Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

PrzejÂściowe dolegliwoÂści Aniel byÂły niegroÂźne dla jej Âżycia, a nawet zdrowia – przynajmniej fizycznego. Oszpecenie rÂąk i problemy magiczne, chociaÂż uci¹¿liwe, nie niosÂły za sobÂą tylu problemĂłw, co sen oraz to, co nastĂŞpowaÂło po nim. Koszmary nie pozwalaÂły na odpoczynek dla umysÂłu - naleÂżaÂły do tego rodzaju mar, gdzie nie ma potworĂłw, Âśmierci i bezpoÂśredniego zagroÂżenia. Zamiast tego przepeÂłniaÂła je pustka, ciemnoœÌ, szepty, krzyki, a szczegĂłlnie wynikajÂący z nich strach. SpaÂła z uczuciem, Âże jest w peÂłni przytomna, po czym budziÂła siĂŞ i dopiero wtedy uÂświadamiaÂła sobie, Âże to wszystko nie dziaÂło siĂŞ naprawdĂŞ.

Z deszczu pod rynnĂŞ.

Ka¿dego ranka czu³a, jakby ktoœ zrzuci³ na ni¹ p³ytê nagrobkow¹, która przygwoŸdzi³a jej cia³o do miêkkiego materaca. Ka¿dy ruch, nawet uniesienie powiek, wydawa³ siê wyczynem godnym mistrza gimnastyki. Czy to z sennego strachu, niewyspania, czy innych zmian zachodz¹cych w jej organizmie, Aniel mia³a nadziejê nigdy wiêcej nie wstawaÌ z ³ó¿ka. Mog³aby le¿eÌ na nim do œmierci, a gdyby postanowiono zostawiÌ w tym miejscu jej zw³oki, nie mia³aby nic przeciwko. Wiedzia³a jednak, ¿e to niemo¿liwe, a w dzieù po wypadku na lekcji eliksirów stara³a siê opanowaÌ leniwe ¿¹dze jeszcze bardziej, ni¿ zwykle.

Przede wszystkim ze wzglêdu na opiekê nad magicznymi stworzeniami, chocia¿ dociekliwoœÌ pielêgniarki równie¿ dorzuci³a swoje trzy grosze. Na szczêœcie Gryfonki, pani Mackensi by³a przyzwyczajona do œpiochów i bardzo lubi³a na nich narzekaÌ.

- KiedyÂś jeden Krukon zasn¹³ ze szklankÂą eliksiru w dÂłoni – opowiadaÂła kobieta, kiedy Aniel wpatrywaÂła siĂŞ mĂŞtnym wzrokiem w naczynie i zastanawiaÂła siĂŞ, co wÂłaÂściwie ma z nim zrobiĂŚ. Gdy wreszcie udaÂło jej siĂŞ wypiĂŚ lekarstwo, opad³¹ na poduszkĂŞ.
- Nie œpimy! - us³ysza³a, a powieki unios³y siê gwa³townie tylko po to, ¿eby zaraz znowu zakryÌ oczy. - Na pewno dobrze siê czujesz? - G³os pielêgniarki znowu wyrwa³ j¹ z odrêtwienia, ale tym razem inaczej. Nie tylko zmusi³ dziewczynê do spojrzenia na star¹ kobietê, równie¿ wp³yn¹³ na jej umys³. Ile czasu minê³o? Sekunda, a mo¿e pó³ godziny?
- Nic mi nie jest. Po prostu lubiĂŞ spaĂŚ.
Jakby na potwierdzenie tych s³ów, st³umi³a ziewniêcie.
- Ten eliksir powinien ciĂŞ nieco pobudziĂŚ...

Zanim Gryfonka zd¹¿y³a coœ odpowiedzieÌ, pielêgniarka wyjê³a z kieszeni niewielki szeœcian i przy³o¿y³a pacjentce do czo³a. Urz¹dzenie zaczê³o syczeÌ, a po chwili dr¿eÌ, co spowodowa³o, ¿e kobieta wzruszy³a koœcistymi ramionami.

