po prostu nie lubi tÂłumĂłw, jak nie bĂŞdzie tylu ludzi, to przestanie - dodaÂł.
- Wypraszam sobie, mĂłj Mateuszek nie jest nudny - oburzyÂła siĂŞ Jess.
- MĂłj ÂŚnieÂżek teÂż nie - powiedziaÂła Ana.

Dziewczyny pierwsze przesz³y przez barierkê do œwiata mugoli, a Alex pocz³apa³ za nimi jak cieù. Mimo ¿e t³um siê przerzedzi³, jastrz¹b Alexa ani trochê siê nie uciszy³. Musieli szybko znaleŸÌ Lupina i Moody'ego, zanim Endrju zwróci uwagê osoby, która nie powinna ich zobaczyÌ.

- SÂą przy bramie! - zawoÂłaÂła Mordka.

Remus Lupin byÂł ubrany w swoje zwykÂłe, poÂłatane ubrania. Szalonooki ubrany byÂł w dÂługi pÂłaszcz, a jego kapelusz byÂł Âśmiesznie przekrzywiony, by zasÂłaniaÂł magiczne oko.

- DzieĂą dobry, profesorze Lupin i profesorze Moody - przywitaÂła siĂŞ Jess, a Ana i Alex zrobili to samo.
- Witajcie, Jessica, Ana i Alex - odpowiedziaÂł uprzejmie Lupin.
- Collet, Black i Black, macie wszystko? - zapyta³ Szalonooki grzmi¹cym g³osem. - Czy ten ptak nie mo¿e byÌ cicho? Silencio - powiedzia³ celuj¹c ró¿d¿k¹ w jastrzêbia. Natychmiast zapad³a b³oga cisza.
- Jak siĂŞ dostaniemy na miejsce, profesorze Moody? Mugolskim metrem? - zapytaÂła Ana.
- Nie, to zbyt ryzykowne. UÂżyjemy Âświstoklika - odpowiedziaÂł Szalonooki.
- Dlaczego? - spytaÂła Jess.
- Podejrzewamy, Âże nasze ministerstwo magii moÂże mieĂŚ wtyki w hiszpaĂąskim. Obawiam siĂŞ, Âże ktoÂś mĂłgÂł przeczytaĂŚ twĂłj list do twoich rodzicĂłw albo ich do ciebie - wyjaÂśniÂł Lupin.
- Nie napisaÂłam gdzie konkretnie jadĂŞ - zauwaÂżyÂła ÂŁapa.
- I bardzo dobrze, ale napisa³aœ kto ciê zaprosi³ na œwiêta, wiêc mogli przys³aÌ kogoœ, kto mia³by nas œledziÌ. Sta³a czujnoœÌ! - zagrzmia³ Moody.
- KtoÂś nas Âśledzi? - zapytaÂła Ana.
- Nie widzĂŞ na razie nikogo podejrzanego, ale musimy byĂŚ ostroÂżni. Idziemy, Âświstoklik odlatuje za kwadrans - odpowiedziaÂł Szalonooki.

Wyszli na ulice Londynu. Moody i Lupin zaprowadzili ich do jakiejÂś brudnej Âślepej uliczki. W kÂącie staÂło pĂŞkniĂŞte wiadro, ktĂłremu brakowaÂło uchwytu.

- ZÂłapcie za to wiadro, szybko, za minutĂŞ odlatuje - nakazaÂł Lupin.

Wszyscy dotknĂŞli wiadro, po chwili poczuli szarpniĂŞcia w okolicach pĂŞpkĂłw. Moody i Remus wylÂądowali na nogach, ale Ana, Jess i Alex nie mieli tyle szczĂŞÂścia. Gdy podnieÂśli siĂŞ z ziemi, zobaczyli przed sobÂą dwa domy z numerem jedenaÂście i trzynaÂście.

- Collet, podejdÂź tu - powiedziaÂł Szalonooki. - Przeczytaj i zapamiĂŞtaj - dodaÂł podajÂąc ÂŁapie karteczkĂŞ.

Jess nie musiaÂła czytaĂŚ dwa razy, bo od Any znaÂła juÂż nazwĂŞ tego miejsca. OddaÂła Âświstek Moody'emu, ktĂłry natychmiast go spaliÂł.

- A teraz pomyÂśl o tym, co przeczytaÂłaÂś - nakazaÂł Szalonooki.
- Grimmauld Place 12 - ÂŁapa powtĂłrzyÂła w myÂślach to, co byÂło napisane na karteczce.

Pomiêdzy domem numer jedenaœcie, a trzynaœcie, wyrós³ brakuj¹cy dom z numerem dwanaœcie. RadoœÌ i ekscytacja Jess siêgnê³a zenitu. Ju¿ za chwilê pozna Syriusza Blacka.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.