W mieszkaniu by³o tego dnia zimniej ni¿ na dworze. Cloe wsta³a bardzo wczeœnie I przesiedzia³a na ziemi w salonie trzy godziny ubrana tylko w koszulkê, szorty I we³niany sweter. Jej stopy by³y lodowate, mimo tego, ¿e trzyma³a je na grubym dywanie. Oparta o brzeg kanapy pi³a w³aœnie kolejny kubek cytrynowej herbaty. Mia³a do napisania artyku³ o otwarciu nowego Muzeum Sztuki w Londynie, ale nie mia³a na to najmniejszej ochoty, zdjêcia, które do niego zrobi³a wala³y siê gdzieœ na biurku w sypialni. Jeszcze nic nie jad³a I nie czu³a g³odu, ¿o³¹dek wype³nia³a tylko ciep³ym napojem. Oczy j¹ piek³y, bo zasnê³a dopiero po wielu godzinach p³aczu, a I tak zaraz siê obudzi³a.

Nie mogÂła siĂŞ pogodziĂŚ z obecnÂą sytuacjÂą. CiÂągle myÂślaÂła o Draconie, chciaÂła wiedzieĂŚ gdzie jest i co robi. ZaczynaÂła chyba za nim tĂŞskniĂŚ; bardziej byÂło jej przykro z powodu jego znikniĂŞcia niÂż z tego co siĂŞ staÂło. Tak bardzo cieszyÂła siĂŞ, Âże w koĂącu moÂże porozmawiaĂŚ z kimÂś kto znaÂł prawdĂŞ, co wiĂŞcej z kimÂś kto tej prawdy doÂświadczaÂł. BaÂła siĂŞ, Âże juÂż nigdy wiĂŞcej nie bĂŞdzie miaÂła takiej okazji. Przez caÂłe Âżycie musiaÂła udawaĂŚ, Âże o niczym nie wie i akceptowaĂŚ ten zwykÂły Âświat, chociaÂż istniaÂło o wiele wiĂŞcej.

Czy on by³ z³ym cz³owiekiem? Zrani³ j¹ tym co powiedzia³, zabra³ ostatni¹ nadziejê. Po tylu latach bez Leny, musia³a wzi¹Ì pod uwagê jej œmierÌ, ale mimo to prze¿ywa³a to tak jakby sta³o siê to dopiero gdy Draco to wykrzycza³. By³ po przeciwnej stronie czyli po stronie Czarnego Pana. Wiedzia³a kim s¹ tacy czarodzieje tylko z opowiadaù, ze s³ów swojej macochy, ale by³y tak gorsz¹ce, ¿e nie mog³a do nich przypisaÌ Dracona. Nie, on nie by³ jednym z nich, a na pewno nim nie jest.

Czu³a, ¿e to przeznaczenie. Nigdy nie dogadywa³a siê z ch³opakami, których widywa³a, byli dla niej zbyt normalni. Gdy spotka³a Dracona, pierwszy raz w ¿yciu doœwiadczy³a innego uczucia, jakby serce drgnê³o specjalnie dla niego. Potem chwile z nim up³ywa³y tak szybko, ¿e nie mog³a siê nimi nacieszyÌ i czu³a pustkê gdy zostawa³a sama. Teraz ta pustka wype³nia³a j¹ ca³¹ i nie mog³a siê odnaleŸÌ w swoim dawnym ¿yciu.

PrzypomniaÂła sobie spotkanie z chÂłopakiem w parku gdy siedzieli bardzo blisko na Âławce. OpowiadaÂł jej o eliksirach, lekcjach w ktĂłrych byÂł bardzo dobry, ale gdy zmieniÂł siĂŞ nauczyciel straciÂł zapaÂł do tego przedmiotu, tamten o wiele bardziej go doceniaÂł. PatrzyÂła na niego, a on mĂłwiÂł Âżywo dopĂłki nie zobaczyÂł jej rumieĂącĂłw na policzkach. ZrobiÂło jej siĂŞ przyjemnie, bo otwieraÂł siĂŞ coraz bardziej. ZamilkÂł i patrzyli na siebie przez chwilĂŞ, aÂż coÂś ÂścisnĂŞÂło jÂą w brzuchu i dÂźwignĂŞÂła siĂŞ szybko.
- MoÂże poka¿ê ci fontannĂŞ – rzuciÂła ze zdenerwowania.
- Dobrze – uÂśmiechn¹³ siĂŞ szeroko, czymÂś rozbawiony i w koĂącu zobaczyÂła w caÂłoÂści jego biaÂłe zĂŞby.

