Wysoki mê¿czyzna odziany w ciemne pow³óczyste szaty zjawi³ siê znik¹d na obrze¿ach hrabstwa Wiltshire. Gdyby nie cichy trzask, który towarzyszy³ aportacji nikt nie zorientowa³by siê, ¿e siê pojawi³. Jednak zaklêcia ochronne rzucone przez w³aœciciela pobliskiego dworu da³y ju¿ znaÌ o jego obecnoœci. Magia ochronna tego miejsca wibrowa³a teraz w powietrzu z niezwyk³¹ intensywnoœci¹. Mê¿czyzna rozejrza³ siê podejrzliwie i z pewnoœci¹ ruszy³ przed siebie. Jedyna droga w okolicy prowadzi³a do wielkiej posesji otoczonej wysokim ozdobnym murem od którego a¿ bi³a magia. Mistrz Eliksirów zatrzyma³ siê przed bram¹ i wyci¹gn¹³ ró¿d¿kê. Zanim zd¹¿y³ rzuciÌ jak¹kolwiek inkantacjê zza krat us³ysza³ znajomy, choÌ zimny g³os:
- Witaj Severusie w moich skromnych progach.
GoœÌ uœmiechn¹³ siê pod nosem. Wiele mo¿na by³o powiedzieÌ o dworze Malfoyów, ale na pewno nie by³ skromny. Brama, która powinna g³oœno zazgrzytaÌ przy otwieraniu wpuœci³a mê¿czyznê z gracj¹ i po raz kolejny tego wieczoru Snape nie móg³ siê odpêdziÌ od myœli, ¿e dawno nie czu³ wokó³ siebie tyle magii. Lucjusz Malfoy bardzo chcia³ zabezpieczyÌ swoj¹ rodzinê i robi³ to z wyj¹tkow¹ wytwornoœci¹. Mê¿czyŸni przytaknêli sobie i ruszyli razem w stronê dworku. Mimo póŸnej pory bia³e pawie nadal spacerowa³y dumnie po ogrodzie. Drzwi domu otworzy³y siê ze znan¹ ju¿ Snape'owi gracj¹ i powita³ go znajomy przepych wnêtrz. Lucjusz zaprosi³ go gestem do salonu. Mê¿czyŸni zajêli miejsca przy stole na przeciwko siebie. Dopiero w œwietle œwiec pan domu zauwa¿y³, ¿e to co bra³ za strach u swojego goœcia by³o raczej g³êbokim ¿alem. "Dlaczego u licha Severus smuci siê po upadku Czarnego Pana?" zastanawia³ siê w myœlach. On sam tylko obawia³ siê nadchodz¹cych przes³uchaù, ale by³ pewien, ¿e kilka sakiewek z³ota rozwi¹¿e ten problem. Ponownie spojrza³ na przyjaciela. W jego ciemnych oczach jawi³a siê z³owroga pustka.
- Jak myÂślisz, co siĂŞ z nim staÂło? - spytaÂł, a oboje wiedzieli o kim mowa. - MyÂślisz, Âże nie Âżyje?
- Nie mo¿na tego wykluczyÌ - odpowiedzia³ powoli Snape. Lucjusz cmokn¹³ z niezadowoleniem. Uniós³ praw¹ rêkê i pstrykn¹³ palcami. W pomieszczeniu natychmiast pojawi³ siê skrzat domowy.
- Pan mnie wzywaÂł - wymamrotaÂł. ByÂło jasne, Âże sÂłuÂżba tego domu nie miaÂła lekko.
- Podaj nam najlepsze wino z moich piwnic - poleciÂł Malfoy - i na Merlina, miej wiĂŞcej klasy ÂłazĂŞgo.
- O-o-oczywiœcie - zaj¹kn¹³ siê skrzat i znikn¹³. W stosunkowo szybkim czasie szmaragdowe kielichy nape³nione szkar³atnym winem pojawi³y siê na stole.
