Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5].

Draco i Cloe szli w¹sk¹ œcie¿k¹ przez park. S³oùce wysz³o za chmur i - jak na paŸdziernik - zrobi³o siê bardzo ciep³o. Mimo tego w oko³o by³o jeszcze mokro przez poranny deszcz; na trawie, która nie zd¹¿y³a wyschn¹Ì by³y jeszcze kropelki rosy, a liœcie które pospada³y z drzew wygl¹da³y jakby by³y do niej przyklejone i odrywane delikatnie przez mi³y wiaterek. Œwie¿oœÌ powietrza i oddalenie siê od t³umu pomog³y ch³opakowi siê uspokoiÌ.
Przypomnia³y mu siê b³onia, czasy z Hogwartu gdy razem z Crabblem i Goylem wychodzili na nie i wyœmiewali siê z Gryfonów, a raczej gdy on obra¿a³ cz³onków domu lwa, a oni têpo potakiwali. Zrodzi³ siê w nim jakiœ smutek na myœl o œmierci Crabble'a w Pokoju ¯yczeù. Mimo, ¿e traktowa³ ich czêsto jak s³u¿¹cych, nie byli mu obojêtni. Chêtnie porozmawia³by z drugim ch³opakiem, którego nie widzia³ tyle lat, ale nie mia³ dobrego pretekstu by to zrobiÌ.
W³aœciwie nie mia³ ju¿ ¿adnych przyjació³, a jego rodzina nie potrafi³a sprostaÌ potrzebie posiadania ich. Czu³ siê samotny i zmêczony ¿yciem przez bardzo d³ugi czas Chcia³ jakiejœ zmiany, ale jednoczeœnie odrzuca³ wszystkie szanse na ni¹, bo nie wierzy³ w to by czeka³o go szczêœcie. Mo¿e dlatego by³ tutaj z dziewczyn¹, której nie zna³, szed³ z ni¹ do miejsca którego nie zna³ i czu³ siê lepiej z powodu tego n i e z n a n e g o.

Szli ju¿ parê minut w ciszy, ka¿dy pogr¹¿ony w swoich myœlach. Sytuacja by³a naprawdê dziwna z punktu widzenia obojga. Draco co chwila rozwa¿a³ kwestiê zawrócenia i zapomnienia o wszystkim, a Cloe ci¹gle zerka³a na niego jakby nie wiedzia³a w jaki sposób zacz¹Ì rozmowê.
- Lubisz jesieĂą? – zapytaÂła w koĂącu by przerwaĂŚ to milczenie.
- Nie wiem – odparÂł trochĂŞ zaskoczony tak banalnym pytaniem. – Nigdy siĂŞ nad tym nie zastanawiaÂłem.
- Ja lubiĂŞ. W jesieni zÂłe samopoczucie moÂżna przypisywaĂŚ pogodzie.
To wytÂłumaczenie wydawaÂło mu siĂŞ jeszcze dziwniejsze niÂż samo pytanie. MoÂże to byÂła jakaÂś aluzja do niego, bo przecieÂż pogoda byÂła nienajgorsza.
- Nie dzisiaj – wycedziÂł.
- Tak, dzisiaj jest caÂłkiem Âładnie. To jaki jest powĂłd?
Wpatrywa³a siê w niego, ale on nie potrafi³ z ni¹ rozmawiaÌ. Jaki jest powód? Jego ¿ycie jest jednym wielkim powodem niezadowolenia. Ona nie mia³a pojêcia co siê dzieje w jego g³owie; spacerowa³a sobie po Londynie szukaj¹c mugolskiego aparatu gdy on mia³ ochotê znikn¹Ì gdzieœ na zawsze. Zaczyna³ myœleÌ, ¿e robi to wszystko tylko po to by nie wracaÌ do domu, ¿e dopatruje siê w tej dziewczynie czegoœ nieistniej¹cego.
- Nie ma jednego.

Cloe spuœci³a wzrok w bok i przeczesa³a w³osy rêk¹. Skrêcili w lewo w skaln¹ dró¿kê, na której znajdowa³o siê kilka daleko po³o¿onych od siebie domów, wszystkie wygl¹da³y podobnie; niewielkie, w kolorze ceg³y i ciemnym dachu ze schodkami do drzwi, otoczone drewnianym p³otem. Dziewczyna podesz³a do najbli¿szego, otworzy³ furtkê i odwróci³a siê staj¹c w przejœciu.
- Tutaj mieszkam – powiedziaÂła i zaczĂŞÂła powoli kroczyĂŚ po betonowych stopniach. – Rzadko ktoÂś mnie odwiedza – dodaÂła wyciÂągajÂąc parĂŞ kluczy z³¹czonych ze sobÂą zielonym sznurkiem z tej samej torby do ktĂłrej wÂłoÂżyÂła aparat i wkÂładajÂąc nerwowo jeden do dziurki od drzwi.

