Rozdziały: [1], [2], [3].

S³oùce pojawi³o siê na niebie ju¿ parê godzin temu. Mimo tego czarnow³osy czarodziej wci¹¿ pogr¹¿ony by³ w g³êbokim œnie. Spa³, spa³, spa³ i nie mia³ zamiaru wstaÌ. Do tej pory le¿a³ spokojnie, ale teraz lekko rusza³ nogami tak, jakby gdzieœ szed³ i nagle poruszy³ siê gwa³townie.

Czerwona lokomotywa wjechaÂła na peron, ciÂągnÂąc za sobÂą sznur wagonĂłw. W koĂącu z wielkim piskiem zatrzymaÂła siĂŞ i tÂłum dzieci w ró¿nym wieku w jednej chwili zapeÂłniÂł peron. ByÂło ich setki, lecz jego najbardziej interesowaÂło troje z nich – Lily, Albus i James Potter. Szybko jednak odnalazÂł swoich synĂłw, ale nigdzie nie widziaÂł cĂłrki.
- Al, James, gdzie zgubiliÂście siostrĂŞ? - spytaÂł.
Bracia popatrzyli po sobie zastanawiajÂąc siĂŞ, czy powiedzieĂŚ ojcu to, co widzieli. W koĂącu odezwaÂł siĂŞ Albus.
- Yyy... Tam – powiedziaÂł krĂłtko, wskazujÂąc w prawÂą stronĂŞ.
To, co ujrzaÂł Harry przeszÂło jego wszelkie wyobraÂżenia. Lily Potter, tak, jego maÂła Lily caÂłowaÂła siĂŞ ze Scorpiusem Malfoyem! Tego juÂż byÂło za wiele.

- LILY!

***

Harry Potter caÂły czerwony na twarzy usiadÂł prosto na swoim ³ó¿ku. Od razu siĂŞgn¹³ po okulary, ktĂłre tradycyjnie leÂżaÂły na maÂłej szafce obok ³ó¿ka. ZaÂłoÂżyÂł je i rozejrzaÂł siĂŞ po pokoju. Na parapecie za oknem siedziaÂły dwie sowy: pierwsza, duÂża, szarobura z lekko zakrzywionym dziobem z pewnoÂściÂą naleÂżaÂła do Lily, druga zaÂś, nieco mniejsza byÂła „listonoszkÂą” roznoszÂącÂą gazety. Harry spojrzaÂł na drugÂą stronĂŞ ³ó¿ka, gdzie jeszcze powinna spaĂŚ jego ma³¿onka. Nie byÂło jej.
- Ginny? - rzuciÂł niepewnie w przestrzeĂą.
Cisza. Auror wpatrywaÂł siĂŞ w to miejsce przez dÂłuÂższÂą chwilĂŞ. Gdzie ona mogÂła byĂŚ? Porwanie? Niee, to odpada, dom jest za dobrze chroniony. WiĂŞc co? Z rozmyÂślaĂą wyrwaÂł go cichy stukot w szybĂŞ – to sowa z „Prorokiem Codziennym” prosiÂła, by wpuÂściÂł jÂą do Âśrodka. Harry wstaÂł, podszedÂł do okna i je otworzyÂł. „Listonoszka” upuÂściÂła gazetĂŞ i wyciÂągnĂŞÂła nó¿kĂŞ, do ktĂłrej byÂł przywiÂązany woreczek, a ptak Lily wleciaÂł do klatki Puchacza Ginny - Karolka, ktĂłry nie wrĂłciÂł jeszcze z nocnych ÂłowĂłw. MĂŞÂżczyzna wrzuciÂł do woreczka pieniÂądze, a sowa natychmiast odleciaÂła.
- A ty co dla mnie masz, Afryko? - spytaÂł siĂŞ sowy.
OdpowiedziaÂła mu cichym „hu – hu” i wyciÂągnĂŞÂła nó¿kĂŞ z listem do przodu. Harry odwiÂązaÂł go i od razu zacz¹³ czytaĂŚ.

Drodzy Rodzice!
Proszê, nie wierzcie w ani jedno s³ówko Rity Skeeter. To k³amstwa. Lubiê Scorpiusa, ale go nie kocham. Proszê, nie przejmujcie siê t¹ spraw¹.
Chcia³am Was poprosiÌ, byœcie zaopiekowali siê Afryk¹. Ostatniej nocy mia³a wypadek - lecia³a i jakimœ cudem uderzy³a o drzewo. Powiedzia³am Hagridowi, co siê sta³o. Zabanda¿owa³ Afryce ogonek i skrzyd³o, ale powiedzia³, ¿e musi odpocz¹Ì. Nie mam zaufania do szkolnych sów, wiêc powierzy³am to zadanie jej. OdpowiedŸ, na któr¹ czekam, wyœlijcie Karolkiem. Nie mogê siê doczekaÌ, kiedy siê zobaczymy!
Lily
PS. Afryka przepada za orzeszkami w karmelu!

Harry westchn¹³ i po³o¿y³ list na poduszce. Za³o¿y³ kapcie, wzi¹³ do rêki ró¿d¿kê, machn¹³ ni¹ i pomrucza³ coœ pod nosem. Po chwili w d³oni trzyma³ paczkê orzeszków w karmelu i wodê mineraln¹ w pó³litrowej butelce. Wsypa³ do klatki trochê orzechów i nape³ni³ ma³¹ miseczkê wod¹, po czym uda³ siê do kuchni.
Gdy wszed³ do pomieszczenia, w którym siê gotuje (ostatnio jego ulubionym), pierwsze, co przyku³o jego uwagê by³a ma³a, ¿ó³ta karteczka po³o¿ona na stole. Podszed³ do sto³u, usiad³ na krzeœle i wzi¹³ papierek do rêki.

