Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

Lekcje eliksirĂłw byÂły najmniej lubianym przez An fragmentem caÂłej edukacji w Hogwarcie. SzczegĂłlnie od drugiej klasy, kiedy to Gryfoni mieli te zajĂŞcia razem z uczniami Hufflepuffu. Najgorsze dla dziewczyny wcale nie byÂło samo tworzenie wywarĂłw, czy sposĂłb w jaki profesor Stermins prowadziÂł zajĂŞcia. Do szaÂłu doprowadzaÂło jÂą natomiast przebywanie w tym samym pomieszczeniu, co pewien szĂłstoroczny Puchon.

DotyczyÂło to rĂłwnieÂż Wielkiej Sali.
- No nie – powiedziaÂła Aniel, gdy razem z przyjació³kÂą stanĂŞÂły w przejÂściu i ujrzaÂły przed sobÂą cztery dÂługie stoÂły. Przy tym poÂświĂŞconym Gryfonom od razu zauwaÂżyÂły niepasujÂący do reszty ¿ó³ty kolor. BiÂł po oczach, jak olbrzym na dzieciĂŞcym przyjĂŞciu. - KtoÂś znowu podrywa TaniĂŞ.

Ruszy³y w stronê Puchona. An zaciska³a zêby, ¿eby nic nie powiedzieÌ i powtarza³a w myœlach, ¿e potrafi przejœÌ obok niego obojêtnie, ale gdy by³a dostatecznie blisko, nie wytrzyma³a.

- O! Malcolm, chyba siĂŞ trochĂŞ pomyliÂłeÂś, nieprawdaÂż?
- To tak jak dyrektor, kiedy postanowiÂł wpuÂściĂŚ ciĂŞ do Hogwartu – odpowiedziaÂł chÂłopak, odwracajÂąc siĂŞ w jej stronĂŞ. MiaÂł brÂązowe oczy i czarne, siĂŞgajÂące ramion wÂłosy, ktĂłre zawsze odgarniaÂł za prawe ucho. PokazywaÂł w ten sposĂłb znamiĂŞ, ksztaÂłtem przypominajÂące literĂŞ C. Zawsze chwaliÂł siĂŞ, Âże to dowĂłd na pochodzenie z rodu ColtĂłw, czasami dodajÂąc, jakoby podobne znaki na policzku charakteryzowaÂły w jego rodzinie czarodziejĂłw ze szczegĂłlnymi zdolnoÂściami. Gdy Gryfonka mierzyÂła siĂŞ wzrokiem ze swoim wrogiem, myÂślaÂła o niecodziennej cesze, ktĂłra dotyczyÂła akurat jego. ByÂła niemal pewna, Âże chodzi o nadprzyrodzonÂą gÂłupotĂŞ.

Po chwili ch³opak rozluŸni³ siê i odwróci³ do rudow³osej Tanii. Szepn¹³ jej coœ na ucho, wywo³uj¹c chichot, potem cmokn¹³ w policzek i po¿egna³ siê. Gdy wraca³ do kolegów, Aniel nie zesz³a mu z drogi, a on nie zamierza³ o to prosiÌ ani omijaÌ przeszkody. Przeszed³ na tyle blisko, ¿e szturchniêcie jej ³okciem, by³o niewidoczne dla nikogo, ale odczuwalne dla Gryfonki. By³a na siebie z³a. Czu³a, jakby ch³opak uderzy³ j¹ w twarz, a ona nie potrafi³a mu oddaÌ. Bola³o, w koùcu sama by³a sobie winna.

