Uczta halloweenowa mia³a siê rozpocz¹Ì ju¿ za kilka chwil. Wielka Sala prezentowa³a siê fantastycznie w blasku tysiêcy ¿ó³tych œwiec. Na sto³ach domów sta³y wielkie dymi¹ce dynie prezentuj¹ce rozmaite - przezabawne lub strasz¹ce miny i Severus da³by sobie rêkê uci¹Ì, ¿e Filiusa po raz kolejny ponios³a fantazja. "Doprawdy... I pomyœleÌ, ¿e wszystko tylko po to, ¿eby zaimponowaÌ pierwszorocznym", pomyœla³ zdegustowany. Doskonale pamiêta³ swój pierwszy rok w Hogwarcie i tak siê z³o¿y³o, ¿e Flitwick by³ pierwszym nauczycielem, którego pozna³, gdy¿ prowadzi³ ich pierwsze zajêcia. Siedzia³ wtedy w ³awce z Lily. Odepchn¹³ t¹ myœl jak najszybciej, bo natychmiast przypomnia³ sobie jak zaledwie dwa miesi¹ce póŸniej w³aœnie w czasie Nocy Duchów mia³ niebywa³¹ nieprzyjemnoœÌ obserwowania swojej przyjació³ki weso³o paplaj¹cej z Jamesem Potterem przy stole Gryffindoru. Bariery Domów nie by³ w stanie przeskoczyÌ. Potrz¹sn¹³ g³ow¹ i spojrza³ na Harry'ego, który siedzia³ obok niego i z zaciekawieniem przygl¹da³ siê ma³ej dyni, z której otworów wylatywa³a czerwona para. Ch³opiec próbowa³ j¹ z³apaÌ i Snape by³ pewien, ¿e za chwilê str¹ci swój puchar z sokiem dyniowym, wiêc intensywniej utkwi³ w nim swój wzrok pe³en dezaprobaty. Harry natychmiast to wyczu³ i przesta³ siê bawiÌ. Przy nowym opiekunie, jakim by³ profesor Snape, bardzo szybko nauczy³ siê, ¿e o ile bêdzie grzeczny i bêdzie s³ucha³ poleceù to nie spotka go nic z³ego. Nikt nie zamknie go w komórce pod schodami ani nie zabroni mu jedzenia. Mistrz Eliksirów by³ szczerze zdumiony, kiedy wys³ucha³ tego, jak mugole traktowali ma³ego w domu na Privet Drive i z wra¿enia zbi³ swój ulubiony puchar. Oczywiœcie wiedzia³, ¿e mugole nie maj¹ za grosz szacunku do czarodziei, ale nie s¹dzi³, ¿e Petunia oka¿e siê byÌ zupe³nie bez serca wobec swojego siostrzeùca.
Dumbledore powsta³ i na sali zapad³a cisza. Wszystkie g³owy zwróci³y siê ku niemu i uczniowie w skupieniu oczekiwali wznios³ych s³ów, ale Severus wiedzia³, ¿e Albus nie przepuœci okazji do po¿artowania.
- Moi drodzy, wiêksi i mali, mili i cali. Dopóki mo¿ecie, to wsuwajcie. Smacznego! - zawo³a³ i wystrzeli³ ró¿d¿k¹ pomaraùczowe iskry, które rozlecia³y siê po Wielkiej Sali wywo³uj¹c pisk i najmniejszych. Harry o ma³o nie spad³ z krzes³a.
- Potter, natychmiast usiÂądÂź - wycedziÂł Snape i zauwaÂżyÂł, Âże niestety jego sÂłowa nie umknĂŞÂły Minerwie. Nauczycielka zmarszczyÂła brwi i skierowaÂła swoje spojrzenie na Harry'ego, ktĂłry siĂŞgaÂł wÂłaÂśnie po gofry z dyniowÂą konfiturÂą.
- Severusie, jestem pewna, Âże Harry jest po prostu oszoÂłomiony tym co siĂŞ dzieje w Hogwarcie. Jest tutaj zaledwie miesiÂąc.
- DziĂŞkujĂŞ Minerwo, jestem Âświadom tego jak dÂługo opiekujĂŞ siĂŞ chÂłopcem, ale pozwĂłl, Âże to ja zadecydujĂŞ o metodach wychowania.
- Nie b¹dŸ taki powa¿ny. Przecie¿ wiesz, ¿e ka¿demu z nas bliskie jest dobro Harry'ego. Och naprawdê, jest taki podobny do Jamesa... - urwa³a widz¹c z³oœÌ na twarzy Snape'a. No tak, przypominanie mu, ¿e dziecko, którym siê opiekuje jest podobne do jego najwiêkszego wroga nie by³o zbyt rozs¹dne. McGonagall obróci³a siê w stronê Dumbledore'a i zaczê³a rozprawiaÌ na temat zniszczeù, które dzisiejszego poranka wyrz¹dzi³ w jej klasie Irytek.
