31 grudnia 1981
Wszystko dzia³o siê zbyt szybko. W Ministerstwie Magii przynajmniej raz w tygodniu odbywa³y siê przes³uchania. Szukano œmiercio¿erców. Ka¿dy ujêty zwolennik Voldemorta by³ traktowany gorzej ni¿ mo¿na sobie to wyobraziÌ. Ci, którzy uniknêli Azkabanu, nie wystawiali siê na widok magicznego spo³eczeùstwa. Nikt im nie wierzy³. Nawet Snape, który pojawia³ siê publicznie tylko u boku Dumbledore'a nie czu³ siê do koùca bezpiecznie. Mroczny Znak nie znikn¹³ z ich przedramion. Dobrze wiedzieli co to znaczy, chocia¿ ca³e Ministerstwo broni³o siê przed t¹ wiedz¹. Czarny Pan nadal ¿y³. Móg³ byÌ s³aby, kruchy, bezsilny, ale nadal ¿y³. Gdyby by³o inaczej, ich przedramiona sta³yby siê wolne.

Dziœ wypada³y jego piêÌdziesi¹te pi¹te urodziny. Nikt nie musia³ mu o tym przypominaÌ, a jednak tego czwartkowego ranka skrzat domowy Malfoyów pojawi³ siê w komnatach Snape'a zostawiaj¹c zapieczêtowan¹ kopertê. Mê¿czyzna westchn¹³, gdy skrzat znikn¹³ z cichym trzaskiem. Ka¿dego roku w dniu rocznicy jego urodzin zbierali siê na jego wezwanie. Ten sylwester móg³ byÌ inny, a jednak Lucjusz chcia³ pokazaÌ tym gestem, ¿e wierzy w powrót Czarnego Pana. Dwór Malfoyów nigdy nie wyda tajemnicy tego spotkania, a jeœli wyda j¹ jakiœ uczestnik, bêdzie to ostatnia rzecz, któr¹ uczyni. By³ tego pewien. Severus zrobi³ wiele, aby etykieta œmiercio¿ercy odklei³a siê od niego choÌ trochê. Na proœbê Albusa bra³ udzia³ w przes³uchaniach i zeznawa³ przeciwko tym, których z³apali. Lucjusz nie popiera³ jego poczynaù, ale zrozumia³ dlaczego mê¿czyzna to robi. W tych chorych czasach ³apali siê ka¿dej szansy, ¿eby nie trafiÌ w rêce dementorów. Mistrz Eliksirów zapuka³ do gabinetu dyrektora. Przed podjêciem tej decyzji musia³ siê skonsultowaÌ. Dumbledore przegl¹da³ w³aœnie jak¹œ mugolsk¹ gazetkê. Zerkn¹³ na twarz Severusa znad po³ówek swoich okularów i przywita³ go uœmiechem:
- Witaj Severusie, co ciĂŞ do mnie sprowadza?
- Malfoy zaprosiÂł mnie na coroczne spotkanie ÂśmiercioÂżercĂłw. No wiesz... Urodziny Czarnego Pana.
- To naprawdê urocze z jego strony. Zamierzasz iœÌ?
- JeÂśli jest to konieczne wedÂług ciebie do utrzymania mojego wizerunku wiernego sprzymierzeĂąca w ich oczach, to siĂŞ poÂświĂŞcĂŞ.
- A wiêc nie chcesz iœÌ?
- NienawidzĂŞ ich, ale jestem Âświadom, Âże nie jestem lepszy.
- Rozumiem twoje rozgoryczenie...
- Lepiej ju¿ pójdê, muszê siê przygotowaÌ - uci¹³. Albus kiwn¹³ g³ow¹ na te s³owa, a p³omienie znów zagoœci³y na palenisku. Twarz Snape'a zniknê³a.

