Wysoki czarnowÂłosy mĂŞÂżczyzna szedÂł dÂługim korytarzem, by zatrzymaĂŚ siĂŞ przed pomnikiem chimery. StwĂłr rzuciÂł na niego okiem i powiedziaÂł Âłagodnie:
- Podaj hasÂło.
MĂŞÂżczyzna pokrĂŞciÂł nerwowo gÂłowÂą i odrzekÂł:
- Lukrecjowe pa³eczki. - Pos¹g nie poruszy³ siê. - Niech to szlag! Lukrecjowe cukierki. Lukrecjowa fantazja, lukrecjowa ambrozja. Lukrecjowe dropsy. Do diab³a! Lukrecjowe ró¿d¿ki?
Na te s³owa chimera odsunê³a siê i jego oczom ukaza³y siê okrê¿ne schody. Bez zbêdnej zw³oki ruszy³ i pokonuj¹c po dwa, trzy stopnie na raz stan¹³ przed drzwiami prowadz¹cymi do gabinetu dyrektora. Nie zwa¿aj¹c na godzinê, zapuka³ energicznie do drzwi.
- Dumbeldore otwieraj! Natychmiast otwórz mi drz... - urwa³, bo drzwi uchyli³y siê i stan¹³ w nich starzec odziany we wrzosowy szlafrok.
- Doprawdy Severusie, o tej porze... - zacmokaÂł i utkwiÂł w nim spojrzenie.
- Lily nie ¿yje! Czarny Pan przyby³ dziœ w nocy i zabi³ j¹, j¹ i Pottera! - Na twarzy Snape'a malowa³ siê g³êboki ból, którego nie umia³ ukryÌ w tej chwili. - Wyt³umacz mi jak to siê sta³o, ¿e ona nie ¿yje! Przyzna³em ci, ¿e pope³ni³em b³¹d zdradzaj¹c Czarnemu Panu przepowiedniê i obieca³eœ mi, ¿e j¹ ochronisz, a ona dzisiaj umar³a. - Snape zaniós³ siê cichym ³kaniem. Dumbledore wykorzysta³ fakt, ¿e przesta³ mówiÌ i z grobow¹ mini¹ wyczarowa³ patronusa - mieni¹cego siê feniksa, który natychmiast wylecia³ przez górne okno pokoju.
- Severusie, proszĂŞ usiÂądÂź. - PoczekaÂł aÂż mĂŞÂżczyzna zajmie miejsce. - Ja wszystko ci wyjaÂśniĂŞ. Potterowie nie ustanowili mnie swoim StraÂżnikiem Tajemnicy. Ani mnie, ani Syriusza Blacka.
- WiĂŞc kogo? - zapytaÂł nieprzytomnie mĂŞÂżczyzna.
- Wybrali Petera Pettigrew.
- SÂłucham?! - Teraz Severus otworzyÂł oczy szeroko ze zdziwienia, jakby nie mĂłgÂł uwierzyĂŚ w jego sÂłowa. - WiĂŞc to on ich wydaÂł? Ten maÂły plugawy...
- Domyœlam siê teraz, ¿e Peter czeka³ tylko na moment, gdy zaklêcie zwi¹¿e go z tajemnic¹ Potterów by udaÌ siê prosto do Voldemorta.
- Nie obchodzi mnie to! Twoja ochrona zawiodÂła.
- Severusie, oni powierzyli swoje Âżycie nieodpowiedniemu czÂłowiekowi, nic juÂż na to nie poradzĂŞ.
- Jak mo¿esz tak mówiÌ? Jak œmiesz?! Ja... ja kocham Lily. Ona by³a ca³ym moim ¿yciem. Nawet gdy wysz³a za tego Pottera. Ja nadal j¹ kocham, rozumiesz? Obieca³eœ mi, ¿e nic jej siê nie stanie, ¿e j¹ ochronisz przed Czarnym Panem. Odebrano mi tej nocy ostatni¹ iskrê nadziei - ostatnie zdanie Mistrz Eliksirów wykrzycza³ i natychmiast opad³ na krzes³o. Dyrektor przyjrza³ mu siê i zobaczy³ cz³owieka zmêczonego ¿yciem, z którego ulecia³y resztki si³. Severus Snape wygl¹da³ w tym momencie, jakby sam za chwilê mia³ odejœÌ z tego œwiata.
- A jej syn, Harry? - Albus zwrĂłciÂł siĂŞ ponownie ku mĂŞÂżczyÂźnie.
- On przeÂżyÂł - odpowiedziaÂł zdawkowo Snape.
- Severusie! PowinieneÂś mi powiedzieĂŚ o tym od razu. - PopatrzyÂł na niego gniewnie, ale zmieniÂł wyraz twarzy, gdy spojrzaÂł na niego. - OczywiÂście rozumiem TwĂłj Âżal, ale chÂłopiec potrzebuje opieki.
Wsta³ zza biurka i podszed³ do kominka. Nabra³ garœÌ proszku Fiuu, wrzuci³ w kominek i nachyli³ siê wk³adaj¹c g³owê w p³omienie. Nie minê³y dwie minuty i by³ z powrotem w gabinecie.
- PosÂłaÂłem Hagrida - wyjaÂśniÂł, mimo Âże Severus nie zapytaÂł. - UdaÂł siĂŞ wÂłaÂśnie do Doliny Godryka, aby zabraĂŚ stamtÂąd chÂłopca. To oznacza, Âże Voldemort...
