Bohaterowie: wÂłasna postaĂŚ.

Miniaturka jest przerĂłbkÂą powieÂści Kazuo Ishiguro "Nie opuszczaj mnie"

¯ycie ka¿dego z nas wyrzuca na inny brzeg. Jedni le¿¹ na hamaku i popijaj¹ drinki kokosowe, a inni trafiaj¹ na wyspê, na której musz¹ walczyÌ o najmniejszy kawa³ek jedzenia. Najgorsza jest jednak zawiœÌ, która czêsto nami kieruje. Zazdroœcimy innym nawet wtedy, gdy nie maj¹ oni nic, a jednak s¹ szczêœliwi. Dlaczego? Bo my nie umiemy cieszyÌ siê z ma³ych rzeczy? Nie umiemy doceniÌ tego, czym obdarowuje nas los? Mamy wiele i wiele mo¿emy wykorzystaÌ, pamiêtajmy o tym, inaczej nigdy nie dojdziemy do w³asnego celu. Co gorsza, cel, który ma po drodze raniÌ innych, nigdy tak naprawdê nas nie uszczêœliwi....


By³o ju¿ póŸno, s³oùce przechodzi³o pod horyzont, a ja sz³am powoli przez pusty las. Wydawa³ mi siê jakiœ inny, jakbym pierwszy raz widzia³a to miejsce. Drzewa niczym pozbawione liœci ga³¹zki, niektóre z nich po³amane lub wyrwane z korzeniami, tworzy³y przera¿aj¹c¹ atmosferê, czego dope³nia³a s³aba mg³a, unosz¹ca siê w powietrzu. Mia³am na sobie tylko bia³¹ sukienkê. Przypomina³a obrus i by³a zrobiona z delikatnego materia³u. Za³o¿y³am j¹ z okazji przyjêcia, na które siê wybiera³am, zanim ona siê zjawi³a. Nadal nie mog³am poj¹Ì dlaczego, dlaczego chcia³a mojego wybaczenia, dlaczego zrozumia³a wszystko tak póŸno, za póŸno. Lydia, moja przyjació³ka, a mo¿e powinnam powiedzieÌ - by³a przyjació³ka, ale wbrew pozorom ja nigdy o niej nie zapomina³am, a nawet gdybym to zrobi³a, ona nie da³a mi zapomnieÌ.

Miota³am siê w ciemnoœci, dos³uchuj¹c jej g³osu. Z obawy przed tym, ¿e zaraz potknê siê i wyl¹dujê na pod³odze, tym samym budz¹c innych, sz³am powoli. Przesuwa³am stopy, jedna po drugiej, czekaj¹c na moment upadku. Nagle poczu³am uœcisk na przedramieniu, wzmocni³ siê i poci¹gn¹³ mnie w swoj¹ stronê.
- Rusz siê! - krzyknê³a pó³szeptem i wci¹gnê³a mnie do pomieszczenia, w którym dostrzeg³am wreszcie œwiat³o.
- Dlaczego wyci¹gnê³aœ mnie z ³ó¿ka o tak póŸniej porze? - zapyta³am znudzona.
- Jak to dlaczego? Chcia³am ciê pocieszyÌ i znaleŸÌ rozwi¹zanie. - Dziewczynka o du¿ych, ciemnych oczkach chwyci³a mnie obiema rêkami za ramiona i uœmiechnê³a siê. Zaraz potem jakby na rozkaz usiad³am równo z ni¹ na kocu roz³o¿onym pod nami.
- Nie rozumiem. - CzuÂłam siĂŞ gÂłupio, mĂłwiÂąc Lydii kolejny raz, Âże nie mam pojĂŞcia o co jej chodzi.
- Och Juliet, jak widaĂŚ, musisz siĂŞ jeszcze wiele nauczyĂŚ - powiedziaÂła, tonem rodzica tÂłumaczÂącego coÂś dziecku: - TrafiÂłaÂś do Gryffindoru....
- I co z tego? - oburzyÂłam siĂŞ. - Ty jesteÂś w Slytherinie, a o ile wiem nikt ze Slytherinu nie walczyÂł przeciw czarnoksiĂŞÂżnikom.
Nie pojmowaÂłam czemu Lydia dogryzaÂła mi z powodu mojego przydziaÂłu. PrzybyÂłyÂśmy do Hogwartu zaledwie dwa dni temu, a ona juÂż skazywaÂła mnie na poniÂżenie w jej oczach. Przez jej sÂłowa i sposĂłb w jaki siĂŞ do mnie odnosiÂła miaÂłam wraÂżenie, Âże Gryffindor to najgorszy ze wszystkich DomĂłw.
- Przykro mi, ale nie martw siĂŞ, ja zawsze bĂŞdĂŞ przy tobie, mimo tego, Âże jesteÂś GryfonkÂą. - PrzytuliÂła mnie do siebie, ale ja wcale nie poczuÂłam siĂŞ lepiej, przeciwnie, czuÂłam, Âże Tiara podzieliÂła mnie z najwaÂżniejszÂą osobÂą w moim Âżyciu.

