Bohaterowie: wÂłasna postaĂŚ.

- Zaraz siê ugotujê! - westchnê³am i przetar³am rêkawem czo³o. Jeszcze nawet nie by³o lata, a ju¿ ¿ar la³ siê z nieba strumieniami. Wcale bym siê nie zdziwi³a, gdyby moja szata za chwilê zajê³a siê p³omieniami. Wysz³am na B³onia w³aœnie po to, aby odpocz¹Ì od duchoty, ale jak widaÌ spad³am z deszczu pod rynnê.
To byÂł ten najgorszy okres w roku - tuÂż po egzaminach, ale jeszcze przed zakoĂączeniem semestru. Kiedy stres SUM-owy min¹³, wreszcie miaÂłam chwilĂŞ dla siebie. Z ocen powinnam byĂŚ zadowolona – co najmniej cztery wybitne, moÂże jeden PO (zielarstwo), wiĂŞc uznaÂłam rok za udany. Do zakoĂączenia zostaÂł juÂż tylko tydzieĂą, ale widocznie sÂłoĂące uznaÂło, Âże pomĂŞczy uczniĂłw do koĂąca.
- Oddaj mi moj¹ miot³ê! - krzyk jakiegoœ Gryfona sprawi³, ¿e odwróci³am g³owê, dziêki czemu sta³am siê œwiadkiem doœÌ interesuj¹cej sceny. Jakiœ trzecioroczny Œlizgon, chyba Greys, ale nie by³am pewna, wykonywa³ najró¿niejsze akrobacje miotlarskie nad jeziorem, a pierwszoroczniak sta³ na brzegu i bez skutku stara³ siê odzyskaÌ swoj¹ w³asnoœÌ.
WestchnĂŞÂłam. NienawidziÂłam, kiedy ktoÂś z mojego domu znĂŞcaÂł siĂŞ nad mÂłodszymi. To strasznie psuÂło i tak juÂż zszarganÂą reputacjĂŞ Slytherinu. Pomimo upaÂłu postanowiÂłam wykrzesaĂŚ z siebie resztki zapaÂłu i pomĂłc dzieciakowi. PodniosÂłam siĂŞ z ziemi, przybraÂłam najbardziej wrednÂą minĂŞ, jakÂą miaÂłam w zanadrzu i dumnym krokiem pomaszerowaÂłam w stronĂŞ jeziora.
- Hejka! - zawoÂłaÂłam do chÂłopaka na gĂłrze, a ten zatrzymaÂł siĂŞ gwaÂłtownie. - Takie fikoÂłki to kaÂżdy gÂłupi potrafi. Daj tu tego badyla, to ci pokaÂże jak siĂŞ lata!
MaÂły Gryfon patrzyÂł na mnie jeszcze szerszymi oczami. Pewnie straciÂł juÂż nadziejĂŞ na odzyskanie miotÂły.
- Co siĂŞ tak gapisz? - warknĂŞÂłam, a za sobÂą usÂłyszaÂłam chichot. Tak, to musiaÂł byĂŚ Greys. Tylko on rechotaÂł tak paskudnie. – Zaraz bĂŞdziesz miaÂł miot³ê z powrotem - szepnĂŞÂłam do Gryfona, Âżeby przypadkiem nie zrobiÂł czegoÂś tak gÂłupiego jak, na przykÂład, woÂłanie nauczyciela.
Œlizgon zbli¿y³ siê do mnie z obleœnym uœmiechem na twarzy i miot³¹ w prawym rêku.
- Co laleczko? Tez chcesz siĂŞ zabawiĂŚ z tym szlamiakiem? – spytaÂł zadziornie.
- Jasne! – odrzekÂłam, zaszczycajÂąc go rĂłwnie obrzydliwym uÂśmiechem. AÂż sama siebie nie poznawaÂłam. JakieÂż pokÂłady wredoty we mnie siedzÂą. NiemoÂżliwe! - Dawaj tego kija!
Ch³opak mrugn¹³ do zastyg³ego w bezruchu Gryfona i poda³ mi miot³ê. Mój plan by³ prosty: wsi¹œÌ, zrobiÌ kilka rundek wokó³ zamku, poczekaÌ a¿ Œlizgonowi siê znudzi czekanie i wróciÌ. I tyle. Nie przewidzia³am jednak pewnych komplikacji.
Mówi³am ju¿, ¿e miot³y mnie nie lubi¹? Nie? To pewnie dlatego, ¿e a¿ do tej chwili nie mia³am o tym pojêcia. Gdy tylko dosiad³am Zmiatacza, ten wierzgn¹³ jak prawdziwy dziki koù i ca³kiem bez mojej zgody gwa³townie wyrwa³ naprzód. Gdyby teraz zobaczy³ mnie ktoœ z dru¿yny, pewnie wylecia³abym z niej z hukiem. Gdybym wczeœniej w niej by³a, ma siê rozumieÌ.
Zmobilizowa³am wszystkie si³y, aby zapanowaÌ nad miot³¹, ale moje wysi³ki spe³z³y na niczym. Skoùczy³o siê na tym, ¿e moim jedynym zmartwieniem by³o utrzymanie siê na niej.
K¹tem oka zauwa¿y³am coœ za szybko zbli¿aj¹ce siê drzewa. W u³amek sekundy póŸniej grzmotnê³am potê¿nie o ziemiê w samym œrodku Zakazanego Lasu.
Kiedy odzyska³am œwiadomoœÌ, mój umys³ zala³a fala oczywistoœci: jestem w Zakazanym Lesie. Jak mnie ktoœ tutaj przy³apie, to mam przechlapane. A³a, boli mnie g³owa! Gdzie ten przeklêty lataj¹cy badyl?
Okaza³o siê, ¿e miot³a le¿a³a jakby nigdy nic obok moich nóg i wcale nie wygl¹da³a na narzêdzie szatana. Podnios³am siê i spostrzeg³am kolejny, warty zanotowania fakt: w lesie by³o ch³odniej ni¿ na b³oniach. Gdybym nie by³a w tym doœÌ nieprzystêpnym po³o¿eniu, pewnie by mnie to ucieszy³o.
Pomimo s³onecznego dnia, w lesie by³o ciemno. Kilka w¹t³ych promyczków próbowa³o przecisn¹Ì siê przez korony drzew, ale z marnym skutkiem. Rozejrza³am siê dooko³a, zastanawiaj¹c jak siê st¹d wydostaÌ. Po raz pierwszy znalaz³am siê w tym miejscu (taka ze mnie przyk³adna uczennica) i kompletnie nie mia³am pojêcia, w któr¹ stronê powinnam siê udaÌ. Zaklêcie czterech stron œwiata nic by mi nie da³o, bo nie wiedzia³am jak siê ma pó³noc do Zamku. Wypuszczenie czerwonych iskier tak¿e nie wchodzi³o w grê. Wola³am zostaÌ tutaj ni¿ naraziÌ Slytherin na utratê punktów. I siebie na szlaban przy okazji.
„PrzydaÂłoby siĂŞ jakoÂś wrĂłciĂŚ” - uznaÂłam przytomnie, jednakÂże Âłatwiej byÂło powiedzieĂŚ niÂż zrobiĂŚ. RuszyÂłam w pierwszym lepszym kierunku taszczÂąc za sobÂą przedmiot mojego nieszczĂŞÂścia. Im dalej szÂłam, tym bardziej byÂłam pewna, Âże to niewÂłaÂściwy kierunek.
„Te wszystkie drzewa wyglÂądajÂą tak samo!”- westchnĂŞÂłam z frustracjÂą po kwadransie bezsensownego marszu i klapnĂŞÂłam na ziemiĂŞ. DuÂżo ludzi w podobnym poÂłoÂżeniu pewnie poddaÂłoby siĂŞ i wezwaÂło pomoc, ale nie ja. Marika Chase nie naleÂżaÂła do tych, co Âłatwo dajÂą za wygranÂą.
Dok³adnie w chwili, gdy mia³am podj¹Ì kolejn¹ próbê odnalezienia drogi, coœ zaszeleœci³o w krzakach. Zerknê³am w tamt¹ stronê przezornie wyci¹gaj¹c ró¿d¿kê. Powstrzyma³am siê na szczêœcie od g³upich pytaù w stylu "jest tam kto?" i czeka³am. W tym samym momencie przez korony drzew przebi³ siê blask ksiê¿yca (uda³o mu siê to tylko dlatego, ¿e by³ w pe³ni), jakby ten chcia³ mi pomóc w wyjaœnieniu to¿samoœci Poruszaj¹cego Krzaka.
Powoli, starajÂąc siĂŞ nie oddychaĂŚ, zbliÂżyÂłam siĂŞ do podejrzanej roÂśliny. Wiem, to gÂłupie z mojej strony, powinnam uciekaĂŚ, ale oto macie mojÂą kolejnÂą wadĂŞ - jestem niezwykle ciekawska. A, i dodatkowo lubiĂŞ wiedzieĂŚ, co chce mnie poÂżreĂŚ.