- Coœ jest nie tak? Umieram? - zapyta³a dziewczyna sil¹c siê na rozbawiony i pewny siebie ton. W rzeczywistoœci dociekliwoœÌ uzdrowicielki j¹ przera¿a³a, zmuszaj¹c tym samym do jeszcze wiêkszego starania o opanowanie sennoœci i os³abienia, które by³o jeszcze silniejsze, ni¿ w ostatnich dniach. Przez moment rozwa¿a³a nawet, czy nie przyznaÌ siê do ukrywania dolegliwoœci, wszystko po to, by móc siê znowu zrelaksowaÌ.

PielĂŞgniarka zwlekaÂła z odpowiedziÂą przyglÂądajÂąc siĂŞ magicznemu szeÂścianowi.
- Nie umierasz – powiedziaÂła w koĂącu. PrzyciÂągnĂŞÂła do siebie taboret, usiadÂła na nim, po czym zaczĂŞÂła odwijaĂŚ bandaÂże na rĂŞku Aniel. - Ale dziwi mnie ta wysypka oraz brak reakcji na eliksir pobudzajÂący. TwĂłj organizm jest caÂłkowicie ustabilizowany.
- To chyba dobrze, prawda? Stabilny organizm... i takie tam.
- Z jednej strony tak. Tergeo! - Z ró¿d¿ki wydoby³a siê iskierka, a czerwona maŸ, która przez noc zd¹¿y³a nieco œciemnieÌ, zniknê³a ukazuj¹c na skórze Aniel, równie wyraŸn¹ co dzieù wczeœniej, plamê. - Chocia¿ po œrodku, który wziê³aœ, powinien przyspieszyÌ ci puls, w dodatku ca³kiem wyraŸnie, a u ciebie wszystko w normie... Jesteœ okazem zdrowia. Mo¿e twoje cia³o jest po prostu odporne na jakiœ ze sk³adników, jednak wola³abym, ¿ebyœ stawi³a siê u mnie wieczorem. Mam nadziejê, ¿e do tego czasu uda mi siê, skontaktowaÌ z uzdrowicielami z Munga.

Aniel równie¿ wyrazi³a tak¹ nadziejê i przez kolejne pó³ godziny pozwala³a badaÌ siê, wyraŸnie zaintrygowanej pani Mackensi, co przychodzi³o jej z trudem. Zbli¿a³a siê godzina ósma, a potrzeby organizmu Gryfonki dawa³y o sobie znaÌ. Postanowi³a poprosiÌ pielêgniarkê o przyspieszenie badania, ale ta tylko prychnê³a i zaczê³a rozwodziÌ siê nad nieposzanowaniem zdrowia przez m³ode pokolenie karierowiczów.

- ZapomniaÂłabym – powiedziaÂła, gdy juÂż pozwoliÂła An skorzystaĂŚ z Âłazienki. - ByÂła tutaj twoja koleÂżanka, zostawiÂła ci paczkĂŞ.
Gryfonka podziêkowa³a, po czym rozwinê³a br¹zowy papier pakunku. W œrodku znajdowa³a siê czekoladowa ¿aba i nale¿¹ca do Mary chusta.
- Po co mi ta szmatka? - pomyœla³a dziewczyna, ogl¹daj¹c znalezisko z ka¿dej strony, jakby mia³ z niego wyskoczyÌ królik. Gdy nie znalaz³a nic wartego uwagi, od³o¿y³a prezenty od kole¿anki i wesz³a do ³azienki. Dopiero zerkaj¹c na siebie w lustrze po³¹czy³a fakty. Zupe³nie zapomnia³a o braku brwi, a na skórze nad oczami nie by³o widaÌ nawet plamek odrastaj¹cych w³osów. Aniel opuœci³a ramiona. Wygl¹da³a g³upio, nie tylko ze wzglêdu na rêce przypominaj¹ce skórê wê¿a, ale te¿ na wy³ysia³¹ twarz.