Przeszli kawa³ek œcie¿k¹ otoczon¹ kilkoma dêbami. Po œrodku ma³ej polany sta³a wielka fontanna w kszta³cie misy; z niej wysuwa³ siê s³up udaj¹cy drzewo z chudymi ga³¹zkami, a pomiêdzy nimi by³a ma³a rzeŸba wazonu. Fontanna by³a wype³niona wod¹ zabarwion¹ przez spadaj¹ce do niej liœcie na ¿ó³tawy kolor.
Cloe podesz³a do niej i spojrza³a w dó³ na swoje odbicie. Jej skóra wygl¹da³a dzisiaj lepiej, nie by³a taka blada, wygl¹da³a jakby siedzia³a d³u¿ej na s³oùcu, policzki pali³y siê na czerwono. Nie mog³a przestaÌ siê cieszyÌ, ca³y czas powstrzymywa³a uœmiech, ale teraz gdy sta³a odwrócona do ch³opaka, uœmiechnê³a siê do siebie. Kosmyki kasztanowych w³osów zanurzy³y siê w kolorowej wodzie i zda³a sobie sprawê, ¿e musi siê opanowaÌ.
By³o jej g³upio, ¿e ktoœ wywo³uje u niej takie zawstydzenie, ogarnê³a j¹ jakaœ dziwna nieœmia³oœÌ, musia³a to jak najszybciej pokonaÌ. DŸwignê³a siê i spojrza³a na niego. Mimo tego, ¿e by³ szczup³y, koszula le¿a³a na nim idealnie. Szed³ pewnym krokiem, unosz¹c delikatnie k¹ciki ust na bladej twarzy. Jego platynowo-szare oczy wpatrywa³y siê w ni¹ jakby wiedzia³y dok³adnie o czym myœli i stara³y siê j¹ jeszcze bardziej onieœmieliÌ.
- Przyjemne miejsce – odezwaÂł siĂŞ w koĂącu rozglÂądajÂąc siĂŞ dookoÂła.

Chcia³a coœ zrobiÌ, by nie znaleŸÌ siê znowu w niezrêcznej sytuacji bycia tak blisko niego i przytrzymuj¹c siê rêkoma dŸwignê³a siê w górê i usiad³a na szerokim betonie, który rozci¹ga³ siê dooko³a brzegu.
- PrzychodzĂŞ tutaj czasem, a gdy zacznie siĂŞ wiosna, zbieram kwiaty i wkÂładajÂąc je do tego wazonu – wskazaÂła palcem rzeÂźbĂŞ poÂśrodku skalnego drzewa. – Szybko usychajÂą i zabieram je do domu. – dodaÂła po chwili wpatrujÂąc siĂŞ w lilie wyszyte na jej spĂłdnicy.
- To po co to robisz?
„Po co mu to powiedziaÂłam, on ma racjĂŞ, to gÂłupota” – myÂślaÂła i nadal wgapiaÂła siĂŞ w cienki materiaÂł na kolanach.
- Nie wiem, tak jest Âładniej.
- ÂŁadniej niÂż teraz? – zapytaÂł podchodzÂąc do niej i nachylajÂąc siĂŞ tak, Âże nie mogÂła na niego nie spojrzeĂŚ.
- Tak, ale teraz nie ma kwiatĂłw – uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ nie otwierajÂąc ust.

Draco odsun¹³ siĂŞ z powrotem i wyciÂągn¹³ z tylnej kieszeni Âśredniej dÂługoÂści patyk. Cloe oczy zabÂłyszczaÂły i serce zaczĂŞÂło jej mocniej biĂŚ. „To ró¿dÂżka!” – krzyknĂŞÂła w myÂślach, ale nie mogÂła nic z siebie wydusiĂŚ. Nie zrozumiaÂła s³ów chÂłopaka, ale zaraz po nich mignĂŞÂło jej przed oczami ÂświatÂło i sunĂŞÂło prostÂą linÂą w gĂłrĂŞ, zatrzymujÂąc siĂŞ na wazonie, z ktĂłrego wyÂłoniÂły siĂŞ czerwone pÂłatki; dÂźwigaÂły siĂŞ do gĂłry aÂż zobaczyÂła bukiet piĂŞknych ró¿. StanĂŞÂła na nogi i obeszÂła dookoÂła brzeg betonowej misy przyglÂądajÂąc siĂŞ kwiatom. Nigdy wczeÂśniej nie byÂło ich tutaj tak duÂżo, wyrosÂły jak z ziemi i pachniaÂły.
- SÂą cudowne! – krzyknĂŞÂła spoglÂądajÂąc w dó³ na dumnÂą twarz Malfoy’a.
- Nie zwiĂŞdnÂą – upewniÂł jÂą.