Ch³ód przenika³ moje cia³o, ale nie pozwala³am mu sob¹ zaw³adn¹Ì. Nie wiedzia³am dok¹d zmierzam, ale wiedzia³am, ¿e znajdê tu odpowiedŸ. Chcia³am siê uspokoiÌ i zrozumieÌ. By³a osob¹ dla której mog³am poœwiêciÌ ¿ycie, zawsze tak by³o, a potem zjawi³ siê on. Nie zmieni³ mojego stosunku do Lydii, nie, raczej sta³ siê kimœ równie wa¿nym.

SiedziaÂłam przy Âławce i majtaÂłam niespokojnie nogami, a moje oczy mimowolnie zwracaÂły siĂŞ ku niemu. PrĂłbowaÂłam przestaĂŚ, ale nie mogÂłam. SpojrzaÂł na mnie, spanikowaÂłam i odwrĂłciÂłam gÂłowĂŞ, moje rozpuszczone wÂłosy zakryÂły mi twarz. OdgarnĂŞÂłam je lekko i zerknĂŞÂłam znowu.
- Ej! Katermoy! - Ch³opak z czarnymi, lœni¹cymi w³osami, z g³upim uœmieszkiem na twarzy pos³a³ do niego papierowy samolocik, który roz³o¿y³ siê przed nim i opad³ na ksi¹¿kê.
Will przez d³u¿sz¹ chwilê wgapia³ siê w liœcik. Gdy zadzwoni³ dzwonek ze z³oœci¹ pogi¹³ go i wrzuci³ do torby.
PatrzyÂłam jak odchodzi i nie wiadomo dlaczego miaÂłam ochotĂŞ z nim porozmawiaĂŚ. ByÂł taki tajemniczy i mimo tego, Âże wszyscy mu dokuczali, nie czuÂłam siĂŞ w obowiÂązku posÂądzaĂŚ go o to jaki jest, chciaÂłam go poznaĂŚ.

Sta³yœmy przy murku, ja, Lydia i kilka kole¿anek, które czesa³y sobie w³osy nawzajem. Pogoda by³a piêkna, s³oùce jasno œwieci³o i wia³ ciep³y wietrzyk. Patrzy³am w stronê boiska, z daleka widzia³am k³ótnie Williama z Kaspianem i jego band¹. Wyœmiewali siê z niego, dokuczali mu i popychali, a¿ w koùcu odeszli, a ten odczeka³, a¿ znikn¹ mu z oczu i zacz¹³ krzyczeÌ na ca³y g³os. Dziewczyny zaczê³y chichotaÌ.
- On jest taki niemÂądry - rozeÂśmiaÂła siĂŞ Lydia.
- Katy mĂłwiÂła, Âże on jest chory psychicznie i podobno nie ma rodzicĂłw.
Dziewczyna skrzywi³a siê i udawa³a, ¿e tego nie s³ysza³a. Ja i Lydia nie mia³yœmy rodziny, mieszka³yœmy w domu dziecka, tam siê pozna³yœmy, ale nie lubi³a o tym rozmawiaÌ, twierdzi³a, ¿e jej rodzice zginêli honorowo, mimo tego, ¿e nigdy ich nie widzia³a, ani praktycznie nic o nich nie widzia³a. Wszystkie zdecydowa³y siê "obrzuciÌ go b³otem" i pójœÌ w œlady Œlizgonów, którzy uwa¿ali to za swój obowi¹zek. Nie wytrzyma³am, ruszy³am na przód, chcia³am go pocieszyÌ i w jakiœ sposób mu pomóc.
- Juliet gdzie ty idziesz! Zostaw go! On nie jest normalny! - wykrzykiwaÂła Lydia.
ByÂłam coraz bliÂżej i coraz bardziej biÂło mi serce, ale nie mogÂłam go tam zostawiĂŚ. Nadal wrzeszczaÂł z caÂłych siÂł i wyglÂądaÂł jakby walczyÂł z duchem.
- Will - szepnĂŞÂłam. - Will, wszystko w porzÂądku? Czy oni ci coÂś zrobili? - dopytywaÂłam ze strachem w gÂłosie, ale on mnie nie sÂłyszaÂł, nie przestawaÂł krzyczeĂŚ i miotaĂŚ siĂŞ na wszystkie strony. RozczochraÂł swoje blond wÂłosy, rzuciÂł sweter w kolorze zgniÂłej zieleni na ziemiĂŞ, w jego jasnych oczach zobaczyÂłam Âłzy.
PodeszÂłam do chÂłopca, wcale siĂŞ go nie baÂłam, baÂłam siĂŞ, Âże zrobi sobie krzywdĂŞ.
- Will, przestaĂą - dotknĂŞÂłam jego ramienia, a on odtrÂąciÂł mnie, uderzajÂąc mnie rĂŞkÂą w twarz. To staÂło siĂŞ tak szybko, poczuÂłam bĂłl w okolicach policzka i oka, odruchowo przykryÂłam twarz, a gdy podniosÂłam gÂłowĂŞ, jego juÂż nie byÂło. UciekÂł.