Severus zwróci³ siê ponownie ku ch³opcu i po raz kolejny przekl¹³ w duchu dzieù, w którym zgodzi³ siê na przygarniêcie Pottera. Dzieciak mia³ aktualnie na twarzy dyniowe smugi siêgaj¹ce czo³a. Snape nie wierzy³, ¿e taki efekt da siê osi¹gn¹Ì po prostu jedz¹c. Rozejrza³ siê niepewnie, siêgn¹³ po swoj¹ serwetê (ta nale¿¹ca do Harry'ego by³a pe³na okruchów) i szybko wytar³ mu buziê. Harry cicho podziêkowa³ i zamaszystym ruchem siêgn¹³ po swój puchar. To by³a zaledwie sekunda i jego zawartoœÌ znalaz³a siê na szacie jego opiekuna. Przy stole prezydialnym zapanowa³a cisza i wszyscy nauczyciele utkwili wzrok w nauczycielu eliksirów, ale ten jednym machniêciem ró¿d¿ki doprowadzi³ szatê oraz stó³ wokó³ Pottera do porz¹dku i wróci³ w milczeniu do swojego ananasowego puddingu. Chyba nikt nie uwierzy³ w spokój Snape'a, ale Minerwa i Filius, którzy siedzieli najbli¿ej nadal przecierali oczy ze zdziwienia jeszcze przez kilka minut. Tak dziwnej Nocy Duchów nie prze¿yli od dawna. Mistrz Eliksirów nie odzywa³ siê ju¿ wiêcej i nie do koùca wiedzieli, czy to kwestia tego, ¿e Harry nie sprawia³ ju¿ ¿adnych k³opotów, czy po prostu ktoœ go podmieni³. Nie wiedzieli jednak, ¿e Snape w g³êbi duszy by³ wœciek³y. Jego wœciek³oœÌ mo¿na by³o zmierzyÌ, a ta miara wynosi³a tyle ile najg³êbszy tunel w podziemiach Gringotta. Nie rozumia³, jak dziecko mo¿e absorbowaÌ sob¹ tyle uwagi. Jak mo¿e sprawiaÌ tyle k³opotów. To fakt, ¿e przez ten miesi¹c nauczy³ siê jakoœ z nim funkcjonowaÌ w swoich lochach nie oznacza³, ¿e ju¿ nic go nie zdziwi. Pierwsze dni by³y bez w¹tpienia najgorsze, bo ch³opak o wszystko go pyta³. Kiedy dowiedzia³ siê, ¿e bêdzie spêdza³ dni pod opiek¹ skrzata domowego, a póŸniej rzeczony skrzat - Norby - deportowa³ siê przed nim, ze strachu o ma³o co siê nie zesika³. Ten widok wydawa³ siê bardzo zabawny Snape'owi, dopóki nie zrozumia³, ¿e to jego w³asny dywan by na tym ucierpia³. Z cierpliwoœci¹ t³umaczy³ Potterowi, ¿e skrzat bêdzie go pilnowa³, aby nic mu siê nie sta³o i w razie potrzeby zamówi dla niego posi³ek. Okaza³o siê, ¿e szok dziecka szybko zmieni³ siê w wielk¹ radoœÌ i kiedy nauczyciel wraca³ po zajêciach mia³ wra¿enie, ¿e Norby s³ania³ siê na nogach. Dopóki jednak nie odnotowywa³ strat w swoich pomieszczeniach by³ z takiego rozwi¹zania zadowolony. M³ody czarodziej wykaza³ tak¿e oznaki dojrzewania magicznego. Zdarza³y mu siê sytuacje, w których nadyma³ ze zdenerwowania przypadkowe przedmioty, ale Snape nie mia³ okazji byÌ tego œwiadkiem - przy nim Harry by³ niezwykle opanowany. Norby by³ jednak zobowi¹zany do z³o¿enia raportu z ka¿dego dnia spêdzonego z ch³opcem, przy czym mia³ pojawiaÌ siê w komnatach Snape'a dopiero po zaœniêciu ch³opca. M³ody Potter mia³ dopiero 9 lat i jego opiekun zdawa³ sobie sprawê, ¿e do tej pory jego magia by³a t³umiona przez œrodowisko, w którym dorasta³. Co oznacza³o nie mniej, nie wiêcej ni¿ to, ¿e magia ch³opca dopiero raczkuje.

Tego wieczoru po powrocie do lochów Harry zdawa³ siê byÌ bardziej zdenerwowany ni¿ zwykle. Z lêkiem zerka³ na Snape'a, jakby obawia³ siê, ¿e jego opiekun bêdzie chcia³ go ukaraÌ za wypadek z pucharem. Severus westchn¹³. Zwykle mia³ do czynienia z dzieÌmi, które mimo ¿e dokazywa³y równie czêsto co Potter, to jednak nigdy nie zdawa³y sobie sprawy z mo¿liwych konsekwencji. Tym ró¿ni³ siê jego podopieczny i Mistrz Eliksirów chyba jeszcze siê do tego nie przyzwyczai³. Za kilka dni mia³ stawiÌ siê w Departamencie Magicznych Adopcji, aby dope³niÌ wszystkich formalnoœci. O ile nie mia³ ju¿ nic przeciwko przygarniêciu ch³opca (przynajmniej wewnêtrznie) to wci¹¿ rozmyœla³, czy ch³opiec powinien nosiÌ jego nazwisko. Przy czym, czy tego chcia³ czy nie, najbardziej za przekazaniem m³odemu Potterowi swojego nazwiska przemawia³ fakt, ¿e wtedy syn Lily nosi³by jego nazwisko. Syn Lily sta³by siê jego synem. To powodowa³o w nim iskrê triumfu nad znienawidzonym Jamesem. "Widzisz g³upcze, stanê siê ojcem twojego syna", rozmyœla³ rozkoszuj¹c siê Ognist¹ Whisky. Z drugiej jednak strony, gdy wymawia³ now¹ godnoœÌ syna - Harry James Snape - to czu³, ¿e coœ nie gra. Zmiesza³ siê, gdy uœwiadomi³ sobie, ¿e pomyœla³ o Harrym jako o swoim synu.
"Harry Severus Snape... Tak brzmi wyj¹tkowo dumnie", pomyœla³ i usn¹³ w swoim ulubionym fotelu.