- Aniel!
- Ukhm...
- Aniel! Wstawaj!
- Daj mi spaĂŚ! - odpowiedziaÂło zawiniÂątko pod koÂłdrÂą.
- An, na brodê Merlina! Wstawaj, spóŸnimy siê na opiekê nad magicznymi stworzeniami!
PostaÌ w ³ó¿ku zaczê³a siê wierciÌ, a po chwili spod poœcieli wy³oni³a siê, otoczona jasnymi i popl¹tanymi w³osami, twarz o jasnej cerze.
- Stworzenia? Przecie¿ dzisiaj jest œroda! - odpowiedzia³a Aniel, wytrzeszczaj¹c niebieskie oczy na stoj¹c¹ obok przyjació³kê. Ta potrz¹snê³a g³ow¹, a starannie u³o¿ony warkocz zako³ysa³ siê na jej plecach.
- Jest czwartek, moja kochana. A za piĂŞtnaÂście minut powinnyÂśmy byĂŚ juÂż na lekcji...

Nie musia³a koùczyÌ. Zaspana Gryfonka wyskoczy³a z ³ó¿ka. Jeszcze zanim na dobre wypl¹ta³a siê z poœcieli, chwyci³a spodnie i próbowa³a ubraÌ je na koszulê nocn¹. Gdy jedna noga wyl¹dowa³a na przeznaczonym dla niej miejscu, druga zapl¹ta³a siê w nogawkê, a Aniel runê³a na pod³ogê tu¿ pod stopami Marii.

