Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

Aniel by³a drobn¹, jasnow³os¹ dziewczynk¹ o rozbieganych, niebieskich oczach. Zawsze uœmiechniêta, radosna, pe³na energii zna³a swój dom jak w³asn¹ kieszeù. Przez jedenaœcie lat zd¹¿y³a wœciubiÌ nos w ka¿d¹ dziurê i do ka¿dej szafy na obu piêtrach. Pozostawa³a tylko jedna zagadka: tajemnicze drzwi w korytarzu naprzeciwko lustra. Aniel wiedzia³a, ¿e coœ tam jest. Mama czêsto podchodzi³a do tego miejsca, macha³a ró¿d¿k¹, a zielona œciana zaczyna³a siê wybrzuszaÌ, by po chwili przybraÌ kszta³t drzwi. WiêkszoœÌ dzieci pomyœla³aby, ¿e to tak samo fascynuj¹ce, jak dziwne, ale nie An. W koùcu jej rodzicielka skoùczy³a szko³ê magii i czarodziejstwa. Nie raz znika³a w kominku, czy czyta³a gazety z ruchomymi zdjêciami. Dziewczynka nie uwa¿a³a, ¿e jest w tym coœ nadzwyczajnego, przecie¿ widzia³a takie rzeczy codziennie, sama nawet podró¿owa³a przy u¿yciu proszku fiuu, najczêœciej do domu dziadków ze strony matki. Tam to siê dopiero dzia³o! W wielkim ogródku dzieci lata³y na miot³ach, gonione przez wœciek³e pi³ki, a do sto³u nakrywa³ skrzat o wielkich uszach i wyci¹gniêtej skórze. Nie przepada³a za tymi wizytami. Kocha³a dziadków, kuzynów, lubi³a patrzeÌ na wœciek³ego kamerdynera, kiedy nazywa³a go gnomem ogrodowym, ale rodzice zawsze kazali jej graÌ w quidditcha. Tego wrêcz nienawidzi³a.

"MiotÂły sÂą do zamiatanie, a nie latania" powtarzaÂła. Po jakimÂś czasie dali jej spokĂłj, bo za kaÂżdym razem, gdy czuÂła, Âże traci grunt pod nogami, wrzeszczaÂła i lÂądowaÂła z obraÂżonÂą minÂą.

- Mo¿e jednak spróbujesz? - pyta³ tata przynajmniej kilka razy przy ka¿dej wizycie u czarodziejskiej rodziny. Gdy odmawia³a, patrzy³ na ni¹ ze smutkiem, a potem kaza³ teœciom opowiadaÌ co ciekawsze historie z Hogwartu. Sam by³ mugolem. Z Margaret - matk¹ An - poznali siê na wakacjach, gdy mieli po dwadzieœcia lat. Na pocz¹tku by³ przera¿ony, gdy dziewczyna oznajmi³a mu, kim naprawdê jest. Po kilku "cichych" dniach w zwi¹zku poprosi³, ¿eby siê spotkali. Kobieta bardzo siê ucieszy³a, chcia³a mu daÌ czas na przetrawienie tej informacji, a z ka¿dym kolejnym dniem milczenia, ogarnia³ j¹ strach, ¿e straci³a mi³oœÌ ¿ycia. Jednak w koùcu siê odezwa³! Co najwa¿niejsze, nie brzmia³, jakby planowa³ spaliÌ j¹ na stosie. To by³ dobry znak. Tamtego dnia siê oœwiadczy³. Zgodzi³a siê i przez godzinê byli najszczêœliwszymi ludŸmi na œwiecie.
- To co teraz? - zapyta³ Ed, gdy spacerowali po Pary¿u (narzeczona zafundowa³a im ekspresow¹ podró¿ do miasta zakochanych). Trzyma³ j¹ za rêkê, czuj¹c pierœcionek pod palcami i ekscytowa³ siê jeszcze bardziej, ni¿ w momencie klêkania w kawiarni.
- Trzeba bêdzie powiedzieÌ twoim rodzicom. Myœlê, ¿e mo¿e pójœÌ z nimi trochê ciê¿ej ni¿ z tob¹ - zaœmia³a siê.
- Ale... co ze mnÂą? ZostanĂŞ czarodziejem, tak? BĂŞdĂŞ taki jak ty?

