Rozdziały: [1], [2], [3].

***

Ruchliwe ulice Hogsmeade zaczynaj¹ mnie denerwowaÌ, wiêc kierujê siê z powrotem do Hogwartu. Nie mam nastroju na to wszystko. RadoœÌ, œmiechy, chichy... Mam raczej ochotê zalaÌ siê ³zami. Wydarzenia minionych dni da³y mi siê nieŸle we znaki. Po bitwie z Baltazarem ca³y czas odczuwam jakieœ dziwne bóle w g³owie. Nie mam pojêcia co siê dzieje, nie wiem, co robiÌ. Nie chcê martwiÌ Lily ani moich przyjació³. Swoj¹ drog¹ powinnam im chyba podziêkowaÌ. Nie, z pewnoœci¹ powinnam im podziêkowaÌ. Po tym wszystkim dali mi czas na zastanowienie siê co dalej. Do dzisiaj nie wa³kuj¹ tematu. Pozwalaj¹ mi posiedzieÌ w samotnoœci. Dlatego tak strasznie z¿era mnie poczucie winy. Oni na mnie polegaj¹, a ja nie mogê nic wymyœliÌ. Zastanawiam siê, czy na pewno dokona³am s³usznego wyboru. Du¿o ³atwiej by³oby po prostu przejœÌ na drug¹ stronê. Ale co wtedy zrobiliby David i Rora? Oni nie daliby sobie rady. Wzdycham i spogl¹dam w niebo spowite szarymi chmurami. Pocz¹tki zimy. Nied³ugo powinien spaœÌ œnieg.

- MiaÂłeÂś mi pomagaĂŚ, Marku. Dlaczego mi nie pomagasz? - pytam cicho. Ostatnio nie widzĂŞ go w snach. A to wÂłaÂśnie teraz najbardziej go potrzebujĂŞ. To teraz potrzebujĂŞ jego wsparcia.
- Jeszcze ci pomoÂże. Zobaczysz - sÂłyszĂŞ. Odwracam siĂŞ gwaÂłtownie, ale widzĂŞ tylko Lily. Patrzy na mnie spokojnym, wrĂŞcz matczynym wzrokiem. Nagle czujĂŞ w sobie jeszcze wiĂŞkszÂą pustkĂŞ niÂż zwykle.
- Tylko kiedy to nastÂąpi? - pytam cicho.
- NiedÂługo - zapewnia kobieta i podchodzi do mnie. Jej dÂłoĂą lÂąduje delikatnie na moim ramieniu. - Za duÂżo na siebie wziĂŞÂłaÂś, Aur. JesteÂś obarczona zbyt wielkÂą odpowiedzialnoÂściÂą. DziwiĂŞ siĂŞ, Âże jeszcze siĂŞ nie poddaÂłaÂś.
Odsuwam siê gwa³townie, bardzo dotkniêta znaczeniem tych s³ów.
- Nie jestem taka jak Sarah - mĂłwiĂŞ nieco ostrzej, niÂż zamierzam. Lily robi krok w tyÂł, wyraÂźnie zaskoczona i zmieszana.
- Tak, wiem. Przepraszam Aur, nie chciaÂłam, Âżeby to tak zabrzmiaÂło - duka cicho. Wzdycham ciĂŞÂżko i krĂŞcĂŞ gÂłowÂą.
- Nie, to ja przepraszam, Lily. PrzechodzĂŞ... trudny okres... po prostu muszĂŞ zostaĂŚ teraz sama. Przepraszam.
Odwracam siê i odchodzê najszybciej, jak tylko potrafiê. Nie potrafiê z ni¹ teraz rozmawiaÌ. Nie w ten sposób. Teraz czujê siê po prostu podle. Moje s³owa musia³y j¹ zraniÌ. Ale... to, co ona powiedzia³a dotknê³o mnie do ¿ywego. Wie, ¿e nie jestem taka, jak Sarah. ¯e chcê siê za wszelk¹ cenê odci¹Ì od przesz³oœci. Od tego, co robi³a moja matka. Od tego, co robi³am ja. Ci¹gle usi³ujê zapomnieÌ o tym, co siê przez ni¹ sta³o z moim ojcem i ze mn¹. Ha! Ojciec. Przecie¿ wcale go nie pozna³am. Sarah ju¿ na wstêpie odebra³a mi wszystko. Pamiêtam, ¿e kiedyœ chcia³am siê dowiedzieÌ od niej czegoœ o naszych przodkach. Znam historiê Roweny i jej córki, wiêc sk¹d u nas jej nazwisko? Powiedzia³a mi, ¿e nie wie. Podobno mój ojciec wiedzia³. Ale jedyne, co o nim wiem, to to, ¿e zgin¹³ przez Sarah. Przez jej cholern¹ g³upotê. A ona teraz nawet nie pamiêta jego imienia! Zdecydowanie nie jest warta tego ca³ego poœwiêcenia. Powinnam pozwoliÌ jej siê zaszyÌ wtedy w tamtej dziurze i tam zdechn¹Ì, zamiast znów wyci¹gaÌ j¹ z tego bagna.

