Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

Nie by³a pewna, co dzia³o siê potem, chocia¿ czas wydawa³ siê p³yn¹Ì zdecydowanie wolniej ni¿ zwykle. Czu³a pieczenie twarzy, ból w plecach i przebywaj¹cych wokó³ ludzi. S³ysza³a ich krzyki, szum wody i buczenie, jednak wszystko wydawa³o siê dobiegaÌ zza kilkumetrowej œciany betonu. Albo z innego œwiata.

Otworzy³a oczy i od razu po¿a³owa³a tej decyzji, bo przez g³owê przesz³a fala bólu. Aniel unios³a rêce do twarzy, ale ktoœ chwyci³ j¹ za nadgarstki, blokuj¹c ich ruch. Krzyknê³a. Zupe³nie zapomnia³a, gdzie siê znajduje. Jedyne, co wiedzia³a, to to, ¿e jakiœ cz³owiek krêpuje jej ruchy, nie pozwala wstaÌ. Le¿a³a na pod³odze i traci³a kontrolê nad w³asnym cia³em. Przez myœl przesz³y jej wspomnienia, gdy nieznajomy mê¿czyzna chwyta j¹ za d³onie i splata je za plecami, ¿eby nie mog³a nic zrobiÌ. Œwiat toczy³ siê swoimi torami, a trzynastoletnia dziewczyna sta³a, zaciskaj¹c powieki. Ba³a siê otworzyÌ oczy. Gdy w koùcu to zrobi³a, by³o ju¿ za póŸno. Jedyne, co wtedy czu³a, to wyrzuty sumienia. Gdyby zareagowa³a, nie da³a siê z³apaÌ... czy wszystko potoczy³oby siê inaczej? Nie wiedzia³a. Nawet nie widzia³a, co siê wtedy sta³o. Mog³a ujrzeÌ jedynie skutki, których nie chcia³a ogl¹daÌ.

Tym razem mia³o byÌ inaczej. Chocia¿ nadal czu³a pieczenie, postanowi³a stan¹Ì oko w oko z tym, co j¹ czeka. Rozchyli³a powieki, ale zanim zd¹¿y³a cokolwiek zrobiÌ, przez jej twarz przeszed³ przyjemny ch³ód, przypominaj¹cy zimn¹ m¿awkê w gor¹cy dzieù. Z pocz¹tku rozmazany obraz zacz¹³ siê wyostrzaÌ, a¿ An zdo³a³a rozpoznaÌ w niewyraŸnej plamie twarz profesora Sterminsa. Klêcza³ nad ni¹ z wyci¹gniêt¹ ró¿d¿k¹. Mia³ opanowane oczy, jednak pod nimi usta dr¿a³y, jakby ¿yj¹c w³asnym ¿yciem. Wokó³, w chmurze dymu, gromadzili siê uczniowie. Niektórzy rozbawieni, inni przera¿ani, jak zwykle w takich sytuacjach, pokazywali coœ palcami, szepcz¹c miêdzy sob¹.

ByÂła w lochach, w sali eliksirĂłw. WarzyÂła eliksir oczyszczajÂący, ale coÂś poszÂło nie tak. ÂŚwist, eksplozja... SpiĂŞte miĂŞÂśnie rozluÂźniÂły siĂŞ, ciĂŞÂżar spadÂł z klatki piersiowej, a Gryfonka znowu zamknĂŞÂła oczy. Nic jej nie groziÂło, nic nie groziÂło nikomu w jej otoczeniu. Cokolwiek ÂłupaÂło jÂą w krzyÂżu, cokolwiek staÂło siĂŞ z jej uszami, Âże sÂłyszaÂła wszystko jak przez ÂścianĂŞ wody, nie musiaÂła siĂŞ tym martwiĂŚ.

