Severus Snape nieruchomo le¿a³ na swoim ³o¿u. Gdyby ktokolwiek wszed³by teraz do jego sypialni pomyœla³by, ¿e œpi, choÌ by³aby to najbardziej niedorzeczna rzecz jaka przydarzy³a siê w jego ¿yciu - ktokolwiek wchodz¹cy do jego sypialni. Mia³ lekko przymkniête oczy, a jego powieki niepokoj¹co drga³y. Wygl¹da³ na cz³owieka udrêczonego smutnym, wrêcz niepokoj¹co z³ym snem. A jednak nie spa³, a jego myœli b³¹dz¹ce po umyœle szaleùczo powodowa³y, ¿e czu³ siê wycieùczony. I jeszcze nie móg³ tej nocy zasn¹Ì. Wydawa³o siê, ¿e czuwa³ ca³¹ noc. Ale w³aœciwie, z jakiego powodu?

Poprzedniego dnia z samego rana uda³ siê z Albusem Dumbledore'em do Ministerstwa Magii, gdzie by³ umówiony na spotkanie z Ameli¹ Bones. Pe³ni³a stanowisko Dyrektora Departamentu Przestrzegania Praw Czarodziejów i Snape by³ nawet zdziwiony, ¿e to w³aœnie ona przeprowadza proces adopcyjny. By³ przekonany, ¿e do takich spraw s¹ zatrudniani w Ministerstwie przeszkoleni magowie, ale póŸniej zda³ sobie sprawê, ¿e wybór Amelii na œwiadka ze strony urzêdu nie by³ przypadkowy. Albus mia³ z ni¹ œwietny kontakt ju¿ w czasach jej nauki w Hogwarcie, wiêc wykorzysta³ ten fakt. Poniewa¿ Amelia odwiedzi³a go kilka dni wczeœniej i przeprowadzi³a ostatni¹ rozmowê z Harrym, Severus nie musia³ zabieraÌ go do Wydzia³u Ochrony Rodziny i Magicznych Adopcji. Nie myœla³ o tym czy to dobrze, czy Ÿle. W tamtej chwili by³o mu to obojêtne. Chcia³ mieÌ formalnoœci za sob¹, bo nic nowego nie wnosi³y. Minê³o ju¿ pó³torej miesi¹ca podczas którego w jego lochach trzy razy pojawia³a siê Amelia. Pierwszy raz kilka dni po tym, jak Harry trafi³ do Hogwartu. Nie wiedzia³ kto by³ bardziej sko³owany - on czy ona. Chyba nie potrafi³a sobie wyobraziÌ Severusa w roli ojca. Nie wini³ jej za to, bo sam prêdzej posmarowa³by siê rop¹ z czyrakobulwy ni¿ adoptowa³ tego ch³opca, ale jak widaÌ Dumbledore potrafi czyni cuda. Kolejna wizyta po oko³o trzech tygodniach sprowadzi³a do jego progu Ameliê oraz magomedyka. Mia³ on zbadaÌ stan Harry'ego i oceniÌ na tej podstawie, czy Snape dobrze nim siê opiekuje. Mistrz Eliksirów z ironicznym uœmiechem obserwowa³ poczynania uzdrowiciela mierz¹cego ch³opca i zadaj¹cego mu lawinê pytaù. Mag wygl¹da³ na cz³owieka, który za wszelk¹ cenê chcia³ siê do czegoœ przyczepiÌ i chyba z tego powodu zabra³a go ze sob¹ Bones. Poniewa¿ jednak nic nie znalaz³, podpisa³ magiczny protokó³ i wrêczy³ go na rêce dyrektorki. Wtedy na jej twarzy namalowa³ siê wyraz ulgi i Snape nie móg³ uwierzyÌ w to, ¿e ona ca³y czas martwi³a siê, ¿e on Ÿle siê nim opiekuje. B¹dŸ co b¹dŸ gdy ju¿ siê za coœ zabra³, to robi³ to porz¹dnie. Nie zamierza³ w ¿adnym wypadku zaniedbywaÌ ch³opca. Kobieta serdecznie ich po¿egna³a i przypomnia³a, ¿e nastêpna wizyta odbêdzie siê za równe dwa tygodnie. Wtedy porozmawia sam na sam z Harrym, a po kilku dniach Snape otrzyma decyzjê i zostanie zaproszony na podpisanie aktu. Do tej wizyty Severus czu³ siê swobodnie, wiêc uczucie oczekiwania, które siê pojawi³o w jego umyœle by³o niepokoj¹ce. Zastanawia³ siê co siê w nim zmieni³o, ¿e nagle zacz¹³ siê przejmowaÌ tym, czy Harry z nim zostanie. Ka¿dego ranka w jego g³owie eksplodowa³o milion w¹tpliwoœci. Czy bêdê dobrym opiekunem? Czy bêdê przez ca³e ¿ycie widzia³ w nim Pottera? Czy musi mieÌ oczy Lily? Co Dumbledore sobie myœla³ umieszczaj¹c go u mnie? Mo¿e zwariowa³? A mo¿e ja zwariowa³em?