Dobrze, Âże Mary nie zapomniaÂła.

***

Gdy opuszcza³a skrzyd³o szpitalne, z chust¹ naci¹gniêt¹ niemal na oczy i w biegu zajadaj¹c siê czekoladow¹ ¿ab¹, obieca³a sobie, ¿e pierwsze co zrobi na lekcji, to przeprosi kole¿ankê. Mimo ¿e nigdy nie traktowa³y siê tak, jak bohaterki ksi¹¿ek, to ³¹czy³a je wiêŸ, której mo¿na by pozazdroœciÌ. Przynajmniej je¿eli jest siê niestabiln¹, emocjonalnie osob¹. Mary nie zas³ugiwa³a na takie traktowanie, jakim uraczon¹ j¹ poprzedniego dnia i chocia¿ An wiedzia³a, ¿e Gryfonka, przynajmniej na d³u¿sz¹ metê nie bêdzie mia³a ¿alu, to coœ ku³o j¹ w sumieniu.

BiegnÂąc przez bÂłonia z trudem ÂłapaÂła powietrze, a wzrok miaÂła tak wpatrzony w Schronisko, Âże nie zauwaÂżyÂła idÂącego w tamtÂą stronĂŞ pierwszoroczniaka, ktĂłrego niemal staranowaÂła. Po chwili udaÂło jej siĂŞ dotrzeĂŚ do ogrodzonego metrowym pÂłotkiem obszaru i otworzyĂŚ rĂłwnie niewysokÂą furtkĂŞ.

Gdy by³a ma³a, uwa¿a³a ¿e nie ma to jak w domu, jednak po trzecim roku nauki w Hogwarcie musia³a zmieniÌ swoje ¿yciowe motto. Lub zacz¹Ì inaczej pojmowaÌ s³owo dom. Je¿eli mia³aby wybieraÌ miejsce, w którym przyjdzie jej ¿yÌ i umrzeÌ, wybra³aby w³aœnie Schronisko. By³ to niewielki obszar b³oni, od ty³u granicz¹cy z Zakazanym Lasem, a z boku ³¹cz¹cy siê murkiem z zielarni¹. Wewn¹trz znajdowa³y siê dwa budynki. Jeden z nich s³u¿y³ kiedyœ za stajniê, lecz póŸniej zamiast koni i pegazów sta³ siê domem dla wszelkiej maœci stworzeù, które znajdowa³ jeden z najs³ynniejszych gajowych w dziejach Hogwartu. Potem kontynuowano jego dzie³o, z mniejszym lub wiêkszym zaanga¿owaniem, jednak Aniel nie wyobra¿a³a sobie nikogo tak bardzo kochaj¹cego i dbaj¹cego o zdrowie innych istot, jak profesor Bugson.

Gryfonka od zawsze kocha³a zwierzêta, przynajmniej te znane mugolom. Do stworzeù znanych czarodziejom podchodzi³a z dystansem, a w wieku jedenastu lat by³a niemal pewna, ¿e nigdy nie zdo³a tej odleg³oœci pokonaÌ. Jednak na trzecim roku nauki, gdy by³a ju¿ oswojona z faun¹ i flor¹ tego miejsca, na planie zajêÌ znalaz³ siê nowy przedmiot, traktuj¹cy tylko o zwierzêtach. Wtedy wszystko siê zmieni³o. Nie mo¿na powiedzieÌ, ¿e by³a to zas³uga jedynie Alfreda Bugsona, ale m³ody nauczyciel bez w¹tpienia mia³ du¿y wp³yw na zmianê myœlenia Aniel. Mê¿czyzna pokaza³ jej coœ, co pozwoli³o dziewczynie spojrzeÌ na œwiat z innej perspektywy, pokochaÌ œwiat magii, a nawet staÌ siê jego czêœci¹. Prowadzone przez niego lekcje nie raz pomaga³y An wzi¹Ì siê w garœÌ i przezwyciê¿yÌ sam¹ siebie, tak samo jak tamtego dnia.

