Rozdziały: [1], [2], [3], [4].

***Ona***

NastĂŞpnego dnia z samego rana wraz z AmeliÂą i Raven idziemy do Âłazienki. Myjemy siĂŞ, caÂły czas przy tym ÂżartujÂąc. Potem przebieramy siĂŞ w mundurki i wracamy do dormitorium.
- Wiecie... Mam przeczucie, ¿e to bêdzie najlepszy rok w moim ¿yciu - mówi Raven, z uœmiechem pakuj¹c ksi¹¿ki.
- Oj na pewno. - Amelia mruga do dziewczyny.
- Dobra! DoœÌ pogaduszek! Zaraz siê spóŸnimy na pierwsz¹ lekcjê! - wykrzykujê i podnoszê torbê z ziemi.
- A co jest pierwsze?
WygrzebujĂŞ plan lekcji.
- Eliksiry - mĂłwiĂŞ i siĂŞ krzywiĂŞ.
- No to Âładnie! - Obie dziewczyny sÂą autentyczne przeraÂżone. - JuÂż po nas! Nauczycielem eliksirĂłw jest Severus Snape!
- To ruszcie wreszcie swoje cztery litery i chodÂźcie!
W trĂłjkĂŞ ze Âśmiechem wybiegamy z Pokoju WspĂłlnego i kierujemy siĂŞ do sali eliksirĂłw. Udaje nam siĂŞ tam dotrzeĂŚ w ostatniej chwili. Pozostali uczniowie juÂż zajĂŞli swoje miejsca. My teÂż bÂłyskawicznie znajdujemy swoje krzesÂła i siadamy. WÂłaÂśnie wtedy do sali wchodzi wysoki, czarnowÂłosy mĂŞÂżczyzna i omiata nas wszystkich powaÂżnym spojrzeniem swoich czarnych oczu.
- Witam was na pierwszym roku nauczania w Hogwarcie - zaczyna monotonnym, znudzonym gÂłosem. - Zapewne niewielu z was posiada predyspozycje do zaliczenia moich zajĂŞĂŚ, a zapewniam, Âże nie jest to Âłatwe...
Wstrzymujê oddech. Mo¿e jednak nie bêdzie tu tak kolorowo, jak na pocz¹tku myœla³am... Przez ca³¹ lekcjê jestem spiêta i zdenerwowana. Snape nie wydaje siê mi³ym nauczycielem, wrêcz przeciwnie. Mama wczeœniej mnie ostrzega³a, ¿e jest surowy. Przera¿a mnie...

***

Reszta zajêÌ mija ca³kiem znoœnie. Bardzo podobaj¹ mi siê lekcje transmutacji i zaklêÌ. Nauczyciele wydaj¹ siê mili i bardzo pomocni. Ale przede mn¹ jeszcze lekcje Obrony przed Czarn¹ Magi¹. Mam nadziejê, ¿e one tak¿e do³¹cz¹ do grona zajêÌ ulubionych. Wychodz¹c z dziewczynami z Wielkiej Sali po skoùczonej kolacji, natykam siê na Laylê i jej brata.
- CzeœÌ! - wita siê brunetka. - I jak tam pierwszy dzieù?
- To dopiero pierwsza lekcja eliksirĂłw, a i tak wiem, Âże nie pĂłjdzie mi dobrze - mĂłwiĂŞ i wszyscy wybuchamy Âśmiechem. Nowi przyjaciele duÂżo wnoszÂą do mojego wczeÂśniej nudnego Âżycia. Bardzo mi odpowiadajÂą te zmiany.
- Mi tam siĂŞ podobajÂą. - Carter wzrusza ramionami.
- JesteÂś totalnym idiotÂą. - Layla z dezaprobatÂą krĂŞci gÂłowÂą.
- DziĂŞki.
Kiedy rodzeùstwo zaczyna siê przekomarzaÌ, my wymykamy siê do Pokoju Wspólnego. Nie chcê im przeszkadzaÌ, s¹ przecie¿ tacy s³odcy. Razem z dziewczynami skrêcamy w jeden z korytarzy i natykamy siê na grupkê Œlizgonów, w tym s³awn¹ Shirê. Widz¹c j¹, zbiera mi siê na wymioty. Spod pudru i ró¿u do policzków nie widaÌ jej twarzy. Staramy siê nie zwracaÌ ich uwagi, ale rudow³osa nas dostrzega.
- ProszĂŞ, proszĂŞ. Trzy Krukonki. Co tutaj robicie?
Jej gÂłos doprowadza mnie do szaÂłu. Dziewczyna uÂśmiecha siĂŞ sÂłodko. Mam ochotĂŞ siĂŞ na niÂą rzuciĂŚ, ale majÂą przewagĂŞ liczebnÂą, wiĂŞc jeÂśli im siĂŞ postawiĂŞ, moÂże siĂŞ to Âźle skoĂączyĂŚ. PrzechodzĂŞ wiĂŞc do defensywy.
- A nic... Idziemy do naszego pokoju.
- Hmm... A macie ochotĂŞ siĂŞ... zabawiĂŚ? - Shira nie przestaje siĂŞ uÂśmiechaĂŚ. - PokaÂżemy im, co to znaczy zabawa? - pyta swoich towarzyszy. ÂŚlizgoni gÂłoÂśno krzyczÂą i ÂśmiejÂą siĂŞ zÂłoÂśliwie. Mam ochotĂŞ bÂłyskawicznie siĂŞ stamtÂąd wydostaĂŚ.
- Nie mamy ochoty siĂŞ z wami ,,bawiĂŚ" - mĂłwi Raven twardo. - Dziewczyny, chodÂźcie. Czas na nas.
Wolnym krokiem oddalam siê z przyjació³kami jak najdalej w g³¹b korytarza. Kiedy odwracam g³owê, by sprawdziÌ, czy nadal tam stoj¹, zamieram. Wœród szyderczych uœmieszków dostrzegam zielone oczy blondw³osego ch³opaka. Wœród tych wandali jest Aleks! Jak on tak mo¿e? To przecie¿ niemo¿liwe! Niemo¿liwe... Jestem zrozpaczona. Ledwo powstrzymujê siê od p³aczu. Kiedy wreszcie docieram do dormitorium, rzucam siê na ³ó¿ko. Przytulam poduszkê do twarzy i pozwalam, by po moich policzkach sp³ynê³y ³zy i zmoczy³y poduszkê. Kiedy w koùcu siê uspokajam, zaczynam zastanawiaÌ siê nad histori¹ Salazara Slytherina. Czy by³ taki... z³oœliwy i wredny jak Œlizgoni? To bardzo prawdopodobne. Ale skoro tak, to czemu reszta za³o¿ycieli go przyjê³a? Czemu go polubili? Nic tu nie trzyma siê kupy... Jutro muszê pójœÌ do biblioteki i to sprawdziÌ.
Z takimi ponurymi myÂślami zasypiam, zdaÂła od cichych rozmĂłw i silnego wiatru, szeleszczÂącego za oknem.

