Wysoki czarnowÂłosy mĂŞÂżczyzna szedÂł dÂługim korytarzem, by zatrzymaĂŚ siĂŞ przed pomnikiem chimery. StwĂłr otworzyÂł leniwie jedno oko i oczekiwaÂł na wypowiedziane przez mĂŞÂżczyznĂŞ sÂłowa:
- Cytrynowe dropsy - powiedzia³ i przewróci³ oczami. "Has³a wymyœlane przez dyrektora s¹ co najmniej œmieszne", pomyœla³. Pokona³ zakrêcone schody i zapuka³ do drzwi gabinetu. Us³ysza³ ciche, st³umione "proszê" i nacisn¹³ klamkê. Kiedy drzwi siê otworzy³y, natychmiast poczu³ s³odki aromat, który wype³nia³ pokój dyrektora, a wydobywa³ siê z du¿ego glinianego kubka, który sta³ na jego biurku.
- Severusie... Karmelowej kawy? Jest wyborna.
- Och doprawdy, przecieÂż nie wezwaÂłeÂś mnie tutaj, abyÂśmy wypili razem kawĂŞ.
- Masz absolutnÂą racjĂŞ, chociaÂż moÂże powinienem to robiĂŚ z moimi nauczycielami, aby nie bali siĂŞ rozmĂłw ze mnÂą.
- Ja siĂŞ nie... - broniÂł siĂŞ mĂŞÂżczyzna, ale Dumbledore uniĂłsÂł dÂłoĂą, by go powstrzymaĂŚ i wskazaÂł mu miejsce przed sobÂą. Severus Snape ostroÂżnie usiadÂł na wskazanym fotelu i spojrzaÂł przenikliwie na swojego pracodawcĂŞ.
- A wiĂŞc chcesz rozmawiaĂŚ o...
- OczywiÂście o Harrym.
- O Harrym - powtĂłrzyÂł mĂŞÂżczyzna, aby zyskaĂŚ na czasie. - Dumbledore, bĂŞdĂŞ z tobÂą szczery. Nie podoba mi siĂŞ sytuacja w ktĂłrej mnie postawiÂłeÂś.
- Jednak zgodziÂłeÂś siĂŞ adoptowaĂŚ Harry'ego.
- Wymusi³eœ na mnie zgodê. - Snape zerwa³ siê z krzes³a niebezpiecznie dysz¹c. Jego wybuch nie zdziwi³ dyrektora i ten zacz¹³ go uspokajaÌ:
- Severusie, nerwy s¹ tu niewskazane, proszê usi¹dŸ i przejdŸmy do szczegó³ów.
- Zawsze masz wobec ludzi jakiœ interes - burkn¹³ nauczyciel eliksirów.
- To nie kwestia interesów, ³¹czê potrzeby z mo¿liwoœciami ró¿nych ludzi, pomagaj¹c im.
- Umiesz wszystko bardzo Âładnie ubraĂŚ w sÂłowa, Albusie.
W gabinecie zapad³o milczenie i Dumbledore ocenia³, czy mo¿e przejœÌ ju¿ do konkretów, czy wzburzenie jego goœcia ju¿ minê³o. Snape zdawa³ siê skupiÌ na s³owach, które przed chwil¹ pad³y. Na jego twarzy nie malowa³y siê ¿adne emocje, jakby oczyszcza³ swój umys³.
- WiĂŞc powiedz mi Severusie, jak radzisz sobie z rolÂą nauczyciela i ojca jednoczeÂśnie?
To zdanie ponownie wzburzyÂło mĂŞÂżczyznĂŞ.
- Nie nazywaj mnie tak! Jestem tylko opiekunem, a jego ojciec przewraca siĂŞ teraz w grobie. - WykrzywiÂł twarz, jakby przypomniaÂł sobie coÂś nieprzyjemnego. - Och, Dumbledore! Teraz zdajĂŞ sobie sprawĂŞ, Âże to byÂła pochopna decyzja. MogÂłeÂś poprosiĂŚ ktĂłregokolwiek nauczyciela. Ba! MogÂłeÂś go sam adoptowaĂŚ! Ale uparÂłeÂś siĂŞ na mnie... - MĂŞÂżczyzna umilkÂł i odwrĂłciÂł twarz. NiezrĂŞczna cisza gĂŞstniaÂła w powietrzu. Mistrz EliksirĂłw nie wierzyÂł, Âże daÂł siĂŞ na to wszystko namĂłwiĂŚ. On, najwiĂŞkszy wrĂłg Jamesa Potter, ojcem jego syna. W jak fatalnej sytuacji nie znajdowaÂłby siĂŞ ten chÂłopak, nie powinno mieĂŚ to dla niego Âżadnego znaczenia. A przynajmniej tak uwaÂżaÂł.