- Wszystko w porz¹dku? - Druga z dziewczyn od razu chwyci³a rêkê przyjació³ki i pomog³a jej wstaÌ. - Tak naprawdê k³ama³am. Jest œroda, za nieca³¹ godzinê mamy eliksiry, wiêc skoro ju¿ wsta³aœ... chodŸmy na œniadanie... Nie patrz tak na mnie i idŸ przodem, bo bojê siê odwracaÌ do ciebie plecami.
- Co? - An spojrzaÂła na Mery przekrzywiajÂąc gÂłowĂŞ. W koĂącu jednak spuÂściÂła wzrok, usiadÂła na materacu i zaczĂŞÂła rozmasowywaĂŚ nogĂŞ, z ktĂłrej zd¹¿yÂły spaœÌ spodnie. - Czyli jaki w koĂącu mamy dzisiaj dzieĂą? ZgubiÂłam siĂŞ – dodaÂła, po czym ziewnĂŞÂła.
- ÂŚroda. Za czterdzieÂści minut mamy eliksiry.
- Nie idĂŞ na eliksiry. IdĂŞ spaĂŚ. Dobranoc.
- O nie! - Maria wyci¹gnê³a ró¿d¿kê i przywo³a³a do siebie ko³drê, zanim kole¿anka zd¹¿y³a pod ni¹ znikn¹Ì. - Wstajesz i to teraz. Aguamenti! - powiedzia³a, zdejmuj¹c z szafki nocnej szklankê, a po chwili wyla³a jej zawartoœÌ na twarz Anieli. Ta krzyknê³a i po raz drugi wyskoczy³a z ³ó¿ka, tym razem o nic siê nie przewracaj¹c.
- Co ci odbiÂło?
- Troska. O ciebie. Niestety. Uwierz, dla mnie jest w tym tyle samo udrĂŞki, co dla ciebie.
- Nie potrzebujĂŞ twojej troski.
- I wÂłaÂśnie dlatego siĂŞ troszczĂŞ.
- Co? - Aniel zmarszczyÂła brwi. StaÂła chwilĂŞ prĂłbujÂąc przetrawiĂŚ co siĂŞ dzieje, a gdy kosmyk wÂłosĂłw opadÂł jej na twarz, otrzÂąsnĂŞÂła siĂŞ i roztarÂła zaspane oczy. – Wiem, Âże uwielbiasz bredziĂŚ, ale bÂłagam, nie rĂłb tego z samego rana. Nie zrozumiaÂłam poÂłowy.
- Jest dziewi¹ta! To nie jest samo rano. Wszyscy ju¿ wstali, wiêc ty te¿, na Merlina, rusz ty³ek. Jesteœ na szóstym roku. Zaraz koùczysz edukacjê, a tobie siê nie chce iœÌ nawet na lekcje. Mia³aœ ju¿ czas na olanie szko³y, teraz nie masz wyboru. Ubieraj portki, zak³adaj szatê i leÌ na eliksiry. A potem idziemy do skrzyd³a szpitalnego.
- O nie! Co to, to nie! Nigdzie po eliksirach nie idĂŞ – odpowiedziaÂła juÂż w peÂłni wybudzona, gestykulujÂąc rĂŞkÂą, w ktĂłrej trzymaÂła pasiaste majtki.
- Czyli jednak wybierasz siê na eliksiry. - Mary ucieszy³a siê i nie pozwoli³a sobie przerwaÌ, chocia¿ Aniel wygl¹da³a na bardzo chêtn¹ do rozmowy. Najlepiej takiej zawieraj¹cej wrzaski. - A do skrzyd³a pójdziesz, czy ci siê to podoba, czy nie. ChoÌbym mia³a cie zaprowadziÌ si³¹. Twoje zachowanie ostatnimi czasy nie jest normalne. Ca³ymi dniami œpisz, prawie nic nie jesz, a ¿adne rêkawy nie ukryj¹ twojej skóry na przedramionach. Uwierz, to doœÌ dziwne, nawet jak na ciebie. S³aby z ciebie mistrz kamufla¿u. Tyle siê grzebiesz, ¿eby w dzieù nikt tego nie zauwa¿y³, a w nocy ukazujesz wszystko co masz.
- Czy ty siê na mnie gapisz jak œpiê? - warknê³a dziewczyna, ale na wszelki wypadek narzuci³a na plecy szatê i odwróci³a siê bokiem do rozmówczyni. - Nic mi nie jest. Mam jesiennego do³a i tyle. A te plamy? Te plamy mam regularnie, jakaœ alergia czy coœ, przynajmniej tak twierdzi³a moja mama. Nie kamuflujê ich, tylko ukrywam, ze wzglêdów estetycznych. To ca³kiem normalne. Za to wiesz, co jest nienormalne? Wywalanie osoby, o któr¹ podobno siê troszczysz, z ³ó¿ka i wydawanie jej rozkazów. To podpada pod jakieœ niezdrowe zainteresowanie drug¹ osob¹. Tak samo jak gapienie siê na ni¹ podczas snu.
- Czasami mam wraÂżenie, Âże masz depresjĂŞ.

Aniel w³aœnie schyla³a siê po spodnie, ale gdy to us³ysza³a unios³a g³owê. Jej pozycja by³a równie g³upia, co mina, ale na pewno nie przebi³a s³ów przyjació³ki.