Z zamyÂślenia wyrwaÂł jÂą gÂłos Tanii.
- MoÂżecie przestaĂŚ siĂŞ zachowywaĂŚ jak gĂłwniarze? - PatrzÂąc na An ze zÂłoÂściÂą, zaÂłoÂżyÂła rĂŞce na piersi. - Ile ty masz lat, Âże nie pozwolisz mu nawet podchodziĂŚ do naszego stoÂłu? - PrychnĂŞÂła, chwyciÂła kanapkĂŞ i wstaÂła, zarzucajÂąc rudymi wÂłosami.
- Ma trochĂŞ racji – podsunĂŞÂła Maria, ktĂłra juÂż zajĂŞÂła miejsce i nakÂładaÂła jajecznicĂŞ na dwa talerze. - Tylko Âże Malcolm wcale nie jest lepszy od ciebie.
- DziĂŞki, to pocieszajÂące. I dziĂŞki za troskĂŞ, ale nie jestem gÂłodna.
- Wygl¹dasz, jakbyœ mia³a za chwilê straciÌ przytomnoœÌ. Musisz coœ zjeœÌ - powiedzia³a, a gdy An zajê³a miejsce obok niej, doda³a - mam pewn¹ myœl. Wiesz, ¿e zawsze chcia³am napisaÌ ksi¹¿kê, prawda?
- Tak, mĂłwisz o tym co najmniej raz dziennie. Co nowego tym razem, nastĂŞpczyni pani Rowling?
- Chyba wÂłaÂśnie dostaÂłam znak od Âświata, jak speÂłniĂŚ moje marzenie. NapiszĂŞ o tobie.
- O mnie? - zapytaÂła Gryfonka, spoglÂądajÂąc na koleÂżankĂŞ z uniesionymi brwiami. - O mnie?
- Tak... I Malcolmie. Czekaj, czekaj, daj mi dokoĂączyĂŚ – powiedziaÂła, widzÂąc Âże Aniel prĂłbuje dojœÌ do gÂłosu. - To moÂże byĂŚ caÂłkiem niezÂłe. Przede wszystkim, jesteÂś uzdrowicielskim ewenementem. Czyli mamy tutaj ciekawego bohatera. Po drugie Colta, ktĂłry... tego w tobie nie lubi. MogÂłabym z tego zrobiĂŚ jakiÂś dÂługoletni konflikt. O! Powiedzmy, Âże razem bĂŞdziecie starali siĂŞ o jakieÂś stanowisko w Ministerstwie Magii. Jedno z was je dostanie – najlepiej ty, w koĂącu nie jesteÂś zwykÂłym czarodziejem - drugie bĂŞdzie wÂściekÂłe... MoÂże jeszcze wkrĂŞciÂłoby siĂŞ w to miÂłoœÌ do Tanii? Albo morderstwo. Czekaj jeszcze chwilĂŞ. A wiesz, co jeszcze byÂłoby fajne? MogÂłabyÂś pomĂłc mi w pisaniu, wyÂładowaĂŚ przy tym agresjĂŞ i nie miaÂłabyÂś potrzeby przenosiĂŚ jej na Malcolma. Co o tym myÂślisz?