ÂŚni mi siĂŞ Hogwart.
Na samym Âśrodku bÂłoni stoi ciemna postaĂŚ. Czujnie rozglÂąda siĂŞ na wszystkie strony, po czym biegnie przed siebie i znika w budynku Hogwartu. Idzie przez jego opustoszaÂłe korytarze, wspina siĂŞ po schodach i znika w kolejnych pomieszczeniach.
W koùcu dociera do odpowiedniego miejsca - Pokoju Wspólnego Krukonów. Bez problemu podaje has³o i wchodzi do œrodka. Zmierza do dormitorium dziewczyn. Podchodzi do ³ó¿ka Leny i...
BudzĂŞ siĂŞ z krzykiem. Po twarzy spÂływa mi pot. Jestem przeraÂżona i osÂłupiaÂła. Szybko lustrujĂŞ wzrokiem caÂły pokĂłj. PrĂłcz mnie i moich koleÂżanek nikogo tu nie ma. ZnĂłw opadam na poduszkĂŞ. To byÂł tylko sen. Ale co to w ogĂłle miaÂło znaczyĂŚ? Kto to byÂł? I czego ode mnie chciaÂł. To byÂł sen czy teÂż... wizja?

***On***

No có¿... Stwierdzam, ¿e jedyny przedmiot, jaki tolerujê w tej szkole, s¹ eliksiry. Snape niczego siê nie czepia. W ka¿dym razie nie mnie. Jedzenie jest dobre, mam du¿o przyjació³, a w dodatku pozostali pierwszoroczni z innych Domów uciekaj¹ w pop³ochu, gdy tylko nas zobacz¹. Bardzo mi siê to podoba. Ale teraz, zasypiaj¹c, mêczy mnie jedna rzecz. Zawód, który dostrzeg³em w oczach Leny ugodzi³ mnie z ca³¹ moc¹. Ona naprawdê wierzy, ¿e jestem inny. A raczej wierzy³a, do dzisiejszego wieczora.
Przewracam siĂŞ na drugi bok. Kim wÂłaÂściwie ja jestem? W jej oczach byÂłem zwykÂłym chÂłopakiem. A w oczach ÂŚlizgonĂłw jestem... jednym z nich. Sam nie wiem, co myÂśleĂŚ. Tu nic nie jest takie, jakie myÂślaÂłem, Âże bĂŞdzie. Sprawa jest skomplikowana i trudna do wyjaÂśnienia. Powinienem coÂś z tym zrobiĂŚ? Czy po prostu siĂŞ do tego przyzwyczaiĂŚ? Nic juÂż nie wiem. Moje Âżycie to jedna wielka niewiadoma...
Spogl¹dam na puste ³ó¿ka moich towarzyszy. Pewnie wci¹¿ siedz¹ na dole i gadaj¹ o... no o wszystkim.
Za oknem wiatr gwi¿d¿e w powietrzu, a jesienny deszcz obija siê kropelkami o szybê. Kiedy zamykam oczy, widzê ciemnoœÌ. Bojê siê jej. Jakby mia³a poch³on¹Ì mnie i ca³y œwiat, jaki znam. Zmuszam siê do zaœniêcia. W œnie równie¿ widzê wy³¹cznie ciemnoœÌ, za któr¹ kryj¹ siê wszystkie zagadki tego œwiata. Mo¿e kiedyœ uda mi siê j¹ okie³znaÌ...

---------------------------------------------------------------------------------
Dalszy ci¹g bêdê pisaÌ w opowiadaniu pt. Przeminie z wiatrem. To co pisa³am tutaj by³o tak jakby prologiem do opowiadania. Reszta bêdzie siê dzia³a trzy lata póŸniej. Mam nadziejê, ¿e bêdziecie czytaÌ ;)

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.