Poczu³a kolejn¹ ch³odn¹ falê na twarzy i otworzy³a oczy. Trzymaj¹ce j¹ d³onie, pomog³y siê podnieœÌ do pozycji siedz¹cej, a wtedy zda³a sobie sprawê, ¿e widownia ciekawskich czarodziejów zamieni³a siê w brygadê sprz¹taj¹c¹. Chmura dymu stawa³ siê coraz mniejsza, Tania próbowa³a odkleiÌ stopiony kocio³ek od po³amanego sto³u, a le¿¹ce na ziemi ingrediencje wzlecia³y w powietrze i zniknê³y z pola widzenia rannej Gryfonki. Wtedy spojrza³a na profesora. Wpatrywa³ siê w jej oczy. Mia³ przenikliwe spojrzenie, godne aurora na przes³uchaniu seryjnego mordercy. Gdy nauczyciel upewni³ siê, ¿e Aniel jest w pe³ni przytomna, bardzo powoli wypowiedzia³ kilka s³ów. Dla dziewczyny by³y jedynie niewyraŸnym buczeniem, ale mimika mê¿czyzny wystarcza³a, ¿eby przekazaÌ sens wypowiedzi.

- Prawie nic nie sÂłyszĂŞ – odpowiedziaÂła trochĂŞ za gÂłoÂśno, bo nauczyciel drgn¹³, a jeden z PuchonĂłw spojrzaÂł w jej stronĂŞ – poza tym chyba wszystko w porzÂądku. - ChciaÂła dodaĂŚ coÂś jeszcze, jednak profesor Stermins wstaÂł, machn¹³ ró¿dÂżkÂą, potem dÂłoniÂą i skupiÂł na sobie uwagĂŞ uczniĂłw. WydaÂł kilka poleceĂą, a na koĂącu podszedÂł do Gryfonki i wraz z MariÂą pomĂłgÂł jej wstaĂŚ. ChwilĂŞ póŸniej przed twarzÂą Aniel wylÂądowaÂła kartka z pytaniem, czy jest w stanie iœÌ. SpojrzaÂła na nauczyciela z krzywym uÂśmiechem, a gdy uniosÂła kciuk, ten wskazaÂł na drzwi i poprowadziÂł rannÂą ku wyjÂściu.

Zanim opuÂścili pomieszczenie, przez uÂłamek sekundy wzrok An znalazÂł wÂśrĂłd sprzÂątajÂących uczniĂłw Malcolma. Nie byÂła pewna, czy to jej wyobraÂźnia namalowaÂła na jego twarzy uÂśmiech, ale w jednej kwestii nie miaÂła wÂątpliwoÂści. Puchon musiaÂł maczaĂŚ palce w tym, co wydarzyÂło siĂŞ na lekcji.

Nie by³o czasu na dok³adn¹ analizê sytuacji. W eskorcie profesora i przyjació³ki ruszy³a do skrzyd³a szpitalnego, czuj¹c coraz mocniejsz¹ si³ê naciskaj¹c¹ na bêbenki uszne. Aniel mia³a wra¿enie, ¿e nurkuje coraz g³êbiej w otch³ani Atlantyku. Z ka¿dym krokiem robi³o jej siê zimniej, g³owa opada³a, gdy miêk³y miêœnie karku, a niezdecydowany rekin to zaciska³ szczêki na jej ramieniu, to rozluŸnia³ uœcisk. Mary musia³a byÌ jeszcze bardziej przera¿ana od rannej Gryfonki, bo jej palce rzeczywiœcie pracowa³y z si³¹ godn¹ paszczy morskiego potwora. Nawet kiedy doszli ju¿ do skrzyd³a szpitalnego, a profesor Stermins zostawi³ dziewczyny same, trzyma³a kole¿ankê za rêkê, do czasu a¿ ta nie wyszarpnê³a siê z jej objêcia.