- Aur, s³onko, co u ciebie? - s³yszê tu¿ obok siebie g³os Grace. Niemy jêk rozdziera mnie od œrodka. Po Hogwarcie krêci siê tylu ludzi, a musia³am siê natkn¹Ì akurat na ni¹! Przybieram jednak na twarz wyraz niejakiego zadowolenia i patrzê na ni¹.
- Dobrze, a co u ciebie? - pytam z czystej uprzejmoœci. Jest dziewczyn¹ Davida, wolê jej do siebie nie zra¿aÌ. Na razie mam dosyÌ wszelkich k³ótni. Jeszcze tego mi brakuje, ¿eby kolejne osoby siê ode mnie odwraca³y.
- Och, wspaniale! David ostatnio jest taki romantyczny! Ju¿ dawno po walentynkach, a on dzisiaj urz¹dzi³ mi romantyczne spotkanie w przeuroczej kawiarence... - zaczyna Grace, a ja usi³ujê chocia¿ udawaÌ, ¿e mnie te bzdety interesuj¹. Prawie wchodzê na schody prowadz¹ce do Sali Wejœciowej, gdy na moim ramieniu l¹duje doœÌ zmaltretowana sowa p³omykówka. Marszczê brwi, zabieraj¹c od niej liœcik. Chcê zanieœÌ j¹ do sowiarni i nakarmiÌ, ale ptak od razu odlatuje. Zaskoczona delikatnie wykrêcam siê z rozmowy i zaszywam siê na jednym z parapetów. Otwieram kopertê, chocia¿ dok³adnie wiem ju¿ o czym jest treœÌ listu. Jestem wœciek³a, ale wiem, ¿e nie mam wyboru. Muszê tam pojechaÌ.

***

Wysiadam z B³êdnego Rycerza, czuj¹c straszne zawroty g³owy, ale i tak od razu rzuca mi siê w oczy zaniedbany dom. Brudne firanki zwisaj¹ z nieotwieranego od co najmniej kilku miesiêcy okna, œciany s¹ zniszczone i a¿ krzycz¹, ¿e potrzebuj¹ remontu. Dooko³a budynku walaj¹ siê kêpki czegoœ, co zapewne kiedyœ by³o roœlinnoœci¹, a nawet kwiatami (jeœli wierzyÌ legendom). Otwieram drzwi, które g³oœno skrzypi¹, krzywi¹c siê przy tym lekko. Ze œrodka dobiega mnie smród, którego nawet nie potrafiê okreœliÌ. Po pod³odze walaj¹ siê butelki po Ognistej Whisky, wszystko jest w op³akanym stanie. Krzywi¹c siê niemi³osiernie wchodzê do salonu, gdzie na stercie brudnych przeœcierade³, które le¿¹ na czymœ, co wygl¹da na nêdzn¹ imitacjê ³ó¿ka, zauwa¿am nisk¹ osobniczkê o br¹zowych w³osach (chyba s¹ br¹zowe, o ile pamiêtam). Krzy¿ujê rêce na piersiach.