By³a spóŸniona ju¿ dziesiêÌ minut. WiêkszoœÌ uczniów na jej miejscu zosta³aby w dormitorium lub skrzydle szpitalnym, zas³aniaj¹c siê z³ym samopoczuciem po wypadku. Nie mog³a sobie na to pozwoliÌ. Nie tego dnia. Nie je¿eli mog³o j¹ omin¹Ì coœ tak cudownego, jak opieka nad rannym smokiem, karmienie m³odych wilczykonów lub obserwacja dziêdzidów, które - jak utrzymywa³ nauczyciel - zagnieŸdzi³y siê w dziupli na skraju Zakazanego Lasu.

PodwĂłrze Schroniska, jak i okolice lasu byÂły puste, a to oznaczaÂło, Âże lekcje tym razem miaÂły odbywaĂŚ siĂŞ w budynku. Tam wÂłaÂśnie skierowaÂła siĂŞ dziewczyna.

„ÂŻeby to byÂły wilczykony” - poprosiÂła w myÂślach, przypominajÂąc sobie mÂłode, podobne do wilkĂłw szczeniaki, ktĂłre profesor Bugson niedawno znalazÂł w Zakazanym Lesie i ktĂłre zapowiadaÂł, jako jeden z przyszÂłych tematĂłw lekcji. Pozbawione matki byÂły na skraju wycieĂączenia i gdyby nie interwencja nauczyciela, zginĂŞÂłyby w przeciÂągu kilkunastu godzin. Z kaÂżdym dniem psiaki stawaÂły siĂŞ coraz silniejsze, jednak nadal potrzebowaÂły karmienia i ogĂłlnej opieki, co napeÂłniaÂło GryfonkĂŞ falami ekscytacji. W wyobraÂźni przechodziÂła przez niewielkÂą klasĂŞ z rzĂŞdem maÂłych okien po prawej stronie, otwieraÂła dĂŞbowe drzwi i wchodziÂła do wielkiej, wypeÂłnionej dziesiÂątkami boksĂłw hali, w ktĂłrej przeró¿ne zwierzĂŞta dochodziÂły do zdrowia, lub te bardziej oswojone, zamieszkaÂły na staÂłe. Ta myÂśl tak bardzo jÂą pochÂłonĂŞÂła, Âże gdy naprawdĂŞ znalazÂła siĂŞ w sali peÂłnej Âławek i ludzi, bez zastanowienia skierowaÂła siĂŞ do przeciwlegÂłej strony pomieszczenia. Dopiero po kilku krokach usÂłyszaÂła chrzÂąkniĂŞcie. PrzystanĂŞÂła i spojrzaÂła na stojÂącego przy biurku mĂŞÂżczyznĂŞ.

ByÂł ledwie kilka lat starszy od Aniel, miaÂł koziÂą brĂłdkĂŞ, krĂłtkie, brÂązowe wÂłosy oraz ciemne oczy. UÂśmiechaÂł siĂŞ, doskonale wiedzÂąc, dlaczego Gryfonka zapomniaÂła o boÂżym Âświecie, a spod czarnej szaty, niczym materiaÂły odblaskowe, wystawaÂły czerwone trampki.

- Dzisiaj zajmujemy siĂŞ czĂŞÂściÂą teoretycznÂą, panno Timby – powiedziaÂł, podchodzÂąc do dziewczyny. - ProszĂŞ do³¹czyĂŚ do tamtej grupy. Koledzy wytÂłumaczÂą, na czym polega zadanie.
- OczywiÂście, profesorze – zawahaÂła siĂŞ, po czym dodaÂła – a jak siĂŞ majÂą wilczykony?
- ChorujÂą. MajÂą jakiÂś rodzaj psiej gorÂączki, dlatego zajmiemy siĂŞ nimi w przyszÂłym tygodniu. Mam nadziejĂŞ, Âże do tego czasu wyzdrowiejÂą.