Nie odpowiedziaÂła. PatrzyÂła na niego zdziwiona. Co mu przyszÂło do gÂłowy? ChciaÂł nauczyĂŚ siĂŞ magii przez Âślub? Wyraz na jej twarzy wystarczyÂł, Âżeby szczĂŞÂśliwy facet z bÂłyskiem w czarnych oczach, zmieniÂł siĂŞ w swojÂą smutnÂą karykaturĂŞ. PrzestaÂł siĂŞ uÂśmiechaĂŚ, przygarbiÂł nieco, nawet ciemne wÂłosy opadÂły na czoÂło, jakby i one straciÂły siÂły.

UwielbiaÂł sÂłuchaĂŚ historii o magii i obserwowaĂŚ jej dziaÂłanie, ale to byÂło tak samo fascynujÂące, jak smutne. Pokazano mu, Âże istnieje inny Âświat, Âże jest wspaniaÂły, a potem zatrzaÂśniĂŞto drzwi. CzuÂł siĂŞ jak dzieciak w sklepie z zabawkami: oglÂądaj, ale nie dotykaj. W takich chwilach pocieszaÂł siĂŞ myÂślÂą, Âże moÂże kiedyÂś bĂŞdzie miaÂł magiczne dziecko, kupi mu mioteÂłkĂŞ, nauczy graĂŚ w quidditcha (a raczej Margaret tego nauczy), potem wyÂślÂą szkraba do Hogwartu...

Jednak Aniel nie by³a taka, jak¹ wyobra¿a³ sobie ojciec. Mimo to kocha³ j¹ ca³ym sercem. Jak mo¿na nie darzyÌ mi³oœci¹ takiego anio³ka? O takich samych w³osach, rozmarzonym uœmiechu i ogromnej energii, jak¹ tryska³a jej matka? Kocha³, chocia¿ ¿a³owa³ czasem, ¿e ma³y urwis swojej nadpobudliwoœci nie zu¿ywa na ulubiony sport ojca. Czêsto zawozili dziewczynkê do dziadków, ¿eby przebywa³a z innymi dzieÌmi czarodziejów. Ona jednak wola³a rodziców Edmund. Uwielbia³a siedzieÌ obok babci i uczyÌ siê szyÌ. Kaleczy³a przy tym drobne r¹czki, ale cieszy³o j¹ to jak nic innego. Mo¿e poza lekcjami jeŸdziectwa, na które zabiera³ j¹ dziadek. Rodzice pokazali jej kiedyœ hipogryfa, ale ¿adne zwierze nie zas³ugiwa³o na jej dzieciêc¹ mi³oœÌ tak bardzo jak koù. Zwyk³y, mugolski koù.

***

Pewnego sierpniowego dnia, Aniel biega³a po domu w nowych jeŸdzieckich butach i kasku. Dosta³a je od dziadka i nie mog³a doczekaÌ siê, a¿ w nowych rzeczach dosiêdzie ulubionego rumaka. Stanê³a przed lustrem w korytarzu i z zadowoleniem przygl¹da³a siê odbiciu. Wygl¹da³a profesjonalnie, jak rasowy d¿okej. Wyobrazi³a sobie wyœcig, w którym mknie obok przeciwnika, a po zaciêtej walce zwyciê¿a. Unios³a rêce trzymaj¹c w nich niewidzialny puchar i zamar³a. W lustrze zobaczy³a drzwi pokryte tapet¹. Pierwszy raz, od czasu kiedy siê tam pojawi³y, by³y uchylone. Nie lubi³a ich, jakby czai³o siê tam coœ z³ego, chocia¿ jedyne co wiedzia³a o znajduj¹cym siê po drugiej stronie pomieszczeniu, to to, ¿e nie wolno jej tam wchodziÌ i ¿e pracuje tam mama. Od kilku lat Marg znika³a za œcian¹ i za dnia prawie wcale nie wychodzi³a. Sobota, niedziela, œwiêto - dzieù w dzieù bra³a kubek z kaw¹, macha³a ró¿d¿k¹ i nie by³o po niej œladu.

