Z zaÂłoÂżenia kolejne rozdziaÂły MomentĂłw miaÂły przeplataĂŚ ze sobÂą wydarzenia z przeszÂłoÂści i teraÂźniejszoÂści. Ten rozdziaÂł jest wyjÂątkowy pod tym wzglĂŞdem, bo kontynuujĂŞ wydarzenia poprzedniej czĂŞÂści by wrĂłciĂŚ do przeszÂłoÂści i przedstawiĂŚ Wam dwa niezwykÂłe wspomnienia. RĂłwnieÂż wyjÂątkowo ten rozdziaÂł ma podtytuÂł.
MiÂłej lektury!

Albus Dumbledore sta³ w swoim gabinecie przy niewielkim sekretarzyku stoj¹cym za jego biurkiem. Szkar³atne obicie wewn¹trz mebla kry³o kilkaset fiolek migocz¹cych w promieniach œwiat³a wpadaj¹cego przez okno. D³où, zmêczona ¿yciem, wsunê³a siê w doln¹ pó³kê i wyci¹gnê³a dwie fiolki zwi¹zane purpurow¹ wst¹¿k¹. Podniós³ je wysoko i spojrza³ na nie, jakby chcia³ z tej perspektywy odczytaÌ ich zawartoœÌ. Pokiwa³ tylko g³ow¹ i od³o¿y³ je na biurko. Ponownie odwróci³ siê ty³em do biurka i podniós³ pokrywê myœlodsiewni. Fale w misie zamigota³y, jakby chcia³y pokazaÌ, ¿e s¹ gotowe na przyjêcie wspomnienia. Dyrektor ponownie skin¹³ g³ow¹.
Snape cicho zapukaÂł i wszedÂł do okrÂągÂłego gabinetu. UkÂłoniÂł siĂŞ lekko Albusowi i usiadÂł przed biurkiem. Starzec od razu przeszedÂł do rzeczy.
- Severusie, jestem ci winien wyjaœnienia. Wydaje mi siê, ¿e pope³ni³em b³¹d. To b³¹d starego g³upca. Mam nadziejê, ¿e wybaczysz mi zw³okê, ale nie wiedzia³em co myœleÌ. - Z³¹czy³ palce i zbli¿y³ d³onie do twarzy. Mistrz Eliksirów nie rozumia³ o co chodzi, ale poczu³, ¿e ukryto przed nim coœ wa¿nego.
- To, co chcê powiedzieÌ, najlepiej odda to wspomnienie. W³aœciwie to ono mówi wszystko. - Wybra³ fiolkê, na której zawi³ym pismem zapisano literê "J". Zbli¿y³ siê do myœlodsiewni i wla³ zawartoœÌ. Mgie³ka zmieni³a barwê na krwistoczerwon¹.
- ProszĂŞ. - Dumbledore zaprosiÂł go spojrzeniem do myÂślodsiewni.
- A ty? - GoœÌ spojrza³ zdziwiony. Zwykle razem ogl¹dali wspomnienia.
- Zaczekam na gĂłrze.
Mistrz Eliksirów kiwn¹³ g³ow¹ i zbli¿y³ siê do rozlanego wspomnienia. Pochyli³ siê i poczu³ szarpniêcie.