Po chwili wróci³ nauczyciel eliksirów, a tu¿ za nim drepta³a pani Mckensi. Pielêgniarka rzuci³a okiem na poszkodowan¹, po czym zwróci³a siê do pozosta³ej dwójki. Dopiero gdy ci opuœcili pomieszczenie, kobieta zasunê³a parawan i zajê³a siê Gryfonk¹. Gestami przekaza³a, ¿e dziewczyna ma po³o¿yÌ siê na jednym z ³ó¿ek w pozycji embrionalnej, a dr¿eniem, po³¹czonym z paskudnym skrzywieniem twarzy uœwiadomi³a pacjentkê, ¿e najbli¿sze minuty nie bêd¹ najmilsze. Aniel poczu³a jak serce jej przyspiesza. Chuda pielêgniarka z nienaturalnie d³ug¹ twarz¹ i krótkimi siwymi w³osami na co dzieù wygl¹da³a jak pomocnik kostuchy. Kiedy zwykle przyczepiony do jej twarzy krzywy uœmiech zmieni³ siê w cierpiêtniczy grymas, dziewczyna mia³a wra¿enie, ¿e jest to przepowiednia œmierci.

W rzeczywistoÂści nie byÂło tak Âźle, przy zaÂłoÂżeniu, Âże koniec Âżycia jest tak straszny, jak siĂŞ o nim mĂłwi. An czuÂła dotyk drewna na uchu, a gdzieÂś na granicy sÂłyszalnoÂści doszedÂł do niej nawet szum wypowiadanego zaklĂŞcia. Potem miaÂła wraÂżenie, Âże w gÂłowie odezwaÂł siĂŞ wodospad, gÂłoÂśniejszy nawet, niÂż przeÂżyta niedawno eksplozja. Na koĂącu nastÂąpiÂło najgorsze - przez czaszkĂŞ przeszÂła fala bĂłlu, jednak zniknĂŞÂła tak szybko, jak siĂŞ pojawiÂła, pozostawiajÂąc po sobie jedynie pustkĂŞ.

- Przez jakiÂś czas moÂżesz sÂłyszeĂŚ zbyt dobrze – szepnĂŞÂła pielĂŞgniarka, a Gryfonka wzdrygnĂŞÂła siĂŞ, bo rzeczywiÂście sÂłyszaÂła doskonale. Jakby kobieta mĂłwiÂła przez megafon w odlegÂłoÂści zaledwie kilku centymetrĂłw od jej uszu. RĂłwnie sÂłyszalne byÂło tykanie zegara, jak rĂłwnieÂż Âśpiew oraz trzaski, znajdujÂącego siĂŞ w innym pomieszczeniu, radia.
- To moÂże potrwaĂŚ kilka godzin i lepiej, ÂżebyÂś siĂŞ przespaÂła. Zaraz wrĂłcĂŞ.

An po³o¿y³a siê wygodniej i siêgnê³a rêkoma do uszu, ¿eby sprawdziÌ, czy nikt nie w³o¿y³ jej w czaszkê kilkucalowej rury. Zamiast tunelu wydr¹¿onego w g³owie znalaz³a tylko uszy, jednak nawet gdy próbowa³a je zas³oniÌ, s³ysza³a szuranie butów pani Mckensi, brzmi¹ce jak alarm przeciwpo¿arowy.

Gdy pielêgniarka wróci³a do ³ó¿ka i zaczê³a nalewaÌ eliksir do kubka, dziewczyna otworzy³a usta. Chcia³a siê poskar¿yÌ. PowiedzieÌ, ¿e jej s³abo, ¿e nag³y powrót zmys³u doprowadza j¹ do sza³u, jednak nadal by³a oszo³omiona, a siwow³osa kobieta nie pozwoli³a jej siê odezwaÌ.

- Wypij to. Za kilka godzin poczujesz siĂŞ lepiej.

Aniel wahaÂła siĂŞ chwilĂŞ, a gdy trzepot skrzydeÂł sowy, ktĂłra akurat przeleciaÂła za oknem, doszedÂł do jej uszu jakby wzmocniono go kilkunastokrotnie, westchnĂŞÂła. WypiÂła eliksir i zasnĂŞÂła tak szybko, Âże nie zapamiĂŞtaÂła niczego, poza jego gorzkim smakiem.