Nastêpnego ranka, gdy zesz³am do Wielkiej Sali na œniadanie, on tam siedzia³, sam.W okó³ niego by³y wielkie pustki, a niektórzy pokazywali go sobie palcami. Nie zrazi³o mnie to wcale i mimo tego, ¿e profesor McGonagall pyta³a mnie sk¹d wzi¹³ siê siniak na mojej twarzy, mia³am ochotê pokazaÌ mu, ¿e nie musi siê przejmowaÌ innymi. Podesz³am do sto³u Gryfonów i usiad³am naprzeciwko niego.
- CzeœÌ. - Uœmiechnê³am siê i przyci¹gnê³am do siebie pó³misek.
PrzestaÂł bawiĂŚ siĂŞ jedzeniem i spojrzaÂł na mnie zdziwionym wzrokiem. Jeszcze przez moment gapiÂł siĂŞ z niedowierzaniem, aÂż w koĂącu siĂŞ odezwaÂł.
- Przepraszam, ¿e ciê uderzy³em - zacz¹³: - Nie chcia³em tego, ju¿ nigdy siê tak nie zdenerwujê, obiecujê. - Uœmiechn¹ siê szeroko.
- Nic siĂŞ nie staÂło, zagoi siĂŞ.

DoszÂłam do rzeki, a raczej potoku, ktĂłry rozciÂągaÂł siĂŞ od lewej do prawej strony, koĂąca nie byÂło widaĂŚ, ale byÂł bardzo pÂłytki. ZobaczyÂłam swoje odbicie, moje jasne oczy i wÂłosy, grzywkĂŞ i niemalÂże pomaraĂączowe usta. Nigdy nie przywiÂązywaÂłam wielkiej wagi do wglÂądu, zawsze myÂślaÂłam, Âże Lydia jest Âładniejsza ode mnie, miaÂła piĂŞkne brÂązowe, dÂługie wÂłosy, wielkie ciemne oczy i gÂładkÂą skĂłrĂŞ, moÂże dlatego Will zostaÂł z niÂą. ÂŚciÂągnĂŞÂłam buty dopasowane do mojej sukienki, wziĂŞÂłam je do rĂŞki i wsadziÂłam stopĂŞ do lodowatej wody, siĂŞgajÂącej mi ponad kostki. PrzeszÂły mnie dreszcze, ale nie mogÂłam zrezygnowaĂŚ.

Od momentu wspĂłlnej rozmowy przy Âśniadaniu z Williamem Katermoy, spĂŞdzaÂłam z nim kaÂżdÂą wolnÂą chwilĂŞ, uczyliÂśmy siĂŞ wspĂłlnie, chodziliÂśmy po Hogwarcie, przesiadywaliÂśmy na bÂłoniach i rozmawialiÂśmy nieustannie. MieliÂśmy swoje ulubione miejsce, kamiennÂą ÂławkĂŞ na skraju Zakazanego Lasu, rosÂły przy niej Âżonkile, a co najciekawsze, zawsze, gdy je zrywaÂłam, w niezwykle szybkim i nienaturalnym tempie, w ich miejscu pojawiaÂły siĂŞ nowe.

Wyszliœmy w³aœnie z klasy, gdy jedna z uczennic powiadomi³a nas o tym, ¿e wszyscy kupuj¹ gad¿ety Robkinsów. Will pobieg³ ogl¹daÌ z innymi imponuj¹ce, magiczne sprzêty Anthony'ego, Arthura i Alastora, tym razem zrobili naprawdê niez³¹ wystawê. Po korytarzu poustawiali w³asnego projektu rzeczy, których jeszcze nigdy nie widzia³am. Robi³y ogromne wra¿enie i wszyscy byli ciekawi jakie maj¹ zastosowanie, ale ja nie chcia³am niczego, ani mieÌ, ani ogl¹daÌ, wszystko wydawa³o mi siê niepotrzebne. Chodzi³am w oko³o, a¿ w koùcu zmêczy³o mnie to i wysz³am na œwie¿e powietrze. Dosz³am do kamiennej ³awki i usiad³am na niej, wietrzyk porusza³ moimi w³osami i czu³am wspania³y zapach, którego nie potrafi³am rozpoznaÌ. Mog³y to byÌ magicznych ¿onkile.
- Nic nie kupujesz? - usÂłyszaÂłam gÂłos za sobÂą i odwrĂłciÂłam siĂŞ.
Will usiadÂł obok mnie.
- Nie, nic nie chcĂŞ. - UÂśmiechnĂŞÂłam siĂŞ niemrawo.
- Nie masz pieniĂŞdzy, jeÂśli chcesz to poÂżyczĂŞ ci moje.
- Nie o to chodzi, nic nie chcĂŞ - powtĂłrzyÂłam.
- Mam coœ dla ciebie, mo¿e to bêdziesz chcia³a. - Wyci¹gn¹³ z kieszonki kremowych spodni ma³e pude³eczko i poda³ mi je.
- Co to jest?
- Kaseta, widziaÂłem twĂłj magnetofon i pomyÂślaÂłem, Âże ci siĂŞ przyda. - PodrapaÂł siĂŞ po gÂłowie.
Will naprawdĂŞ mnie zaskoczyÂł, a jednoczeÂśnie poprawiÂł mi humor. Tym maÂłym, a jednak bardzo istotnym dla mnie gestem, poczuÂłam, Âże jest kimÂś wiĂŞcej, niÂż przyjacielem.
ZbliÂżyÂłam siĂŞ do niego i musnĂŞÂłam go delikatnie w policzek, zobaczyÂłam iskierki w jego niebieskich oczach, czuÂłam siĂŞ ogromnie szczĂŞÂśliwa i chciaÂłam by ta chwila trwaÂła wiecznie.