Nagle fali szczêœcia, które j¹ zala³o, ust¹pi³ ¿al. Zrozumia³a jak wspania³e rzeczy musi on potrafiÌ i jak bardzo ona ró¿ni siê od niego. Rzeczy, które jej sprawiaj¹ trudnoœÌ, on mo¿e za³atwiÌ w parê chwil. Jej problemy musz¹ byÌ dla niego ³atwe i proste do rozwi¹zania. Z drugiej strony jak niewiele musia³by siê wysilaÌ gdyby przysz³o mu ¿yÌ tak jak ona ¿yje. Spowa¿nia³a i zamyœli³a siê na chwilê, gdy w koùcu wypowiedzia³a swoj¹ myœl na g³os:
- MuszĂŞ byĂŚ dla ciebie strasznie nudna.
Zobaczy³a na jego twarzy gniew. Wci¹gn¹³ powietrze przez nos i nie wypuszcza³ przez chwilê, jakby coœ mu nie pozwala³o.
- Nudna? – odetchn¹³ w koĂącu.
- Tak, nudna – powtĂłrzyÂła. – Nie nale¿ê do Âświata, w ktĂłrym moÂżna sobie wyczarowaĂŚ kwiaty jesieniÂą.

Chcia³a zejœÌ z powrotem na ziemiê i gdy wysunê³a nogê do przodu i zgiê³a siê by podeprzeÌ siê praw¹ rêk¹, poczu³a pod palcami jego dotyk, a potem jego rêka œcisnê³a jej d³où i stanê³a obok niego. Zobaczy³a jego zdenerwowanie z bliska, jego twarz po³o¿ona kilka centymetrów od niej nawet nie drgnê³a, ale oczy pokazywa³y, ¿e wytr¹ci³a go z równowagi. Zamkn¹³ oczy i puœci³ j¹ odchodz¹c szybko parê kroków.
- Nie naleÂżysz do mojego Âświata – przyznaÂł. - Ale mnie to nie obchodzi... Nie obchodzi mnie to, nie obchodzi... - powtarzaÂł, a Âłzy, ktĂłre pojawiÂły siĂŞ w jego oczach, przeczyÂły temu tak bardzo, Âże Cloe poczuÂła ogromny smutek i ukryÂła go w nieszczerym uÂśmiechu.

Od dziesiĂŞciu minut przyglÂądaÂła siĂŞ jego ruchomej fotografii przyklejonej do Âściany. ByÂł na niej trochĂŞ mÂłodszy, niezadowolony, ale w jego oczach nie byÂło tego bĂłlu, ktĂłry tyle razy czuÂła. Jaki byÂł wtedy? Czy zmieniÂł siĂŞ od tamtego czasu? ZadajÂąc sobie te pytania, oderwaÂła zdjĂŞcie i usiadÂła z nim na kanapĂŞ. „Tak musiaÂło byĂŚ, zjawiÂł siĂŞ po to bym dowiedziaÂła siĂŞ, Âże Lena nie wrĂłci. Teraz muszĂŞ siĂŞ pogodziĂŚ z tym, Âże on teÂż nie wrĂłci.” PrzetarÂła wilgotne oczy i poÂłoÂżyÂła zdjĂŞcie na stolik.

Oko³o godziny póŸniej by³a ju¿ po k¹pieli, ubrana i gotowa do drogi. Postanowi³a, ¿e pojedzie do Muzeum i zrobi jeszcze kilka zdjêÌ, by zacz¹Ì artyku³, wyjœÌ z domu i odwróciÌ swoje myœli od Dracona. Nie widzia³a go ju¿ ponad dwa tygodnie i nigdy wczeœniej nie prze¿y³a dwóch tygodni równie przykroœÌ jak te. Chcia³a siê otrz¹sn¹Ì i wróciÌ do swoich spraw. Wziê³a torbê i otworzy³a drzwi, na dworze by³o ch³odno, szaro i zapowiada³ siê deszcz. Wróci³a do domu po parasolkê i przekrêci³a kluczyk w zamku.

SchodziÂła po schodkach, gdy nagle zdaÂła sobie sprawĂŞ, Âże ktoÂś stoi przy furtce. MÂłoda dziewczynami z blond dÂługimi wÂłosami i jasnymi oczami, ubrana w czarnÂą sukienkĂŞ przylegajÂącÂą do ciaÂła i trzymajÂąca w dÂłoni zÂłoÂżony parasol w tym samym kolorze, przyglÂądaÂła siĂŞ jej i najwyraÂźniej na niÂą czekaÂła.