* * *

Zanim siê obudzi³a, b³¹dzi³a miêdzy snem, a jaw¹. Mia³a wra¿enie, jakby spêdzi³a w tym stanie ca³e godziny. Czu³a, ¿e przykryte pod ko³dr¹ i nadal odziane w szatê cia³o próbuje po³¹czyÌ siê z duchow¹ czêœci¹ jej jestestwa. Doskonale widzia³a, co dzieje siê wokó³. Pani Mckensi odprowadza³a akurat jakiegoœ m³odego ucznia do drzwi. Wracaj¹c zajrza³a do Aniel, a widz¹c, ¿e dziewczyna nadal jest nieprzytomna, odesz³a w stronê gabinetu. Potem kilka razy przechodzi³a od jednego koùca pomieszczenia do drugiego, jednak poza tymi krótkimi chwilami œwiat wydawa³ siê byÌ jedynie mugolskim zdjêciem. Obrazem bez ruchu i bez ¿ycia, przedstawiaj¹cym jedynie przera¿aj¹co pusty pokój. Ustawiony po prawej stronie parawan oddziela³ Gryfonkê od drzwi wejœciowych i potencjalnych gapiów. Po lewej, podobnie jak na tle wysokich okien naprzeciwko, sta³ rz¹d ³ó¿ek. Tylko jedno z nich, znajduj¹ce siê najbli¿ej pokoju pielêgniarki sprawia³o wra¿enie zajêtego, jednak by³o one ukryte za zas³on¹.

An mia³a doœÌ tego stanu, a gdy ktoœ chwyci³ j¹ za rêkê, obudzi³a siê z uczuciem ulgi i wdziêcznoœci. Potrz¹snê³a g³ow¹, rozejrza³a siê i spojrza³a prosto na blad¹ twarz Marii. Chocia¿ pada³o na ni¹ wyj¹tkowo jasne, jak na tê porê roku, œwiat³o s³oùca, Gryfonka wiedzia³a, ¿e skóra kole¿anki naprawdê ma inny odcieù, ni¿ zwykle.

- Jak siĂŞ czujesz?
- ÂŚwietnie – odparÂła An, uÂśmiechajÂąc siĂŞ. Dopiero po chwili zaczĂŞÂła siĂŞ zastanawiaĂŚ, czy nic jej nie dolega, ale wszelkie niepokojÂące objawy zniknĂŞÂły. Od pieczenia twarzy, przez bĂłl plecĂłw, aÂż do nieprzyjemnego uczucia w uszach.
- Uf! MartwiÂłam siĂŞ! W pewnym momencie miaÂłam wraÂżenie, Âże nie Âżyjesz.
- NaprawdĂŞ? - SkrzywiÂła siĂŞ, gdy usiadÂła. - Z mojej perspektywy nie wyglÂądaÂło to aÂż tak Âźle. Szczerze mĂłwiÂąc, nie za bardzo pamiĂŞtam, co siĂŞ staÂło.

Mary otworzyÂła szerzej oczy, a jej dÂłoĂą, po raz kolejny tego dnia, wylÂądowaÂła na ramieniu koleÂżanki.