Aniel ukryÂła twarz w dÂłoniach, potem udawaÂła, Âże chce jÂą zanurzyĂŚ w dzbanku z mlekiem, a w koĂącu zwrĂłciÂła siĂŞ do talerza.
- Dlatego nie naleÂży przyjaÂźniĂŚ siĂŞ z artystami. Jajecznico, co robiĂŚ?!
- Nie wyg³upiaj siê. To naprawdê móg³by byÌ ciekawy pomys³. Zawsze mi powtarzasz, ¿e konflikty, które opisujê, nie maj¹ za grosz autentycznoœci. Tutaj autentycznoœÌ, a¿ bije po oczach!
- Po pierwsze – An odetchnĂŞÂła i chwyciÂła koleÂżankĂŞ za dÂłoĂą – nie ÂżyczĂŞ sobie pisania czegokolwiek o mnie. SzczegĂłlnie, jeÂżeli mam byĂŚ uzdrowicielskim ewenementem. ÂŻADNYCH uzdrowicielskich ewenementĂłw! Po drugie, Malcolm teÂż nie bĂŞdzie sobie tego ÂżyczyÂł. No chyba, Âże powiesz mu, Âże ja sobie tego nie ÂżyczĂŞ. - Przez chwilĂŞ analizowaÂła wÂłasne sÂłowa, a potem wzruszyÂła ramionami. - Po trzecie, Tania bĂŞdzie miaÂła takie samo zdanie na ten temat. Po czwarte, to gÂłupi pomysÂł. - OdwrĂłciÂła siĂŞ do talerza, ale po chwili uniosÂła widelec i dodaÂła - i Âżadnych morderstw.
- Dlaczego?
- Bo jak go kiedyÂś zabijĂŞ, to bĂŞdĂŞ pierwszym podejrzanym.
- Oj nie naÂśmiewaj siĂŞ z tego. - Obie wrĂłciÂły do jedzenia, ale Mary nie dawaÂła za wygranÂą. - To naprawdĂŞ dobry pomysÂł. I nie bĂŞdĂŞ pisaĂŚ o tobie. ZmieniĂŞ imiĂŞ. BohaterkÂą bĂŞdzie... powiedzmy Anna, moÂże byĂŚ?
An nie odpowiedziaÂła, byÂła zbyt zajĂŞta rozgrzebywaniem jajecznicy.
- Nie? To moÂże Angelika? Dobra, wygraÂłaÂś – dodaÂła, gdy usÂłyszaÂła prychniĂŞcie. - ÂŻadne imiĂŞ, ktĂłre moÂżna zdrobniĂŚ do An.
- Podziwiam twój talent do czerpania inspiracji z dennych rzeczy, ale proszê, nie wci¹gaj mnie w ¿adn¹ sztukê. Pisz o czym chcesz, ale nie o mnie, ani o niczym, co mnie dotyczy, dobrze? A przynajmniej zmieù to tak, ¿eby nikt siê nie domyœli³ o kogo ci chodzi. Zostaw d³ugoletni konflikt. I wymyœl jakiœ lepszy powód tego konfliktu. Mo¿e dwóch facetów k³óc¹cych siê o dziewczynê w szkole? A potem rywalizuj¹cych o pracê. To by by³o niez³e.
- To by byÂło genialne! - Dziewczyna poderwaÂła siĂŞ i ucaÂłowaÂła koleÂżankĂŞ w policzek. Ta rĂłwnieÂż podskoczyÂła w rĂłwnym stopniu zdziwiona, co przestraszona. - MogĂŞ opisaĂŚ kilka twoich sprzeczek z Malcolmem?
- Nie, nic co siĂŞ wydarzyÂło miĂŞdzy mnÂą, a Malcolmem, koniec kropka.
- Nawet to, jak ze swĂŞdzÂącym proszkiem dobraÂłaÂś siĂŞ do jego stroju do quidditcha i przez caÂły mecz drapaÂł siĂŞ i przeklinaÂł?
- Dobra – odpowiedziaÂła Aniel po chwili. - To moÂżesz wykorzystaĂŚ. Akurat z tego jestem cholernie dumna.
- Wiesz co? - Mary opar³a siê o stó³ i wpatrzy³a w lekko zachmurzone niebo na suficie. - Ju¿ widzê, jak wysy³am tê ksi¹¿kê... nie, to arcydzie³o do wydawcy. Jak w Esach i Floresach stoi na wystawie, z moim nazwiskiem na ok³adce. Jak ludzie przychodz¹ na moje spotkania autorskie...

Aniel byÂła zafascynowana. Zawsze tak wyobraÂżaÂła sobie Romea wzdychajÂącego do Julii. PodpierajÂącego siĂŞ na rĂŞce w dziwnej pozycji - zapewne niewygodnej, ale dla kogoÂś w takim stanie emocjonalnym, bĂłl fizyczny nie miaÂł znaczenia. Z rozmarzonym wzrokiem wpatrywaÂł siĂŞ w dal i powtarzaÂł sÂłowa przepeÂłnione miÂłosnymi obietnicami. Mary wyglÂądaÂła tak samo. Tylko, Âże ona wzdychaÂła do siebie, jako niedoszÂłej pisarki.

- Nie doœÌ, Âże jesteÂś hipochondryczkÂą i panikarÂą – zaczĂŞÂła An z rozbawieniem - to jeszcze marzycielkÂą z niepoprawnym spojrzeniem na Âświat. Wydaje mi siĂŞ, Âże to nie ja z naszej dwĂłjki mam problemy z gÂłowÂą.
- MoÂże - odparÂła Mary, wyrywajÂąc siĂŞ z marzeĂą na jawie. - Ty na pewno powinnaÂś przestaĂŚ grzebaĂŚ widelcem w talerzu. Nie do tego on sÂłuÂży.