Wieczorem miaÂła spotkaĂŚ siĂŞ z LydiÂą, umĂłwiÂłyÂśmy siĂŞ na wspĂłlnÂą naukĂŞ, wiĂŞc zostawiÂłam Willa i pobiegÂłam do biblioteki. Lydia siedziaÂła przy jednym ze stolikĂłw, skrobiÂąc coÂś na kartce/ Uczesana byÂła w dÂługi warkocz, a na sobie miaÂła zielonÂą sukienkĂŞ i czarny sweterek.
- SpóŸni³aœ siê. - Spojrza³a na mnie spode ³ba.
- Przepraszam, musiaÂłam pomĂłc Willowi, co robisz? - UsiadÂłam obok niej i zerknĂŞÂłam na liÂścik, ktĂłry trzymaÂła w rĂŞku.
- Nic, to praca na eliksiry, niewaÂżne, wiedziaÂłaÂś, Âże Bella ma chÂłopaka? - SchowaÂła kartkĂŞ do torby i spojrzaÂła na mnie z zainteresowaniem.
- Nie - odpowiedziaÂłam krĂłtko. Nie miaÂłam ochoty znowu rozmawiaĂŚ o tym, kto bĂŞdzie ich pierwszÂą, klasowÂą parÂą.
- Podobno spotyka siĂŞ z Kaspianem, on jest taki przystojny, podoba siĂŞ wszystkim dziewczynom, a ona go juÂż caÂłowaÂła. - EkscytowaÂła siĂŞ.
WywrĂłciÂłam oczami, Lydia to zauwaÂżyÂła, bo zaraz siĂŞ opanowaÂła i zmarszczyÂła brwi.
- No, pomijajÂąc ciebie.
- Co? - zapytaÂłam zdziwiona.
- Wszystkim siĂŞ podoba, ale nie tobie - wyjaÂśniÂła.
PrzemilczaÂłam to i jeszcze przez chwilĂŞ Âżadna z nas siĂŞ nie odezwaÂła.
- Will siĂŞ zmieniÂł - powiedziaÂła w koĂącu.
- Jak to siĂŞ zmieniÂł? - Teraz faktycznie mnie zaciekawiÂła.
- Po prostu, zmieni³ siê. - Uœmiechnê³a siê do siebie i poda³a mi ksi¹¿kê do transmutacji.

NastĂŞpnego dnia, po poÂłudniu, wszyscy zebrali siĂŞ w Wielkiej Sali, by wysÂłuchaĂŚ ogÂłoszenia dyrektora. Nikt nie wiedziaÂł o co chodzi, wiĂŞc i ja byÂłam ciekawa jakie informacje ma dla nas profesor Dumbledore.
- Nie mam dla was dobrych wieÂści. Niestety, nasza nauczycielka obrony przed czarnÂą magiÂą, pani Derbleine Rizott, musiaÂła zrezygnowaĂŚ ze swojego stanowiska i wyjechaÂła wczoraj wieczorem....
ZrobiÂło mi siĂŞ przykro, Rizott byÂła mojÂą ulubionÂą nauczycielkÂą, osobÂą, ktĂłra staÂła mi siĂŞ bliska, staÂła siĂŞ pewnego rodzaju autorytetem w moich oczach, kimÂś kogo podziwiaÂłam. A teraz odeszÂła, bez poÂżegnania.
Dyrektor jeszcze przez d³u¿sz¹ chwilê t³umaczy³ nag³e znikniêcie profesorki, chocia¿ tak naprawdê prawdziwego powodu nie us³ysza³am, dosta³am tylko zapewnienie, ¿e nic jej nie jest. Zaraz po tym uczniowie zaczêli siê rozchodziÌ, rozgl¹da³am siê, by znaleŸÌ Williama i wtedy zobaczy³am ich razem. Trzymali siê za rêce, stali do mnie ty³em i patrzyli sobie w oczy. Poczu³am uk³ucie w sercu, nie wiedzia³am co siê dzieje, zapomnia³am ju¿ o nauczycielce, która sprawia³a, ¿e siê uœmiecha³am, zaczê³o mi siê krêciÌ w g³owie i straci³am ich z oczu. W Wielkiej Sali zrobi³o siê pusto, sta³am jak ko³ek i nie mog³am zrozumieÌ, co siê sta³o. Potar³am oczy do których nap³ywa³y mi ³zy i pobieg³am do naszego ulubionego miejsca, chocia¿ mia³am nadziejê, ¿e mogê go dalej nazywaÌ "naszym".
Dochodzi³am do celu, gdy dostrzeg³am dwie postacie siedz¹ce na kamiennej ³awce. Poczu³am siê gorzej ni¿ kiedykolwiek w ¿yciu, Lydia siedzia³a z Williamem i dalej œciska³a jego d³onie. Opar³am siê o murek obok mnie, a raczej schowa³am siê za nim i patrzy³am na nich. Ka¿da sekunda dawa³a mi do zrozumienia, ¿e ju¿ nigdy nie bêdzie tak jak kiedyœ. A potem moja przyjació³ka przekreœli³a mój zwi¹zek z Williamem, poca³owa³a go. To by³ d³ugi i mocny poca³unek w usta i nie móg³ równaÌ siê z moim. Nie mog³am na to patrzeÌ, zostawi³am ich i ba³am siê, ¿e ju¿ nigdy nie usi¹dê obok niego, ¿e ju¿ nigdy z nim nie porozmawiam, ¿e ju¿ nigdy nie zaznam tego uczucia, jakie by³o we mnie, gdy on by³ obok. Nie chcia³am i nie mog³am zrozumieÌ Lydii, nie umia³am poj¹Ì jej postêpowania. Nagle pokocha³a Willa? Nie uwa¿a³a go ju¿ za fajt³apê i dziwad³o?
Lydia zdoÂłaÂła mnie znowu pokonaĂŚ, ale tym razem zabraÂła mi coÂś, co byÂło waÂżniejsze od niej samej.