Harry,
wychodzĂŞ do sklepu i paru innych miejsc. NiedÂługo wrĂłcĂŞ.
Ginny

Westchn¹³ i uœmiechn¹³ siê. Ginny by³a cudowna. Nie doœÌ, ¿e zostawi³a karteczkê z informacj¹, to jeszcze posz³a zrobiÌ za niego zakupy. Skoro mia³ to ju¿ za sob¹, pomyœla³, ¿e ul¿y trochê ¿onie i on odpisze córce. Zazwyczaj robi³a to Ginny. Ponownie podniós³ ró¿d¿kê i zawo³a³:
- Accio pergamin! Accio dÂługopis!
Po chwili w powietrzu leciaÂły przywoÂłane przedmioty. Harry, ktĂłry miaÂł juÂż dosyĂŚ piĂłr i atramentu, zÂłapaÂł pergamin i dÂługopis, ktĂłry miaÂł pogryzionÂą koĂącĂłwkĂŞ – Wybraniec, gdy zastanawiaÂł siĂŞ, co napisaĂŚ, zawsze lekko jÂą obgryzaÂł. Tak byÂło i tym razem. Po dwudziestu sekundach gryzienia skuwki zacz¹³ wreszcie pisaĂŚ.

Droga Lily
O tym artykule porozmawiamy na spokojnie w domu, dobrze? Twoja mama twierdzi, Âże to nic takiego („na dziewiĂŞĂŚdziesiÂąt dziewiĂŞĂŚ procent to nieprawda”), ale ja sÂądzĂŞ trochĂŞ inaczej. Powiedz mi proszĂŞ chociaÂż, do jakiego Domu trafiÂł ten Scorpius?
Dobrze, zaopiekujemy siĂŞ AfrykÂą, o to siĂŞ nie martw. JuÂż dostaÂła porcjĂŞ orzeszkĂłw.
Ja rĂłwnieÂż nie mogĂŞ siĂŞ doczekaĂŚ, kiedy siĂŞ zobaczymy!
Tata

Harry zwin¹³ pergamin w rurkê i owin¹³ go gumk¹ recepturk¹. Wsta³ i po³o¿y³ go na lodówce. Wtedy us³ysza³ dŸwiêk przekrêcania klucza w zamku. Do domu wesz³a Ginny, nios¹c w ka¿dej rêce dwie reklamówki.
- Witaj, kochanie. WidzĂŞ, Âże wstaÂłeÂś – powitaÂła go z uÂśmiecham.
Harry pokiwaÂł energicznie gÂłowÂą, podpierajÂąc siĂŞ o blat stoÂłu.
- DziĂŞki, Âże mnie wyrĂŞczyÂłaÂś w zakupach – odpowiedziaÂł. - Co dziÂś na Âśniadanie?
- AleÂż Harry! PrzecieÂż kupowanie ÂżywnoÂści naleÂży do twoich obowiÂązkĂłw! Ja wybraÂłam siĂŞ na... hm... „Ubraniowe” zakupy – rzekÂła z szerokim uÂśmiechem, a Harry'emu przypomniaÂła siĂŞ Dolores Umbridge. - Ale przy okazji kupiÂłam kilka buÂłeczek, masÂło... - zaczĂŞÂła wyliczaĂŚ, wyjmujÂąc z torby jedzenie.
Harry chcÂąc nie chcÂąc pocaÂłowaÂł jÂą w policzek i szepn¹³ krĂłtkie „DziĂŞkujĂŞ”.
- PrzysÂłali dziÂś „Proroka”? ZapomniaÂłam wczoraj odwoÂłaĂŚ... - spytaÂła siĂŞ Ginny.
- Tak, jest w sypialni. DostaliÂśmy list od Lily. Prosi, ÂżebyÂśmy siĂŞ nie przejmowali wczorajszÂą „niespodziankÂą” i zaopiekowali siĂŞ AfrykÂą... MiaÂła wypadek. Ale dostaÂła juÂż porcjĂŞ jedzenia - dodaÂł. - Na list juÂż odpisaÂłem.
- Pierwszy raz od wiekĂłw? - spytaÂła retorycznie.
Ginny posÂłaÂła mu uÂśmiech i zabraÂła siĂŞ za robienie Âśniadania. Tymczasem z nocnych ÂłowĂłw powrĂłciÂł Karolek i od razu poleciaÂł z listem.
Gdy Harry jadÂł juÂż kanapki z dÂżemem malinowym, Ginny udaÂła siĂŞ do sypialni. UsiadÂła na ³ó¿ku i wziĂŞÂła do rĂŞki „Proroka Codziennego”. ZaczĂŞÂła przerzucaĂŚ kartki.
- Teraz Al... - mruknĂŞÂła i z niezadowoleniem pokrĂŞciÂła gÂłowÂą.
RzeczywiÂście, tym razem ofiarÂą artykuÂłu Rity byÂł Albus. Tym razem Skeeter napisaÂła, Âże Albus hoduje nielegalnie sklÂątkĂŞ tylkowybuchowÂą. Ginny, w obawie, Âże Harry znowu bĂŞdzie siĂŞ martwiÂł, „przypadkiem” wrzuciÂła gazetĂŞ do kominka, w ktĂłrym szalaÂł ogieĂą.
MinĂŞÂło kilka godzin. Na zegarku wybiÂła dwudziesta. Przez otwarte okno do salonu wleciaÂły cztery sowy.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.