I ten poranek by³ w³aœnie taki sam. Severus uniós³ siê lekko i rozejrza³ po pokoju. Na przeciwko ³ó¿ka na biurku le¿a³ zwiniêty pergamin. Przeci¹gn¹³ siê powolnie, na³o¿y³ na siebie szlafrok i podszed³ do dokumentu*, aby ponownie go przeczytaÌ.

Mê¿czyzna od³o¿y³ akt na biurko i skierowa³ siê do w¹skiego, ale wysokiego rega³u. Wyci¹gn¹³ stamt¹d jasnozielon¹ kopertê. Ponownie usiad³ na ³ó¿ku, ¿eby przeczytaÌ raz jeszcze list znajduj¹cy siê w œrodku.

Swansea, 2.11.1989 r.

Szanowny Profesorze Snape,
z ogromn¹ radoœci¹ informujê, i¿ Paùska próbka eliksiru leczniczego na smocz¹ ospê zdoby³a najwy¿sz¹ notê wœród stu czterdziestu zg³oszeù do naszego konkursu. Oznacza to oczywiœcie, ¿e zosta³ Pan zaproszony do wst¹pienia w szeregi Akademii Zio³olecznictwa. Szczegó³owe informacje nt. proponowanego magicznego kontraktu znajdzie Pan na kolejnych stronach.
Spodziewam siê spotkaÌ z Panem trzynastego listopada bie¿¹cego roku o godz. 12:00 w Sali Kongresowej Akademii.
Z najwiĂŞkszym szacunkiem,