Severus nawet nie otworzy³ listu. I tak wiedzia³ co jest w œrodku. By³ te¿ przekonany, ¿e Lucjusz natychmiast dowiedzia³by siê, ¿e zapozna³ siê z jego treœci¹. Chcia³ dodaÌ swojemu przybyciu chocia¿ odrobinê dramaturgi. Wyci¹gn¹³ z kufra szatê œmiercio¿ercy, ale jej widok wywo³a³ w nim okropny ból. To by³ symbol jego pora¿ki. Nic dziwnego, ¿e nie chcia³ siê do tego przyznawaÌ. Ten dzieù ci¹gn¹³ siê niemi³osiernie. Severus zjad³ w samotnoœci obiad. Marzy³, ¿eby ju¿ by³o po wszystkim, a niestety dopiero musia³ siê przygotowaÌ na to co przyjdzie. Ka¿dego roku podczas ceremonii Czarny Pan kogoœ zabija³. Spodziewa³ siê, ¿e i tym razem ktoœ zginie. Oczywistym pytaniem by³o kto?

O wpó³ do jedenastej ubra³ siê w znienawidzone szaty i rzuci³ na siebie zaklêcie kameleona. Nie chcia³, ¿eby któryœ z uczniów zobaczy³ w zamku œmiercio¿ercê. Uda³ siê do Hogsmeade i stamt¹d aportowa³ siê do Wiltshire. Po³udnie Anglii przywita³o go zimny wiatrem, tak typowym dla tej pory roku w tym miejscu, ¿e a¿ ciê¿ko siê nadziwiÌ, ¿e o tym zapomnia³. Rozejrza³ siê przezornie i mimo ¿e nikogo nie zobaczy³, wyci¹gn¹³ ró¿d¿kê. Oprócz typowej dla Malfoyów ochrony magicznej wyczu³ te¿ inny rodzaj magii. Ktoœ tu by³ i najwyraŸniej ukrywa³ siê przed nim. Obcy tak¿e wyczu³ jego obecnoœÌ, mimo ¿e nadal znajdowa³ siê pod wp³ywem zaklêcia kamufluj¹cego. Przygotowa³ siê, aby rzuciÌ zaklêcie obezw³adniaj¹ce, kiedy z ciemnoœci wy³oni³ siê przed nim Nott. Kiwn¹³ mu g³ow¹ i pokaza³ lewe przedramiê na znak. Severus wpatrywa³ siê w niego przez kilka sekund, po czym opuœci³ ró¿d¿kê. Razem ruszyli w stronê dworku. Snape nie móg³ siê powstrzymaÌ przed podjêciem nurtuj¹cego go tematu.
- WiĂŞc kto dzisiaj zginie?
- Nie czyta³eœ listu? - Nott spojrza³ na niego zdziwiony. Snape przekl¹³ w duchu, na co mu by³y te gierki. Resztê drogi spêdzili w milczeniu.

Brama otworzy³a siê przed nimi z gracj¹ zanim zd¹¿yli cokolwiek zrobili. Kolejny dowód, ¿e Lucjusz wszystko dok³adnie przygotowa³. W ogrodzie nie by³o nawet œladu strojnych pawi. Ta noc powinna byÌ czarna, mroczna. Drzwi dworu otworzy³ im gospodarz. On równie¿ mia³ na sobie szatê œmiercio¿ercy. Przez chwilê Severus mia³ wra¿enie, ¿e za moment ujrzy Lorda Voldemorta w salonie Malfoyów. Na szczêœcie przy pod³u¿nym stole siedzieli tylko jego sprzymierzeùcy. Rozejrza³ siê po zebranych id¹c na swoje miejsce. Nott usiad³ miêdzy Goylem a Alecto Carrow. Obok niej siedzia³ jej brat, Amycus. Po prawej stronie Goyle'a, pogr¹¿ony w rozmowie z Macnairem, siedzia³ Crabbe Senior. Najbli¿ej szczytu znajdowali siê Rowle i Selwyn. Snape dawno ich nie widzia³, ale z pewnoœci¹ nie têskni³. Po przeciwnej stronie sto³u zebrali siê pozostali nieschwytani œmiercio¿ercy: Avery, Yaxley, Jugson, Gibon i Wilkes. ObecnoœÌ tego ostatniego dosyÌ zdziwi³a Mistrza Eliksirów. Nie dalej jak kilka dni temu s³ysza³ pog³oski o jego œmierci. Lucjusz zaj¹³ miejsce na szczycie sto³u, a Severus usiad³ po jego lewej stronie. Gdy zajêli swoje miejsca, wszyscy umilkli. Gospodarz pstrykn¹³ palcami i na stole pojawi³y siê kielichy pe³ne wina. Gorycz morderstwa nale¿a³o zapiÌ wytrawnoœci¹ trunków, które z pewnoœci¹ pochodzi³y z piwnic Malfoyów. Jasnow³osy mê¿czyzna powsta³ i uniós³ puchar.
