24 grudnia 1989
Tego niedzielnego ranka Severus wsta³ nieco szybciej ni¿ Harry. Spodziewa³ siê, ¿e ch³opiec i tak zerwie siê z samego rana z ³ó¿ka nie mog¹c siê doczekaÌ wieczornej wieczerzy. Jednak jako przyk³adny ojciec musia³ zadbaÌ, aby pod choink¹ znalaz³o siê coœ wyj¹tkowego. Nie musia³, po prostu chcia³. Snape otworzy³ swoj¹ wielk¹, star¹ szafê i z najwy¿szej pó³ki œci¹gn¹³ du¿y wiklinowy kosz. Pod pokryw¹ znajdowa³o siê spore pod³u¿ne zawini¹tko. Severus wyci¹gn¹³ je i delikatnie roz³o¿y³ na ³ó¿ku. W œrodku znajdowa³y siê trzy niedu¿e, oko³o szeœciocalowe lalki. W³aœciwie nie by³y to lalki, a pajace ubrane w czarodziejskie szaty. Jeden z nich by³ ubrany na zielono, drugi na fioletowo, a trzeci mia³ b³êkitn¹ sukniê. Severus machn¹³ ró¿d¿k¹ i wyszepta³ inkantacjê. Lalki unios³y siê, zakrêci³y fiko³ki w powietrzu i wyl¹dowa³y na ³ó¿ku jak gdyby nigdy nic. Snape machn¹³ jeszcze raz i znik¹d pojawi³o siê okr¹g³e zielone pude³ko, a pacynki same do niego wesz³y i zamknê³y za sob¹ pokrywê. Severus wygl¹da³ na zadowolonego. Odstawi³ pude³ko na biurko, a kosz schowa³ na swoje miejsce. W szafie mia³ ukryt¹ jeszcze torbê pe³n¹ s³odyczy z Miodowego Królestwa. Nie chcia³ rozpieszczaÌ Harry'ego, ale na co dzieù nie pozwala³ mu jeœÌ zbyt wiele cukierków, wiêc czu³ siê usprawiedliwiony. A mo¿e doszed³ do wniosku, ¿e jednak rozpieszczanie Harrry'ego powinno staÌ siê jego ulubionym zajêciem.
Za spraw¹ skrzatów domowych kwatery Snape'a sta³y siê bardziej przytulne. On sam nigdy nie zwraca³ na to uwagi i wrêcz zakazywa³ skrzatom dekorowaÌ lochy, ale w tym roku uzna³, ¿e odrobina jemio³y i bombek nie zaszkodzi. Skrzaty mia³y jednak nieco inne pojêcie na temat odrobiony ozdób i jego g³ówny pokój zamieni³ siê kilka dni temu w jarmarczny stragan, a na œrodku pokoju stanê³a wysoka, bogato ozdobiona choinka. Ju¿ mia³ siê wœciec, kiedy to zobaczy³, ale wtem Harry wparowa³ do pokoju i z radoœci zwariowa³. Wtedy Severus odpuœci³. Przypomnia³ sobie wszystkie swoje smutne wigilie, bez choinek, bez prezentów i bez mi³oœci. Nie chcia³ tego samego dla syna Lily. Dla swojego syna. Mê¿czyzna wszed³ do salonu i u³o¿y³ prezenty pod drzewkiem. Nastêpie skierowa³ swoje kroki do kuchni i ustawi³ czajniczek na palenisku. Mia³ ochotê napiÌ siê gor¹cej, domowej kawy i uszczypn¹Ì jeszcze trochê poranka... I wtedy us³ysza³ dziki pisk dochodz¹cy z salonu. Nie zdziwi³ siê, gdy zobaczy³ Harry'ego klêcz¹cego na dywanie. Na widok ojca Harry otrzepa³ siê i wsta³, ale nadal nerwowo zerka³ na pude³ko wystaj¹ce spod choinki.
- Tato, czy to dla mnie? - zapytaÂł patrzÂąc z nadziejÂą na ojca.
