JeÂśli ktoÂś chciaÂłaby oceniĂŚ, kto najwiĂŞcej zyskaÂł na fakcie, Âże Snape adoptowaÂł Harry'ego, to wybĂłr byÂłby trudny i jednoczeÂśnie niejednoznaczny.
Po dwóch miesi¹cach spêdzonych w Hogwarcie ch³opiec przywyk³ do wszechobecnej magii. Sta³ siê pogodny i otwarty, mimo ¿e pierwszego dnia w magicznej szkole unika³ ludzi jak ognia. Ka¿dego ranka wita³ swojego nowego ojca szczerym, pe³nym mi³oœci uœciskiem. Grzecznie przebiera³ siê w szaty zamówione przez Severusa. Mê¿czyzna przywi¹zywa³ wagê do tradycji i zadba³ o odpowiedni strój swojego syna. Kiedy pierwszy raz ubiera³ ch³opca, malec chichota³ z ca³ych si³ i piszcza³, ¿e nie bêdzie nosi³ sukienek. Boczy³ siê kilka minut, ale Snape umiejêtnie odwróci³ jego uwagê od nowego ubrania. Pokaza³ mu swoj¹ kolekcjonersk¹ wersjê szachów czarodziejów i zaj¹³ ni¹ ch³opca na ca³y dzieù. Lubi³ sobie wyobra¿aÌ, ¿e Harry nie czu³ siê tak dobrze na Privet Drive. Z opowiadaù dyrektora wynika³o, ¿e nie zazna³ tam zbyt wiele szczêœcia i na sam¹ myœl mia³ ochotê zrobiÌ coœ z³ego Dursleyom. Mieli wielkiego farta, ¿e byli ju¿ martwi.

Z kolei Severus po raz pierwszy w ¿yciu siê uœmiecha³. Dumbledore wy³apa³ pewnego ranka zadowolony wyraz twarzy swojego nauczyciela i z radoœci cicho zanuci³ przy posi³ku. Naprawdê nie spodziewa³ siê, ¿e miêdzy Severusem a ch³opcem tak szybko zawi¹¿e siê wiêŸ. Chocia¿ fakt, ¿e nauczyciel eliksirów okaza³ siê wyrozumia³y wobec nowego lokatora nie zmieni³ jego postawy wobec uczniów szko³y.
Severus Snape, zwany nieformalnie Nietoperzem, mia³ renomê nauczyciela o ¿elaznych zasadach. Ceni³ sobie prawa i normy, a na swoich zajêciach nie respektowa³ sprzeciwów. M³odzi adepci magii, którzy skupiali siê w lochach niezmiennie dr¿eli na myœl o rozpoczêciu lekcji. W ca³ej szkole by³o zaledwie kilkoro studentów, którzy nie denerwowali siê na myœl o eliksirach - byli to uczniowie siódmej klasy przygotowuj¹cy siê do Owutemów. I mimo ¿e nikt, ani pierwszoroczniacy ani uczniowie ostatnich klas, nie odnotowa³ aby zasadnicza postawa znienawidzonego nauczyciela siê zmieni³a, to on sam przy³apa³ siê na kilku odosobnionych ludzkich odruchach wobec uczniów. Kiedy m³ody Krukon Roger Davies oparzy³ siê o rozgrzany kocio³ek i zataczaj¹c siê z bólu wpad³ na œcianê z próbkami eliksirów, Snape nie powiedzia³ nawet s³owa, choÌ normalnie da³by im d³ugi wyk³ad na temat ostro¿noœci w jego pracowni. Jednak tym razem po prostu machn¹³ ró¿d¿k¹ mrucz¹c pod nosem zaklêcie czyszcz¹ce i polecaj¹c Cedrikowi Diggory'emu aby zaprowadzi³ nieszczêœnika do Skrzyd³a Szpitalnego. Wszyscy byli tak przera¿eni tym, co siê wydarzy³o, ¿e nie zatêsknili nawet za srogimi s³owami Mistrza Eliksirów. Severus w g³êbi duszy wiedzia³, dlaczego tak post¹pi³. To wydarzenie po prostu przypomnia³o mu rozlany sok dyniowy Harry'ego na Halloween.

Zmiana nast¹pi³a te¿ w podejœciu innych nauczycieli wobec Snape'a. Patrz¹c na jego zachowanie wobec Harry'ego podczas posi³ków zauwa¿yli, ¿e sta³ siê dla ch³opca bardziej wyrozumia³y. Niew¹tpliwie by³a to zupe³na nowoœÌ u Mistrza Eliksirów. McGonagall przy ka¿dym œniadaniu podpytywa³a obydwu o spêdzony razem czas, a przy kolacjach dawa³a Severusowi dobre rady. Bez w¹tpienia mia³a dobre intencje, ale Snape czu³ siê znu¿ony jej uwagami. Taktowanie pozwala³ jej mówiÌ przytakuj¹c od czasu do czasu, aby siê nie zorientowa³a, ¿e jej nie s³ucha. Z kolei Hagrid wyprosi³ zgodê na zabranie ch³opca na kilka spacerów. Chcia³ mu pokazaÌ b³onia, jezioro i kilka swoich magicznych roœlin. Opiekun mia³ co do tego mieszane uczucia, ale zgodzi³ siê widz¹c podniecenie maluj¹ce siê na twarzy ch³opca. Coraz czêœciej nie potrafi³ mu odmówiÌ.