- To byÂło okropne. Nawet nie wiesz, jak siĂŞ cieszĂŞ, Âże nic ci nie jest. Gdy ten kocioÂłek eksplodowaÂł... - dziewczyna pokrĂŞciÂła gÂłowÂą – widziaÂłam juÂż eksplodujÂące kocioÂłki, sama nie raz wysadzaÂłam je w powietrze, ale nigdy... nigdy aÂż tak. Nagle huknĂŞÂło i jedyne, co zobaczyÂłam poza dymem, to to jak lecisz w tyÂł, uderzasz gÂłowÂą w ÂławkĂŞ Anda i opadasz na ziemiĂŞ. Nadal nie wiem, co narobiÂło wiĂŞcej haÂłasu. Wybuch, czy twoja czaszka uderzajÂąca o drewno.
- OberwaÂłam w Âłeb? - Aniel zdziwiÂła siĂŞ i pomacaÂła tyÂł gÂłowy. Nie poczuÂła nic niepokojÂącego, ale Mary byÂła pewna swego.
- Mocno oberwaÂłaÂś. Masz nawet kropelkĂŞ krwi na koÂłnierzyku. Przez moment wszyscy myÂśleliÂśmy, Âże juÂż nie wstaniesz, ale potem zaczĂŞÂłaÂś wrzeszczeĂŚ...
- WrzeszczeĂŚ?
- Tak. To byÂło chyba nawet gorsze, niÂż leÂżenie bez ruchu. ZaczĂŞÂłaÂś machaĂŚ Âłapami i bulgotaĂŚ. - Dziewczyna zaczĂŞÂła gestykulowaĂŚ i wyrzucaĂŚ z siebie niewyraÂźne dÂźwiĂŞki, ale gdy zobaczyÂła, Âże An ukryÂła twarz w dÂłoniach, przestaÂła. - Ale wiesz, najwaÂżniejsze, Âże nic ci siĂŞ nie staÂło.
- Wiem, wiem, to najwaÂżniejsze. Jednak trochĂŞ mi wstyd – mruknĂŞÂła rozmasowujÂąc skronie. Po chwili jej ruchy staÂły siĂŞ wolniejsza, aÂż w koĂącu zrozumiaÂła, Âże coÂś jest nie tak. DotknĂŞÂła skĂłry nad oczami, a potem nad czoÂłem i poczuÂła dreszcz na plecach. - Nie mam brwi – szepnĂŞÂła, spoglÂądajÂąc spomiĂŞdzy palcĂłw na przyjació³kĂŞ, ale ta unikaÂła jej wzroku. - Nie mam brwi!
- Niestety – wtrÂąciÂła siĂŞ pani Mckensi wychodzÂąc zza parawanu. - Opary Âźle przygotowanego eliksiru oczyszczajÂącego sÂą... dosÂłownie oczyszczajÂące. WypaliÂły ci rĂłwnieÂż trochĂŞ wÂłosĂłw nad czoÂłem, jednak to nic powaÂżnego, w ciÂągu czterdziestu oÂśmiu godzin wszystko powinno wrĂłciĂŚ do normy. Kilka lat temu miaÂłam identyczny przypadek. Jeden ÂŚlizgon...
- Teddy Baryls – wtrÂąciÂła Aniel pÂłaczliwym tonem – byÂłam na tej lekcji.
- Dok³adnie! Teodor... zaraz, zaraz... by³aœ na tej lekcji? Mog³abym przysi¹c, ¿e ten rocznik ju¿ skoùczy³ szko³ê.... - Kobieta zmarszczy³a brwi, ale po chwili otrz¹snê³a siê z zamyœlenia i wróci³a do tematu. - Có¿ moja droga, tak czy inaczej, poza brakiem w³osów powinnaœ byÌ ju¿ zdrowa. Po ranie na g³owie nie ma œladu, tak samo jak po problemach z uszami, jednak wola³abym, ¿ebyœ zosta³a tutaj do rana. Nie wygl¹dasz najlepiej, a chcê mieÌ na ciebie oko.

Dziewczyna chciaÂła zaprotestowaĂŚ, jednak druga z Gryfonek byÂła o uÂłamek sekundy szybsza.

- Wie pani, to bardzo dobry pomys³. Aniel ju¿ jakiœ czas skar¿y³a siê na jak¹œ dziwn¹ wysypkê na rêkach, ale nigdy nie mia³a czasu, ¿eby to z pani¹ skonsultowaÌ.
- Nie mia³a czasu, ¿eby zaj¹Ì siê swoim zdrowotnym problemem? - Pielêgniarka spojrza³a na pacjentkê, która pod ciê¿arem rozczarowania w jej oczach mia³a ochotê zapaœÌ siê pod ziemiê.
- To nie tak, ¿e nie mia³am czasu! - zaczê³a siê broniÌ. - Nie zamierza³am nawet tego zg³aszaÌ, bo doskonale wiem sk¹d ta ca³a wysypka. - Ostatnie s³owo wycedzi³a przez zêby i spojrza³a spode ³ba na Mary. Ta musia³a siê powstrzymaÌ, ¿eby nie parskn¹Ì œmiechem. Zwykle straszny wyraz twarzy Aniel ani trochê nie spe³nia³ swojej roli, gdy zosta³ pozbawiony brwi.
- Mimo wszystko, wola³abym to sprawdziÌ. Na jedn¹ rzecz w ¿yciu zawsze trzeba mieÌ czas i pieni¹dze. Na zdrowie, moje drogie! Na zdrowie! - Pogrozi³a obu uczennicom palcem, po czym wyci¹gnê³a ró¿d¿kê. - Gdzie ta wysypka?

