M³ody mê¿czyzna siedzia³ w rogu pubu, powoli opró¿niaj¹c kufel z piwem. Avada o tej porze by³a pusta, dlatego wybra³ akurat to miejsce. Swojego mieszkania mia³ doœÌ, zreszt¹ co móg³by tam robiÌ? Gdyby chocia¿ posiada³ towarzystwo... Szczerze mówi¹c, na to ostatnie nie móg³ narzekaÌ. Od niedawna, gdzie nie poszed³, ktoœ go zaczepia³ albo szybko siê oddala³. Szepty te¿ by³y wszechobecne. Czu³ zmêczenie ca³¹ sytuacj¹, choÌ raczej nie dawa³ siê wyprowadzaÌ z równowagi. Na ewentualne komentarze czy pytania czêsto odpowiada³ ironi¹, byÌ mo¿e niepotrzebnie podgrzewaj¹c kocio³ek bzdur i plot. Oczywiœcie za rozg³oszeniem wszystkiego sta³ jakiœ "kolega" z ministerstwa, to by³o pewne jak samospalenie feniksa. Upijaj¹c kolejny ³yk, David dostrzeg³ coœ zaskakuj¹cego. Miêdzy kwadratowymi stolikami rozmieszczonymi nieco niedbale wzd³u¿ œcian, których pokrycie ca³kiem nieŸle imitowa³o ciemn¹ ceg³ê, przelatywa³a sowa. £adna p³omykówka zrzuci³a list na g³owê czarodzieja i odlecia³a odprowadzana krytycznym wzrokiem pracownika. Postawny barman chyba niezbyt dobrze tolerowa³ ptaki w swoim lokalu. Mimo to nie zgromi³ jedynego w tym momencie klienta, zamiast tego powróci³ do czyszczenia szklanego kufla, który sta³ na sporym kontuarze, kilka centymetrów od butelek z drogimi winami. Te ostatnie nie zosta³y przeznaczone na sprzeda¿, mia³y podobno budowaÌ renomê knajpy. David podejrzewa³, ¿e obs³uga czasem sama korzysta z tych trunków, ale to w sumie nie jego sprawa. Ostro¿nie otworzy³ korespondencjê, któr¹ w³aœnie otrzyma³:

Szanowny Panie Malcolm,

Informujemy, Âże dnia 23 lutego 2018 roku Zgromadzenie OgĂłlne Wizengamotu w porozumieniu z szefem Biura AurorĂłw zakoĂączyÂło toczonÂą przeciw Panu sprawĂŞ i postanowiÂło

OczyÂściĂŚ Pana z zarzutĂłw wpÂływania na ÂświadkĂłw i uÂżywania nielegalnych metod w Âśledztwie przeciwko Emily Sleven i jednoczeÂśnie bezzwÂłocznie przywrĂłciĂŚ Panu Prawo do czynnego wykonywania obowiÂązkĂłw aurora.

Z powaÂżaniem.
Ralph Green
PrzewodniczÂący Zgromadzenia OgĂłlnego Wizengamotu

Kolejna taka wiadomoœÌ, ju¿ dawno straci³ satysfakcjê z tych rozstrzygniêÌ. To ¿a³osne jak bardzo na powa¿nie bior¹ oskar¿enia tych wszystkich mend magicznego œwiata. Davis westchn¹³ g³ucho, a chowaj¹c kopertê, zauwa¿y³, ¿e ze œrodka wychyla siê jeszcze jeden skrawek pergaminu.

Trup, Queen Street 17, twĂłj nowy partner bĂŞdzie czekaÂł. Powodzenia.