Snape wyl¹dowa³ z powrotem w gabinecie dyrektora. Albus siedzia³ za biurkiem odziany we wrzosowy szlafrok. Czyta³ mugolsk¹ gazetê i siêgn¹³ w³aœnie po cytrynowego dropsa. Severus rozgl¹da³ siê podejrzliwie po pomieszczeniu, gdy nagle na biurku profesora buchn¹³ czerwony ob³ok dymu i pojawi³ siê zwiniêty pergamin. Starzec od³o¿y³ gazetê i wzi¹³ do rêki dokument. Snape chcia³ krzykn¹Ì, aby tego nie dotyka³, bo móg³ byÌ to czarnomagiczny przedmiot, ale ten g³upiec nawet siê nie zawaha³. Jednak to, co zobaczy³ po chwili spowodowa³o, ¿e wstrzyma³ oddech. Po rozwiniêciu papieru unios³a siê z niego zamglona postaÌ o niedok³adnych rysach, ale on pozna³by j¹ zawsze. Z zapartym tchem wpatrywa³ siê w widmo Jamesa Pottera. Minê³o kilka sekund, które trwa³y niczym kilka godzin i us³ysza³ te¿ jego g³os.
- Ja, niÂżej podpisany, James Potter przekazujĂŞ wszystkie moje dobra i prawo do decyzji w sprawie mojego syna Harry'ego Jamesa Pottera w rĂŞce mojej Âżony Lily Potter. JednoczeÂśnie proszĂŞ, aby rejent tego testamentu przekazaÂł, Âże w przypadku Âśmierci mojej Âżony wyÂżej wymienione prawa przekazujĂŞ, mojemu przyjacielowi i bratu z krwi Syriuszowi Blackowi III. Trzecie miejsce zajmuje Albus Percival Wulfryk Brian Dumbledore, lecz gorÂąco liczĂŞ, Âże nigdy nie bĂŞdzie potrzeby, aby peÂłniÂł obowiÂązek ochrony mojego syna. Zgodnie z mojÂą wolÂą nikt inny nie moÂże sprawowaĂŚ wÂładzy rodzicielskiej nad moim jedynym synem.

Snape wróci³ do teraŸniejszoœci. Na jego twarzy malowa³a siê obojêtnoœÌ. Dumbledore odchrz¹kn¹³.
- Wiesz, czy ró¿ni siê magiczny testament od mugolskiego?
- Jasne, ¿e wiem Dumbledore. Magiczny testament jest niemo¿liwy do obejœcia. - Gdy wypowiedzia³ te s³owa na g³os serce w jego klatce piersiowej zaczê³o waliÌ. "Wiêc Potter nie by³ taki g³upi, jak mi siê wydawa³o." Poczu³ wœciek³oœÌ. Przygarn¹³ jego syna. Da³ mu dach nad g³ow¹. A on, on... "Zgodnie z moj¹ wol¹ nikt inny nie mo¿e sprawowaÌ w³adzy rodzicielskiej nad moim jedynym synem." Uderzy³ piêœci¹ w stó³. Zapada³ siê w z³oœci, która ogarnia³a ca³y jego umys³. Przywi¹za³ siê do ch³opca. Chcia³ stworzyÌ dla niego rodzinê. Pokocha³ go...
I nagle doznaÂł olÂśnienia.
- Ty wiedzia³eœ! Ty g³upi starcze! Wiedzia³eœ! Ten magiczny testament pojawi³ siê u ciebie w chwili œmierci Pottera. On ustanowi³ ciê swoim rejentem. Zanim wpad³em tu wtedy rozgoryczony ty ju¿ wiedzia³eœ o jego œmierci. A udawa³eœ, ¿e nic nie wiesz! By³eœ taki spokojny, a ja nic nie zauwa¿y³em. Dumbledore, zdradzi³eœ mnie po raz drugi, ale przyrzekam, ¿e ostatni. - Wsta³ i wycelowa³ ró¿d¿kê w jego serce. Na twarzy Albusa tli³ siê lekki uœmiech.
- Severusie, rozumiem twoje wzburzenie, ale chcĂŞ ci pokazaĂŚ jeszcze jedno wspomnienie.
- Ono nic nie zmieni! Nikt poza Lily, TobÂą i tym kundlem nie ma prawa opiekowaĂŚ siĂŞ Harrym. Dlaczego igrasz z magiÂą krwi Dumbledore? JesteÂś szalony! JesteÂś nienormalny! Sam mogÂłeÂś adoptowaĂŚ chÂłopca i powinieneÂś to zrobiĂŚ, a skazaÂłeÂś mnie na ÂśmierĂŚ! - Severus ciĂŞÂżko oddychaÂł.
- Pozwól mi przedstawiÌ ci drug¹... - nie skoùczy³, gdy¿ Snape groŸnie warkn¹³.
- Natychmiast. PoÂśpiesz siĂŞ, sprawdzĂŞ je a potem odchodzĂŞ stÂąd. ChociaÂż nie obchodzi mnie wcale co tam trzymasz.
Dumbledore wyci¹gn¹³ ró¿d¿k¹ poprzednie wspomnienie, a drug¹ rêk¹ wla³ do myœlodsiewni drugie. Myœl zawirowa³a i zabarwi³a siê na ogniœcie rudy kolor. Wzburzony nauczyciel bez wahania zanurzy³ siê w tych p³omieniach.