Aniel nadal zaciskaÂła zĂŞby we wÂściekÂłym grymasie, jednak zdawaÂła sobie sprawĂŞ, Âże walka nie ma sensu. ZdjĂŞÂła biÂżuteriĂŞ, odsÂłoniÂła plamy na skĂłrze i pozwoliÂła pielĂŞgniarce na oglĂŞdziny.

- Moja mama juÂż to badaÂła – skÂłamaÂła, gdy kobieta zbliÂżyÂła siĂŞ i skupiÂła na skĂłrze dziewczyny. - PracowaÂła w Mungu. TwierdziÂła, Âże to uczulenie, prawdopodobnie na jakieÂś czynniki zewnĂŞtrzne, bo pojawia siĂŞ mniej wiĂŞcej w tym samym okresie co rok. Nie zagraÂża Âżyciu, ani zdrowiu...
- InteresujÂące. Skoro i tak zostajesz pod mojÂą opiekÂą, chciaÂłabym to zbadaĂŚ.
- OczywiÂście. ChociaÂż kilku uzdrowicieli juÂż mnie badaÂło.
- Mimo wszystko powinnam siê tym zaj¹Ì. A z twoimi aktami na pewno siê zapoznam - odpowiedzia³a. Schowa³a ró¿d¿kê i ruszy³a w stronê swojego gabinetu.
- Jest tylko maÂły problem – zawoÂłaÂła za niÂą Aniel. - Moje dane zdrowotne sÂą utajnione.

Kobieta przystanĂŞÂła i powoli odwrĂłciÂła siĂŞ do Gryfonki. ZmierzyÂła jÂą zdziwionym wzrokiem, a po kilku sekundach jeszcze bardziej zmarszczyÂła brwi, gdy zdaÂła sobie sprawĂŞ z kim ma do czynienia i dlaczego Aniel pamiĂŞtaÂła wypadek Teddy'ego sprzed siedmiu lat. Wtedy odwrĂłciÂła siĂŞ, chociaÂż nie mĂłwiÂła gÂłoÂśno, do obu dziewczyn doszÂły sÂłowa o gÂłupich urzĂŞdasach, ktĂłrzy za nic majÂą czyjeÂś zdrowie.