To siê sta³o nagle: w jednej chwili sta³am przed niewinnym krzaczkiem, a w drugiej le¿a³am przygnieciona ogromnym, cuchn¹cym cielskiem nie mog¹c poruszyÌ ¿adn¹ czêœci¹ cia³a. W pierwszym momencie by³am ca³kowicie oszo³omiona nag³ym atakiem, ale szybko zrozumia³am, ¿e wolnoœÌ (i ¿ycie) mogê sobie jedynie wywalczyÌ. Spiê³am wszystkie miêœnie i chcia³am zrzuciÌ stwora, ale jedyne, co mi siê uda³o, to rozz³oœciÌ go jeszcze bardziej. Podniós³ siê gwa³townie i zawy³ tak przeraŸliwie, ¿e serce prawie stanê³o mi z przera¿enia. Wilko³ak. Gdy uœwiadomi³am to sobie, pierwszy raz w ¿yciu poczu³am, ¿e przegra³am. Z lekcji z profesorem Lupinem wiedzia³am, ¿e te potworne bestie s¹ prawie nie do pokonania, a zwyk³a piêtnastolatka nawet w snach nie mia³a z nimi szans. Na szczêœcie, oprócz racjonalizmu mia³am jeszcze w sobie troszkê si³y i uzna³am, ¿e jeœli mam zostaÌ posi³kiem, to przynajmniej takim, który zwierz zapamiêta na d³ugo. Wyszarpnê³am ró¿d¿kê, wycelowa³am - Conjunctivitis! - i oczywiœcie nie trafi³am. Rozwœcieczy³am go za to porz¹dnie. Rzuci³ siê na mnie ponownie, a jego cuchn¹ca gêba i ostre jak brzytwa k³y znalaz³y siê o milimetr od mojej szyi. Ostatni¹ myœl¹ nim zemdla³am, by³o: có¿ za stereotypowy wilko³ak.