Draco wszedÂł do Âśrodka bardzo powoli rozglÂądajÂąc siĂŞ dokÂładnie po kaÂżdej stronie pomieszczenia. ÂŚwiatÂło byÂło sÂłabe i wszystko wydawaÂło siĂŞ ogarniĂŞte pomaraĂączowym cieniem. Na prosto zobaczyÂł niewielkÂą kuchniĂŞ, blat wychodzÂący ze Âściany odznaczaÂł jej koniec; wyglÂądaÂł jak otwarty prostokÂąt z szafkami do ziemi, na nim znajdowaÂł siĂŞ kosz z owocami i kilka maÂłych przedmiotĂłw, ktĂłrych nie potrafiÂł okreÂśliĂŚ.
„Kuchnia” zajmowaÂła tylko kawaÂłek pokoju, na prawo widaĂŚ juÂż byÂło czarny dywan, na ktĂłrym poÂłoÂżona byÂła duÂża, prawdopodobnie skĂłrzana kanapa ze szklanym stolikiem zagraconym papierami.
PrzeleciaÂł wzrokiem to wszystko nie notujÂąc w gÂłowie Âżadnej obecnoÂści magii, aÂż jego uwagĂŞ przykuÂła Âściana obok kanapy. ByÂła czymÂś oblepiona, czymÂś co siĂŞ ruszaÂło, ale nie wydawaÂło Âżadnych dÂźwiĂŞkĂłw. ZmruÂżyÂł oczy, ale byÂło zbyt ciemno by zobaczyĂŚ co tak poÂłyskuje na kaÂżdym odcinku dÂługiej, prostokÂątnej powierzchni. Cloe zamknĂŞÂła drzwi frontowe i podeszÂła do zakrytego okna, ktĂłre zlewaÂło siĂŞ Âże Âścianami w tym mroku. PodniosÂła Âżaluzje i dopiero teraz moÂżna byÂło w caÂłoÂści zobaczyĂŚ pomieszczenie.
Draco od razu skierowa³ wzrok w stronê poruszaj¹cej siê œciany, by dowiedzieÌ siê co siê z ni¹ dzieje. Wtedy dostrzeg³, ¿e to zdjêcia, dziesi¹tki zdjêÌ ze œwiata czarodziejów przyklejonych do powierzchni, jedno obok drugiego tworzy³y jakby du¿y, poruszaj¹cy siê obraz. Poczu³ ulgê w sercu, dziewczyna nie jest mugolem. Odwróci³ siê w jej stronê i po raz pierwszy uœmiechn¹³, delikatnie, ale w koùcu pokaza³ coœ wiêcej poza smutkiem i rozdra¿nieniem.
- WiĂŞc to prawda – szepnĂŞÂła. – JesteÂś jednym z nich.

Jesteœ jednym z nich.Te s³owa rozbrzmia³y mu w g³owie kilkakrotnie jakby ktoœ krzykn¹³ je w korytarzu, gdzie echo zanosi je coraz dalej. Zesztywnia³ ca³y i nie wiedzia³ jak siê zachowaÌ. Mo¿e jednym zaklêciem wykasuje z jej pamiêci swoj¹ osobê i zniknie? Tak by³oby najrozs¹dniej, chocia¿ móg³by mieÌ przez to k³opoty, ale co ma do stracenia? Mimo, ¿e czêsto myœla³ z obrzydzeniem o mugolach i nie chcia³ mieÌ z nimi nic wspólnego, ona wydawa³a siê ci¹gle warta poznania.

Œci¹gn¹³ marynarkê od garnituru i zacz¹³ mówiÌ. Upewni³ siê, ¿e nie jest czarodziejk¹, a potem pyta³ sk¹d ma zdjêcia. Cloe wychowa³a macocha, pó³krwi czarodziejka, która zakocha³a siê w jej ojcu kilka lat po œmierci matki dziewczyny, która umar³a przy porodzie. Frank zmar³ gdy Cloe mia³a szeœÌ lat. Od tamtej pory marzy³a, ¿eby byÌ tym kim by³a jej opiekunka. Ta opowiada³a jej o œwiecie, który zna³a, pokazywa³a jej to co by³o dla jej kole¿anek tylko fantazj¹. Uznano j¹ nawet za wariatkê gdy w szkole pokazywa³a buteleczkê wype³nion¹ do po³owy dziwnym p³ynem i twierdzi³a uparcie, ¿e jeœli ktoœ to wypije odpowie szczerze na wszystkie zadane pytania. PóŸniej dosta³a lekk¹ reprymendê od macochy i obieca³a zachowaÌ wszystko w tajemnicy.
Lena wyjecha³a wype³niaÌ swoje obowi¹zki podczas Bitwy o Hogwart, pisa³a listy do Cloe, do których do³¹cza³a zdjêcia ze œwiata czarodziejów, które dziewczyna tak lubi³a i kolekcjonowa³a; nie wa¿ne jakie, byleby siê rusza³y. Niestety po pewnym czasie kobieta znik³a z jej ¿ycia, sowa nie przynosi³a ju¿ listów, a Cloe nie mog³a siê z ni¹ skontaktowaÌ. By³a zdeterminowana j¹ odnaleŸÌ, ale co mog³a zrobiÌ nie maj¹c wstêpu do miejsca w którym przebywa³a, ani nie znaj¹c jego lokalizacji?
- Mam tylko jÂą – powtarzaÂła gdy znowu o niej rozmawiali.