SpojrzaÂł na niÂą wyczekujÂąc, aÂż do³¹czy do dwĂłjki ÂŚlizgonĂłw i Gryfona, a gdy nie ruszyÂła siĂŞ nawet o milimetr, ponagliÂł jÂą gestem. Dopiero wtedy otrzÂąsnĂŞÂła siĂŞ z kolejnego zamyÂślenia. ByÂła zÂła. Nie po to odbyÂła tak trudnÂą bataliĂŞ z samÂą sobÂą, Âżeby spĂŞdziĂŚ dwie godziny przy ksi¹¿kach i nie mieĂŚ kontaktu z Âżadnym nowym stworzeniem. W dodatku miaÂła tego nie robiĂŚ z trĂłjkÂą najwiĂŞkszych wyznawcĂłw nieposzanowania zwierzÂąt, jakich znaÂła. SzczegĂłlnie dziwiÂła siĂŞ takiemu podejÂściu ze strony Apesa – wielkiego chÂłopaka o ciemnej cerze, ktĂłry miaÂł twarz tak samo maÂłpiÂą, jak imiĂŞ, a po szkole zamierzaÂł zatrudniĂŚ siĂŞ w hodowli smokĂłw. To byÂło niepojĂŞte.

Gdy usiadÂła przy zaÂśmieconym lupami oraz kasetkami peÂłnymi badanych prĂłbek stole, czuÂła na sobie spojrzenia jej chwilowych kompanĂłw. I nie tylko ich, w kaÂżdej chwili niewidzialny, wypuszczany z ciekawskich gaÂłek, promieĂą trafiaÂł jÂą w gÂłowĂŞ, a z kilku kÂątĂłw sali dobiegaÂły stÂłumione szepty i chichoty.

- Co robimy? - zapytaÂła, poprawiajÂąc chustĂŞ. Mimo Âże caÂła klasa wiedziaÂła, Âże Gryfonka zostaÂła pozbawiona brwi, wolaÂła nie pokazywaĂŚ tego bardziej, niÂż musiaÂła. ChociaÂż zakrycie czoÂła aÂż po powieki zwracaÂło na niÂą uwagĂŞ rĂłwnie mocno, co ÂświecÂąca na skroni Âłysina.
- Mamy dopasowaĂŚ sierœÌ do jakichÂś tam zwierzÂąt – odpowiedziaÂła ÂŚlizgonka, po czym nachyliÂła siĂŞ do Aniel i dodaÂła pó³szeptem – naprawdĂŞ wysadziÂłaÂś ca³¹ salĂŞ eliksirĂłw?
- Nie – odpowiedziaÂła i westchnĂŞÂła. PrzeleciaÂła wzrokiem po wszystkich zgromadzonych w poszukiwaniu wspierajÂącej twarzy Mary, ale dziewczyna siedziaÂła odwrĂłcona do niej plecami. Ani razu przez dwie godziny zajĂŞĂŚ, nie odwrĂłciÂła siĂŞ, nie spojrzaÂła porozumiewawczo i zapewne nie robiÂła nic, poza pilnym notowaniem cech sierÂści wilkoÂłaka. Aniel za to czuÂła, jak z kaÂżdÂą chwilÂą wyrzuty sumienia przestajÂą byĂŚ jedynie pĂŞkajÂącÂą pestkÂą, a zaczynajÂą rosnÂąc do rozmiaru Wierzby BijÂącej. JednoczeÂśnie usiÂłowaÂła zmusiĂŚ swojÂą niezbyt zaangaÂżowanÂą w pracĂŞ grupĂŞ do jak najszybszego zakoĂączenia tej ÂżaÂłosnej w ich wykonaniu lekcji. To jednak nie byÂło Âłatwym zadaniem, moÂże nawet graniczyÂło z niemoÂżliwym, bo caÂła trĂłjka byÂła zajĂŞta dyskusjÂą na temat meczu quidditcha miĂŞdzy swoimi domami. Dopiero gdy dwie grupy oddaÂły sprawozdania i mogÂły opuÂściĂŚ salĂŞ lekcyjnÂą, niewyÂżyci fanatycy sportu przypomnieli sobie o zadaniu, a raczej o moÂżliwoÂści szybszego opuszczenia tej „zapchlonej przez futrzaki kanciapy”. GorÂączkowo zabrali siĂŞ do pracy, chociaÂż dla Aniel, ktĂłra weszÂła w rytm samodzielnego rozwiÂązywania napotkanych problemĂłw, byÂło to znacznie bardziej irytujÂące, niÂż wspierajÂące.