Przesz³am przez ca³¹ d³ugoœÌ potoku, moje stopy by³y lodowate i mia³am gêsi¹ skórkê. S³oùce zasz³o ju¿ ca³kowicie i zrobi³o siê jeszcze ch³odniej, ¿a³owa³am, ¿e nie wziê³am ze sob¹ kurtki, albo chocia¿ kocyka, którym zazwyczaj owija³am siê w domu. Za³o¿y³am buty, mimo bólu jaki odczuwa³a ju¿ przez d³u¿szy czas nosz¹c je, i ruszy³am na przód, jednak zaraz siê zatrzyma³am, gdy moim oczom ukaza³a siê ³ania. Sta³a nieruchomo i wgapia³a siê we mnie swoimi ciemnymi oczkami, ba³am siê poruszyÌ, a nawet gdybym chcia³a, nie mog³am siê powstrzymaÌ od patrzenia na ni¹, czu³am jakby mnie hipnotyzowa³a. Przez kilka chwil mia³am wra¿enie, ¿e ju¿ j¹ kiedyœ widzia³am, mog³a to byÌ zwierzê, które pewnego dnia zobaczy³am pod oknem, ale te oczy by³y inne. W koùcu zamknê³a swoje patrza³ki i w jednym momencie znik³a, tak samo jak siê pojawi³a, niczym duch.

Minê³o tyle lat, a ja nadal marzy³am o Willu, marzy³am o tym, by wróciÌ do tych kilku miesiêcy spêdzonych razem, o tym, by z nim zostaÌ. Lydia podporz¹dkowa³a go sobie i stworzy³a zwi¹zek, który by³ dla mnie katorg¹. Znosi³am ich "mi³oœÌ" mimo wszystko, bo wierzy³am, ¿e jest prawdziwa, a jeœli nie, sama siê rozejdzie.
- Idziesz?
WyrwaÂłam siĂŞ z zadumy i skrĂŞciÂłam w ich stronĂŞ.
- Tak, juÂż idĂŞ.
Wybieraliœmy siê do Hogsmeade, chcieliœmy odetchn¹Ì od szko³y i napiÌ siê piwa kremowego. Sz³am obok nich, a Lydia jak zwykle wiesza³a siê po Willu i ca³owa³a go. Czasami mia³am wra¿enie, ¿e przesadza, byÌ mo¿e chcia³a mi pokazaÌ, ¿e jest lepsza. Will spogl¹da³ w takich chwilach na mnie z lekkim za¿enowaniem i robi³ siê czerwony, a ja udawa³am, ¿e mnie to nie interesuje.
Gdy ju¿ siedzieliœmy z kuflami przy stoliku, razem z Japerem i Kristen, Krukonami, którzy byli nie roz³¹czni, "Pod Trzema Miot³ami" pojawi³a siê jakaœ dziewczyna.
- Lydia! - zawoÂłaÂła i zaczĂŞÂła machaĂŚ do brunetki.
- Christina przyszÂła, obiecaÂłam jej w czymÂś pomĂłc, wrĂłcĂŞ niedÂługo. - PocaÂłowaÂła Williama w policzek, zabraÂła pÂłaszcz i wyszÂła z zielonookÂą.
- My teÂż juÂż idziemy, trzymajcie siĂŞ. - ChÂłopak w krĂŞconych, blond wÂłosach zabraÂł swojÂą towarzyszkĂŞ i odszedÂł razem z niÂą.
UÂświadomiÂłam sobie, Âże zostaÂłam z Williamem sama, juÂż tak dawno nie siedzieliÂśmy bez Lydii, Âże poczuÂłam siĂŞ niezrĂŞcznie.
- Idê siê przejœÌ - rzuci³am.
- IdĂŞ z tobÂą. - WstaÂł natychmiast.
PrzeÂłknĂŞÂłam ÂślinĂŞ i zaÂłoÂżyÂłam czapkĂŞ, otworzyÂł mi drzwi i opuÂściliÂśmy pub.
SzÂłam tak szybko, Âże ledwie mnie doganiaÂł, zatrzymaÂłam siĂŞ dopiero przy WrzeszczÂącej Chacie i usiadÂła zdenerwowana na pniu.
- Nie jest ci zimno? - zapytaÂł.
- Nie, jest w porzÂądku, dziĂŞkujĂŞ.
Przez moment panowa³a niezrêczna cisza, a potem on zacz¹³ znowu rozmowê:
- Zosta³em zaproszony do Klubu Œlimaka - zacz¹³. - To elitarny klub uczniowski, a w czwartek Slughorn organizuje przyjêcie.
- GratulujĂŞ - powiedziaÂłam bez Âżadnych emocji.
- Na przyjĂŞcie mogĂŞ zabraĂŚ osobĂŞ towarzyszÂącÂą.
Nie wiedzia³am do czego d¹¿y, je¿eli chcia³ mnie zaprosiÌ, to dlaczego obœciskiwa³ siê z Lydi¹.
- Pewnie weÂźmiesz ze sobÂą LydiĂŞ - wymsknĂŞÂło mi siĂŞ.
- Nie - powiedzia³ cicho i kiwn¹³ przecz¹co g³ow¹.
- WiĂŞc? - zapytaÂłam z nadziejÂą w gÂłosie.
- PomyÂślaÂłem o Kristen, Slughorn jÂą lubi i mnie o to prosiÂła.
Z oka poleciaÂła mi Âłza i patrzÂąc na niego miaÂłam wraÂżenie, Âże on teÂż powstrzymuje siĂŞ od pÂłaczu, "zrĂłb coÂś!"- myÂślaÂłam.
- Will.. - wydusiÂłam i dÂźwignĂŞÂłam siĂŞ szybko, by uciec jak najszybciej.