- Severusie, powierzyÂłem opiekĂŞ nad Harrym tobie nie ze wzglĂŞdu na twoje urazy wobec jego zmarÂłego ojca, ale przez wzglÂąd na uczucie, jakim darzyÂłeÂś jego matkĂŞ. MyÂślaÂłem, Âże jesteÂś tego Âświadom. PamiĂŞtaj, Âże jeÂżeli ofiara Lily ma chroniĂŚ chÂłopca, to musi on znajdowaĂŚ siĂŞ przy czÂłonku rodziny Lily poprzez wiĂŞzi krwi.
- Nie wiem, czy zauwa¿y³eœ Dumbledore, ale ja nie jestem cz³onkiem rodziny Lily. Nie rozumiem, dlaczego wiêc to ja musia³em podj¹Ì siê tej adopcji.
- To bardzo interesujÂące, dlaczego tak siĂŞ staÂło.
- Na Merlina, Albusie, powiedz mi wreszcie o co tutaj chodzi. Ja nie uciekam zdawkowo od odpowiedzi i nie ignorujê twoich próœb o najdziwniejsze mikstury. Dlaczego ochrona Harry'ego nadal dzia³a?
- Przez wzglÂąd na uczucie...
- Sam przed chwilÂą powiedziaÂłeÂś, Âże to uczucie, ktĂłrym darzyÂłem Lily, to czas przeszÂły - przerwaÂł mu surowo Snape.
- Dochodzimy do sedna. Kiedy rozmawialiÂśmy kilka dni temu, gdy przyprowadziÂłem chÂłopca do Hogwartu z pustego juÂż domu na Privet Drive nie przyznaÂłeÂś mi, Âże nadal jÂą kochasz.
- Ja... Nie... Albusie, posuwasz siê za daleko. - Snape oponowa³, ale na jego twarzy po razu pierwszy od wejœcia pojawi³y siê emocje. Nauczyciel nie spodziewa³ siê, ¿e dyrektorowi uda³o siê odkryÌ, ¿e uczucie, które nosi³ kiedyœ w sercu, nadal jest ¿ywe, ¿e nosi je nadal, tylko ukryte g³êbiej.
- Severusie, to rzecz ludzka kochaĂŚ. Nie musisz ukrywaĂŚ przede mnÂą, Âże jÂą kochasz. ÂŚmiem twierdziĂŚ, Âże nikt oprĂłcz mnie o tym nie wie. Mam teÂż nadziejĂŞ, Âże ty nadal darzysz mnie swoim zaufaniem, wiĂŞc nie obawiaj siĂŞ.
- Jak to siĂŞ ma do dziecka?
- Okazuje siê, ¿e tak d³ugo jak kochasz Lily, jesteœ tarcz¹ ochronn¹ dla niego. Twoja mi³oœÌ do kobiety, która przez swoj¹ mi³oœÌ poœwiêci³a swoje ¿ycie, by chroniÌ syna, okazuje siê silnym bodŸcem do podtrzymania jej ofiary. Myœlê te¿, ¿e opiera siê to na poczuciu winy za b³¹d, który pope³ni³eœ w przesz³oœci... Ale to jest ju¿ tylko mój domys³, nie rozprawiajmy o nim. Czy Harry pyta³ o wujostwo?
- Tak, pyta³ kiedy wróci do domu. Naprawdê trzymano go tam w komórce pod schodami? To prawda, co opowiada? Czy to tylko sk³onnoœÌ do naginania rzeczywistoœci odziedziczona po ojcu?
Dumbledore spojrzaÂł na niego uwaÂżnie, jakby zastanawiaÂł siĂŞ, czy zapomni kiedyÂś o zadrach z przeszÂłoÂści.
- To prawda. Niemniej jednak musiaÂł trafiĂŚ do Petunii, gdyÂż byÂła siostrÂą jego matki. PowiedziaÂłeÂś mu co siĂŞ z nimi staÂło?
- PowiedziaÂłem, Âże zginĂŞli w wypadku samochodowym.