* * *

Plotka kr¹¿¹ca po szkole mówi³a, ¿e profesor Stermins to hazardzista. Nawet je¿eli nie by³o to prawd¹ i chudy mê¿czyzna w znoszonych, porozci¹ganych rzeczach nie obstawia³ wyników na meczach quidditcha, to uwielbia³ rywalizacjê. Czêsto opowiadaj¹c o eliksirach zdarza³o mu siê zab³¹dziÌ w anegdotki zwi¹zane ze œwiatem sportu, czy innych gier. Wydawa³o siê, ¿e o rodzajach dopingu i stymulacji poszczególnych zdolnoœci wiedzia³ wiêcej, ni¿ niejeden zawodnik, który stosowa³ tego typu œrodki. Lubi³ przygl¹daÌ siê ka¿dej mo¿liwej rozgrywce. Od turniejów szachowych, przez miêdzydomowe mecze w Hogwarcie, a¿ po mugolskie wyœcigi konne i pi³kê no¿n¹. Nawet niektóre jego lekcje przypomina³y konkursy.

- Dobrze moi drodzy! Dzisiaj oszczĂŞdzĂŞ wam mojego gadania – powiedziaÂł wyciÂągajÂąc z biurka pliczek kartek, a pod cienkim wÂąsem zagoÂściÂł delikatny uÂśmiech. SÂłabo oÂświetlona i pozbawiona okien sala sprawiaÂła, Âże An poczuÂła dreszcz. Jakby gra toczyÂła siĂŞ o jej Âżycie. - TĂŞ lekcjĂŞ poÂświĂŞcimy na praktyczne wykorzystanie waszej wiedzy z poprzednich lat. KaÂżdy z was dostanie do uwarzenia prosty eliksir. ProszĂŞ nie podglÂądaĂŚ! - Machn¹³ ró¿dÂżkÂą, a karteczki z jego dÂłoni rozproszyÂły siĂŞ po sali i kaÂżda wylÂądowaÂła przy innym kocioÂłku. - Te zadania sÂą tak proste, Âże powinny zaj¹Ì wam najwyÂżej pó³ godziny. Dzisiaj macie znacznie wiĂŞcej czasu... ALE! - ZrobiÂł pauzĂŞ, a w klasie daÂło siĂŞ dostrzec dwa rodzaje reakcji. Jedni prostowali siĂŞ i trzymali rĂŞce blisko karteczek, gotowi w kaÂżdej chwili odwrĂłciĂŚ je i przeczytaĂŚ treœÌ zadania. Pozostali wzdychali, bÂłagajÂąc w myÂślach, Âżeby kolejna z wspaniaÂłych gierek profesora dobiegÂła juÂż koĂąca.
- ALE... - powtĂłrzyÂł – nie wszystkie skÂładniki, ktĂłrych zwykle siĂŞ uÂżywa, sÂą dla was dostĂŞpne. PamiĂŞtajÂąc to, co mĂłwiÂłem wam w zeszÂłych latach na temat wÂłaÂściwoÂści poszczegĂłlnych ingrediencji oraz ich zamiennoÂści, musicie wybrn¹Ì z tej sytuacji. Na przykÂład w eliksirze Morfesza, ktĂłrego oczywiÂście nikt z was dzisiaj nie bĂŞdzie robiÂł, zamiast skrzydeÂł waÂżki moÂżna rĂłwnie dobrze uÂżyĂŚ szczurzego ogona nasiÂąkniĂŞtego wyciÂągiem z wierzby, o ile wczeÂśniej pozwoli siĂŞ wywarowi odpocz¹Ì przez dobĂŞ. Wasze zadania sÂą znacznie prostsze, w razie problemĂłw moÂżecie skorzystaĂŚ z podrĂŞcznikĂłw, ale za kaÂżde ich uÂżycie zdobywacie dziesiĂŞĂŚ minut karnych. Cztery osoby, ktĂłre najszybciej przyniosÂą mi dobrze uwarzony eliksir, zdobywajÂą najwyÂższe oceny i po dziesiĂŞĂŚ punktĂłw dla swojego domu. SÂą jakieÂś pytania?

Aniel spojrzaÂła na chÂłopaka stojÂącego ÂławkĂŞ dalej. Puchon co chwilĂŞ prostowaÂł i zginaÂł palce, jakby od refleksu zaleÂżaÂła jego ocena z przedmiotu.
- Nie ma pytaĂą? W takim razie, kto pierwszy, ten lepszy!