Rozczarowanie. Rozczarowanie peÂłnÂą gĂŞbÂą. Zamiast wilczykonĂłw – k³êbki sierÂści, zamiast dyskusji z profesorem – prĂłba wytÂłumaczenia Apsowi, Âże wilkoÂłak to nie pies, a zamiast szybkich, bezbolesnych przeprosin – ciÂągnÂąca siĂŞ coraz dÂłuÂżej mĂŞka z wyrzutami sumienia, wobec Mary, ktĂłra nawet nie zaszczyciÂła spojrzeniem swojej chwilowo byÂłej przyjació³ki.

- Dobrze czarodzieje! Koniec pracy, oddajcie swoje notatki i pamiĂŞtajcie, Âżeby na nastĂŞpne zajĂŞcia przygotowaĂŚ siĂŞ na pracĂŞ z wilczykonami!

Grupa Aniel wstaÂła, jakby od ich szybkoÂści zaleÂżaÂło to, kto bĂŞdzie siĂŞ tÂłumaczyÂł nauczycielowi. ByÂło w tej myÂśli trochĂŞ prawdy, bo jedynÂą osobÂą, ktĂłra zostaÂła na pergaminowym polu bitwy byÂła wÂłaÂśnie Gryfonka, prĂłbujÂąca w kilka sekund dokoĂączyĂŚ sprawozdanie.

- SkoĂączyÂł siĂŞ wam czas – usÂłyszaÂła nad gÂłowÂą, a w poÂśpiechu, zamiast ostatnich kilku s³ów nakreÂśliÂła na kartce szlaczek. PodaÂła swojÂą pracĂŞ profesorowi, a ten rzuciÂł okiem na wypunktowane wnioski. - Tylko siedem prĂłbek? Zd¹¿yliÂście zrobiĂŚ ledwie poÂłowĂŞ zadania?
- Tak w³aœciwie, to ja zrobi³am tê po³owê zadania... resztê mo¿e pan przypisaÌ do ich kont. - Nie mog³a siê powstrzymaÌ przed wypowiedzeniem tych s³ów, chocia¿ powinna. A nauczyciel, chocia¿ w pe³ni j¹ rozumia³, musia³ na to zareagowaÌ.
- To wasza wspĂłlna praca. PowinniÂście siĂŞ za niÂą zabraĂŚ razem...
- Tak wiem... - odpar³a, próbuj¹c odgarn¹Ì w³osy z czo³a. Gdy to jej siê nie uda³o, poprawi³a materia³ na g³owie i zarzuci³a torbê na ramiê. - Przepraszam.
- Dobrze siĂŞ czujesz? - Profesor przekrĂŞciÂł gÂłowĂŞ i przyglÂądaÂł siĂŞ swojej najlepszej uczennicy wzrokiem zaintrygowanego szczeniaka.
- Tak, dziĂŞkujĂŞ, po prostu liczyÂłam dzisiaj na trochĂŞ innÂą lekcjĂŞ.
- Ja rĂłwnieÂż – odpowiedziaÂł, po czym westchn¹³, a dziwna atmosfera uleciaÂła z dzielÂącego ich powietrza. - Mam nadziejĂŞ, Âże za tydzieĂą oboje bĂŞdziemy zadowoleni. Nie wiem, czy koledzy ci przekazali, ale jeÂżeli komuÂś nie poszÂło dzisiejsze zadanie – tutaj machn¹³ pliczkiem prac z lekcji – zapraszam w poniedziaÂłek rano. BĂŞdzie mi potrzebna pomoc z mÂłodymi wilczykonami, oczywiÂście o ile wyzdrowiejÂą, a wy moÂżecie podciÂągn¹Ì sobie oceny.