£owcê czarnoksiê¿ników czeka³o kolejne wyzwanie. Szybko wyj¹³ sakiewkê, zostawi³ na stole odpowiedni¹ kwotê i wyszed³. W powietrzu czuÌ by³o jeszcze niedawne opady, a niewielka mugolska uliczka wygl¹da³a na opuszczon¹. David wiedzia³, ¿e tutejsi mieszkaùcy raczej nie siedz¹ w pracy. Ci¹gle podpici i œmierdz¹cy drobni kombinatorzy, z³odzieje i narkomani bez marzeù ca³ymi dniami zbierali z³om albo polowali na co rusz to nowe ofiary. Czarodzieje czêsto otwierali knajpy w takich dzielnicach. Nawet jeœli ktoœ przechyli³ trochê za du¿o kieliszków i mu odjeba³o, nie by³o sprawy, bowiem pijaków i ordynarnych cwaniaczków nikt nie traktowa³ powa¿nie. Ministerstwo mia³o czas na wys³anie amnezjatorów, winny najczêœciej dostawa³ grzywnê i po problemie. Gdyby Malcolm równie skutecznie wype³nia³ swoje zadania, ju¿ dawno by³by gwiazd¹ Londynu. Bywa³o ró¿nie, wiele dochodzeù sta³o w miejscu. Jak bêdzie tym razem? Mê¿czyzna zacz¹³ grzebaÌ po kieszeniach, a po chwili wyci¹gn¹³ Baroneta - niewielk¹, okr¹g³¹ blaszkê. Na awersie by³o god³o Londynu przekreœlone dwoma ró¿d¿kami. Pomys³ na wykonanie niezbyt kreatywny, ale Davidowi Baronety siê podoba³y. Szefowie ka¿dego z wydzia³ów zaopatrzyli w nie swoich pracowników, szczególne znaczenie mia³o to dla œledczych. Aurorzy i ca³a reszta ekipy, bez której nie schwytano by ¿adnego z³oczyùcy, posiadali w zasadzie woln¹ licencjê na œwistokliki, s³u¿¹ce do podró¿y s³u¿bowych. Oczywiœcie, góra zawsze podejrzewa³a przekrêt, wiêc musieli pisaÌ raporty. Jedynym obostrzeniem by³o to, ¿e byli zobligowani korzystaÌ z oznaczonych Baronetów, nie mogli u¿ywaÌ œmieci ani innych przedmiotów. Powód by³ prosty - w ten sposób nie zacierano œladów, ustalenie jakiego rodzaju magii u¿ywa³ sprawca robi³o siê ³atwiejsze.

- Portus! - mrukn¹³ nasz bohater, a po chwili poczu³ mocne szarpniêcie w okolicach pêpka.