- OczywiÂście, Âże dla ciebie Harry. Ale wolaÂłbym, ÂżebyÂś przebraÂł siĂŞ w szaty zanim otworzysz pakunek. PamiĂŞtaj, Âże dzisiaj idziemy na wigiliĂŞ. - Harry pokiwaÂł gÂłowÂą przyznajÂąc mu racjĂŞ, ale nadal miaÂł smutnÂą minĂŞ. "A niech to twoje metody wychowawcze, Severusie" pomyÂślaÂł Snape. "Sam bĂŞdziesz sobie winny, gdy on wejdzie ci na gÂłowĂŞ".
- Dobrze, otwórz ju¿ prezent. - Na te s³owa twarz ch³opca pojaœnia³a i natychmiast skierowa³ siê z powrotem do drzewka. Severus uœmiechn¹³ siê. Czasami wystarczy³o tak niewiele. Ch³opiec otworzy³ wieko pude³ka i wstrzyma³ oddech. Snape mia³ ochotê mu przypomnieÌ, ¿eby oddycha³, ale wypuœci³ z siebie powietrze, gdy tylko pajacyki siê podnios³y i zaczê³y wokó³ niego taùczyÌ. Zacz¹³ siê œmiaÌ i przesuwaÌ je, a one dostosowywa³y siê do jego ruchów i s³ów. Snape by³ œwiadom, ¿e pewnie nigdy nie zazna³ tyle radoœci i po raz kolejny nawiedzi³o go uczucie, ¿e powinien zrobiÌ coœ wiêcej dla ch³opca. Usiad³ na fotelu i obserwowa³, jak jego syn kieruje magicznymi laleczkami.

Kilka godzin póŸniej Harry sta³ wyprostowany prezentuj¹c siê w bo¿onarodzeniowej szacie. By³a wykonana z najlepszego materia³u, a ko³nierzyk i mankiety by³y intensywnie szmaragdowe. W podobnym tonie pob³yskiwa³y guziki. Severus wzruszy³ siê widokiem syna, który wygl¹da³ jak ma³y elegant. Jeszcze raz przeczesa³ mu w³osy i oznajmi³, ¿e s¹ gotowi. Powoli szli do Wielkiej Sali, a Harry wykorzysta³ ten czas, aby zadaÌ mnóstwo pytaù, na które Snape cierpliwie odpowiada³. Gdy dotarli na miejsce z ulg¹ stwierdzi³, ¿e nie byli pierwsi, ale nie byli te¿ ostatni. Zajêli miejsca po lewej stronie Dumbeldore'a, który siedzia³ u szczytu sto³u. Na czas ka¿dej wigilii Flitwick mia³ w zwyczaju transmutowaÌ cztery sto³y w jeden, przy którym zbierali siê wszyscy obecni w zamku. Severus mia³ w pamiêci lata, kiedy w szkole na ferie zimowe zostawa³o wiêcej uczniów. W tym roku przy stole siedzieli tylko Kenneth Towler, Penelopa Clearwater i Nimfadora Tonks. Widok tej ostatniej by³ doœÌ osobliwy, gdy¿ zamiast swoich krótkich wœciekle czerwonych w³osów mia³a dziœ smêtne br¹zowe kosmyki. Tonks nie by³a zbyt rozgarniêt¹ uczennic¹ i stopi³a ju¿ wiele kocio³ków na jego zajêciach, chocia¿ Severus liczy³ na wiêksze zrozumienie swojego przedmiotu ze wzglêdu na jej umiejêtnoœci metamorfomagiczne. Z tego co pamiêta³, ten m³ody Gryfon Towler zosta³ uhonorowany przez bliŸniaków Weasleyów bulbadoksem. Ch³opak mia³ nietêg¹ minê i Snape domyœla³ siê, ¿e czyraki nadal mu dokuczaj¹. Znaj¹c ¿ycie Poppy, która w³aœnie usiad³a obok Minerwy po drugiej stronie sto³u, zabroni³a mu wyjazdu do domu. Pomona i Filius weso³o gawêdzili wymieniaj¹c siê nowinkami z najnowszego tygodnika "Zdolnego Magika". Przy stole nadal pozostawa³y jeszcze cztery puste krzes³a. Snape spojrza³ wymownie na Dumbledore'a, ale ten wskaza³ mu na drzwi wejœciowe, w których stan¹³ w³aœnie profesor Kettleburn. Stary Silwanus szed³ powoli utykaj¹c i zaj¹³ miejsce obok Filiusa, który co prawda przywita³ siê z nim grzecznie, ale nie zwróci³ na niego wiêkszej uwagi. Nauczyciel opieki nad magicznymi stworzeniami nie cieszy³ siê zbytni¹ sympati¹, ale podobnie jak inni nie za³o¿y³ w³asnej rodziny, wiêc œwiêta spêdza³ w Hogwarcie.