- Nie ¿yje - dokoùczy³ za niego Snape. WidaÌ, ¿e by³o z nim ju¿ trochê lepiej, ale nadal by³ œmiertelnie blady. Dumbledore wyczarowa³ kolejnego patronusa, który znikn¹³ w ciemnoœci jeszcze szybciej ni¿ poprzedni.
- Ale on wróci. Kiedyœ wróci i ch³opak bêdzie wtedy w wielkim niebezpieczeùstwie. Musimy siê o niego zatroszczyÌ. - W tej chwili do gabinetu wlecia³ patronus przypominaj¹cy rysia i zaj¹³ uwagê Dumbledore'a, który odbiera³ przekazan¹ wiadomoœÌ. - Ach tak, tak - ponownie zacmoka³.

Snape zdawa³ siê ignorowaÌ jego s³owa. Wpatrywa³ siê w feniksa, stoj¹cego na swojej ¿erdzi, który czyœci³ dziobem swoje pióra. Po chwili zamkn¹³ powieki i zatraci³ siê w swoich myœlach. Przed oczami przelatywa³y mu wspomnienia: on i Lily na placu zabawy przy Spinner's End, Lily bujaj¹ca siê na huœtawce, on i Lily w poci¹gu do Hogwartu, uœmiechaj¹ca siê szeroko Lily, Lily na zajêciach eliksirów siedz¹ca z nim w ³awce, Lily, Lily... Poczu³ bolesne uk³ucie w sercu, wiedz¹c doskonale, ¿e gorycz, która je teraz wype³nia, ju¿ nigdy nie zniknie. Lily, mi³oœÌ jego ¿ycia odesz³a na zawsze. Ju¿ nigdy nie zobaczy jej uœmiechu, jej piêknych, najpiêkniejszych dla niego zielonych oczu i faluj¹cych kasztanowych w³osów. Wydawa³o mu siê, ¿e ktoœ mu wyrwa³ serce z piersi. Tak bardzo dziœ ¿a³owa³ dnia, kiedy pozwoli³ sobie wyryÌ na przedramieniu Mroczny Znak. Przeklina³ chwilê, w której zapragn¹³ zostaÌ Œmiercio¿erc¹. "By³em takim g³upcem", pomyœla³, a po jego twarzy pociek³y kolejne gorzkie ³zy. Czu³ bezsilnoœÌ, wielk¹, obezw³adniaj¹c¹ bezsilnoœÌ, gdy¿ wiedzia³, ¿e nic nie przywróci jej ¿ycia.
- Severusie - s³owa starca wydar³y go z letargu - wiem, ¿e j¹ kocha³eœ. Dlatego potrzebna mi jest teraz twoja pomoc. Pos³uchaj mnie uwa¿nie. Zarêczê za ciebie przed Wizengamotem i zostaniesz oczyszczony z zarzutów œmiercio¿erstwa. Musisz mi za to przyrzec, ¿e bêdziesz chroni³ Harry'ego. Bêdziesz go chroni³ zawsze. Ofiara Lily nie mo¿e pójœÌ na marne.
Snape pomimo otĂŞpienia wiedziaÂł, Âże dyrektor proponuje mu magiczny kontrakt. OczywiÂście zamierzaÂł siĂŞ zgodziĂŚ, kochaÂł Lily, ale wiedziaÂł jedno i zamierzaÂł to powiedzieĂŚ gÂłoÂśno.
- Nikt nie moÂże siĂŞ dowiedzieĂŚ. Nikt. Nikt nie moÂże wiedzieĂŚ, Âże jÂą kocham i Âże chroniĂŞ syna Jamesa Pottera.
- WiĂŞc mam ukryĂŚ przed Âświatem to, co bĂŞdzie w tobie najlepsze? - upewniÂł siĂŞ Dumbledore.
- Nikt.
- Dobrze. - Podali sobie rĂŞce. - IdÂź do swoich komnat i zaÂżyj odpoczynku Severusie. Dobranoc.
Mê¿czyzna kiwn¹³ tylko g³ow¹ i odwróci³ siê ku drzwiom, ale zatoczy³ siê na stolik. Albus podszed³ do niego i chwyci³ go pod rêkê. Rzuci³ garœÌ proszku Fiuu w kominek, mrukn¹³ "gabinet w lochach" i wszed³ w p³omienie, prowadz¹c nauczyciela. Bêd¹c w jego komnacie pozostawi³ go na ³ó¿ku i odszed³. Dyrektorowi wydawa³o siê, ¿e natychmiast zasn¹³, ale kiedy wyszed³, Snape wyci¹gn¹³ dr¿¹c¹ rêk¹ z szafki nocnej ruchome zdjêcie. Na fotografii pojawi³a siê kobieta trzymaj¹ca w rêkach ma³ego, zaledwie kilkumiesiêcznego ch³opca. Uœmiecha³a siê do niego i ca³owa³a dziecko w czó³ko. Pod zdjêciem widnia³ podpis:
Lily & Harry, 30.01.1981
"ChÂłopiec ma jej oczy" uÂświadomiÂł sobie i zaÂłkaÂł w poduszkĂŞ.
- Lily wybacz mi, ¿e ciê zawiod³em - powtarza³ to zdanie jak mantrê zanim zasn¹³.