To zaczê³o siê jakoœ, kiedy An by³a chora. Czu³a siê œwietnie, mia³a wtedy chyba szeœÌ lat, ale mimo dobrego samopoczucia, rodzice ci¹gle zabierali j¹ do uzdrowicieli albo innych m¹drych ludzi. JeŸdzili po ca³ej Anglii odwiedzaj¹c gabinety pe³ne s³oików, ksi¹¿ek i przeró¿nych instrumentów. Kilkuletnia dziewczynka nie mia³a pojêcia co siê dzieje, ale rodziców wyraŸnie to niepokoi³o. Byli smutni, cisi, pocieszali j¹, a ona nie wiedzia³a dlaczego. Mama czêsto p³aka³a, a tata chodzi³ jak struty, a¿ w koùcu pewnego dnia Margaret zaczê³a znikaÌ za tajemniczymi drzwiami, a po przyjêciu urodzinowym, kiedy Aniel skoùczy³a jedenaœcie lat, na dobre zniknê³a. Wychodzi³a ze swojej kryjówki tylko po jedzenie, a jej domowe obowi¹zki przej¹³ tata. An nienawidzi³a tego. Przede wszystkim ojciec paskudnie gotowa³, ale brakowa³o jej równie¿ rodziny. Wspólnych wyjazdów, posi³ków, zabawy. Nie lubi³a tych drzwi.

Poprawi³a kask, odetchnê³a i wsunê³a siê do œrodka, w paszczê lwa. W ciemnoœci poczu³a stopnie pod nogami. Schodzi³a po omacku, czuj¹c ucisk w ¿o³¹dku, chocia¿ powtarza³a sobie, ¿e nie mo¿e jej siê staÌ nic z³ego. Tam przecie¿ pracowa³a mama, czyli by³o to miejsce bezpieczne. Po kilkunastu schodkach zauwa¿y³a œwiat³o przed sob¹. Na dole, wœród zielonkawej mg³y, sta³a Marg. Przed ni¹, na stoliku wala³y siê fiolki, s³oiki, naczynia i ksiêgi. Ca³e pomieszczenie zasnute by³o cuchn¹cymi oparami. Jeden z kocio³ków le¿a³ przewrócony na pod³odze, wycieka³a z niego czarna maŸ. W innym rzuconym w k¹t p³on¹³ ogieù.

Kobieta nie zauwa¿y³a córki. Podesz³a do szafki pod kamienn¹ œcian¹ i zaczê³a w niej szperaÌ. Wyci¹ga³a ró¿ne probówki i pude³ka, ogl¹da³a, krêci³a g³ow¹, po czym odk³ada³a je na miejsce.
- Prawie! - krzyknê³a w koùcu, a An, która w³aœnie zagl¹da³a do le¿¹cej na stole ksiêgi, podskoczy³a. By³a pewna, ¿e zaraz spotka j¹ kara za zagl¹danie tam, gdzie nie powinna. Jednak matka nie zwraca³a na ni¹ uwagi. Nadal by³a zajêta swoj¹ prac¹. Wrzuca³a coœ do bulgocz¹cej zawartoœci kocio³ka, zagl¹da³a do ksi¹g i mamrota³a do siebie, a dziewczynka patrzy³a na ni¹ ze zdziwieniem i lêkiem.
- Trzy skrzydeÂłka waÂżki... trzy razy zamieszaĂŚ, a potem... nie, nie... ale jestem blisko, wiem, Âże jestem blisko...

An, jak to dziecko, by³a bardzo ciekawskim stworzeniem, ale nale¿a³a do niewielkiej grupy, która zdawa³a sobie sprawê, ¿e pewnych rzeczy nie powinna ogl¹daÌ. Wiedzia³a, ¿e matka jej nie zauwa¿y³a, dlatego powoli siê wycofa³a, po raz ostatni rzucaj¹c okiem na panuj¹cy wokó³ chaos, a gdy poczu³a, jak piêty dotykaj¹ schodów, pobieg³a na górê.

Kilka dni póŸniej nie by³a do koùca pewna, co do prawdziwoœci tego zdarzenia. Równie dobrze przejœcie przez ukryte drzwi i ujrzenie Marg w oparach dymu, mog³o byÌ tylko snem. Aniel by³a zbyt zajêtym dzieckiem, ¿eby na d³u¿ej trzymaÌ takie obrazy w œwiadomoœci. Chocia¿ w g³êbi jej ma³ej duszy mia³y zachowaÌ siê na zawsze. Tak samo jak pewien wieczór, w którym to ca³a rodzina zasiad³a razem do kolacji.