- Jak ostatnim razem podraÂżniÂłaÂś sobie skĂłrĂŞ, byÂłaÂś pewna, Âże to poczÂątek smoczej ospy - mĂłwiÂła An. - Ale to jeszcze nic! PrzypomnieĂŚ ci jak panikowaÂłaÂś, gdy spadÂłaÂś z miotÂły, kiedy Danny poprosiÂł ciĂŞ o pomoc w treningu?
- Nie. Daruj...
- Ale jednak przypomnĂŞ. SpadÂłaÂś z wysokoÂści metra. – WyprostowaÂła siĂŞ, i zmieniÂła ton gÂłosu, jakby opowiadaÂła historiĂŞ o duchach. Mery tylko naÂłoÂżyÂła rĂŞce na piersi i patrzyÂła w sufit. - WylÂądowaÂłaÂś na patyku i nagle... TRACH! CoÂś pĂŞkÂło! Wszyscy to sÂłyszeliÂśmy. A ty w dodatku poczuÂłaÂś. KrzyczaÂłaÂś trzymajÂąc siĂŞ za rĂŞkĂŞ. ZaprowadziÂłam ciĂŞ do skrzydÂła szpitalnego, wysÂłuchujÂąc co chwilĂŞ „na Merlina! ZÂłamaÂłam rĂŞkĂŞ! Czy jeszcze kiedyÂś zagram na skrzypcach?!”. AÂż w koĂącu pani Mckensi uÂświadomiÂła ci, Âże to tylko obita rĂŞka, a jedyne co zÂłamaÂłaÂś to patyk, na ktĂłry spadÂłaÂś. AÂż dziw, Âże po takiej masakrycznej przygodzie grasz w quidditcha.
An pokrĂŞciÂła gÂłowÂą, a Mery przewrĂłciÂła oczami.
- JeÂżeli bĂŞdziesz mieĂŚ kiedyÂś dzieci – kontynuowaÂła Aniel – chĂŞtnie im opowiem, jak spotkaÂłaÂś ciociĂŞ An. „Tak dzieci, to ja na pierwszym roku w Hogwarcie prowadziÂłam waszÂą matkĂŞ - hipochondryczkĂŞ i panikarĂŞ - do skrzydÂła szpitalnego.”
- A ja im opowiem, jakim to ciocia An byÂła wtedy miÂłym dzieckiem. ChĂŞtnym do pomocy, uczynnym, zaangaÂżowanym w naukĂŞ... AÂż nagle, sama nie wiem kiedy, staÂła siĂŞ wrednym gorylem!

NastaÂła chwila ciszy. Blondynka odchyliÂła nieco gÂłowĂŞ do tyÂłu i uniosÂła brwi, a Mary wytrzeszczyÂła oczy. Potem przez chwilĂŞ udawaÂła ÂświeÂżo zÂłowionÂą rybĂŞ, aÂż w koĂącu zdecydowaÂła siĂŞ przemĂłwiĂŚ.

- Przepraszam... Cholera, przepraszam. Nie chciaÂłam tego powiedzieĂŚ. Wcale nie uwaÂżam cie za goryla. An... – zrobiÂła krok w stronĂŞ koleÂżanki i zatrzymaÂła siĂŞ, jakby jej foch tworzyÂł wokó³ coÂś na ksztaÂłt pola siÂłowego – przepraszam.
- Goryla? NaprawdĂŞ?

Mary wygl¹da³a jak w dniu, kiedy otrzyma³a wyniki SUMów. Z jednej strony czu³a, ¿e zawali³a, z drugiej, chcia³a mieÌ za sob¹ moment za³amania. Jej d³onie powêdrowa³y do góry sk³adaj¹c siê do b³agalnego gestu. Nie zd¹¿y³y jednak siê zetkn¹Ì, bo na twarzy Aniel pojawi³ siê krzywy uœmiech, a miêœnie drga³y jej, jakby za wszelk¹ cenê próbowa³a go powstrzymaÌ. Nie da³a rady, musia³a siê zdemaskowaÌ.