- Yaxley wyrzek³ siê Czarnego Pana. Dziœ rano spotka³em go w Departamencie Przestrzegania Praw Czarodziejów. Wychodzi³ z sali przes³uchaù. By³ doœÌ zadowolony. Zgadnij kto na niego czeka³? - Severus milcza³, wiêc kontynuowa³. - Avery. Wygl¹da³ na zmieszanego kiedy mnie zobaczy³.
- Kto jeszcze unikn¹³ Azkabanu?
- Carrowie. Mam wraÂżenie, Âże oboje od razu zwrĂłcili siĂŞ do Biura AurorĂłw.
- A ty?
- Si³a z³ota nadal jest nie do zdarcia. Poci¹gn¹³em sznurki tam gdzie trzeba. Nie z dobroci serca poradzi³am Nottowi i Goyle'owi, ¿eby zrobili to samo.
- ChodzÂą pogÂłoski, Âże kogoÂś zÂłapali.
- Bella i Rudolf zostali wyprowadzeni dziÂś rano ze swojej posiadÂłoÂści.
- Powinno mi byĂŚ przykro?
- To ich wybĂłr. Mogli zrobiĂŚ to samo co ja. Bella podczas ujĂŞcia wykrzykiwaÂła, Âże Czarny Pan wynagrodzi jÂą najhojniej. Rudolf po prostu poddaÂł siĂŞ jej decyzji. Nigdy nie byÂł zbyt charyzmatyczny.
- Dumbledore powiedziaÂł mi, Âże pojmali teÂż DoÂłohowa i Croucha Juniora.
ZapadÂła cisza. Mistrz EliksirĂłw zbyt intensywnie przyglÂądaÂł siĂŞ swojemu kielichowi.
- WiĂŞc w ten sposĂłb oczyÂścisz siĂŞ z zarzutĂłw. Dumby uratuje ciĂŞ przed Azkabanem. JeÂśli tak, to nie wierzysz w powrĂłt Czarnego Pana.
- Albus twierdzi, Âże on wrĂłci.
- Teraz sÂłuchasz tego obroĂący szlam? - zapytaÂł nie kryjÂąc niechĂŞci.
- Nie moÂżesz powiedzieĂŚ jednak, Âże nie jest potĂŞgÂą. JeÂżeli ktoÂś siĂŞ go obawiaÂł, to wÂłaÂśnie Czarny Pan.
- Przystajesz do jego wroga. Gdy wrĂłci, nie spodoba mu siĂŞ to.
- On zabiÂł Lily - te sÂłowa wypowiedziane przez Snape'a zaszokowaÂły Lucjusz. To nie byÂło zwykÂłe stwierdzenie faktu.
- ByÂła ÂżonÂą Pottera. - ZamyÂśliÂł siĂŞ. - I matkÂą tego chÂłopca.
- Jej syn byÂł w wieku Draco. Gdyby nie ten Potter...
- Severusie, znamy siĂŞ od czasĂłw szkolnych. PrzyjaÂźnimy siĂŞ od kilku lat. JesteÂś byĂŚ moÂże moim jedynym prawdziwym przyjacielem, wiĂŞc nie zawaham siĂŞ tego powiedzieĂŚ. Nie powinieneÂś rozpamiĂŞtywaĂŚ jej Âśmierci. Nie utrzymywaliÂście kontaktu od bardzo dawna. W twoim Âżyciu byÂły juÂż inne kobiety. - Snape milczaÂł i Malfoy czuÂł, Âże jego sÂłowa nie przemawiaÂły do niego. - Wydaje mi siĂŞ, Âże nie masz powodu by siĂŞ tym przejmowaĂŚ.
- A ja sÂądzĂŞ, Âże mam powĂłd by uwaÂżaĂŚ, Âże jej ÂśmierĂŚ... - urwaÂł, gdyÂż drzwi bawialni otworzyÂły siĂŞ i do salonu wpadÂł Dracon. ZatrzymaÂł siĂŞ dopiero przy kolanach ojca. Za chwilĂŞ w drzwiach pojawiÂła siĂŞ Narcyza. RzuciÂła okiem na siedzÂących mĂŞÂżczyzn i zÂłapaÂła karcÂący wzrok mĂŞÂża. ZrozumiaÂła, Âże Draco przeszkodziÂł im w trakcie waÂżnej rozmowy. Snape wstaÂł od stoÂłu by jÂą przywitaĂŚ.