- Gadaj, czego znowu chcesz - mówiê ostro. Ten ton g³osu zarezerwowany jest tylko i wy³¹cznie dla niej. Kobieta unosi g³owê i uœmiecha siê.
- Aurora! Kochanie! - wykrzykuje nieco zachrypniĂŞtym gÂłosem. Odsuwam siĂŞ, marszczÂąc groÂźnie brwi.
- JuÂż ci mĂłwiÂłam, Âże nie masz tak do mnie mĂłwiĂŚ. Gadaj, w co ty siĂŞ znowu wpakowaÂłaÂś - warczĂŞ niczym wÂściekÂły pies.
- Aur, czy ja muszĂŞ coÂś przeskrobaĂŚ, Âżeby mĂłc ciĂŞ zobaczyĂŚ? - pyta niewinnym tonem tÂłustowÂłosa. A przynajmniej czymÂś, co wedÂług niej ma przypominaĂŚ gÂłos kogoÂś niewinnego.
- Owszem. Jak dot¹d zawsze tak by³o - odpowiadam, czuj¹c, jak buzuje we mnie wœciek³oœÌ. Nie dam jej siê znowu oszukaÌ. Nie ma mowy. Ona wzdycha, co tylko utwierdza mnie w moim przekonaniu, ¿e znowu wpakowa³a siê w jakieœ k³opoty i teraz chce, ¿ebym j¹ z nich wyci¹ga³a.
- Chcia³am podkraœÌ kilka galeonów ze skrytki jednego czarodzieja. Prawie mi siê uda³o. Mia³am jego klucz i tak dalej... ale na miejscu okaza³o siê, ¿e facet jest z ministerstwa i zg³osi³ kradzie¿. Ledwo im uciek³am...
- Kobieto, czyÂś ty oszalaÂła?! - wrzeszczĂŞ. - Nie pamiĂŞtasz juÂż tamtej sytuacji z Samem Linkottem?!
- PamiĂŞtam, ale myÂślaÂłam, Âże tym razem...
- Nie! Ty nie myœla³aœ! Zreszt¹ jak zwykle! I co, mam znowu wzi¹Ì ca³¹ winê na siebie?! Albo wkrêciÌ w to kogoœ innego?! Mam znowu TO zrobiÌ?! - wykrzykujê, czuj¹c ju¿ nie tylko wœciek³oœÌ, ale te¿ i ³zy w oczach. W przesz³oœci posuwa³am siê ju¿ do tylu strasznych rzeczy, ¿eby tylko jej pomóc... Nie, nie zamierzam wracaÌ do tego koszmaru. - Rób sobie, co chcesz, mam to gdzieœ! Zostaw mnie ju¿ w spokoju! Mam du¿o wa¿niejsze problemy na g³owie od ciebie!
- Nie pomoÂżesz wÂłasnej matce?! - oburza siĂŞ Sarah i aÂż siĂŞ podrywa z miejsca. ObdarowujĂŞ jÂą lodowatym spojrzeniem.
- Nie. Nie pomogê. RadŸ sobie sama - mówiê i wychodzê, trzaskaj¹c drzwiami. Niech tu zdechnie, niech j¹ z³api¹, mam to gdzieœ. Za du¿o ju¿ dla niej poœwiêci³am. Niech nauczy siê dbaÌ sama o siebie. Wychodzê z domu i wzywam B³êdnego Rycerza. S³yszê jeszcze za sob¹ jakiœ niewyraŸny be³kot Sarah. Nie obchodzi mnie to. I tak nie rozumiem, co usi³uje mi przekazaÌ.
- Nie pokazuj mi siê tu! Ja ju¿ nie mam córki! - s³yszê chwilê przed zamkniêciem siê drzwi. Mimo woli czujê ucisk w ¿o³¹dku. A wiêc to tak. Po tym wszystkim ona siê mnie wypiera. Boli mnie to, chocia¿ to ja wypar³am siê jej pierwsza. Siadam na wolnym miejscu i wbijam wzrok w pod³ogê. Jestem wœciek³a, a jednoczeœnie chce mi siê p³akaÌ. Tym razem tracê j¹ ju¿ na zawsze. Trudno. Za to, co ze mn¹ robi³a nie jest warta ani jednej ³zy. To przez ni¹ tata nie ¿yje. To przez ni¹ nie wiem, kim jestem. David, Rora, Baltazar... nie maj¹ pojêcia, jak im zazdroszczê tego, co maj¹. Kochaj¹ce rodziny, które opowiedzia³y im chocia¿ odrobinê tego, co dzia³o siê z ich rodem przez te wszystkie lata. A ja? Ja nie mam nic.