***

Gdy otworzyÂłam oczy, zalaÂło mnie tak ostre ÂświatÂło, Âże zamknĂŞÂłam je z powrotem. Mimo szoku, w ktĂłrym najprawdopodobniej byÂłam, pamiĂŞtaÂłam kaÂżdÂą sekundĂŞ tamtego zdarzenia.
- Ooo! ObudziÂła siĂŞ! - usÂłyszaÂłam uradowany okrzyk pani Pomfrey, wiĂŞc chcÂąc nie chcÂąc delikatnie uchyliÂłam powieki. - Jak siĂŞ czujesz, kochanieĂąka?
- Ile punktĂłw straciÂł Slytherin? - zignorowaÂłam jej pytanie i zadaÂłam swoje. Kobieta zdziwiÂła siĂŞ i wymruczaÂła coÂś w stylu „biedactwo, majaczy”.
- Ile punktĂłw odjĂŞto mojemu domowi?! - zapytaÂłam dobitniej. W obecnej chwili byÂło to dla mnie lekko mĂłwiÂąc, waÂżne.
Kobieta na szczĂŞÂście nie zignorowaÂła mnie tym razem.
- Kochanie, dlaczego miano by odbieraĂŚ Slytherinowi punkty?
- MoÂże dlatego, Âże ÂŚlizgonka zÂłamaÂła zasady?
- Spokojnie, punktacja nie zmieniÂła siĂŞ. Teraz moÂże trochĂŞ zaboleĂŚ.
Zanim zd¹¿y³am przetrawiÌ i zrozumieÌ jej ostatnie s³owa, syknê³am z bólu. Pani Pomfrey przemywa³a mi czymœ szyjê. Wychyli³am siê, aby zobaczyÌ siê w lustrze i skrzywi³am z niesmakiem. Przez lew¹ po³owê twarzy, od nosa, przez policzek a¿ do szyi bieg³y trzy paskudne rozciêcia. Kobieta musia³a zobaczyÌ mój grymas, bo uœmiechnê³a siê. Widzia³am jednak, ¿e to nie by³ szczery uœmiech. W jej oczach wyczyta³am smutek.
- Paskudnie CiĂŞ urzÂądziÂł - powiedziaÂła i westchnĂŞÂła. - A taka byÂła Âśliczna buzia.
Jednak nie to mnie najbardziej przestraszyÂło. WyglÂąd zawsze moÂżna zmieniĂŚ, ale…
- Czy ja… - nie wiedziaÂłam, jak zadaĂŚ to nurtujÂące mnie pytanie. Jedno spojrzenie kobiety wystarczyÂło, abym zrozumiaÂła.
- Profesor Lupin byÂł tutaj niedawno… - powiedziaÂła cicho, ale ja juÂż nie sÂłuchaÂłam. PotwierdziÂła moje najgorsze obawy - zmieniÂł mnie. Od dzisiaj nie byÂłam juÂż sobÂą. JuÂż nigdy nie bĂŞdĂŞ. StaÂłam siĂŞ potworem.

Pojedyncza Âłza spÂłynĂŞÂła mi po rozoranym policzku. Jedna, na wiĂŞcej nie mogÂłam sobie pozwoliĂŚ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.