- PorĂłwnanie mnie do goryli to przesada. ZÂłoÂśliwoÂściÂą jestem bardziej podobna do szympansĂłw. Albo nie! Do kapucynek! To sÂą dopiero wredne maÂłpy.
- BÂłagam, nie strasz mnie wiĂŞcej w ten sposĂłb – poprosiÂła Mary, a jej wnĂŞtrznoÂści, wczeÂśniej skamieniaÂłe i ciÂągnÂące jÂą w dó³, jak kula u jelita, nagle staÂły siĂŞ lekkie. - Ani w Âżaden inny. Najlepiej to w ogĂłle mnie nie strasz. Przez moment miaÂłam wizjĂŞ koĂąca naszej znajomoÂści, przez nazwanie ciĂŞ gorylem.
- Jak juÂż mĂłwiÂłam, jesteÂś panikarÂą. I tutaj mamy Âświetny tego dowĂłd. - Blondynka dÂźgnĂŞÂła koleÂżankĂŞ palcem w brzuch. - A teraz wybacz. JeÂżeli tak bardzo chcesz iœÌ ze mnÂą na eliksiry, to daj mi chwilĂŞ, Âżebym doprowadziÂła siĂŞ do porzÂądku – dodaÂła, pokazujÂąc na rzucone na ³ó¿ko rzeczy.
- Jasne. CzekaĂŚ na ciebie?
- Jak chcesz. A tak na marginesie – An odwrĂłciÂła siĂŞ w stronĂŞ koleÂżanki – czy czarodzieje miewajÂą depresjĂŞ?
- Dlaczego nie? - Mary wzruszy³a ramionami. - Przypad³oœÌ, jak ka¿da inna. Niby czarodzieje maj¹ byÌ gorsi i nie chorowaÌ na coœ takiego?
- Nie, nie, aleÂż skÂąd – zaprzeczyÂła – wrĂŞcz przeciwnie. MyÂślaÂłam, Âże jesteÂśmy na tyle lepsi, Âże sÂą na to jakieÂś specjalne eliksiry, czy inne uzdrowicielskie sztuczki.
- Nie ma, niestety. ChociaÂż mĂłj wujek coÂś tam ÂłykaÂł.
- Tak? Co dokÂładnie?
- OgnistÂą Whisky.

An zachichotaÂła i puknĂŞÂła siĂŞ w gÂłowĂŞ. Potem przez moment patrzyÂła na plecy koleÂżanki, aÂż ta nie zniknĂŞÂła za drzwiami prowadzÂącymi do pokoju wspĂłlnego. Wtedy spojrzaÂła na swoje rĂŞce. Plamy rozciÂągaÂły siĂŞ na wewnĂŞtrznej stronie przedramion i ciÂągnĂŞÂły od nadgarstkĂłw, aÂż po Âłokcie. MiaÂły jasnozielony kolor, a w kilku miejscach na ich powierzchni pojawiaÂły siĂŞ brÂązowe kropki, przypominajÂące pieprzyki. W sÂłabym Âświetle ta anomalia byÂła ledwie widoczna, ale po bliÂższym kontakcie moÂżna byÂło dostrzec zrogowacenia na skĂłrze, co upodabniaÂło rĂŞkĂŞ Aniel do skĂłry wĂŞÂża.

Tym razem plamy by³y zdecydowanie wiêksze, a technika maskowania ich jedynie za pomoc¹ rêkawów, ewidentnie kula³a. An podesz³a do kufra, wyci¹gnê³a ró¿d¿kê i wycelowa³a w jego zawartoœÌ.

- Accio szkatu³ka! - krzyknê³a i obserwowa³a, jak z baga¿u wydostaje siê niewielki mahoniowy klocek. By³ wielkoœci ceg³y, mia³ nienaturalnie g³adkie powierzchnie i jak na coœ, co nazwano szkatu³k¹, by³ bardzo zamkniêty. Nie by³o tak widocznych elementów jak zamek, k³ódka i zawiasy, ale brakowa³o równie¿ rozdzia³u pude³ka od wieczka.

An uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ na wspomnienie ojca, ktĂłry pewnego dnia siÂłowaÂł siĂŞ z „tym przeklĂŞtym pudeÂłkiem”, kiedy Âżona poprosiÂła go o przyniesienie kolczykĂłw. ByÂł pewny, Âże skoro otrzymaÂł takie zadanie, musiaÂło ono byĂŚ wykonalne dla kogoÂś, kto nie dysponowaÂł ró¿dÂżkÂą, inaczej Margaret sama by siĂŞ tym zajĂŞÂła. Jednak kiedy kobieta, po kilku minutach czekania, zrozumiaÂła swojÂą gafĂŞ i z uÂśmiechem ruszyÂła na pomoc mĂŞÂżowi, nie byÂło mu do Âśmiechu. Przez caÂłe przyjĂŞcie, na ktĂłre siĂŞ wybierali chodziÂł nadÂąsany, nie podzielajÂąc wesoÂłoÂści czarodziejĂłw, ktĂłrzy usÂłyszeli tĂŞ historiĂŞ, a kaÂżde spojrzenie na biÂżuteriĂŞ ma³¿onki wywoÂływaÂło wypieki na jego policzkach.