Chwilê póŸniej Aniel opuœci³a Schronisko nie mog¹c zdecydowaÌ siê, czy jest bardziej zawiedziona, czy zadowolona. Od dawna nie pomaga³a Bugsonowi w zajmowaniu siê zwierzêtami. W ostatnich miesi¹cach pod opiekê mê¿czyzny trafia³y jedynie jednostki zbyt chore, jak na anga¿owanie w to uczniów, lub takie, które niemal natychmiast nale¿a³o przetransportowaÌ do innej placówki. Tym razem na horyzoncie poza kolejnym nudnym tygodniem by³o widaÌ jeszcze coœ ciekawego, co nape³nia³o dziewczynê niezbyt du¿¹, ale jednak niezerow¹, dawk¹ ekscytacji. Mo¿e gdyby jedyna drêcz¹c¹ j¹ rzecz¹ by³a tylko nieudana lekcja, Aniel z zapasem optymizmu uda³aby siê na numerologiê, jednak w jej umyœle k³êbi³a siê jeszcze jedna myœl. Niepojête przeczucie, wzbudzaj¹ce uk³ad krwionoœny w niekorzystne dr¿enie. Nie mia³a pewnoœci, sk¹d ono pochodzi. Z wyrzutów sumienia wobec Marii, które drêczy³y j¹ jak nigdy? Z wœciek³oœci na Malcolma? Równie¿ wiêkszej ni¿ kiedykolwiek? Czy mo¿e strachu przed niecodzienn¹ dociekliwoœci¹ pani Mckensi? Albo ze wszystkich tych rzeczy naraz.

Jedna z nich uderzyÂła jÂą juÂż w poÂłowie drogi do zamku.
WyÂłoniÂła siĂŞ zza drzwi wejÂściowych i wypeÂłzÂła na bÂłonia - skÂąpane w zbyt jasnych, jak na tĂŞ porĂŞ roku, promieniach sÂłoĂąca.

Colt wraz z Tani¹ i dwójk¹ Puchonów skierowa³ siê w stronê jeziora. Na nieszczêœcie Aniel, dziewczyna jej wroga by³a jedyn¹ Gryfonk¹ w zasiêgu wzroku, a co wa¿niejsze, opuszcza³a salê opieki nad magicznymi stworzeniami w tym samym czasie, co Mary. Walcz¹c z si³¹ wzajemnego odci¹gania, skierowa³a siê w stronê weso³ej ha³astry i zawo³a³a rudow³os¹ wspó³lokatorkê. Gdy ca³a czwórka spojrza³a w jej stronê, usi³owa³a ignorowaÌ uœmiech Puchona i tr¹canie siê ³okciami w wyraŸnym rozbawieniu.

- WidziaÂłaÂś Mary?
- PoszÂła do biblioteki, mĂłwiÂła coÂś o pracy domowej z mugoloznawstwa – odpowiedziaÂła Tania ze szczerym uÂśmiechem. Aniel rĂłwnie szczerze jej podziĂŞkowaÂła i maÂło brakowaÂło, a bez zbĂŞdnego sÂłowa ruszyÂłaby w stronĂŞ zamku. Jednak kolejnego prowokujÂącego gestu Malcolma nie potrafiÂła znieœÌ. Gdy chÂłopak przyÂłoÂżyÂł dwa palce do brwi, a potem przeczesaÂł je, puszczajÂąc jednoczeÂśnie oczko do k³êbka lwiej wÂściekÂłoÂści, zatrzymaÂła siĂŞ.
- MogĂŞ ciĂŞ poprosiĂŚ na sÂłowo?
- Skoro musisz – odpowiedziaÂł, wskazujÂąc przyjacioÂłom, Âżeby na niego nie czekali. PosÂłusznie odeszli w stronĂŞ jeziora, chociaÂż co jakiÂś czas zerkali, przestraszeni moÂżliwoÂściÂą przegapienia rozrywki.