Spód mojej sukienki by³ ju¿ ca³y dobrudzony b³otem i traw¹, nieco wy¿ej malowa³y siê podobne plamy, buty te¿ nie by³y ju¿ takie bia³e, raczej ¿ó³te. Sz³am pod górkê, by³am ju¿ zmêczona, traci³am si³y, w rêkach nios³am kwiaty, które nazbiera³am po drodze. Nie by³o ich tutaj sporo, ale liczy³am kroki wraz z odrywaniem p³atków. Zbli¿a³am siê do celu.

Nadchodzi³ koniec, koniec szko³y, koniec nauki i pocz¹tek innego, nowego ¿ycia. Nie wiedzia³am co bêdê robi³a, gdzie bêdê pracowa³a, chcia³am pomagaÌ ludziom i myœla³am o karierze uzdrowiciela, ale w g³owie siedzia³ mi ci¹gle Will. Zauwa¿y³am jak¹œ zmianê, od pobyt w Hogsmeade czêsto s³ysza³am wrzaski i k³ótnie, nie zgadzali siê ze sob¹ tak jak kiedyœ, mo¿e Will zrozumia³, ¿e Lydia nim manipulowa³a, ja zrozumia³am to zbyt póŸno.
SiedziaÂłam na murku ze sÂłuchawkami w uszach, sÂłuchaÂłam kasety Willa, ten podarunek byÂł dla mnie taki waÂżny i mogÂłam sÂłuchaĂŚ jej bez koĂąca, dodatkowo mogÂłam zobaczyĂŚ co siĂŞ dzieje podczas piosenki, dziĂŞki wynalazkowi braci RobkinsĂłw. NuciÂłam jÂą sobie, skulona, gdy coÂś wyprowadziÂło mnie z transu.
- Will, mĂłwiĂŞ do ciebie! PrzestaĂą natychmiast, musimy porozmawiaĂŚ!
DÂźwignĂŞÂłam gÂłowĂŞ i nie zobaczyÂłam maÂłego chÂłopca w sweterku, ze spuszczonÂą gÂłowÂą, lecz przystojnego i dojrzaÂłego mĂŞÂżczyznĂŞ z pewnym siebie wzrokiem. ZatrzymaÂłam piosenkĂŞ i nadstawiÂłam uszu.
- Nie mam ochoty rozmawiaÌ. - Stan¹³ i spojrza³ na zdruzgotan¹ Lydiê.
- Will, to nie twoja wina, po prostu jesteÂś zmĂŞczony. - PodeszÂła do niego i mĂłwiÂła juÂż spokojniejszym tonem: - MoÂże coÂś zjemy? - DotknĂŞÂła jego wÂłosĂłw, w zwyczaju miaÂła poprawianie jego czupryny i gÂładzenie jego twarzy, lecz tym razem zareagowaÂł inaczej.
- Nie dotykaj mnie, powiedzia³em, ¿e nie chcê z tob¹ rozmawiaÌ. - Odsun¹³ j¹ od siebie i zawróci³, teraz dopiero zwróci³ na mnie uwagê.
- CzeœÌ, Juliet. - Uœmiechn¹ siê s³abo i znikn¹³ nam z oczu.
Lydia spoglÂądaÂła na mnie ze wÂściekÂłoÂściÂą w oczach, podeszÂła szybkim krokiem w mojÂą stronĂŞ i wyrwaÂła mi magnetofon z rÂąk, rzucajÂąc go nastĂŞpnie za siebie.
- Co ty wyprawiasz?! - krzyknĂŞÂłam.
- Siadaj. - PopchnĂŞÂła mnie z powrotem na murek, gdy prĂłbowaÂłam wstaĂŚ.
- MyÂślisz, Âże nie wiem co knujesz? - prychnĂŞÂła.
SpojrzaÂłam na niÂą z poirytowaniem i zdziwieniem, tym razem przesadziÂła.
- WyobraÂżasz sobie, Âże Will mnie zostawi i wtedy nadejdzie twoja kolej.
Nigdy tak o tym nie myÂślaÂłam, nie chciaÂłam skrzywdziĂŚ Lydii, dlatego teÂż nie mieszaÂłam siĂŞ w to, co zwykÂła nazywaĂŚ "ich sprawami". PatrzyÂłam na jej zaÂłzawione i czerwone oczy, byÂła naprawdĂŞ zdenerwowana i nie zamierzaÂła odpuÂściĂŚ.
- Zazdroœcisz mi jak zwykle, ale Will mnie kocha i nie zostawi mnie dla ciebie, nie pozwolê na to! - Mia³am wra¿enie, ¿e zaraz mnie uderzy, ale na szczêœcie pohamowa³a siê i odesz³a. Odetchnê³am g³êboko, zabrzmia³o to trochê jak groŸba, ale nie chcia³am siê czuÌ winna za coœ, co ona sama zniszczy³a. Podesz³am do magnetofonu, obawia³am siê najgorszego, na szczêœcie kaseta nie zosta³a uszkodzona, magnetofon jednak nie nadawa³ siê ju¿ do u¿ytku.