PracowaÂła aktualnie piszÂąc dla mugolskiej gazety artykuÂły, publikujÂąc razem z nimi swoje zdjĂŞcia. Fotografia byÂła jej pasjÂą od dzieciĂąstwo. Zawsze jednak pragnĂŞÂła zrobiĂŚ takie jak te, ktĂłre przykleiÂła w pokoju.

Dziewczyna wyjaÂśniÂła teÂż Draconowi po co dzisiaj wrĂłciÂła na tamtÂą ulicĂŞ. Powodem nie byÂł wcale aparat; zapomniaÂła o nim gdy tylko zdaÂła sobie sprawĂŞ, Âże gdzieÂś juÂż widziaÂła twarz blondyna. Jedno ze zdjĂŞĂŚ przedstawiaÂło wÂłaÂśnie jego – co zauwaÂżyÂł dopiero gdy wskazaÂła jedno ze zdjĂŞĂŚ - gdy siĂŞ upewniÂła, wrĂłciÂła w nadzieji spotkania go. To dlatego chciaÂła z nim porozmawiaĂŚ, to dlatego chciaÂła go do siebie przyprowadziĂŚ. JuÂż dawno przestaÂła myÂśleĂŚ, Âże kiedyÂś zobaczy LenĂŞ, ale teraz w koĂącu udaÂło jej siĂŞ znaleŸÌ kogoÂś kto mĂłgÂłby jej pomĂłc. Wiele razy szukaÂła znajomych macochy obdarzonych magicznymi zdolnoÂściami, ale nie byÂło po nich Âśladu.

Tego wszystkiego Draco dowiedzia³ siê w ci¹gu kilku dni, w których spotyka³ siê z Cloe. Jednego dnia siedzieli w parku, a¿ s³oùce zupe³nie siê schowa³o, innego poszli coœ zjeœÌ do knajpy na rogu, a ostatniego pili u niej herbatê. Te dni wydawa³y mu siê niebywale zwyczajne, a jednoczeœnie mia³y w sobie coœ ekscytuj¹cego.
Na poczÂątku prawie nic o sobie nie mĂłwiÂł, z czasem - czujÂąc ochotĂŞ odwdziĂŞczenia siĂŞ za otwartoœÌ i szczeroœÌ – zacz¹³ mĂłwiĂŚ o Hogwarcie, Quidditchu, eliksirach i innych rzeczach, ktĂłre dla niej byÂły fascynujÂące, a dla niego normalne.
O rodzinie nie chciaÂł wspominaĂŚ, gdy pytaÂła, nie odpowiadaÂł albo zmieniaÂł temat.
- Masz jakieÂś rodzeĂąstwo? – zapytaÂła przechylajÂąc kubek cytrynowej herbaty.
- Nie, nie mam – przyszÂła mu do gÂłowy myÂśl jak dÂługo Weasley musi odpowiadaĂŚ na to pytanie i zaÂśmiaÂł siĂŞ w duchu. – Na szczĂŞÂście.
- Nie myÂślaÂłbyÂś tak gdyby byÂło inaczej. A twoi rodzice?
PrzetarÂł twarz lewÂą rĂŞkÂą, przejeÂżdÂżajÂąc od brody do czoÂła i wjeÂżdÂżajÂąc na wÂłosy, kiedy ona odÂłoÂżyÂła biaÂły kubek z namalowanymi rĂŞcznie ÂśnieÂżkami i przysunĂŞÂła siĂŞ do niego.
- Co to jest? – wskazaÂła jego przedramiĂŞ, z ktĂłrego materiaÂł przesun¹³ siĂŞ w gĂłrĂŞ gdy chÂłopak uniĂłsÂł rĂŞkĂŞ. Mroczny Znak byÂło teraz widaĂŚ w poÂłowie. Draco zdaÂł sobie sprawĂŞ, Âże pomin¹³ istotne kwestie dotyczÂące wÂłasnej osoby; byÂł Âślizgonem, byÂłym ÂśmiercioÂżercÂą, poplecznikiem Czarnego Pana. Jak miaÂł jej teraz wytÂłumaczyĂŚ, Âże trafiÂła nie na tego czarodzieja co trzeba?