KiedyÂś takie posiÂłki byÂły normalnoÂściÂą, ale tamtego dnia dziewczynka czuÂła siĂŞ jakby przyszedÂł do niej ÂświĂŞty MikoÂłaj. Atmosfera rzeczywiÂście przypominaÂła tĂŞ ÂświÂątecznÂą. Jedzenie byÂło smaczne, widocznie pani domu postanowiÂła wspomĂłc mĂŞÂża, a rodzice uÂśmiechniĂŞci. Co chwilĂŞ Âśmiali siĂŞ i Âżartowali, a po kolacji zaproponowali zorganizowanie wieczoru gier planszowych.

An by³a tamtego dnia taka szczêœliwa, ¿e gdy nazajutrz dowiedzia³a siê, ¿e mama musi wyjechaÌ na kilka dni, prawie siê pop³aka³a. By³a jednak twarda, w dodatku ca³e mieszkanie przepe³nione by³o pozosta³¹ z zesz³ego dnia atmosfery, a to tylko u³atwia³o rozstanie. Tak samo, jak zapewnienia Marg, wypowiedziane z b³yskiem w oczach.
„Teraz bĂŞdzie tylko lepiej.”
Aniel jej uwierzyÂła.

Kobieta wrĂłciÂła po tygodniu. MiaÂła zaczerwienione oczy, jakby niedawno pÂłakaÂła, a rĂŞce drÂżaÂły jej tak mocno, Âże resztki deszczu osiadÂłe na marynarce, rozchlapywaÂły siĂŞ po caÂłym mieszkaniu. Gdy siĂŞ rozebraÂła i odwrĂłciÂła, ujrzaÂła jak na szczycie schodĂłw pojawiÂła siĂŞ An. MiaÂła na sobie niebieskÂą sukienkĂŞ idealnie pasujÂącÂą do koloru jej oczu, a rozpuszczone jasne wÂłosy upodobniaÂły dziewczynkĂŞ do anioÂłka.

- Co siĂŞ staÂło mamo? Dlaczego pÂłaczesz? - zapytaÂła, kiedy dotarÂła na ostatni schodek i ujrzaÂła, jak Âłzy szczĂŞÂścia spÂływaÂły po policzku kobiety, mijajÂąc szeroki uÂśmiech, jakiego nie byÂło na jej twarzy od lat.
- Kochanie... - Zabrak³o jej s³ów, wiêc tylko przytuli³a An. Zebra³a siê w sobie i kontynuowa³a, przygl¹daj¹c siê dziewczynce. - Nie chcieliœmy ci tego mówiÌ, ale jesteœ char³akiem. Dlatego nie dosta³aœ listu z Hogwartu.
- Wiem mamo, ale...
- Ciii - uciszyÂła jÂą matka. - Nie martw siĂŞ. ZrobiÂłam coÂś dla ciebie. Lekarstwo. Staniesz siĂŞ czarodziejem! PĂłjdziesz do szkoÂły! Dlatego nie byÂło mnie tak dÂługo.
- Ale mamo ja nie chcĂŞ. Podoba mi siĂŞ moja szkoÂła!
- Ale¿ kochanie! Ta szko³a dla mugoli? Mo¿esz iœÌ do szko³y magii i czarodziejstwa! I pójdziesz! Tata siê ucieszy, marzy³ o tym! Tak! - Wsta³a, siêgnê³a do kieszeni i wyci¹gnê³a z niej flakonik z ró¿ow¹ ciecz¹. - Musimy powiedzieÌ tacie.
- Edmund! ChodÂź tutaj! Szybko! - krzyknĂŞÂła Marg.

Z piĂŞtra dobiegÂły ciĂŞÂżkie kroki. MĂŞÂżczyzna na Âłeb na szyjĂŞ zbiegÂł ze schodĂłw z nadziejÂą w oczach. WiedziaÂł, Âże tylko jedna rzecz mogÂła tak uradowaĂŚ ÂżonĂŞ.

- UdaÂło mi siĂŞ! UdaÂło!