Po chwili auror sta³ w niewielkiej alejce przygl¹daj¹c siê piêknej, starej rezydencji, na któr¹ nigdy nie móg³by sobie pozwoliÌ. W zasadzie nie to stanowi³o problem, nie gustowa³ w takich dworach. Davida trapi³o jednak co innego, ju¿ na wstêpie pope³ni³ niedopatrzenie. Quen Street, jak móg³ nie skojarzyÌ tego adresu? Nic go nie usprawiedliwia³o: nawet to, ¿e Emily Sleckey, szerzej znana jako piêkna Daphne, przez wiêkszoœÌ by³a postrzegana jako wariatka, której miejsce jest na oddziale zamkniêtym œw Munga. Ogólnie, wiara wró¿bom nie by³a w obecnych czasach popularna, powodów znalaz³oby siê kilka: szanowani i najbardziej zdolni czarodzieje coraz czêœciej w œlad za profesor McGonagall dystansowali siê od wró¿biarstwa jako dziedziny magii, rzeczywistoœÌ robi³a siê coraz bardziej mroczna... Malcolm z obaw¹ patrzy³ w przysz³oœÌ. Kiedyœ ludzie dr¿eli ze strachu przed Lordem Voldemortem. Dziœ liczba zabójstw mo¿e nie by³a tak du¿a, jednak i tak pora¿a³a. Nie sta³a za tym jakaœ konkretna osoba, przedstawiciele ró¿nych stanów i statusu pope³niali morderstwa - pod wp³ywem sza³u, w trakcie pijackiej burdy, dla zyskania testamentu. Posiadacze ró¿d¿ek w niczym nie byli lepsi od spawaczy, hydraulików i rzeszy innych, którzy na wieœÌ o lataniu na miotle, popukaliby siê w czo³o. Nic dziwnego, ¿e przeciêtny czarodziej wola³ nie ufaÌ koszmarnym proroctwom, na bazie których wielu oszustów chcia³o mieÌ swoje piêÌ minut w Czarownicy czy innym szmat³awcu. Czy¿by tym razem sprawc¹ tak¿e by³ ktoœ niezadowolony z tego, co us³ysza³? Takie przypadki ju¿ siê zdarza³y. Nie dowie siê, dopóki nie wejdzie, zatem œmia³o ruszy³ ku furtce. Przy wejœciu min¹³ czarodziejski patrol, dwóch znudzonych facetów w karmazynowych szatach, którzy zabezpieczali miejsce zdarzenia. Na co dzieù œcigali nielegalnych handlarzy, zajmowali siê mniejszej wagi wypadkami ujawnienia magii, kraksami miotlarskimi i interweniowali podczas wypadków zwi¹zanych z teleportacj¹ bez licencji. Chyba nikt nie widzia³, aby kiedykolwiek byli zadowoleni. W sumie nie ma siê co dziwiÌ, czêste szarpanie siê z elementem, który na dodatek przesadzi³ z mikstur¹ rozweselaj¹c¹, nie nale¿a³o do kariery marzeù. Jeœli dodaÌ do tego, ¿e byli to pracownicy, delikatniej mówi¹c, nie najlepiej edukowani... Malcolm nawet nie zauwa¿y³, gdy dotar³ do sypialni, gdzie krêci³ siê patolog, technicy i... Jasper Brown.
- Od dzisiaj pracujemy razem - rzuci³ Jasper, wyci¹gaj¹c d³où na przywitanie. Davidowi siê to nie spodoba³o; z Jasperem znali siê z Hogwartu, byli na jednym roku. Brown by³ raczej odtr¹canym od grupy odludkiem, wielu zazdroœci³o mu umiejêtnoœci z zakresu Obrony Przed Czarn¹ Magi¹. Mimo to Malcolm nie uwa¿a³, aby jego nowy wspó³pracownik móg³ siê sprawdziÌ - œledczy to nie tylko talent, ale te¿ charakter. Postanowi³ jednak daÌ rówieœnikowi szansê - w koùcu odk¹d siê ostatni raz widzieli mog³o zajœÌ wiele zmian. Ciekawe, jakie wiatry u licha nosi³y przez te lata Browna?