- No có¿, chyba mo¿emy zacz¹Ì ju¿ kolacjê.
- Albusie, a Aurora i Septima?
- Nie jestem pewien, czy siĂŞ pojawiÂą, ale znaÂły godzinĂŞ rozpoczĂŞcia kolacji. Nie chcĂŞ nikogo powstrzymywaĂŚ od jedzenia. Aurora wspominaÂła z resztÂą, Âże byĂŚ moÂże poleci prosto do domu. DziÂś ma byĂŚ jakaÂś wyjÂątkowa faza ksiĂŞÂżyca. JeÂśli chodzi o SeptimĂŞ... - urwaÂł, gdyÂż profesor Vector stanĂŞÂła wÂłaÂśnie w drzwiach.
- Moi kochani, przyszÂłam siĂŞ tylko poÂżegnaĂŚ. Trzymajcie siĂŞ gorÂąco - ucaÂłowaÂła MinerwĂŞ i PomonĂŞ. Bardziej oficjalnie poÂżegnaÂła resztĂŞ nauczycieli i uczniĂłw.
- No to chyba naprawdê mo¿emy ju¿ zacz¹Ì - uœmiechn¹³ siê Dumbledore, a na stole pojawi³y siê smakowite potrawy. Wszyscy zabrali siê za jedzenie. Na stole by³o pe³no christmas cracker*. Albus podawa³ ka¿demu po kolei du¿y cukierek i czeka³ na otwarcie. W œrodku znajdowa³y siê musy œwistusy i pude³ka z czekoladowymi ¿abami. Filius zaczarowa³ anio³ki na choinkach, aby œpiewa³y weso³o kolêdy. Atmosfera by³a radosna i nawet Severus siê zrelaksowa³. Obserwowa³ uœmiechaj¹cego siê syna i zastanawia³ siê dok¹d mogliby pojechaÌ w czasie tej przerwy œwi¹tecznej. Jego myœli, a tak¿e przyjemny gwar przerwa³o otwarcie drzwi. Kenneth z wra¿enia wyplu³ na spodnie ca³y pudding, który mia³ w ustach. W drzwiach sta³a Sybilla Trelwaney. Albus odchrz¹kn¹³ i wsta³.
- Sybillo, cieszê siê, ¿e uraczy³aœ nas swoj¹ obecnoœci¹. Proszê usi¹dŸ obok mnie. - Minerwa westchnê³a g³êboko, gdy¿ miejsce wskazane przez dyrektora znajdowa³o siê jednoczeœnie obok niej. Nie przepada³a za kole¿ank¹ z wie¿y astronomicznej.
- Ach tak, dziĂŞkujĂŞ Albusie, dziĂŞkujĂŞ. - KroczyÂła powoli. Z odpowiadajÂącym sobie dramatyzmem zatrzymaÂła siĂŞ koÂło Penelopy i wyszeptaÂła:
- Czy twoi rodzice s¹ w podró¿y?
- Ta-ak. - Dziewczyna zajÂąknĂŞÂła siĂŞ i spojrzaÂła z przeraÂżeniem na nauczycielkĂŞ.