Wysiadam z czarodziejskiego autobusu i bez sÂłowa kierujĂŞ siĂŞ w stronĂŞ zamku. Chyba mam dzisiaj jakiegoÂś pecha, bo ni stÂąd ni zowÂąd pojawiajÂą siĂŞ przy mnie moi towarzysze - David i Rora.
- Aur, tu jesteÂś, wszĂŞdzie ciĂŞ szukaliÂśmy! - wykrzykuje Rora, a ja patrzĂŞ na niÂą nieco obojĂŞtnym spojrzeniem. Dziwne. Zawsze na ich widok miĂŞknĂŞ. Tym razem nie mam ochoty na pogaduszki. Na pewno nie z nimi. Blondynka chyba teÂż to zauwaÂża, bo milknie i patrzy na mnie niepewnie. David robi to samo. Oboje sÂą wyraÂźnie zdezorientowani.
- Aur, co siĂŞ staÂło? - pyta chÂłopak, a ja tylko wzruszam ramionami.
- Nic - mĂłwiĂŞ tonem, ktĂłry nawet mi wydaje siĂŞ dziwny. Trudno. ChcĂŞ zostaĂŚ sama.
- Aur, przecieÂż widzimy - wtrÂąca Rora. - SÂłuchaj, wiem, Âże przez Baltazara wszystko siĂŞ posypaÂło...
- Nie chodzi o Baltazara - przerywam jej. Nie wiem dlaczego, ale to, co przez tyle lat ukrywa³am, nagle ciœnie mi siê na usta, ¿eby wykrzyczeÌ. Nie chcê, nie potrafiê tego d³u¿ej gnieœÌ w sobie.
- WiĂŞc o co? - dziwi siĂŞ David. Wzdycham.
- To d³uga historia. Opowiem wam w zamku - odpowiadam i ruszam w jego stronê. Mo¿e oni pomog¹ mi przez to przejœÌ. Pomog¹ uwierzyÌ w siebie. W to, ¿e jeszcze jestem w stanie ich poprowadziÌ. Teraz k³êbi siê we mnie tylko strach i smutek. Wiem, ¿e mog¹ mnie przez to odtr¹ciÌ. Sama czujê do siebie obrzydzenie. Nie wiem, jak to zniosê, ale muszê spróbowaÌ. Za du¿o tego.

Bez s³owa wchodzimy do szko³y. Prowadzê ich na Wie¿ê Astronomiczn¹. Tam, gdzie ostatnio ich odrzuci³am. Teraz muszê stan¹Ì z nimi twarz¹ w twarz i powiedzieÌ wszystko. Nie wiem, czy jestem na to gotowa, ale muszê. Najwy¿szy czas uwierzyÌ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.