DaÂło siĂŞ sÂłyszeĂŚ odgÂłosy wyginanego pergaminu, kilka jĂŞkĂłw i prychniĂŞĂŚ. Gryfonka nie wydaÂła z siebie Âżadnego dÂźwiĂŞku, ale gdy ujrzaÂła napis „eliksir oczyszczajÂący”, uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ od ucha do ucha. Nawet nie spojrzaÂła na widniejÂące niÂżej skÂładniki, ktĂłrych nie mogÂła uÂżywaĂŚ.

- To dobry moment, Âżeby dopiec Malcolmowi – powiedziaÂła do stojÂącej za niÂą Mary. - Mam banalne zadanie.
- To odwal je szybko i potem mi pomó¿. Nie chcĂŞ znowu dostaĂŚ O! – odpowiedziaÂła pÂłaczliwym tonem. Nie podzielaÂła ogĂłlnej ekscytacji tymi lekcjami. PotrafiÂła warzyĂŚ proste eliksiry, ale kombinowanie nad skÂładnikami, a co gorsza, presja wspó³zawodnictwa jÂą przytÂłaczaÂły. SzczegĂłlnie, Âże nie mogÂła liczyĂŚ na pomoc przyjació³ki – ta byÂła zbyt zajĂŞta swoim zadaniem, a pocierajÂący czoÂło Malcolm tylko pobudzaÂł jÂą do dziaÂłania.
- Mam eliksir oczyszczajÂący – ciÂągnĂŞÂła An. - UwarzĂŞ go z zamkniĂŞtymi oczami. MogĂŞ nie byĂŚ od niego lepsza, ale z tak prostym zadaniem na pewno bĂŞdĂŞ szybsza. ÂŻebym tylko niczego nie wysadziÂła w powietrze. - ZaÂśmiaÂła siĂŞ na myÂśl pierwszego roku w Hogwarcie, kiedy to wÂłaÂśnie ten eliksir byÂł tematem lekcji. Mimo zapewnieĂą nauczyciela, Âże jest to wywar, ktĂłrego zepsuĂŚ nie moÂżna, Teddi Baryls postanowiÂł udowodniĂŚ, Âże jest inaczej. Brwi odrastaÂły mu przez dwie doby.

MajÂąc to na uwadze, Aniel zabraÂła siĂŞ do pracy. OgieĂą strzelaÂł pod kocioÂłkami, noÂże ciĂŞÂły, a profesor Stermins przechadzaÂł siĂŞ po pracowni, co jakiÂś czas wracajÂąc do biurka, Âżeby udostĂŞpniĂŚ podrĂŞcznik i z przeraÂżajÂącym uÂśmiechem dopisaĂŚ ujemne punkty do odpowiedniego nazwiska.

Aniel nie mog³a skupiÌ siê w stu procentach na swojej pracy. CzêœÌ uwagi koncentrowa³a na tym, jak idzie Coltowi. Jak zwykle wiêcej myœla³, ni¿ robi³. Rozpisywa³ coœ na kartce, kreœli³, dopisywa³ i drapa³ siê po nosie. Na jego stole nie dzia³o siê zbyt wiele, w porównaniu do sto³u Gryfonki, która obesz³a ju¿ trzy z piêciu sk³adników, których nie mog³a u¿ywaÌ. Problem zacz¹³ siê przy czwartym.

- Cholera... - An odwrĂłciÂła siĂŞ – chyba wszystko zepsuÂłam.
- Ja chyba teÂż – odparÂła Mary. - Wiesz jak pozbyĂŚ siĂŞ tego krwistoczerwonego koloru albo przynajmniej wiru?

Dziewczyna unios³a brwi i zajrza³a do kocio³ka kole¿anki. Nie mog³a uwierzyÌ w³asnym oczom, ale w œrodku znajdowa³a siê czerwona ciecz, która na œrodku tworzy³a lej. Wygl¹da³o to tak, jakby ktoœ wykrwawi³ siê do wanny, a potem wyci¹gn¹³ korek z jej dna.

- MoÂżesz dodaĂŚ...
- Ej! Panno z trzeciego rzĂŞdu. ProszĂŞ zajÂąc siĂŞ wÂłasnym eliksirem!