- Mam wraÂżenie, Âże spiskujesz z Coltem – zaczĂŞÂła An, gdy straciÂła z oczu kobietĂŞ.
- Co?
- Rano mĂłwiÂłaÂś, Âże pĂłjdĂŞ do skrzydÂła szpitalnego po eliksirach, pamiĂŞtasz? - Aniel pokrĂŞciÂła gÂłowÂą i opadÂła na poduszkĂŞ. - Czy tego chcĂŞ czy nie. I proszĂŞ, udaÂło ci siĂŞ. A kto ci w tym pomĂłgÂł? Malcolm Idiota Colt.
- Jak to Malcolm?
- Nie rozumiesz? To na pewno on wysadziÂł mĂłj kocioÂłek. Kto inny?
- Kto wie – dziewczyna wzruszyÂła ramionami – moÂże staÂło siĂŞ to samo z siebie? Wypadki chodzÂą po ludziach... i po kocioÂłkach.
- Nic siĂŞ nie dzieje samo z siebie. Nie znam nikogo innego, kto chciaÂłby mnie upokorzyĂŚ, a uwierz mi, widziaÂłam twarz Colta zaraz przed i zaraz po tym, co siĂŞ staÂło. To nie byÂł niewinny uÂśmieszek.
- MyÂślisz, Âże dodaÂł ci czegoÂś do eliksiru?
- OczywiÂście! MusiaÂł siĂŞ jakoÂś dowiedzieĂŚ o wypadku Teddy'ego i dziaÂłaniu mysich wÂąsĂłw na ten przeklĂŞty wywar. Was jeszcze wtedy nie byÂło w Hogwarcie, ale kilka osĂłb pamiĂŞtaÂło tĂŞ historiĂŞ. Sama tobie o niej opowiadaÂłam. Colt teÂż musiaÂł siĂŞ jakoÂś o tym dowiedzieĂŚ, a wtedy wystarczyÂło tylko poczekaĂŚ aÂż na moment odejdĂŞ od kocioÂłka... Na Merlina, jak ja tego chÂłopaka nie cierpiĂŞ! ZemszczĂŞ siĂŞ na nim, tylko jeszcze nie wiem jak. - ZacisnĂŞÂła piĂŞÂści oraz zĂŞby. CzekaÂła na reakcjĂŞ koleÂżanki, ale zamiast wyzwisk skierowanych w stronĂŞ Puchona, usÂłyszaÂła jedynie skrobanie po pergaminie. - Zaraz, zaraz, czy ty zapisujesz moje sÂłowa?

Mary przestaÂła pisaĂŚ i chwyciÂła mocniej niewielki notatnik, jakby baÂła siĂŞ, Âże bĂŞdzie musiaÂła o niego walczyĂŚ.

- W takim momencie jedyne, co ci chodzi po g³owie, to notowanie moich s³ów tylko po to, ¿eby napisaÌ o tym ksi¹¿kê? Naprawdê? - Aniel przewróci³a oczami i przykry³a siê ko³dr¹.
- PrzecieÂż wiesz, Âże ciĂŞ wspieram. ChciaÂłam po prostu wykorzystaĂŚ okazjĂŞ...
- Jasne, rozumiem. S³uchaj... mog³abyœ mnie zostawiÌ sam¹? Pani Mckensi ma racjê, muszê odpocz¹Ì.

Nasta³a chwila ciszy. An wiedzia³a, ¿e jej s³owa zabrzmia³y sztucznie i na pewno nie nale¿a³y do najmilszych, ale chcia³a zostaÌ sama, a fakt robienia zapisków przez Mary by³ œwietnym pretekstem do wyproszenia jej z pokoju. Pacjentka wpatrywa³a siê w sufit, chocia¿ k¹tem oka bacznie obserwowa³a przyjació³kê, która nie wiedzia³a, co ma ze sob¹ zrobiÌ. Siedzia³a chwilê bez ruchu, dwa razy zadr¿a³a, jakby chcia³a coœ powiedzieÌ, a¿ w koùcu wsta³a, rzuci³a kilka s³ów otuchy i opuœci³a pomieszczenie.