- Och tak, och, och - i nie powiedzia³a nic wiêcej, odesz³a od niej sucho kaszl¹c. Dziewczyna mia³a naprawdê przera¿on¹ minê. Flitwick zwróci³ siê ku niej i zaproponowa³, ¿eby razem wyszli wys³aÌ sowê do jej rodziców. Przytaknê³a z wdziêcznoœci¹. Filius umia³ opiekowaÌ siê swoimi uczniami. Niestety atmosfera przy stole zgêstnia³a i nawet ¿arty Dumbeldore'a nie mog³y jej uratowaÌ. Tylko Trelawney wydawa³a siê niczego nie zauwa¿aÌ. Stó³ wigilijny powoli pustosza³ i kiedy zostali przy nim tylko Albus, Minerwa, Sybilla i Snape z Harrym Mistrz Eliksirów uzna³, ¿e czas wracaÌ do swoich komnat. Podziêkowa³ za spêdzony czas, Harry uca³owa³ profesor McGonagall, która siê szeroko uœmiechnê³a i wyszli w znakomitych nastrojach. Dyrektor i jego zastêpczyni cierpliwie czekali a¿ Sybilla skoùczy posi³ek. Jad³a w³aœnie trzeci¹ dok³adkê sa³atki œliwkowej, kiedy upuœci³a widelec. Minerwa wyda³a zduszony okrzyk, a Dumbledore wpatrywa³ siê w ni¹ bez mrugania. Mia³a zamglony wzrok i dziwnie siê zgiê³a na krzeœle. Cisza, która ich oplata³a by³a nie do zniesienia. Nagle otworzy³a usta.
- Zdrajca Czarnego Pana zginie...


31 grudnia 1989
Narcyza Malfoy chodzi³a niespokojnie po salonie. Jej m¹¿ siedzia³ w fotelu i przegl¹da³ star¹ zniszczon¹ ksiêgê. Kobieta wygl¹da³a przez okno i nerwowo gniot³a chusteczkê w d³oni. Na zegarze dochodzi³a godzina dwudziesta trzecia. Lucjusz podniós³ g³owê i zwróci³ siê ku kobiecie:
- Narcyzo, juÂż czas.
Kobieta pokiwa³a niepewnie g³ow¹, jakby chcia³a odtr¹ciÌ jednoczeœnie nieprzyjemne myœli. Zabra³a ze sto³u swoj¹ ró¿d¿kê i wysz³a z salonu. Za drzwiami us³ysza³ ciche ³kanie i westchn¹³. "Muszê to zrobiÌ", pomyœla³ i machn¹³ ró¿d¿k¹. Jego codzienna szata zmieni³a siê w strój œmiercio¿ercy. By³ gotowy na przyjêcie sojuszników. Minê³a jeszcze minuta i wokó³ sto³u z trzaskiem zaczêli pojawiaÌ siê œmiercio¿ercy. Minê³o tyle lat, a uszczuplone i tak grono jeszcze bardziej siê wykruszy³o. Niektórych strach te¿ by³o ju¿ zaprosiÌ. Teraz móg³ policzyÌ ich na palcach. Macnair, Goyle, Carrow i Yaxley.
- Mo¿emy zaczynaÌ Lucjuszu - powiedzia³ Amycus i jakby na znak wyci¹gnêli ró¿d¿ki. Malfoy pstrykn¹³ palcami i czarna sowa, której nikt wczeœniej nie zauwa¿y³ wylecia³a z salonu.
- JuÂż tylko kilka minut... - zaÂśmiaÂł siĂŞ zÂłowrogo.

Severus i Harry opanowali salon. Zaciekle budowali stadion qudditcha, ¿eby Harry móg³ sterowaÌ pacynkami i organizowaÌ im mecze. Stawiali w³aœnie ostatni¹ wie¿ê, gdy do komnaty wlecia³a ma³a czarna sówka burz¹c ich budowlê. Burz¹c ich spokój. Burz¹c ich ¿ycie. Zrzuci³a list prosto na rêce Severusa. Nie mia³ nawet czasu siê zastanowiÌ. Poczu³ szarpniêcie w okolicy pêpka. Us³ysza³ p³acz dziecka, p³acz Harry'ego. Wszystko zawirowa³o. Nie móg³ zebraÌ myœli. Nie wiedzia³, gdzie jest jego ró¿d¿ka. Nagle uderzy³ stopami o grunt. Nie widzia³ napastników. Zobaczy³ tylko zielone œwiat³o.