Ponownie wyl¹dowa³ w gabinecie Albusa. By³o to bardzo dziwne uczucie. Po raz trzeci tego popo³udnia stan¹³ przed biurkiem dyrektora, lecz przez swój gniew nie spodziewa³ siê niczego dobrego. Tym bardziej zdziwi³ siê, gdy zobaczy³, ¿e znów pojawia siê pergamin. "To dziwne" pomyœla³ i niemo krzykn¹³, gdy z rozwiniêtego aktu wy³oni³a siê postaÌ kobiety. Lily... Wtem us³ysza³ jej aksamitny g³os, a na jego twarzy pojawi³y siê ³zy.
- Ja, niÂżej podpisana, Lily Potter oÂświadczam, Âże nieÂświadomie staÂłam siĂŞ jedynÂą osobÂą decydujÂącÂą o Âżyciu mojego syna Harry'ego Jamesa Pottera, a takÂże jedynÂą spadkobierczyniÂą jego majÂątku. W chwili mojej Âśmierci przekazujĂŞ wszystkie moje dobra mojemu synowi Harry'emu, a prawo do decyzji o jego Âżyciu powierzam Severusowi Tobiaszowi Snape'owi, o ile nadal mnie darzy miÂłoÂściÂą. JeÂśli jest inaczej mojÂą wolÂą jest, aby rejent tego testamentu znalazÂł mu odpowiedni dom i pilnowaÂł, by nie staÂło siĂŞ mu nic zÂłego.

Mistrz Eliksirów wnurzy³ siê i natychmiast opad³ na krzes³o. W jego g³owie k³êbi³y siê galopuj¹ce myœli. Prawda dociera³a do niego powoli. "Dumbledore zna³ prawdê, dlatego upiera³ siê, bym to ja adoptowa³ Harry'ego. Wiedzia³, ¿e kocham Lily. I rozumia³, ¿e tylko ja mogê siê nim zaj¹Ì." Severus nienawidzi³ p³akaÌ, ale tym razem nie powstrzymywa³ ³ez. Lily powierzy³a mu ¿ycie swojego syna. Wiedzia³a, ¿e j¹ kocha³. Wyczytywa³a to spomiêdzy linijek jego listów. Ul¿y³o mu. Myœl, ¿e straci³by Harry'ego by³a przygnêbiaj¹ca i Snape cieszy³ siê, ¿e odp³ynê³a w nicoœÌ.
- Albusie, dziĂŞkujĂŞ - powiedziaÂł tylko i wyszedÂł z gabinetu. SzedÂł dynamicznie ku lochom, biegÂł tam. WpadÂł do swoich komnat. Harry siedziaÂł na dywanie i graÂł z Norbym w eksplodujÂącego durnia. Snape wzruszyÂł siĂŞ na ten widok i przywarÂł do chÂłopca. Czarna peleryna otuliÂła ich w uÂścisku. Severus nadaÂł pÂłakaÂł, a Harry, lekko przeraÂżony pÂłaczem taty, wtuliÂł siĂŞ w niego jeszcze mocniej. MinĂŞÂło parĂŞ minut zanim ojciec rozluÂźniÂł ramiona.
- Harry, masz oczy swojej mamy - powiedziaÂł i przytuliÂł go ponownie.