Markus Blane
Dyrektor Akademii ZioÂłolecznictwa

Severus nag³ym ruchem zmi¹³ list i schowa³ pod poduszkê. "Widzisz Dumbledore, zmarnowa³em szansê swojego ¿ycia dla tego dzieciaka" zd¹¿y³ pomyœleÌ i us³ysza³ pukanie. Oczywiœcie móg³ siê myliÌ, ale odda³by ca³a swoj¹ kolekcjê smoczych ³usek za to, ¿e za drzwiami sta³ jeden z jego ulubionych dyrektorów i wcale nie mia³ na myœli Blane'a. Ciaœniej zawin¹³ szlafrok i przechodz¹c przez korytarz zerkn¹³ do komnaty Harry'ego by sprawdziÌ, czy wszystko w porz¹dku. "Robiê siê ckliwy" uprzytomni³ sobie i wyszed³ do salonu by otworzyÌ drzwi nag³emu goœciowi.
- Czemu zawdziĂŞczam twojÂą wizytĂŞ Albusie? - zapytaÂł go zamiast dzieĂą dobry i wskazaÂł mu miejsce na fotelu przy stoliku do kawy. Za chwilĂŞ pojawiÂły siĂŞ tam dwie filiÂżanki parujÂącego napoju.
- DoszÂły mnie sÂłuchy, Âże chcesz wyjechaĂŚ do Walii, Severusie. - Starzec utkwiÂł swoje spojrzenie w nauczycielu eliksirĂłw. Ten zacmokaÂł ze zniecierpliwieniem.
- Doprawdy, nic ci nie umknie. Owszem, dostaÂłem od nich propozycjĂŞ. MĂłj eliksir na smoczÂą ospĂŞ zrobiÂł furorĂŞ, skromnie mĂłwiÂąc - zakoĂączyÂł z typowym dla siebie uÂśmiechem.
- A Harry? - dopyta³ siê doœÌ bojowo Dumbledore.
- Nie byÂł moim synem, gdy zgÂłaszaÂłem siĂŞ do konkursu - Snape postanowiÂł zagraĂŚ w tĂŞ grĂŞ z Albusem - ale teraz nim jest i oczywiÂście zabiorĂŞ go ze sobÂą.
Albus nie odezwaÂł siĂŞ, gdy usÂłyszaÂł jak Snape nazywa Harry'ego swoim synem. Nie spodziewaÂł siĂŞ, Âże mĂŞÂżczyzna tak szybko zaakceptuje ojcostwo. ObserwowaÂł go kaÂżdego dnia i mĂłgÂł przyznaĂŚ, Âże faktycznie zÂłagodniaÂł, ale i tak stwarzaÂł pozory groÂźnego nauczyciela. To byÂło wyjÂątkowe. Chwilowo postanowiÂł zmieniĂŚ temat.
- Czy Harry pytaÂł o wujostwo?
- Mam wra¿enie, ¿e wypar³ ich z pamiêci i wcale mu siê nie dziwie - zerkn¹³ na swojego goœcia sugestywnie.
- A o rodzicĂłw?
- Opowiadam mu o Lily, chociaÂż to dla mnie bolesne.
- A o Jamesie?
- Chyba nie jestem na to gotowy - burkn¹³ i siêgn¹³ po fili¿ankê.
- To jego ojciec, Severusie.
- Wiêc kim ja jestem? - zada³ to pytanie z tak¹ si³¹ niewerbaln¹, ¿e wyla³ kawê na dywan. Jedno machniêcie ró¿d¿ki i by³o po wszystkim. Przy Harrym przypomnia³ sobie wszystkie zaklêcia czyszcz¹ce. Jednak poczu³ siê ura¿ony. "Tym oto jestem - marionetk¹ w rêkach starego szaleùca." By³o to wyj¹tkowo nieprzyjemne i Snape mia³ ochotê wykrzyczeÌ w twarz Albusowi, ¿e ani on, ani Harry nie s¹ od niego zale¿ni. Maj¹ siebie. Spêdzili razem pó³tora miesi¹ca i smutek po Lily zel¿a³. Dumbledore odstawi³ pust¹ fili¿ankê.
- ChÂłopiec wydaje siĂŞ bardzo inteligentny.
- Szukasz w nim Jamesa? - odgryzÂł siĂŞ z przekÂąsem Snape.
- Ty nigdy nie znajdziesz Severusie. Nigdy nie poznaÂłeÂś jego zalet, prawda?
- Nigdy mi ich nie zaprezentowaÂł szczerze mĂłwiÂąc.
W salonie na chwilĂŞ zapadÂła cisza. MĂŞÂżczyÂźni unikali swoich spojrzeĂą. Gospodarz wykorzystaÂł ten moment by odesÂłaĂŚ zastawĂŞ do kuchni. Dyrektor rozglÂądaÂł siĂŞ po pomieszczeniu skupiajÂąc siĂŞ na wyjÂątkowo starym zegarze na kominku. Severus odezwaÂł siĂŞ pierwszy.
- Jak powinien do mnie mĂłwiĂŚ?
- Wszystko zaleÂży od ciebie, ale sugerowaÂłbym by mĂłwiÂł "tato".
- PrzecieÂż nie jestem jego ojcem.
- Ale byÂłbyÂś nim, gdybyÂś nie zaufaÂł Voldemortowi.
Te sÂłowa wywarÂły duÂże wraÂżenie na nim, ale nie chciaÂł daĂŚ tego po sobie poznaĂŚ.
- Nie powinienem mu ufaĂŚ. On nie ma uczuĂŚ.
- Dobrze, ¿e to ju¿ wiesz Severusie. - Pokiwa³ g³ow¹ i podziêkowa³ za kawê. - Wracam do siebie. Zajrzyj do mnie po po³udniu, chcia³bym pokazaÌ ci coœ interesuj¹cego. - Uœmiechn¹³ siê tajemniczo i wyszed³ zanim uzyska³ odpowiedŸ. Mê¿czyzna wzruszy³ ramionami i zamkn¹³ za nim drzwi.

Mistrz Eliksirów postanowi³ zajrzeÌ do sypialni swojego syna zanim pójdzie siê przebraÌ. Usiad³ na brzegu ³ó¿ka i pog³aska³ go po w³osach.
- ChciaÂłbym kiedyÂś powiedzieĂŚ, Âże twĂłj ojciec byÂł dzielnym czarodziejem - powiedziaÂł do chÂłopca, mimo Âże ten spaÂł.