Na szczĂŞÂście Gryfonka doskonale wiedziaÂła, jak naleÂży dziaÂłaĂŚ w zetkniĂŞciu z pamiÂątkÂą po uzdrowicielce i jednym zaklĂŞciem oÂżywiÂła drewno. Na gĂłrnej powierzchni zaczĂŞÂły pojawiaĂŚ siĂŞ rowki. UkÂładaÂły siĂŞ w sÂłowa „Marg Timby” oraz, znajdujÂącego siĂŞ niÂżej, jamnika. NastĂŞpnie naleÂżaÂło pogÂłaskaĂŚ psa przez ca³¹ jego dÂługoœÌ, od pyska aÂż do ogona i cienka drewniana pokrywka byÂła gotowa do odsuniĂŞcia.

W Âśrodku znajdowaÂła siĂŞ caÂła kolekcja biÂżuterii, posegregowana i oklejona odpowiednimi etykietami. Dziewczyna bez wahania wyjĂŞÂła pudeÂłko z napisem „bransolety”. ChociaÂż miaÂło ono wielkoœÌ caÂłej szkatuÂłki, wydostanie go ze Âśrodka nie sprawiaÂło problemu. Po kilku minutach poszukiwaĂą An zdoÂłaÂła znaleŸÌ jednÂą, speÂłniajÂącÂą kryteria, rzecz. CzarnÂą opaskĂŞ o gruboÂści prawie piĂŞciu centymetrĂłw. Zrobiono jÂą ze sztywnego i ciemnego materiaÂłu, co pozwalaÂło na zasÂłoniĂŞcie fragmentu plam bez obawy o przesuniĂŞcie materiaÂłu. Reszta ukrytych w pudeÂłku rzeczy byÂła zbyt wartoÂściowa, zarĂłwno jeÂżeli chodziÂło o pieniÂądze, jak i wspomnienia, Âżeby ubraĂŚ jÂą na zwykÂły szkolny dzieĂą. Prawa rĂŞka, na ktĂłrej dziwny kolor wydawaÂł siĂŞ mniej widoczny, musiaÂła zadowoliĂŚ siĂŞ jedynie gumkÂą do wÂłosĂłw.

I to wystarczy³o. Gdy Aniel by³a ju¿ gotowa i przygl¹da³a siê sobie w lustrze, musia³a przyznaÌ, ¿e nawet przy aktywnej gestykulacji, jej najnowszy kamufla¿ spe³nia³ zadanie. Dziwi³a siê tylko, jak coœ, czego nie widaÌ, mo¿e tak bardzo j¹ dra¿niÌ. Czu³a nierównoœÌ skóry na koszuli, a œwiadomoœÌ, ¿e musi coœ ukrywaÌ, sprawia³a, ¿e co chwilê zagl¹da³a pod rêkawy szaty, jakby chcia³a sprawdziÌ, czy jej dolegliwoœÌ nie zosta³a w cudowny sposób uleczona.

Gdyby to od niej zale¿a³o, nie wychodzi³aby z ³ó¿ka, a¿ po plamach nie pozostanie nawet œlad. Zwykle znika³y po tygodniu, jednak tym razem by³y znacznie wiêksze ni¿ kiedykolwiek. Mia³a nadziejê, ¿e to nic nie oznacza. W koùcu od ostatniego ataku minê³o dziesiêÌ miesiêcy, a kiedyœ by³y znacznie czêstsze. Najmniejszy odstêp miêdzy dwoma takimi epizodami, to szesnaœcie dni. Skoro tym razem czeka³a niemal rok, mo¿e oka¿e siê, ¿e nieprzyjemna dolegliwoœÌ zniknie ju¿ na zawsze?
MiaÂła takÂą nadziejĂŞ. LiczyÂła rĂłwnieÂż na to, Âże skĂłra lada dzieĂą wrĂłci do dawnych barw.