Wraz z zakoĂączeniem roku nasze drogi siĂŞ rozeszÂły. Nie tylko moje i Lydii, Will wyjechaÂł i nie wiedziaÂłam, czy jeszcze kiedyÂś go spotkam. Nie liczyÂłam na to, Âże Lydia mnie przeprosi, miaÂłam tylko nadzieje, Âże nie posÂądziÂła mnie o to przed czym tak siĂŞ broniÂłam przez tyle lat, dla niej.

Dosz³am na wzgórze. W koùcu mi siê uda³o pokonaÌ drogê i znaleŸÌ siê tutaj, teraz musia³am go tylko znaleŸÌ. Otworzy³am ma³¹ bramkê przy ogrodzeniu i rozejrza³am siê. Ogarn¹³ mnie smutek, tyle grobów, tyle œmierci, a wœród nich by³ Will. Woko³o ci¹gnê³y siê œcie¿ki wydeptane przez "odwiedzaj¹cych". Zrobi³am kilka kroków w przód i trzês¹c siê podesz³am w stronê tabliczki, przetar³am j¹ rêk¹ i ujrza³am napis:


WILLIAM KATERMOY
(1960 - 1988)

UklĂŞknĂŞÂłam przy grobie i zamknĂŞÂłam oczy, dobrze pamiĂŞtaÂłam nasze ostatnie spotkanie, kilka tygodni temu...

Podawa³am w³aœnie leki jednemu z pacjentów, gdy do Szpitala przywieziono rannego mê¿czyznê. Nie mia³am pojêcia kim on jest, ani co mu siê przytrafi³o, ale po oko³o dwóch godzinach mia³am zanieœÌ mu potrzebne lekarstwa i wodê.
Wesz³am na IV piêtro i nie spodziewaj¹ siê niczego, podesz³am do ³ó¿ka, na którym ktoœ le¿a³. Gdy dostrzeg³am jego twarz, nie mog³am uwierzyÌ, ¿e go widzê, puœci³am butelkê "Syropu z nargwi", by zatkaÌ usta ze zdziwienia, a ta rozbi³a siê wylewaj¹c ca³¹ zawartoœÌ.
PodniĂłsÂł swojÂą gÂłowĂŞ owiniĂŞtÂą bandaÂżem rozciÂągajÂącym, tak samo jak rĂŞkĂŞ. Jego twarz byÂła zmasakrowana jakby ktoÂś go pobiÂł albo przejechaÂł, ale nie mogÂłam nie rozpoznaĂŚ tych oczu.
Oddycha³am g³êboko, nie mog¹c wydusiÌ s³owa.
- Juliet - szepn¹³.
Usiad³am delikatnie na ³ó¿ku obok niego i chwyci³am jego rêkê, poczu³am ulgê, by³ blisko, by³ ze mn¹, ju¿ tak dawno chcia³am to zrobiÌ, ju¿ tak dawno chcia³am nie myœleÌ o Lydii, bêd¹cej jego cieniem.
- Jesteœ tu - powiedzia³ ochryp³ym g³osem. - Ty tu naprawdê jesteœ. - DŸwign¹³ zdrowsz¹ rêkê i dotkn¹³ mojego policzka.
Chwyci³am j¹ swoj¹ i zamknê³am oczy. Jak wspania³e uczucie mnie ogarnê³o, gdy mog³am wreszcie dotkn¹Ì go bez obaw.
- Co ci siĂŞ staÂło? - zapytaÂłam w koĂącu.
- To nic, niewaÂżne, nie mĂłwmy o tym. - PrĂłbowaÂł udawaĂŚ, Âże nic mu nie jest, ale wyglÂądaÂł sÂłabo i juÂż na pierwszy rzut oka moÂżna byÂło siĂŞ domyÂśliĂŚ, Âże nie jest to "nic".
- Potrzebujesz czegoœ? Mo¿e pójdê przynieœÌ nowy syrop i pozbieram to szk³o?
- Nie, zostaĂą ze mnÂą.