- Zebraliœmy siê tutaj, aby uczciÌ rocznicê urodzin naszego pana. Jestem wielce strapiony faktem, ¿e nie ma go wœród nas, ale wierzê, ¿e ju¿ nied³ugo ponownie pojawi siê i nada nale¿yt¹ chwa³ê swoim ideom. Postanowi³em daÌ wyraz swojego oddania wobec niego zapraszaj¹c was tutaj. Przelejemy dziœ krew zdrajcy. A oto i on. Powitajcie Edgara Bonesa.
GoÂście zwrĂłcili siĂŞ ku bocznym drzwiom, ktĂłre na te sÂłowa siĂŞ otwarÂły. Edgar unosiÂł siĂŞ w powietrzu caÂłkowicie zakneblowany. Jego ciaÂło ociekaÂło krwiÂą, a na twarzy i rĂŞkach ciÂągle goÂściÂły ÂświeÂże rany. WydawaÂło siĂŞ, Âże juÂż nie Âżyje, ale jego klatka piersiowa delikatnie siĂŞ unosiÂła. "Brat Amelii", pomyÂślaÂł Snape.
- Wielu z was pewnie orientuje siê, ¿e Edgara uznano za zmar³ego jeszcze przed feraln¹ noc¹ pogr¹¿aj¹c¹ naszego mistrza. - Lucjusz przerwa³ i rozejrza³ siê po zebranych. - Zosta³ pojmany przez Bellatrix, Rabastana i Croucha Juniora tej samej nocy, gdy nasz pan straci³ moc. - Zadr¿a³. - Torturowali Longbottomów, pupilów Dumbledore'a. Kiedy skoùczyli, wkroczyli do domu Bonesów. Zamordowali jego rodzinê, ale pozostawili go, aby Czarny Pan móg³ zabiÌ go osobiœcie. Za wszystkie plugastwa! - Machn¹³ ró¿d¿k¹, a mê¿czyzna uderzy³ o pod³ogê. Œmiercio¿ercy wyci¹gnêli ró¿d¿ki, ale zatrzymali je w pogotowiu.
- Niestety nie zd¹¿y³. Postanowi³em, wiêc zatrzymaÌ go przy ¿yciu do tej nocy. Aby pomœciÌ imiê naszego pana. Powstaùmy! Wymierzmy karê nad tym szczurzym pomiotem... Tak koùcz¹ cz³onkowie Zakonu Feniksa.
Dwunastu cz³onków powsta³o i wymierzy³o ró¿d¿ki w odrêtwia³e cia³o. Bones by³ ca³y czas œwiadomy i z pewnoœci¹ tego ¿a³owa³. Maj¹c wybór wola³by móc siê broniÌ lub ju¿ dawno postradaÌ zmys³y. B³ysnê³o oœlepiaj¹ce zielone œwiat³o. Jego powieki siê zamknê³y. Lucjusz wybuchn¹³ perlistym œmiechem, a inni mu zawtórowali. Tylko Snape nie zareagowa³, ale na szczêœcie nikt nie zwróci³ na to uwagi. Wszyscy zamilkli, gdy Malfoy splun¹³ na cia³o trupa.
- I zapamiĂŞtajcie. Ktokolwiek zechce pomĂłc Harry'emu Potterowi, zginie w wiĂŞkszych mĂŞczarniach niÂż ten gÂłupiec.