Aniel sta³a przed nimi nie rozumiej¹c, co siê dzieje. Nie podziela³a tej radoœci. Wiedzia³a, ¿e jest char³akiem. No i co z tego? Nie chcia³a iœÌ do Hogwartu. Tutaj by³o jej dobrze, a mama tyle czasu przesiedzia³a w piwnicy tylko po to, ¿eby zrobiÌ z niej czarodzieja? Wymachuj¹cego kijkiem i lataj¹cego na miotle czarodzieja?

- Wypij to kochanie. - Podsunê³a jej pod nos fiolkê z ró¿ow¹ ciecz¹. - To jak spe³nienie marzeù w p³ynie!
- Ale mamo...
- Co Aniel? - wtrÂąciÂł siĂŞ ojciec. On teÂż byÂł bliski pÂłaczu. - Nie chcesz byĂŚ czarodziejem? - W jego oczach byÂło tyle nadziei, tyle oczekiwania... Dziewczynka nie do koĂąca zdawaÂła sobie sprawĂŞ z uczuĂŚ, jakie jÂą otaczaÂły, jednak gdy tata chwyciÂł jej dÂłoĂą, poczuÂła dreszcz, ktĂłremu nie umiaÂła odmĂłwiĂŚ. WziĂŞÂła fiolkĂŞ i zawahaÂła siĂŞ. SpojrzaÂła na rodzicĂłw. PrzyglÂądali siĂŞ jej z uÂśmiechami na twarzach. Kiedy ostatni raz byli tak szczĂŞÂśliwi? OtworzyÂła usta, Âżeby coÂś powiedzieĂŚ, ale zamiast tego wypiÂła miksturĂŞ...

***

An wbieg³a na peron dziewiêÌ i trzy czwarte, a ojciec do³¹czy³ do niej po chwili. Niestety Marg nie mog³a im towarzyszyÌ, by³a na konferencji poœwiêconej jej prze³omowemu odkryciu.

Dziewczynka spojrzaÂła przez ramiĂŞ na barierkĂŞ. Tam, gdzieÂś za magicznym przejÂściem, zostaÂł jej dom, zostaÂły konie i nowe przybory jeÂździeckie. ZostawiÂła tam wszystko co kochaÂła... poza ojcem, ale jego rĂłwnieÂż bĂŞdzie musiaÂła za chwilĂŞ poÂżegnaĂŚ.

- Tato...
- Tak kochanie, wiem, ¿e to ekscytuj¹ce, ale poczekaj jeszcze chwilkê. Poci¹g odje¿d¿a dopiero za piêtnaœcie minut. Myœlisz, ¿e do jakiego domu trafisz? Mama by³a w Ravenclawie, ale tobie by chyba bardziej pasowa³y ¿ó³te barwy.
- MyÂślĂŞ, Âże kaÂżdy kolor jest tak samo dobry.
- Racja, racja. JesteÂś taka bystra, Âże moÂże jednak pĂłjdziesz w Âślady Margaret...

Mówi³ dalej, a dziewczynka przesta³a go s³uchaÌ i spojrza³a na czekaj¹cy poci¹g. Przera¿a³ j¹, ale ciê¿ka stalowa lokomotywa mia³a w sobie trochê uroku. Tak samo jak ró¿d¿ka, lataj¹ce miot³y, czy niecodzienne stworzenia. Jednak nadal by³o w tym coœ dziwnego... coœ magicznego.

MiaÂła jeszcze trochĂŞ czasu na zmianĂŞ decyzji. MogÂła po prostu zostaĂŚ na stacji, postawiĂŚ siĂŞ i wrĂłciĂŚ do domu, ale co powiedzÂą na to jej bliscy? Tyle od niej oczekiwali, takie wiÂązali z niÂą nadzieje, mama tyle czasu spĂŞdziÂła w piwnicy, Âżeby jej pomĂłc...
Nie.
Nie mog³a ich teraz zawieœÌ.
Wskoczy³a do poci¹gu, ale oderwa³a siê od okna dopiero wtedy, gdy ojciec znikn¹³ jej z pola widzenia. Potem zamknê³a siê w jednym z przedzia³ów, a Hogwart Express rozpêdzi³ siê na dobre, zabieraj¹c Aniel w stronê magii.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.