- Dlaczego to zrobiÂłeÂś?
- SÂłucham? - Puchon wyprostowaÂł siĂŞ i zaczesaÂł ciemny kosmyk za ucho. W jego zdziwieniu zabrakÂło zwykÂłej dla takich sytuacji teatralnoÂści. - Co zrobiÂłem?
- WysadziÂłeÂś mĂłj kocioÂłek. Nikt inny nie zaÂłoÂżyÂł sobie za cel pozbawienie mnie godnoÂści. Nie udawaj, Âże to nie ty.
- Nie zamierzam, bo to najzwyczajniej w œwiecie nie by³em ja. - Uœmiecha³ siê, a po chwili wykrzywi³ usta i cmokn¹³. - Sama siê pozbawiasz godnoœci. Nie umiesz przyznaÌ siê do pora¿ki? Daj spokój! Ka¿demu mog³o siê zdarzyÌ, a char³akom takie rzeczy wybacza siê o wiele ³atwiej...
- Nie mydl mi oczu. Dobrze wiesz, ¿e nie pope³niam takich b³êdów...
- SpĂłjrz lepiej w lustro...
- Nie wysadzam kocioÂłkĂłw, nie mieszam skÂładnikĂłw. Przyznaj, jakiÂś starczy uczeĂą opowiedziaÂł ci historiĂŞ Teddy'ego i postanowiÂłeÂś to powtĂłrzyĂŚ, co?
- Kogo? - ChÂłopak pokrĂŞciÂł gÂłowÂą.
- Nie udawaj, Âże nie wiesz o czym mĂłwiĂŞ. Ale wiedz co innego – wycelowaÂła palcem w jego pierÂś – Âże kiedyÂś ci odpÂłacĂŞ.
- JesteÂś urocza jak siĂŞ pieklisz – w tym momencie twarz dziewczyny rzeczywiÂście przybraÂła koloru demonicznej czerwieni, a Colt nachyliÂł siĂŞ w jej stronĂŞ – tylko pozwĂłl mi wyjaÂśniĂŚ jednÂą rzecz. Nie zbliÂżyÂłem siĂŞ na krok do twojego kocioÂłka. ChĂŞtnie przypisaÂłbym sobie tĂŞ zasÂługĂŞ, ale nie jestem tak zdesperowany, Âżeby szczyciĂŚ siĂŞ czyimiÂś czynami. JeÂżeli ktoÂś rzeczywiÂście wysadziÂł ten kocioÂłek za ciebie, uÂściÂśnij mu ode mnie dÂłoĂą. - PoklepaÂł dziewczynĂŞ po ramieniu, a gdy ta odepchnĂŞÂła jego rĂŞkĂŞ, uÂśmiechn¹³ siĂŞ jeszcze szerzej. - Teraz lepiej pomó¿ swojej koleÂżance w mugoloznawstwie. To chyba jedyna dziedzina, w ktĂłrej coÂś potrafisz.
- PotrafiĂŞ o wiele wiĂŞcej od ciebie – krzyknĂŞÂła w stronĂŞ plecĂłw oddalajÂącego siĂŞ Puchona – i to w prawie kaÂżdej dziedzinie!
- Tak? MoÂże chcesz siĂŞ zmierzyĂŚ? - ZatrzymaÂł siĂŞ i zaÂłoÂżyÂł rĂŞce na piersi, a kilku zaaferowanych uczniĂłw zbliÂżyÂło siĂŞ do ÂźrĂłdÂła haÂłasu. - Podaj tylko datĂŞ i godzinĂŞ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?