***

NajdroÂższy Draco,

Niezmiernie mi przykro, Âże nie ma ciĂŞ tu z nami. CaÂły dzieĂą myÂślaÂłam o tobie zamiast zwiedzaĂŚ tutejsze Muzeum Czarodzieji Walecznych, ktĂłre to pan Fozz chciaÂł nam koniecznie pokazaĂŚ. Kilka miejsc w Szkocji byÂło istotnie przepiĂŞknych i nowoczesnych w magiczne atrakcje, jednak ja wolaÂłabym spĂŞdziĂŚ z tobÂą chociaÂż jeden dzieĂą zamiast tego wszystkiego.

Wiem, Âże nie zdajesz sobie jeszcze sprawy, jak szczĂŞÂśliwy mĂłgÂłbyÂś byĂŚ ze mnÂą, ale przekonasz siĂŞ o tym, o ile nie okaÂżesz siĂŞ gÂłupcem. JesteÂśmy bardzo podobni, widzĂŞ to coraz wyraÂźniej.

Ufam, ¿e mój list sprawi ci przyjemnoœÌ i tym razem na niego odpowiesz.

Twoja na zawsze, Julie.

ByÂłabym zapomniaÂła. Ojciec wysyÂła do was swojego bliskiego lekarza, ktĂłry pracuje w Szpitalu ÂŚwiĂŞtego Munga i przesyÂła pozdrowienia. ProsiÂł, Âżebym to przekazaÂła, nie ma teraz czasu na pisanie listĂłw.


Panna Surtuch nie k³ama³a, pisa³a do Dracona ju¿ kilka razy. Siedzia³ na pod³odze od dwóch godzin. Trzyma³ ten kawa³ek papieru w d³oni, nie spuszczaj¹c z niego wzroku. Zgi¹³ powoli ma³y polec, a za nim kolejne z coraz wiêksz¹ si³¹ tak, ¿e list zamieni³ siê kszta³tem w wysmarkan¹ chusteczkê.

MyÂślaÂł o wczorajszym dniu. Widok ciemnych oczu zapeÂłnionych Âłzami nie dawaÂł mu spokoju. PowiedziaÂł prawdĂŞ, nie mĂłgÂł udawaĂŚ. Te rozkoszne chwile z niÂą byÂły tylko zabawÂą, ktĂłrÂą musiaÂł zakoĂączyĂŚ. ObiecaÂł jej pomĂłc i zrobiÂł to. Nigdzie nie znalazÂł informacji na temat Leny Sofii ToÂłst. Dopiero gdy sprawdziÂł zbiĂłr polegÂłych w Bitwie o Hogwart, osiem nazwisk za Lupinem, wÂśrĂłd reszty aurorĂłw, byÂła tam. Nie zamierzaÂł jej powiedzieĂŚ, ale zmusiÂła go do tego. ProsiÂła go, Âżeby nie odchodziÂł, wierzyÂła, Âże jest inaczej, chociaÂż miaÂła dowody.

„GÂłupia jesteÂś. Ona nie Âżyje! Zabili jÂą tacy jak ja, ÂśmiercioÂżercy!”. WykrzyczaÂł jej to w twarz i odszedÂł. Nie mogÂło byĂŚ inaczej. A jednak coÂś podpowiadaÂło mu, Âże znowu uciekaÂł. MoÂże tak naprawdĂŞ chciaÂł by go znienawidziÂła, bo nie mĂłgÂł znieœÌ myÂśli, Âże coÂś do niej czuje. PrĂłbowaÂłaby go zmieniĂŚ, znaleŸÌ w nim dobrego czÂłowieka, ktĂłrym bycie byÂło mu obojĂŞtne. ChciaÂł teraz odzyskaĂŚ szacunek, czuĂŚ, Âże coÂś znaczy.

Zapomni o niej, zacznie od nowa. UsuniĂŞcie jej ze swojej drogi uzna kiedyÂś za najlepszy wybĂłr. DÂźwign¹³ siĂŞ z zimnej posadzki i podszedÂł do biurka. Z podÂłuÂżnej szuflady wyciÂągn¹³ kartkĂŞ i chwyciÂł za piĂłro. Jak dawno go nie uÂżywaÂł! ZawahaÂł siĂŞ przez chwilĂŞ, po czym – usuwajÂąc z gÂłowy obraz dziewczyny – zacz¹³ pisaĂŚ.


ChcĂŞ ÂżebyÂś zostaÂła mojÂą ÂżonÂą. Czekam na ciebie.

PrzekaÂż ojcu najserdeczniejsze podziĂŞkowania.

Draco

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?