Dopiero gdy zostaÂła sama, Aniel mogÂła wszystko przemyÂśleĂŚ. ChociaÂż nadal czuÂła wstyd i wÂściekÂłoœÌ za to, co staÂło siĂŞ kilka godzin wczeÂśniej, to lekcja eliksirĂłw odeszÂła na dalszy plan. NajwaÂżniejsza byÂła szkolna pielĂŞgniarka oraz jej reakcja na dolegliwoœÌ Gryfonki. Dziewczyna baÂła siĂŞ sprzeciwiĂŚ badaniom, wtedy od razu wydaÂłoby siĂŞ, Âże ma coÂś do ukrycia. PoczÂątkowo zasÂłoniĂŞcie siĂŞ tajnymi aktami sprawiaÂło wraÂżenie Âświetnego pomysÂłu, jednak pani Mckensi nie naleÂżaÂła do osĂłb, ktĂłre tak Âłatwo siĂŞ poddajÂą. Prawdopodobnie wÂłaÂśnie pisaÂła do Munga z proÂśbÂą o udostĂŞpnienie dokumentacji Aniel Timby, a jeÂżeli podaÂła dokÂładnÂą przyczynĂŞ, dla ktĂłrej chce mieĂŚ w nie wglÂąd, to An nie byÂła w najlepszej sytuacji. WÂładze szpitala od razu dowiedziaÂłyby siĂŞ o nowym dziwnym „czymÂś” w jej organizmie. Powiadomiono by Ministerstwo Magii, a stary koszmar rozpocz¹³by siĂŞ na nowo. IstniaÂła teÂż moÂżliwoœÌ, Âże pielĂŞgniarka uzna wyÂższoœÌ urzĂŞdniczych przepisĂłw albo postanowi nie wtrÂącaĂŚ siĂŞ w coÂś, co nie jest dla niej przeznaczone, jednak ta nadzieja szybko prysnĂŞÂła.

- ZupeÂłnie tego nie rozumiem – mĂłwiÂła kobieta, smarujÂąc rĂŞce An czerwonÂą maÂściÂą – dlaczego banda biurokratĂłw odmawia mi dostĂŞpu do twoich akt? Rozumiem potrzebĂŞ trzymania pewnych rzeczy w tajemnicy, ale na brodĂŞ Merlina! Jestem uzdrowicielem! Powinnam mĂłc wiedzieĂŚ, co moim pacjentom, nawet takim jak ty, a nawet szczegĂłle takim jak ty, dolega i jak im pomĂłc! Za nic to caÂłe Ministerstwo ma wasze zdrowie. MuszĂŞ porozmawiaĂŚ na ten temat z dyrektorem. To niedopuszczalne, Âżeby osoba, ktĂłra pierwsza bĂŞdzie zajmowaĂŚ siĂŞ waszymi dolegliwoÂściami, nie miaÂła dostĂŞpu do historii waszych chorĂłb! To po prostu nieodpowiedzialne!
- Czyli nie zamierza pani pisaĂŚ do Munga? Nie chce pani prosiĂŚ o udostĂŞpnienie papierĂłw?
- JuÂż napisaÂłam! - Prawie krzyknĂŞÂła, pociÂągajÂąc mocniej za bandaÂż, tak Âże An skrzywiÂła siĂŞ, a czerwona maÂź wypÂłynĂŞÂła spod jasnego materiaÂłu. - Ale szanse na uzyskanie czegokolwiek sÂą marne. Kolejny z gÂłupich przepisĂłw zabrania mi informowaĂŚ o dolegliwoÂściach w korespondencji, o ile nie jest zagroÂżone niczyje Âżycie. A jak pewnie wiesz, Âżeby cokolwiek wskĂłraĂŚ u tych biurokratĂłw, trzeba mieĂŚ konkretne argumenty. Obawiam siĂŞ, Âże troska o zdrowie moÂże do nich nie przemĂłwiĂŚ...

Kolejne s³owa nie dociera³y do dziewczyny. Po g³osie pielêgniarki, jej prychniêciach i krêceniu g³ow¹ mo¿na by³o siê domyœliÌ, ¿e nadal wyra¿a dezaprobatê dla panuj¹cych przepisów, ale to siê dla Aniel nie liczy³o. Najwa¿niejsze, ¿e jej ma³y sekret nadal by³ tajemnic¹. Chocia¿ czu³a, ¿e to tylko kwestia czasu, mia³a nadzieje, ¿e nadejdzie on jak najpóŸniej. Tym razem siê uda³o i czeka³o j¹ kilka dni stosunkowego spokoju. Mog³a od³o¿yÌ na póŸniej najwiêkszy z drêcz¹cych j¹ problemów, a wraz z nim odesz³y równie¿ te mniejsze, jak wœciek³oœÌ na Malcolma i strach przed pokazaniem siê uczniom.

Przez kilka sekund czuÂła siĂŞ wolna.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?