- Co wiemy? - zapytaÂł krĂłtko David, starajÂąc siĂŞ skupiĂŚ na ofierze.
- Nieboszczka to Annabell Sleckey, córka Piêknej Daphne. Te¿ para³a siê wró¿biarstwem, chocia¿ by³a mniej znana ni¿ matka. Kilka razy jej widzenia dotyczy³y œledztw naszego biura, pomaga³em je weryfikowaÌ - zacz¹³ patolog, krepy, ³ysiej¹cy i najlepszy na wyspach.
- I co, mistrzu? SprawdziÂły siĂŞ? - z lekkim rozbawieniem zapytaÂł Malcolm.
- Jasne, jak sam sobie powiedziaÂłem, Âże tylko tracĂŞ czas, od razu przewidziaÂłem poprawnie. Ma siĂŞ to wewnĂŞtrzne oko - zaÂśmiaÂł siĂŞ.
- Mo¿e powinieneœ zmieniÌ profesjê i zostaÌ bogatym jasnowidzem? - podpuœci³ go David, podchodz¹c do umar³ej. M³oda dziewczyna w kusej, b³êkitnej koszuli nocnej le¿a³a na boku z zamkniêtymi oczami. Nogi mia³a podkurczone, pod g³ow¹ poduszkê - gdyby nie nienaturalna bladoœÌ cia³a oraz sinoœÌ d³oni, a tak¿e stóp, przeciêtna osoba mog³aby pomyœleÌ, ¿e denatka zwyczajnie baluje w krainie Morfeusza.
- A co? KasĂŞ chcesz poÂżyczaĂŚ? - zapytaÂł z ironiÂą specjalista od zmarÂłych.
- Jakby byÂło od kogo - obruszyÂł siĂŞ David, a po chwili dodaÂł bardziej merytorycznie - przyczyna zgonu?
- Na pewno nie zaklêcie, stawia³bym na eliksir. To by wskazywa³o albo na samobójstwo - m³oda wypija, k³adzie siê i schodzi. Przy czym nie pozostawi³a listu po¿egnalnego. Brak urazów, zatem ewentualnie ktoœ poda³ jej coœ na tym ³ó¿ku, mo¿e siê s³abiej czu³a, nie wiem i u³o¿y³ cia³o. Ewentualnie skorzystano z eliksiru, który dzia³a po odpowiednim czasie, nieœwiadoma wypi³a, posz³a spaÌ i... Konkretniej siê wypowiem jakoœ po lunchu. A propos, nie wiem ile godzin temu nast¹pi³ zgon, na pewno mniej ni¿ dwanaœcie.
- Nie zapominaj teÂż...
- Tak wiem! - przerwaÂł patolog - MuszĂŞ zabezpieczyĂŚ wszystkie substancje i ciecze z tego domu, ktĂłre mogÂłyby sÂłuÂżyĂŚ sprawcy.
To byÂł delikatny punkt Jamesa. Zawsze nerwowo reagowaÂł gdy ktoÂś, choĂŚby bez zÂłych intencji, przypominaÂł mu o czymÂś czy broĂą boÂże podwaÂżaÂł jego kompetencje. Z tego powodu bywaÂł przez niektĂłrych infantylnie nazywany panem "WiemcorobiĂŞ."
- Zapewne nie ma ¿adnych œladów jak sprawca siê tu dosta³, bior¹c pod uwagê ile osób przewija siê przez gabinety wró¿ek? - do dyskusji w³¹czy³ siê Jasper.
- Na pierwszy rzut oka nic, bĂŞdĂŞ badaÂł, ale wÂątpiĂŞ, abym coÂś odnalazÂł.
- To moÂże teraz pogadamy z piĂŞknÂą Daphne? - zaproponowaÂł Jasper z nadziejÂą na szybkie zakoĂączenie tego przesÂłuchania. - Siedzi w pokoju obok, z kimÂś z patrolu.
- Niech bêdzie - przytakn¹³ David, zadowolony, ¿e jednak œwie¿ak wykazuje jak¹œ inicjatywê i nie stoi jak ko³ek, czego móg³by siê spodziewaÌ. Oczywiœcie na razie wykonywali tylko standardowe czêœci procedury, jednak musieli to odbêbniÌ. Szczerze w¹tpi³ czy rozmowa z Emily cokolwiek posunie do przodu. Tacy jak ona rzadko gadaj¹ z sensem.