SpĂŞdzaÂłam nastĂŞpne dni z Williamem, byÂł w bardzo zÂłym stanie, ale nie poddawaÂł siĂŞ. W koĂącu mogliÂśmy porozmawiaĂŚ, opowiedziaÂł mi o tym jak zajmowaÂł siĂŞ waÂżnÂą misjÂą, jak walczyÂł z czarnoksiĂŞÂżnikami i o tym jak gÂłodowaÂł przez kilka dni, ale ja chciaÂłam wiĂŞcej i wiĂŞcej. W istocie moja tĂŞsknota za nim trwaÂła juÂż od momentu, gdy zobaczyÂłam go z LydiÂą na kamiennej Âławce, ale teraz byÂł ze mnÂą i tylko ze mnÂą, chciaÂłam, by byÂł tu juÂż zawsze. Moje szczĂŞÂście nie trwaÂło jednak zbyt dÂługo.
BiegÂłam wÂłaÂśnie na kolejne spotkanie z nim, ale Tasha zagrodziÂła mi drogĂŞ i prĂłbowaÂła mnie zatrzymaĂŚ.
- Nie idÂź tam, proszĂŞ - powtarzaÂła dziewczyna w czarnych, pofalowanych wÂłosach.
ZaczynaÂłam siĂŞ baĂŚ o Willa, a zaraz potem usÂłyszaÂłam krzyki, przeraÂżajÂące wrzaski, jego wrzaski.
- Co siê dzieje, przepuœÌ mnie! - krzyknê³am, gdy dziewczyna po raz któryœ zablokowa³a mi przejœcie.
- Juliet, to koniec, on nie ma szans, uzdrowiciele zrobili wszystko co w ich mocy, ale to kwestia czasu zanim.. - przerwaÂła.
Do oczu napÂływaÂły mi Âłzy, on da radĂŞ - powtarzaÂłam sobie.
- Puszczaj! - OdepchnĂŞÂłam jÂą i jak najszybciej znalazÂłam siĂŞ w pomieszczeniu, w ktĂłrym byÂł William.
Znowu to samo, nie wytrzyma³, zachowywa³ siê jak opêtany, krzycza³ z ca³ych si³ i turbowa³ wszystko. Domyœli³am siê, ¿e dowiedzia³ siê prawdy i nie potrafi³ jej znieœÌ. Dwóch mê¿czyzn próbowa³o go powstrzymaÌ, ale on rzuca³ siê po pokoju i wszystko niszczy³, musia³am to przerwaÌ.
- Will, przestaĂą. - ChwyciÂłam go za rĂŞkĂŞ, tym razem jednak nie poczuÂłam bĂłlu, ale nie mogÂłam oddychaĂŚ. Will odwrĂłciÂł siĂŞ i przytuliÂł mnie do siebie mocno. PoÂłoÂżyÂłam gÂłowĂŞ na jego ramieniu, odwzajemniÂłam uÂścisk i poczuÂłam ciepÂło pÂłynÂące z jego ciaÂła i jego mokrÂą od Âłez twarz na karku.
- Nie odchodÂź - powiedziaÂł mi do ucha, a potem odchyliÂł siĂŞ i pocaÂłowaÂł mnie. Wreszcie wiedziaÂłam, Âże on jest mĂłj, Âże mnie kocha i Âże ja czujĂŞ to samo.
Gdy tylko siê puœciliœmy, uzdrowiciele chwycili go za rêce i zaczêli wlec do ³ó¿ka.
- Juliet, wyjdŸ, jego stan jest ju¿ zbyt powa¿ny, nie ma czasu - krzykn¹³ starszy mê¿czyzna z którym czêsto dyskutowa³am na temat dziwnych zaklêÌ stosowanych w Szpitalu Œwiêtego Munga.
Will siê uspokoi³, ale to by³o coœ wiêcej, on nie móg³ siê ruszyÌ, podda³ siê im i spogl¹da³ na mnie oczami, które siê powoli zamyka³y. Patrzy³am na niego za szyb¹ w korytarzu i czu³am jak umiera. Wyci¹gn¹³ do mnie rêkê w ostatniej chwili, a potem sama opad³a bezw³adnie i ju¿ nikt nie umia³ mu pomóc. Zgin¹³ na moich oczach, to by³ najgorszy widok jaki dane mi by³o ujrzeÌ. Ostatnie chwile z nim by³y dla mnie najcenniejsze i nigdy o nich nie zapomnê.

Patrzy³am na imiê wyryte na grobie i zastanawia³am siê dlaczego straciliœmy tyle czasu, dlaczego nie mogliœmy siê cieszyÌ sob¹ wczeœniej. Lydia zawsze sta³a poœrodku nas, a dzisiaj sama przyzna³a, ¿e wyrz¹dzi³a sobie krzywdê w ten sposób. Zrozumia³a jak wielki b³¹d pope³ni³a, przez zazdroœÌ, która j¹ opêta³a. Mo¿e gdyby zdo³a³a daÌ nam szansê nie le¿a³abym teraz przy jego martwym, pochowanym ciele. Jednak gdybym zachowa³a uraz, jaki do niej ¿ywi³am, post¹pi³abym jak ona i nie mog³abym siê cieszyÌ z tego co mam. Têsknotê za nim zawsze bêdê nosiÌ ze sob¹ i nie chcia³abym by zniknê³a, ona jest moim paliwem do spe³nienia.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.