- Witaj Narcyzo - skin¹³ jej g³ow¹. - Przykro mi z powodu twojej siostry. - Przez twarz kobiety przebieg³ cieù smutku.
- Severusie, sama jest sobie winna. S³u¿ba Czarnemu Panu zawsze wi¹za³a siê z ryzykiem. W przeciwieùstwie do niej mam odpowiedzialnego mê¿a, która zadba³ o nasze bezpieczeùstwo. - Jej wzrok spocz¹³ na synku, który wdrapa³ siê na kolana ojca. - Przepraszam, ¿e wam przerwaliœmy. Draco chcia³ powiedzieÌ wam dobranoc.
- Nie szkodzi. I tak powinienem juÂż wracaĂŚ. W poniedziaÂłki prowadzĂŞ najwiĂŞcej zajĂŞĂŚ, muszĂŞ siĂŞ przygotowaĂŚ. - SpojrzaÂł na maÂłego Malfoya. - Czas szybko mija. Nie zauwaÂżycie nawet kiedy Draco pojedzie do Hogwartu. ChciaÂłbym wtedy tam byĂŚ.
Malfoyowie wymienili spojrzenia. Narcyza zabra³a dziecko i po¿egna³a Severusa. Lucjusz odprowadzi³ go do drzwi, ca³y czas myœl¹c czego nie zd¹¿y³ siê dowiedzieÌ.
- Pozwolisz, Âże teleportujĂŞ siĂŞ stÂąd?
- Oczywiœcie - wyci¹gn¹³ ró¿d¿kê i krótko machn¹³.
- Do zobaczenia Lucjuszu.
- Do zobaczenia niebawem.
Snape znikn¹³. Malfoy ponownie zabezpieczy³ przedsionek i uda³ siê do swojego gabinetu. Musia³ przemyœleÌ kilka spraw.

Severus Snape deportowa³ siê miêkko za Gospod¹ pod Œwiùskim £bem. Szed³ szybkim tempem, jakby chcia³ odrzuciÌ nieprzyjemne wspomnienia. Ok³ama³ przyjaciela. Jego s³owa brzmia³y do teraz w jego g³owie. "Nie utrzymywaliœcie kontaktu od bardzo dawna." Snape nigdy nikomu nie powiedzia³, ¿e wymienia³ sowy z Lily czêœciej ni¿ powinien. Nie by³ pewny, czy Potter o tym wiedzia³. "W twoim ¿yciu by³y ju¿ inne kobiety." - nie by³o. Oszukiwa³ go opowiadaj¹c mu o nowo poznanych przyjació³kach. Nie mia³ nikogo poza ni¹. Nigdy siê z nikim nie spotka³. Nie umia³ siê zwi¹zaÌ. Nie chcia³. Kocha³ tylko Lily. Wiedzia³ jednak, ¿e jego mi³oœÌ by³aby wyœmiana. To w³aœnie z tego powodu j¹ ukrywa³.
Nie zauwaÂżyÂł nawet kiedy dotarÂł do swoich komnat w lochach. Od chwili, gdy dowiedziaÂł siĂŞ o jej Âśmierci czuÂł siĂŞ jak sparaliÂżowany. RobiÂł wszystko machinalnie. Dzisiejszego ranka ustaliÂł z dyrektorem, Âże w tym tygodniu nie bĂŞdzie prowadziÂł zajĂŞĂŚ. ZmĂŞczony usiadÂł w fotelu. PotrzebowaÂł odpoczynku. PotrzebowaÂł pogodziĂŚ siĂŞ ze stratÂą. A najbardziej potrzebowaÂł teraz Ognistej Whisky.