PostaÌ kobiety jakby potwierdza³a obawy detektywa. Piêkna Daphne ko³ysa³a siê na kanapie nuc¹c ludow¹ piosenkê. Co prawda ludzie ró¿nie podchodzili do tragedii, nie istnia³y reakcje lepsze czy gorsze. Mimo to nadmierna teatralnoœÌ i paplanina jak¹ siê spodziewali us³yszeÌ nie sprzyja³a ich celowi.
- Dzieù dobry - zacz¹³ wreszcie David, staraj¹c siê wyrwaÌ wieszczkê z transu. - David Malcolm, Jasper Brown, Biuro Aurorów. Bardzo nam przykro.
- Obaj nie znacie prawdy, nie jesteœcie godni. - Matka zabitej znienacka poderwa³a siê niemal krzycz¹c i jêcz¹c. David stwierdzi³, ¿e na poziomie szkolnego przedstawienia by³aby ca³kiem dobr¹ aktork¹. Pora przerwaÌ ten lichy koncert, niestety bêdzie gorzej ni¿ przypuszcza³ - babê nieŸle wciê³o. Dziwaczka i kuchenna sherry, któr¹ da³o siê wyczuÌ to niedobre po³¹czenie. Na szczêœcie pierwszy przemówi³ Jasper.
- Zdajemy sobie sprawê, ¿e nawet trochê nie zbli¿ymy siê do tego, co pani w tej chwili prze¿ywa i naprawdê wspó³czujemy, jednak mo¿emy obiecaÌ, ¿e zrobimy wszystko, aby wyjaœniÌ tê tragediê. Czy pomo¿e nam pani udzielaj¹c kilku informacji? - poprosi³ ³agodnie. David obdarzy³ go spojrzeniem, zastanawiaj¹c siê, czy nowy kompan naprawdê czuje jakiœ rodzaj empatii w stosunku do tej kobiety. Oczywiste by³o, ¿e musieli jakoœ próbowaÌ zdobyÌ jej zaufanie. Obywatele z natury ma³o mówili przedstawicielom w³adz, do których oni w pewnym sensie nale¿eli. A ju¿ zw³aszcza w oficjalnych rozmowach.
- To pani znalaz³a cia³o? - zacz¹³ David, uwa¿nie patrz¹c na twarz tej barwnej persony. Oczywiœcie musieli wypytaÌ s¹siadów czy czêsto daje w palnik. Czasami ludzie korzystali z win i innych procentów, by siê w ten sposób broniÌ. Ró¿ne naturalne reakcje czy dziwniejsze wypowiedzi czêsto usi³owano t³umaczyÌ alkoholem czy substancjami uspokajaj¹cymi.
- Tak.
- W jakich okolicznoÂściach? - kontynuowaÂł Jasper, a samonotujÂące piĂłro protokoÂłowaÂło kaÂżde sÂłowo.
- Ja... ja wróci³am od Hoppie Taylor, mojej prawdziwej bratniej duszy na tym smutnym, egzystencjalnym okrêcie i ona... le¿a³a w ³ó¿ku. Zajrza³am, bo to do niej niepodobne. Jej dar by³ zbyt cenny, by wylegiwa³a w poœcieli zamiast wykorzystaÌ to, co los dla niej przeznaczy³ - zakoùczy³a b¹dŸ co b¹dŸ dziwn¹ uwag¹.
- W jakim celu odwiedzi³a pani Hoppie Taylor? - kolejne pytania by³y krótkie i konkretne, mieli nadziejê, ¿e to wystarczy aby uzyskaÌ w miarê racjonalne odpowiedzi. David zdawa³ sobie sprawê, ¿e sposób, w jaki prowadz¹ to rozpytanie, nie najlepiej o nich œwiadczy. Powinni uszanowaÌ ból po stracie córki, nawet gdy sytuacja ta dotknê³a... doœÌ ekscentryczn¹ osobê. Mimo to, w Emily by³o coœ tak teatralnego, sztucznego i ¿a³osnego zarazem, ¿e mê¿czyzna chcia³ j¹ jak najszybciej opuœciÌ.
- MiaÂłam jej pomĂłc w interpretacji pewnego ukÂładu z fusĂłw, poprosiÂła mnie przez patronusa. Ona byÂła bardzo podekscytowana, mĂłwiÂła, Âże to wielka rzecz dla ludzkoÂści. Tak, ta dziewczyna ma prawdziwe bÂłogosÂławieĂąstwo najwyÂższego, bĂŞdzie o niej jeszcze...
- Tak, tak, na pewno ma pani racjê. Czy wchodz¹c do domu, widzia³a pani coœ niecodziennego? - tym razem koniecznoœÌ wejœcia w zdanie przypad³a Jasperowi.
- Zw³oki córki uwa¿am za doœÌ niezwyk³e, nawet bior¹c pod uwagê to, co ukazuje mi siê w otch³aniach kryszta³owej kuli, jakby pan nie zdawa³ sobie sprawy. Mêczycie mnie, któr¹ dopad³ zgubny wp³yw Saturna.
- Nie chcemy, ¿eby to tak wygl¹da³o. Proszê przyj¹Ì do wiadomoœci, ¿e w zwi¹zku z tym, co siê sta³o, obowi¹zuj¹ nas pewne procedury, a ze wzglêdu na szacunek do ¿a³oby, nie chcielibyœmy nachodziÌ rodziny wiêcej razy ni¿ to konieczne. Kiedy po raz ostatni widzia³a pani córkê ¿yw¹?
- DziÂś rano - odpowiedziaÂła zdawkowo sugerujÂąc, Âże jest uraÂżona ich dziaÂłaniami.
- Ile godzin temu? - zapytaÂł David prĂłbujÂąc uÂściÂśliĂŚ cokolwiek w zakresie godziny zabĂłjstwa.
- Po dziewi¹tej wysz³am coœ zjeœÌ, spotka³yœmy siê w jadalni, a nastêpnie obie siedzia³yœmy w swoich pokojach.
- Nie pok³óci³yœcie siê, nie mówi³a ostatnio o ¿adnych problemach?
- Nie - u¿ywa³a coraz bardziej lakonicznych form, jakby te¿ szybko chcia³a dobrn¹Ì do koùca.
- Mo¿e zaczê³a siê zachowywaÌ jakoœ inaczej, dostawa³a dziwne listy? - David stara³ siê podr¹¿yÌ temat, ale w odpowiedzi otrzyma³ jedynie przecz¹ce kiwanie g³ow¹. Dobre i to...
- Ma pani gdzieÂś spis...
- OsĂłb ktĂłre korzystaÂły z jej umiejĂŞtnoÂści? - dokoĂączyÂł Jasper.
- WewnĂŞtrzne oko nie dziaÂła na czas, nie da siĂŞ ustaliĂŚ, Âże tego obsÂługujemy od Ăłsmej do za piĂŞtnaÂście, a kolejny kwadrans na innego! - ÂżachnĂŞÂła siĂŞ wyraÂźnie zagniewana. WystarczyÂło im jak na razie. Spokojnie siĂŞ poÂżegnali i opuÂścili posesjĂŞ. Wreszcie. Na koĂącu David zdaÂł sobie sprawĂŞ, Âże PiĂŞkna Daphne tak naprawdĂŞ maÂło powiedziaÂła im o swoim dziecku, ktĂłre wÂłaÂśnie straciÂła... Czy ona je kochaÂła?