An odwrĂłciÂła siĂŞ i spojrzaÂła w stronĂŞ biurka. Nie byÂła pewna, czy profesor zwracaÂł siĂŞ do niej. Przez ÂścianĂŞ pary, wydostajÂącej siĂŞ z kocioÂłka przy pierwszej Âławce nie widziaÂła niczego, co staÂło w odlegÂłoÂści wiĂŞkszej niÂż cztery metry. WolaÂła nie ryzykowaĂŚ. Na kawaÂłku pergaminu napisaÂła krĂłtkÂą notatkĂŞ, ktĂłrÂą podrzuciÂła koleÂżance, po czym wrĂłciÂła do swojego zadania.

Zbyt siê poœpieszy³a. Wiedzia³a to. ŒwiadomoœÌ b³êdu uderzy³a j¹ jak piorun, pozostawiaj¹c na kilka sekund w stanie parali¿u. Dopiero wtedy do niej dotar³o dlaczego Malcolm robi³ notatki. Patrzy³ na eliksir jak na ca³oœÌ, a nie jak na zadanie, z którego trzeba odhaczyÌ kolejne punkty. Zwykle te¿ tak robi³a. Czemu akurat tego jednego dnia musia³a o tym zapomnieÌ?

Uderzy³a piêœci¹ w stó³ i spojrza³a na niebieski p³yn w kocio³ku. Stara³a siê skupiÌ na rozwi¹zaniu problemu, na przekuciu z³oœci w motywacjê. Planowo powinna u¿yÌ teraz nó¿ek chrab¹szcza, ale widnia³y one na liœcie zakazanych sk³adników. Idealnym zamiennikiem by³yby ³uski wê¿a pó³nocnego, jednak¿e akurat w tym jednym przypadku, pomys³ ten nie mia³ racji bytu. W zestawieniu z wczeœniej u¿ytymi sk³adnikami, ³uski zabi³yby wszelkie w³aœciwoœci oczyszczaj¹ce.

Mia³a dwa wyjœcia. Albo rozpocz¹Ì warzenie od nowa i ugryŸÌ problem z zupe³nie innej strony albo zaryzykowaÌ. Spojrza³a na zegarek. Nie by³o mowy o podjêciu nowej próby, nie zd¹¿y³aby wyrobiÌ siê do koùca lekcji, a co dopiero przed innymi. Musia³a postawiÌ wszystko na jedn¹ kartê. Postanowi³a, ¿e oszczêdzi czas nawet na myœleniu. Zamiast przeszukiwaÌ zakamarki pamiêci, wyskoczy³a z ³awki i podesz³a do biurka.

- ChciaÂłabym skorzystaĂŚ z ksi¹¿ki – powiedziaÂła do nauczyciela, gdy ten wyÂłoniÂł siĂŞ z chmury dymu.
- ProszĂŞ bardzo. Timby, prawda? Wielka szkoda, caÂłe dziesiĂŞĂŚ minut w plecy.

Wcale nie ÂżaÂłowaÂł. WrĂŞcz cieszyÂł siĂŞ, bo gra powoli wchodziÂła na decydujÂący, najlepszy do oglÂądania, etap.

A Aniel mog³a jeszcze wygraÌ. Chwilê póŸniej wróci³a na swoje stanowisko z oczami traszki i nadziej¹, ¿e jednak siê nie myli³a. Od³o¿y³a ingrediencje na stó³, a w drodze po nó¿ jej rêka zastyg³a. Nagle wszelki ruch w klasie usta³, bo wszyscy doskonale s³yszeli œwist dobiegaj¹cy ze œrodka sali. Dok³adnie z kocio³ka jednej z Gryfonek. Aniel zaczerwieni³a siê i spojrza³a na kolegów. Malcolm akurat sta³ w przejœciu zmierzaj¹c do nauczyciela, ale jak wszyscy, zatrzyma³ siê i patrzy³ w stronê dziewczyny. Nawet Mary stanê³a na palcach, próbuj¹c zajrzeÌ do kocio³ka przyjació³ki. Z punktu widzenia, Aniel czas siê zatrzyma³. Chocia¿ wszystko trwa³o zaledwie u³amek sekundy, czu³a na sobie spojrzenia kolegów i przechodz¹cy po plecach dreszcz. Œwist narasta³. Musia³ byÌ s³yszalny nawet na korytarzu.

An zbli¿y³a siê do kocio³ka, ale zanim zda³a sobie sprawê, co jest nie tak, jego zawartoœÌ eksplodowa³a.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?