Albus zaÂśmiaÂł siĂŞ i natychmiast siĂŞ zmieszaÂł wiedzÂąc, Âże to nieodpowiednia chwila na Âżarty.
- Doprawdy, wiĂŞc nakarmiÂłeÂś go kÂłamstwem, ktĂłre sami wymyÂślili, by wyjaÂśniĂŚ co siĂŞ staÂło z jego rodzicami? MyÂślaÂłem, Âże brzydzisz siĂŞ takimi zagrywkami. - PokrĂŞciÂł gÂłowÂą z udawanym niedowierzaniem i zacmokaÂł.
- PrzecieÂż nie wiem jeszcze jak zginĂŞli. Trzymasz przede mnÂą tyle tajemnic i dziwisz siĂŞ, Âże muszĂŞ improwizowaĂŚ. - Nagle doznaÂł olÂśnienia. - ChÂłopiec myÂśli, Âże jego rodzice zginĂŞli w wypadku samochodowym?
- Obawiam siê, ¿e tak. Nie mog³em wyjaœniÌ mu przyczyn œmierci Dursleyów, poniewa¿ w chwili, gdy go zabiera³em, nie by³em do koùca pewien, co siê wydarzy³o. Teraz, z informacji które otrzyma³em od Kingsley'a wiem, ¿e mo¿na to uznaÌ za wypadek samochodowy. O ile oczywiœcie jest siê mugolem. Jedno, co musisz wiedzieÌ o Vernonie Dursleyu to to, ¿e musia³ mieÌ wszystko co najlepsze. I wyj¹tkiem nie by³ jego mugolski œrodek transportu. A dziwnym trafem ten samo... samochód odmówi³ mu pos³uszeùstwa przy hamowaniu zaledwie kilka dni po zakupie i niestety ich podró¿ skoùczy³a siê tragicznie. Nie bêdê wchodziÌ w szczegó³y. T¹ spraw¹ zajmuj¹ siê aurorzy. Ja chcia³em zatroszczyÌ siê przede wszystkim o Harry'ego.
- Rozumiem - powiedzia³ zdawkowo Snape. - Nadal jednak nie podoba mi siê, ¿e mn¹ manipulujesz. Nie obiecujê ci, ¿e bêdê dobrym opiekunem dla niego, ale postaram siê. Jak ju¿ ustaliliœmy, ca³¹ moj¹ mi³oœÌ przela³em na jego matkê. Czy mogê wróciÌ do siebie? Madame Pomfrey powinna wróciÌ ju¿ do skrzyd³a szpitalnego, a ja chcia³bym, by Potter po³o¿y³ siê ju¿ do ³ó¿ka.
- Przemawiasz jak odpowiedzialny ojciec. - Dyrektor wyÂłapaÂł jego ÂłypiÂący wzrok. - DziĂŞkujĂŞ za rozmowĂŞ, Severusie. Dobranoc.
- Dobranoc dyrektorze.
Snape wsta³ i bez zw³oki wyszed³ z gabinetu. Ca³a drogê do lochów myœla³ intensywnie nad sytuacj¹, w której siê znalaz³. Kiedy cztery dni temu po za³atwieniu wszystkich formalnoœci, na których szybkoœÌ na pewno mia³a wp³yw sakiewka pe³na z³ota ze skarbca Dumbledore'a, przyprowadzi³ mu do komnat Harry'ego, nauczyciel nie wiedzia³, co ma robiÌ. Nastêpnego dnia w niedzielê nie mia³ zajêÌ z uczniami, wiêc poœwiêci³ ca³y dzieù, aby poznaÌ swojego nowego lokatora. M³ody Potter by³ bystrym, choÌ nieco skrytym dzieckiem. Bardzo spokojnie przyj¹³ fakt, ¿e jest czarodziejem (tu Snape mia³ w¹tpliwoœÌ, czy w ogóle go zrozumia³) i z zaciekawieniem przygl¹da³ siê wszystkim magicznym przedmiotom, które znajdowa³y siê w jego komnatach. Mistrz Eliksirów nie móg³ oprzeÌ siê wra¿eniu, ¿e ju¿ kiedyœ widzia³ ten wzrok. Nie mia³ w¹tpliwoœci, ¿e tak samo patrzy³a na niego Lily, kiedy 19 lat temu opowiada³ jej o czarodziejskim œwiecie i Hogwarcie.