Severus i Harry spêdzali razem wszystkie weekendy. Rytua³em ka¿dego sobotniego poranka by³o budzenie Snape'a przez dziecko. Tak naprawdê wcale ju¿ nie spa³ o tej porze, ale mo¿liwoœÌ przytulania siê dla Harry'ego by³a równie¿ wa¿na co jedzenie czy sen i nie wyobra¿a³ sobie odebraÌ mu t¹ drobn¹ przyjemnoœÌ. Poza tym... bardzo siê przy tym wzrusza³. Mistrz Eliksirów ju¿ wiele lat temu pogodzi³ siê z faktem, ¿e nie bêdzie mia³ dzieci. I choÌ wynika³o to raczej z faktu, ¿e nie zamierza³ siê o¿eniÌ, to by³a to dla niego naturalna konsekwencja tej decyzji. Mo¿na powiedzieÌ, ¿e pogrzeba³ ¿ywcem swój instynkt ojcowski. A jednak gdy w jego ¿yciu pojawi³ siê Harry, to po pierwszym szoku zacz¹³ cieszyÌ siê jego obecnoœci¹. Sta³ siê ojcem, którego ch³opiec potrzebowa³. Niezaprzeczalnie fakt, ¿e chodzi³o o syna Lily wiele mu u³atwi³.
Po wstaniu z ³ó¿ek jedli wspólne œniadanie w komnatach Snape'a, gdy¿ chcia³, aby ch³opiec poczu³ dziêki temu trochê domowej atmosfery. Wielka Sala z pewnoœci¹ nie sprzyja³a spokojnym rozmowom. Stara³ siê, aby ch³opiec dosta³ wszystko co najlepsze. Wszystko, czego sam nie zazna³ jako dziecko.

Severus nie mia³ udanego dzieciùstwa. Jego relacja z ojcem przypomina³a czyrakobulwê - nigdy nie by³o wiadomo kiedy wybuchnie. Ojciec nienawidzi³ magii. Gardzi³ nim i jego matk¹. Severus tego nie rozumia³ i ci¹gle zadawa³ sobie pytanie jak mogli wzi¹Ì œlub skoro nienawidzi³ czarodziejów? Czasami mia³ ochotê zapytaÌ o to matkê, ale za bardzo siê ba³ siê odpowiedzi. Przez pierwsze lata szko³y têskni³ za nim i gdy wraca³ na Spinner's End stara³ siê zainteresowaÌ go sob¹ i walczy³ o jego uwagê. Jednak jego œwietne wyniki szkolne i postêpy w nauce nie interesowa³y Tobiasza. Ca³ymi dniami przesiadywa³ z piwem przed telewizorem krzycz¹c na Eileen. Ma³y Severus pyta³ siê mamy ka¿dego wieczoru, czy mog¹ siê przeprowadziÌ i zamieszkaÌ wœród czarodziejów. W jego dzielnicy oprócz Lily mieszkali tylko mugole. Matka zbywa³a te pytania milczeniem. To, co popchnê³o go ul¿enia jej w bólu, zdarzy³o siê nagle. W pi¹tej klasie poczu³ to dziwne, silne uczucie, kiedy pisa³ do matki list krótko po przyjeŸdzie do Hogwartu. Zrozumia³, ¿e to wszechogarniaj¹cy gniew wobec ojca. Nienawidzi³ go za ka¿dego siniaka na ciele Eileen. Zacz¹³ spotykaÌ siê ze Œlizgonami, którzy du¿o czasu spêdzali na rozmowach o czarnej magii i wychodz¹cym ku totalnej w³adzy Riddlowi. Dowiedzia³ siê, ¿e mo¿e sprawiÌ, ¿e mê¿czyzna po¿a³uje ka¿dej chwili kiedy g³êbi³ swoj¹ rodzinê. Mia³ jeden cel: wykoùczyÌ go. Nie da siê ukryÌ, ¿e nigdy nie zazna³ ojcowskiej mi³oœci. Dlatego kiedy wyzna³ Dumbledore'owi swój b³¹d i ten otoczy³ go opiek¹, poczu³ dziwne uk³ucie w sercu. Nigdy nikt siê o niego nie troszczy³. Matka by³a na to za s³aba.

Harry miaÂł kiedyÂś rodzicĂłw, ktĂłrzy co prawda oddali za niego Âżycie, ale nie zapewnili mu opieki, gdy dorastaÂł. Wtedy Snape zrozumiaÂł, Âże chÂłopiec nigdy nie miaÂł okazji powiedzieĂŚ "mamo, tato". To uczucie byÂło znajome mĂŞÂżczyÂźnie i to go smuciÂło. Z caÂłego serca cieszyÂł siĂŞ, Âże Harry miaÂł nowego ojca. Nawet jeÂśli na Âświecie istnieli ludzie, ktĂłrym to przeszkadzaÂło.